PL210099B1 - Podłoga - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest podłoga. Wynalazek dotyczy ogólnie układów blokujących dla desek podłogowych. Wynalazek dotyczy podłogi, która zawiera prostokątne deski podłogowe z długimi bokami i krótkimi bokami, które to deski podłogowe są połączone według wzoru w jodełkę, długi bok do długiego boku i długi bok do krótkiego boku, gdzie długie boki desek podłogowych mają pary pierwszych przeciwległych mechanicznych elementów łączących zawierających pióro i wpust na pióro do blokowania ze sobą desek w kierunku pionowym. Wynalazek jest zwłaszcza odpowiedni do zastosowania w mechanicznych układach blokujących zintegrowanych z deskami podłogowymi, na przykład takich typów, które opisano i pokazano w WO94/26999, WO97/47834, WO96/27721, WO99/66151, WO99/66152, WO00/28171, SE0100100-7 i SE0100101-5, które włącza się w niniejszym przez odniesienie, ale nadających się również do innych układów złącznych do łączenia desek podłogowych.

Bardziej szczegółowo, wynalazek dotyczy przede wszystkim układów blokujących umożliwiających układanie głównie podłóg pływających w bardziej skomplikowanych wzorach.

Wynalazek jest szczególnie odpowiedni do zastosowania w laminowanych podłogach pływających, takich jak podłogi laminowane z warstwą wierzchnią z laminatu wysokociśnieniowego albo laminatu bezpośredniego. Parkiety często składają się z warstwy wierzchniej z drewna, rdzenia i warstwy kompensacyjnej i są uformowane w postaci prostokątnych desek podłogowych przeznaczonych do łączenia zarówno wzdłuż boków długich, jak i krótkich. Podłogi laminowane wytwarza się w ten sposób, że nakłada się warstwę wierzchnią i kompensacyjną na materiał rdzenia składającego się z włókien drzewnych, takich jak HDF. Nakładanie to może odbywać się przez klejenie wytworzonej już warstwy ozdobnej z laminatu wysoko ciśnieniowego. Ta warstwa ozdobna jest wykonywana w trakcie oddzielnej czynności, w której prasuje się ze sobą wiele impregnowanych arkuszy papieru pod wysokim ciśnieniem i przy wysokiej temperaturze. Jednakże, aktualnie najbardziej powszechnym sposobem wytwarzania podłóg laminowanych jest laminowanie bezpośrednie, bazujące na nowocześniejszej zasadzie, w której zarówno wytwarzanie ozdobnej warstwy laminowanej, jak i mocowanie do płyty pilśniowej, przebiega w jednym i tym samym etapie wytwarzania. Impregnowane arkusze papieru są nakładane bezpośrednio na deskę i prasowane ze sobą pod ciśnieniem i z dopływem ciepła, bez używania kleju.

Dalszy opis znanej dotychczas techniki, problemów występujących w znanych układach, jak również cel i cechy wynalazku, będą zatem jako nie ograniczające przykłady wykonania miały na celu głównie tę dziedzinę zastosowania. Jednakże należy podkreślić, że wynalazek może być zastosowany w opcjonalnych deskach podłogowych, przeznaczonych do łączenia według różnych wzorów za pomocą układu złączy mechanicznych. Tradycyjne podłogi laminowane i parkiety układa się zwykle jako pływające, tj. bez kleju, na istniejącym podłożu, które nie musi być zupełnie gładkie lub płaskie. Wszystkie nieregularności są eliminowane za pomocą leżącego pod spodem materiału w postaci, na przykład, kartonu, korka lub spienionego tworzywa sztucznego, który jest układany pomiędzy deskami podłogowymi i podłożem. Podłogi pływające tego typu są zazwyczaj łączone za pomocą klejonych złączy na pióro i wpust (tj. złączy z piórem na jednej desce podłogowej i wpustem na pióro na sąsiedniej desce podłogowej) na długim lub krótkim boku. Podczas układania, deski są łączone poziomo, wystające pióro wzdłuż krawędzi złącza jednej deski jest wprowadzane we wpust na pióro wzdłuż krawędzi złącza sąsiedniej deski. Ten sam sposób jest stosowany zarówno na długim, jak i na krótkim boku, a deski są zwykle kładzione równolegle, bok długi do boku długiego i bok krótki do boku krótkiego.

Oprócz takich tradycyjnych podłóg, łączonych za pomocą klejonych złączy na pióro i wpust, opracowano ostatnio deski podłogowe, niewymagające stosowania kleju, ale które zamiast tego są łączone mechanicznie za pomocą tak zwanych mechanicznych układów złącznych. Te układy zawierają elementy blokujące, które blokują deski poziomo i pionowo. Mechaniczne układy złączne można formować frezując rdzeń deski. Alternatywnie, części układu blokującego mogą być wykonane z oddzielnego materiał u, zintegrowanego z deską podł ogową , tj. już połączonego z deską podł ogową w powią zaniu z jej wytwarzaniem w fabryce. Deski podł ogowe są łączone, tj. łączone ze sobą lub blokowane ze sobą, za pomocą różnych kombinacji pochylania, zatrzaskiwania i wprowadzania wzdłuż krawędzi złącza w położenie zablokowane. Pod pojęciem łączone ze sobą należy rozumieć, że deski podłogowe za pomocą elementów złącznych są mechanicznie łączone w jednym kierunku, na przykład poziomo lub pionowo. Natomiast, pod pojęciem blokowane ze sobą należy rozumieć, że deski podłogowe są blokowane zarówno w kierunku poziomym, jak i pionowym.

PL 210 099 B1

Głównymi zaletami podłóg pływających z mechanicznymi układami złącznymi jest możliwość ich szybkiego i łatwego układania za pomocą różnych kombinacji pochylania do wewnątrz i zatrzaskiwania. Można je również łatwo demontować i ponownie używać w jakimś innym miejscu.

Wszystkie istniejące mechaniczne układy złączne, a także podłogi przeznaczone do łączenia za pomocą kleju mają pionowe elementy blokujące, które blokują deski podłogowe wzdłuż płaszczyzny powierzchni desek. Pionowe elementy blokujące składają się z pióra, które wchodzi we wpust w sąsiedniej desce podłogowej. Zatem nie można łączyć desek w ten sposób, że wpust schodzi się z wpustem, lub pióro schodzi się z piórem. Również poziomy ukł ad blokowania z reguł y składa się z elementu blokującego z jednej strony, współpracują cego z wpustem blokującym z drugiej strony. Zatem nie można łączyć desek w ten sposób, żeby element blokujący stykał się z elementem blokującym lub wpust stykał się z wpustem. Oznacza to praktyczne ograniczenie układania do rzędów równoległych. Zatem, stosując tę technikę nie można układać tradycyjnych wzorów parkietów, w których deski są łączone w ten sposób, że bok długi styka się z bokiem krótkim we wzorze w jodełkę albo w innych postaciach wzorów rombowych.

Takie bardziej skomplikowane wzory układano początkowo z dużej liczby klepek o odpowiednich wymiarach i kształcie, przyklejając je do podłoża, według pożądanego wzoru, a następnie, ewentualnie, szlifując w celu uzyskania równej powierzchni podłogi i wykańczając za pomocą, na przykład, lakieru lub farby. W technice tej klepki nie mają w ogóle elementów blokujących, ponieważ są mocowane za pomocą kleju do podłoża.

Inny znany sposób układania skomplikowanych wzorów pociąga za sobą konieczność formowania klepek z wpustem wzdłuż wszystkich ich krawędzi. Następnie, podczas kładzenia klepek, wprowadza się pióra we wpusty w pożądanych położeniach. W wyniku tego uzyskuje się podłogę, w której klepki są blokowane w położeniu pionowym względem siebie za pomocą pióra wchodzącego we wpust pod pióro w dwóch sąsiadujących ze sobą klepkach. Sposób ten można uzupełnić klejeniem w celu zablokowania podłogi w kierunkach poziomych i zablokowania podłogi w kierunku pionowym względem podłoża.

W patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-1,787,027 (Wasleff) ujawniono inny układ do układania parkietu o wzorze w jodełkę. Układ ten zawiera wiele klepek układanych na podłożu tak, żeby powstał parkiet o wzorze w jodełkę. W każdej z klepek znajduje się zespół piór i wpustów pod pióra, biegnących na częściach każdej krawędzi klepek. Po ułożeniu klepek w jodełkę, pióra i wpusty współdziałają ze sobą tak, żeby klepki zostały zablokowane względem siebie mechanicznie, zarówno w kierunku pionowym, jak i poziomym. Jednakż e pióra i wpusty pod pióra, które ujawniono w patencie Wasleffa, są typu klasycznego, tj. nie można ich zatrzaskiwać ani pochylać względem siebie, a efekt blokowania uzyskuje się dopiero po ułożeniu wielu klepek względem siebie, w celu uformowania podłogi. W skład układu według Wasleffa wchodzą dwa typy klepek, które są swoimi lustrzanymi odbiciami jeżeli chodzi o położenia piór i wpustów pod pióra. Konstrukcja układu blokowania jest taka, że do utworzenia pokazanych wpustów pod pióra konieczne jest zastosowanie frezu trzpieniowego do rowków. Jest to wadą, ponieważ obróbka za pomocą frezu trzpieniowego jest stosunkowo powolną czynnością produkcyjną.

W patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4,426,830 (Terbrack) ujawniono moż liwość łączenia desek podłogowych w ten sposób, że bok długi styka się z bokiem krótkim, jeżeli podłoga składa się z dwóch różnych rodzajów desek podłogowych z układem łączenia, który można układać głównie poprzez pochylanie do wewnątrz, ale który nie może się przemieszczać w położeniu zablokowanym, i w którym deski podłogowe nie mogą być łączone przez zatrzaskiwanie. Ponadto, na fig. 11 i 23 pokazano deski podłogowe, będące swoimi lustrzanymi odbiciami. Jednakże takie rozwiązanie nie jest szczegółowo przedstawione w opisie. Wydaje się, że w kolumnie 5, wiersze 10-13, podano pewne wskazówki co do możliwości łączenia boku krótkiego z bokiem długim. Jednakże, nie pokazano sposobu łączenia całej podłogi za pomocą takich desek podłogowych dla utworzenia wzoru. Wskutek niemożliwości przemieszczania w położeniu złączonym i zdolności do zatrzaskiwania, nie jest możliwe tworzenie, przy użyciu takich desek podłogowych jakie ujawniono w patencie Terbracka, podłogi takiego typu, który jest celem obecnego wynalazku.

W patencie US 5,295,341 (Kajiwara) ujawniono zatrzaskowe deski podł ogowe z dwoma róż nymi bokami długimi. W jednej części boku długiego jest uformowany wpust, a w drugiej pióro. W położeniu zablokowanym nie można przemieszczać takich desek. Wytwarzanie jest skomplikowane i nie można ich zastosować do uzyskania pożądanego wzoru.

PL 210 099 B1

W „Boden Wand Dece”, Domotex, styczeń 1997, ujawniono podł ogę laminowaną , w której połączono deski podłogowe z różnymi powierzchniami tak, żeby powstała podłoga o prostym wzorze. Pokazano również, że deski podłogowe połączono bokami długimi z bokami krótkimi, ale tylko w taki sposób, że wszystkie boki krótkie, które są połączone z bokiem długim biegną wzdłuż linii prostej. W rezultacie jest to zastosowanie ukł adu znanego ze stanu techniki.

Wszystkie znane podłogi, które są układane według wzoru w jodełkę, mają zazwyczaj powierzchnię z drewna. Nie jest znane układanie podłóg laminowanych według wzoru w jodełkę. Taka laminowana podłoga ma taki sam wygląd jak podłoga z prawdziwego drewna, ale można ją wytwarzać znacznie taniej i o lepszych właściwościach pod względem trwałości i wytrzymałości na uderzenia.

Z WO98/38401 znana jest podłoga o wzorze w jodełk ę. Płyty tej podłogi mają połączenia na pióro i wpust w celu zapewnienia pionowego blokowania płyt po ułożeniu.

Celem obecnego wynalazku jest zapewnienie desek podłogowych, układów łączenia, sposobów instalowania, sposobów wytwarzania i sposobów demontażu, umożliwiających zapewnienie podłogi składającej się z prostokątnych desek podłogowych połączonych mechanicznie według skomplikowanych wzorów, długi bok z krótkim bokiem, i które można demontować i ponownie używać. Innym celem jest zapewnienie takich podłóg przy mniejszym koszcie niż jest to możliwe obecnie, w wyniku racjonalnego wytwarzania i instalowania desek podłogowych według skomplikowanych wzorów. Konkretnym celem jest zapewnienie takich podłóg z warstwą powierzchniową z laminatu wysoko ciśnieniowego lub laminatu bezpośredniego. Pojęcia bok długi i bok krótki są używane dla ułatwienia zrozumienia. Według wynalazku, deski mogą być również kwadratowe lub na przemian kwadratowe i prostokątne, i ewentualnie mogą również mieć różne wzory lub inne cechy ozdobne w różnych kierunkach.

Podłoga, która zawiera prostokątne deski podłogowe z długimi bokami i krótkimi bokami, które to deski podłogowe są połączone według wzoru w jodełkę, długi bok do długiego boku i długi bok do krótkiego boku, gdzie długie boki desek podłogowych mają pary pierwszych przeciwległych mechanicznych elementów łączących zawierających pióro i wpust na pióro do blokowania ze sobą desek w kierunku pionowym, wedł ug wynalazku charakteryzuje się tym, ż e podł oga zawiera deski podł ogowe z warstwą powierzchniową z laminatu, oraz podłoga zawiera drugie mechaniczne elementy łączące zawierające wystający ku górze element blokujący na jednym długim boku współpracujący z wpustem blokującym na drugim boku sąsiedniej deski podłogowej dla blokowania ze sobą tych desek w kierunku poziomym, wskutek czego wspomniane elementy łączące umożliwiają blokowanie ze sobą desek podłogowych zarówno w kierunku poziomym, jak i pionowym, poprzez pochylanie do wewnątrz, wskutek czego pióro jest umieszczone we wpuście na pióro i element blokujący wchodzi we wpust blokujący.

Korzystnie co najmniej jeden z boków krótkich desek podłogowych jest wyposażony w elementy łączące, a podłoga zawiera dwa różne typy desek podłogowych (odpowiednio A i B), oraz elementy łączące jednego typu deski podłogowej A, wzdłuż jednej pary przeciwległych części krawędziowych, są umieszczone w układzie odwróconym lustrzanie względem odpowiednich elementów łączących wzdłuż tej samej pary przeciwległych części krawędziowych drugiego typu deski podłogowej B.

Korzystnie elementy łączące na bokach krótkich posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich z jednym z wymienionych boków długich, zarówno poziomo, jak i pionowo, oraz elementy łączące na bokach krótkich posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich z drugim z wymienionych boków długich albo tylko poziomo, albo tylko pionowo.

Korzystnie elementy łączące na wymienionej drugiej krawędzi krótkiej wystają nie dalej niż do płaszczyzny pionowej określonej przez górną krawędź połączenia pomiędzy sąsiednimi krawędziami tak, że deski podłogowe są blokowane tylko w kierunku poziomym.

Korzystnie element blokujący na wymienionej drugiej krawędzi krótkiej jest oddalony od wpustu blokującego tak, że deski podłogowe są blokowane tylko w kierunku pionowym.

Korzystnie elementy łączące na krótkim boku posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich z jednym z wymienionych boków długich, zarówno poziomo, jak i pionowo, oraz elementy łączą ce na boku krótkim posiadają konstrukcję nie blokując ą ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich z drugim z wymienionych boków długich, ani poziomo, ani pionowo.

Korzystnie elementy łączące na krótkim boku posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich z jednym z wymienionych boków długich, zarówno poziomo, jak

PL 210 099 B1 i pionowo, oraz elementy łączące na krótkim boku posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich z drugim z wymienionych boków długich, zarówno poziomo, jak i pionowo, oraz elementy łączące desek podłogowych posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą desek podłogowych w pierwszym kierunku w płaszczyźnie deski podłogowej co najmniej zatrzaskowe i do blokowania ze sobą desek podłogowych w drugim kierunku w płaszczyź nie deski podłogowej pochylnie do wewnątrz i/lub zatrzaskowe.

Korzystnie dwie prostopadłe do siebie części krawędziowe deski podłogowej mają zasadniczo identyczne elementy łączące.

Korzystnie elementy łączące są połączone rozłącznie zatrzaskowe.

Korzystnie deski podłogowe mają w przybliżeniu wymiary klepek w parkiecie o tradycyjnym wzorze.

Korzystnie deski podłogowe mają szerokość od 7 do 9 cm i długość od 40 do 80 cm.

Korzystnie podłoga jest układana jako podłoga pływająca.

Korzystnie podłoga jest co najmniej częściowo połączona za pomocą kleju nałożonego na boki krótkie i/lub boki długie lub pod deskami podłogowymi.

Korzystnie długi bok jest zaopatrzony w rowek dekoracyjny, który występuje tylko w jednej z wymienionych krawędzi długich.

Obecny wynalazek stanowi podłoga, która zawiera prostokątne deski podłogowe, połączone ze sobą we wzór w jodełkę, z warstwą powierzchniową z laminatu wysokociśnieniowego lub bezpośredniego, w której to podłodze, poszczególne deski podłogowe, wzdłuż swoich długich boków mają pary przeciwległych mechanicznych elementów łączących do blokowania ze sobą podobnych, sąsiednich desek podłogowych zarówno w kierunku pionowym, jak i poziomym (odpowiednio D1 i D2), W tym przykładzie wykonania, boki krótkie nie muszą mieć w ogóle elementów blokujących na bokach krótkich, ponieważ deski podłogowe są wąskie, a boki krótkie są utrzymywane razem przez boki długie. Boki krótkie mogą jednakże posiadać pionowe i/lub poziome mechaniczne elementy blokujące, jak opisano powyżej, a łączenie podłogi może również częściowo być wykonane za pomocą kleju, nakładanego na krótkie boki i/lub długie boki lub pod deskami podłogowymi. Mechaniczne środki blokujące na długich bokach prowadzą deski podłogowe i ułatwiają znacząco układanie, również w przypadkach gdy jest używany klej.

Jeżeli długość boku długiego jest wielokrotnością długości boku krótkiego, na przykład 1, 2, 3, 4 itp., razy, można wytwarzać wzory symetryczne. Jeżeli układ złączny może być również łączony poprzez pochylanie, jego instalacja może być wykonana bardzo szybko przez, na przykład, układanie boków długich poprzez pochylanie do wewnątrz, a boków krótkich przez zatrzaskiwanie.

Układy złączne na bokach długich i bokach krótkich mogą składać się z różnych materiałów albo z tego samego materiału o różnych właściwościach, na przykład z drewna lub forniru z różnych materiałów drzewnych lub kierunkach włókien lub z materiałów na deski na osnowie drzewnej, takich jak HDF, MDF lub różnych typów płyty pilśniowej. W układach złącznych można również używać aluminium. Może to skutkować mniejszymi kosztami produkcji i lepszym działaniem w odniesieniu do pochylania do wewnątrz, wprowadzania wzdłuż krawędzi złącznej, zatrzaskiwania oraz trwałości.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1a-e przedstawiają znane ze stanu techniki układy złączne, fig. 2a-e - znaną deskę podłogową, którą można układać poprzez pochylanie i zatrzaskiwanie, fig. 3a-b układanie w równoległych rzędach według dotychczasowej techniki, fig. 4a-b - deskę podłogową z odwróconym lustrzanie układem złącznym według wynalazku, fig. 5a-b - układanie podłogi według wynalazku, fig. 6a-c pierwszy sposób instalowania, fig. 7a-b - drugi sposób instalowania, fig. 8a-e - trzeci sposób instalowania, fig. 9a-e - elementy mocujące do wytwarzania podłogi o wzorze w jodełkę według wynalazku, fig. 10a-c - różne wzory układania według wynalazku, fig. 11 - sposób wytwarzania desek podłogowych według wynalazku, schematycznie, fig. 12 - sposób odłączania desek podłogowych od siebie, a fig. 13 - sposób łączenia długich boków z krótkimi bokami według wynalazku.

W dalszym opisie, dwa typy desek podłogowych według wynalazku oznaczono, odpowiednio,

A i B. Ma to głównie na celu zilustrowanie współdziałania pomiędzy dwoma typami desek podłogowych. Dla wynalazku nie ma znaczenia który typ deski jest oznaczony, odpowiednio, A i B.

Na fig. 1a-e pokazano deski podłogowe 1, 1 z powierzchnią 31, rdzeniem 30 i stroną tylną 32, których krawędziowe części złączne są wyposażone w znane dotychczas mechaniczne układy złączne. Pionowe elementy blokujące zawierają wpust 9 i pióro 10. Poziome elementy blokujące zawierają elementy blokujące 8, które współpracują z wpustami blokującymi 12. W układach złącznych z fig, 1a

PL 210 099 B1 i 1c znajduje się, na ich stronie tylnej 32, pasek 6, który podtrzymuje lub jest uformowany integralnie z elementem blokującym 8. Układy blokujące z fig. 1b, d i e różnią się elementem blokującym 8 i wpustem blokującym 12 uformowanymi w układ wpust/pióro. Układy blokujące z fig. 1a-1c mogą być połączone przez pochylanie do wewnątrz, wprowadzanie wzdłuż krawędzi złącza i zatrzaskiwanie, natomiast układy blokujące z fig. 1d i 1e mogą być połączone wyłącznie za pomocą poziomego zatrzaskiwania.

Na fig. 2a-e pokazano znaną deskę podłogową 1 ze znanymi mechanicznymi układami złącznymi, która może być łączona z inną identyczną deską podłogową 1 poprzez pochylanie, wkładanie wzdłuż krawędzi złącza (fig. 2d) oraz zatrzaskiwanie (fig. 2e). Deski podłogowe tego typu mogą być łączone tylko za pomocą długiego boku 4a z długim bokiem 4b, ponieważ nie jest możliwe łączenie pióra 10 z piórem lub wpustu 9 z wpustem. To samo dotyczy krótkich boków 5a i 5b.

Na fig. 3a-b pokazano sposób instalowania i znany wzór ułożenia. Na fig. - 3a, bok z piórem 10 na boku długim i boku krótkim został oznaczony linią grubą. Sposób używany obecnie do instalowania podłóg drewnianych i laminowanych za pomocą mechanicznych elementów złącznych pokazano na fig. 3b. Identyczne deski są ułożone w równoległych rzędach z przesuniętymi krótkimi bokami.

Na fig. 4a-4b pokazano dwie prostokątne deski podłogowe, które są pierwszego typu A i drugiego typu B według wynalazku, i których boki długie 4a i 4b w tym przykładzie wykonania mają długość 3 razy większą niż długość boków krótkich 5a, 5b. Deski podłogowe mają pierwszą parę pionowych i poziomych elementów blokujących, nazywanych również elementami łączącymi, które współpracują z drugą parą pionowych i poziomych elementów blokujących. Te dwa typy są w tym przykładzie wykonania identyczne, z wyjątkiem tego, że położenie elementów blokujących jest odwrócone lustrzanie. Elementy blokujące 9, 10 umożliwiają łączenie długiego boku z bokiem krótkim, kiedy pierwsza para elementów blokujących 9 jest złączona z drugą parą elementów blokujących. W tym przykładzie wykonania łączenie może odbywać się zarówno przez zatrzaskiwanie i pochylanie do wewnątrz, jak również wprowadzanie wzdłuż krawędzi złącza. Można zastosować kilka wariantów. Te dwa typy desek podłogowych nie muszą być tego samego formatu, a elementy blokujące mogą również być o różnych kształtach pod warunkiem, że, jak stwierdzono powyżej, mogą być łączone długi bok z krótkim bokiem. Elementy łączące mogą być wykonane z tego samego materiału albo z różnych materiałów, albo mogą być wykonane z tego samego materiału, ale o różnych właściwościach materiałowych. Na przykład, elementy łączące mogą być wykonane z tworzywa sztucznego lub metalu. Mogą one również być wykonane z tego samego materiału co deska podłogowa, ale być poddane obróbce modyfikującej właściwości, takiej jak impregnacja lub podobna.

Na fig. 5a-5b pokazano podłogę według wynalazku, składającą się z desek podłogowych według fig. 4a i 4b, połączonych według wzoru w jodełkę w ten sposób, że bok długi styka się z bokiem krótkim. Kolejność układania może być, na przykład, taka jak pokazana na fig. 5, gdzie deski są ułożone w szeregach numerów od 1 do 22.

Wynalazek nadaje się do desek podłogowych o wielu różnych wymiarach. Na przykład, deski podłogowe mogą być w przybliżeniu o takich samych wymiarach, jak klepki w parkiecie o tradycyjnym wzorze. Szerokość może się zmieniać, na przykład w przedziale od 7 do 9 cm, a długość od 40 do 80 cm. Jednakże, jest również możliwe zastosowanie wynalazku do desek podłogowych o wymiarach, które są obecnie popularne na rynku parkietów lub podłóg laminowanych. Można sobie również wyobrazić inne wymiary. Możliwe jest również, żeby deski różnych typów (na przykład A i B) miały różne wymiary w celu tworzenia różnych typów wzorów. Ponadto w różnych deskach podłogowych w tej samej podłodze można używać różnych materiałów. Odpowiednimi kombinacjami są, na przykład, drewno-laminat, laminat-linoleum i drewno-linoleum. Deski podłóg pływających można również wytwarzać poprzez nakładanie powierzchni z włókien sztucznych, takich jak filc igłowany, na, na przykład, deskę z włókien drzewnych, takich jak HDF. Następnie można również łączyć podłogi z drewna i podłogi laminowane z taką podłogą z włókien sztucznych. Takie kombinacje materiałów są zwłaszcza korzystne jeżeli deski podłogowe mają, korzystnie, taką samą grubość i układy złączne umożliwiające łączenie różnych desek podłogowych. Takie kombinacje materiałów umożliwiają wytwarzanie podłóg składających się z części o różnych właściwościach pod względem akustycznym, trwałości, itp. Można używać materiałów o dużej trwałości, na przykład, w przejściach. Oczywiście, takie podłogi kombinowane można również łączyć w sposób tradycyjny.

Na fig. 6-8 pokazano różne sposoby instalowania podłóg o wzorze w jodełkę, przy użyciu desek podłogowych. Na wszystkich figurach LD oznacza kierunek układania.

PL 210 099 B1

Na fig. 6 pokazano pierwszy sposób instalowania. Na fig. 6a, pierwszą deskę podłogową G1 i drugą deskę podłogową G2 połączono ze sobą i ewentualnie zablokowano razem w ten sposób, że bok długi styka się z bokiem krótkim. Takie połączenie może tutaj nastąpić albo za pomocą zatrzaśnięcia, włożenia wzdłuż krawędzi złącznej lub pochylania do wewnątrz. Takie pochylanie do wewnątrz odbywa się przez obrót wokół zasadniczo poziomej osi. Trzecią deskę podłogową G3 dodaje się najpierw łącząc i blokując długi bok z długim bokiem z deską podłogową G2, a następnie w stanie zablokowanym przemieszczając wzdłuż deski podłogowej G2 tak, żeby nastąpiło połączenie lub zablokowanie z jej krótkim bokiem względem deski podłogowej G1. Połączenie z deską podłogową G2 może nastąpić w wyniku pochylania do wewnątrz albo zatrzaskiwania, podczas gdy połączenie z deską podłogową G2 następuje przez zatrzaskiwanie.

Na fig. 6b pokazano alternatywny sposób dodawania trzeciej deski podłogowej G3, kiedy to deskę podłogową G3 najpierw łączy się jej krótkim bokiem z długim bokiem deski podłogowej G1, a następnie przemieszcza w stanie zablokowanym wzdłuż deski podłogowej G1 i łączy lub blokuje razem poprzez zatrzaśnięcie ze sobą z deską podłogową G2. Sposób z fig. 6a i fig. 6b dają w przybliżeniu ten sam wynik.

Na fig. 6c pokazano w jaki sposób kolejna deska podłogowa G4 jest dodawana w taki sam sposób jak dodano deskę podłogową G3, tj. albo łącząc według kolejności z fig. 6a albo łącząc według kolejności z fig. 6b. Następnie można dodać kolejne deski podłogowe powtarzając te kroki.

Na fig. 7a pokazano drugi sposób instalowania. Na fig. 7a dwie deski podłogowe G1 i G2 są blokowane ze sobą albo łączone w taki sam sposób jak na fig. 6a powyżej. Następnie deska podłogowa G3 jest łączona lub blokowana z krótkim bokiem deski podłogowej G1 i długim bokiem deski podłogowej G2, przy czym te krótkie boki i długie boki tworzą jednolitą krawędź złącza za pomocą zasadniczo identycznych elementów łączących. Zatem deska podłogowa G3 może być połączona i ewentualnie zablokowana razem poprzez albo pochylanie do wewnątrz, wkładanie wzdłuż krawędzi złącza lub zatrzaskiwanie. Położenie deski podłogowej G3 można ewentualnie zestroić poprzez przemieszczenie deski podłogowej wzdłuż krawędzi złącza tak, żeby jej krótki bok znajdował się w linii z długim bokiem deski podłogowej G1 i, razem z nim, tworzył jednolitą krawędź złącza. Na fig. 7b pokazano sposób łączenia deski podłogowej G4 ze wspólną krawędzią złącza utworzoną przez deski podłogowe G1 i G3 w taki sam sposób jak dodano deskę podłogową G3.

Na fig. 8 pokazano trzeci sposób instalowania.

Na fig. 8a pokazano sposób ustawiania wielu desek podłogowych G0, G1 i G3 i łączenia długich boków z długimi bokami, przy czym krótkie boki desek podłogowych są przemieszczone względem siebie. In Korzystnie, przemieszczenie krótkiego boku jest takie samo jak szerokość deski podłogowej G2. Przemieszczenie to można zrealizować, na przykład, stosując elementy łącznikowe, jak zostanie pokazane bardziej szczegółowo na fig. 9. Dodawanie deski podłogowej G2 można zrealizować na dwa sposoby.

Na fig. 8a pokazano sposób łączenia długiego boku deski podłogowej G2 najpierw poprzez pochylanie do wewnątrz, wkładanie lub zatrzaskiwanie z krótkim bokiem deski podłogowej G1. Następnie przemieszcza się deskę podłogową G2 w stanie złączonym wzdłuż krótkiego boku deski podłogowej G1 do położenia, w którym krótki bok deski podłogowej G2 zostanie połączony z długim bokiem deski podłogowej G3 poprzez zatrzaśnięcie.

Na fig. 8b pokazano drugi sposób dodawania deski podłogowej G2, tj. najpierw łączy się jej krótki bok z długim bokiem deski podłogowej G3 poprzez pochylanie do wewnątrz, wkładanie lub zatrzaskiwanie, a następnie w stanie połączonym przemieszcza się wzdłuż niego do położenia, w którym długi bok deski podłogowej G2 zostanie połączony z krótkim bokiem deski podłogowej G1 poprzez zatrzaśnięcie.

Na fig. 8c pokazano sposób dodawania kolejnej deski podłogowej G4. Najpierw jeden długi bok deski podłogowej G4 jest łączony z długim bokiem deski podłogowej G2. Następnie przesuwa się deskę podłogową G4 pomiędzy deskami podłogowymi G2 i G0 tak, żeby nastąpiło połączenie drugiego długiego boku deski podłogowej G4 i krótkiego boku deski podłogowej G0 w wyniku ruchu przemieszczającego, w którym elementy łączące deski podłogowej G4 są liniowo przemieszczane ku elementom łączącym na krótkim boku deski podłogowej G0, w celu połączenia elementów łączących na krótkim boku deski podłogowej G4 z długim bokiem deski podłogowej G1 poprzez zatrzaśnięcie.

Dodawanie kolejnych desek podłogowych odbywa się poprzez powtórzenie kroków z fig. 8c.

Na fig. 8d i 8e pokazano alternatywny sposób dodawania desek podłogowych do zainstalowanego rzędu desek podłogowych G0, G1, G3.

PL 210 099 B1

Na fig. 8d, deskę podłogową G2 można połączyć z deską podłogową G0 i G1 albo łącząc najpierw długi bok deski podłogowej G2 z krótkim bokiem deski podłogowej G0 poprzez pochylanie do wewnątrz, wkładanie lub zatrzaskiwanie, a następnie przemieszczając w stanie połączonym do położenia, w którym jej krótki bok zostanie połączony z długim bokiem deski podłogowej G1 wskutek zatrzaśnięcia, albo najpierw łącząc krótki bok deski podłogowej G2 z długim bokiem deski podłogowej G1 poprzez pochylanie do wewnątrz, wkładanie lub zatrzaskiwanie, a następnie przemieszczając w stanie połączonym wzdłuż niego do położenia, w którym jej krótki bok zostanie połączony z długim bokiem deski podłogowej G1 wskutek zatrzaśnięcia.

Na fig. 8e pokazano dodawanie kolejnej deski podłogowej G4. Zaleca się, żeby długi bok tej deski podłogowej został najpierw połączony poprzez pochylanie do wewnątrz, zatrzaskiwanie lub wkładanie z deskami podłogowymi G1 i G2, których długi bok i krótki bok, odpowiednio, są ustawione w linii ze sobą i tworzą jednolitą ciągłą krawędź złącza. Następnie przemieszcza się deskę podłogową G4 wzdłuż tej krawędzi złącza do położenia, w którym krótki bok deski podłogowej zostanie złączony z długim bokiem deski podłogowej G3 poprzez zatrzaśnięcie. Alternatywnie, można zastosować odwrotną kolejność łączenia, tj. najpierw łączy się krótki bok deski podłogowej G4 z długim bokiem deski podłogowej G3 poprzez pochylanie do wewnątrz, wkładanie lub zatrzaskiwanie, a następnie przemieszcza się deskę podłogową G4 w stanie złączonym wzdłuż długiego boku deski podłogowej G3 do położenia, w którym długi bok deski podłogowej G4 zostanie połączony z krótkimi bokami i długimi bokami, odpowiednio desek podłogowych G1 i G2.

Opisane powyżej sposoby instalowania można kombinować ze sobą w zależności od sytuacji instalacyjnej. Zasadą jest, że podczas łączenia ze sobą lub blokowania dwóch krawędzi złącza, ta część krawędzi złącza, która jest aktywna w łączeniu lub blokowaniu ze sobą krawędzi złącza, może stanowić większą lub mniejszą część krawędzi złącza. Łączenie lub blokowanie ze sobą dwóch desek podłogowych można zatem zrealizować nawet jeżeli aktywna jest tylko mała część krawędzi złącza odpowiedniej deski podłogowej.

Na fig. 9a-e pokazano różne sposoby zakończenia podłogi wzdłuż ścian. Prostym sposobem jest po prostu ucięcie końców desek podłogowych tak, żeby uzyskać kształt, który łączy się ze ścianami. Po ucięciu, odciętą krawędź można pokryć listwą przyścienną w sposób znany dotychczas.

Drugim, alternatywnym sposobem może być użycie ramy złożonej z jednego lub więcej rzędów desek podłogowych, ułożonych wzdłuż ścian i mających kształt odpowiedni do ponumerowanych desek podłogowych 1-13. Przy takim ułożeniu, wszystkie deski podłogowe w ramie, z wyjątkiem deski podłogowej A13 mogą być łączone mechanicznie. Pozostałe deski podłogowe mogą być ucinane w trakcie instalowania i mogą być łączone w odpowiedni sposób przy użyciu kleju, albo poprzez wykonanie wpustu lub pióra za pomocą, na przykład, ręcznej frezarki. Alternatywnie, można użyć wpust i obce pióro, jak pokazano na fig. 9c i 9d.

Trzecim alternatywnym sposobem jest wypełnienie ramy 1 - 13 różnymi, wykonanymi fabrycznie elementami łącznikowymi 14-23, pokazanymi na fig. 9b, które mają mechaniczny układ łączenia z bokiem 9 z wpustem (pokazanym cienką linią) i bokiem 10 z piórem (pokazanym grubą linią). Elementy łącznikowe mogą mieć różne kształty, takie jak trójkąty lub trapezy, i korzystnie, mają skośny bok, który jest przycinany pod odpowiednim kątem pasującym do pozostałych desek podłogowych. W normalnym parkiecie o wzorze w jodełkę kąt ten wynosi, korzystnie, 45°. Można również stosować inne wzory i kąty niż pokazane na fig. 9. Według jednego z przykładów wykonania, elementy łącznikowe są zaopatrzone w elementy łączące na wszystkich częściach krawędziowych w celu współdziałania z sąsiednimi deskami podłogowymi, jak pokazano na fig. 9b. Możliwe jest również wykonywanie elementów łącznikowych poprzez docinanie desek podłogowych do odpowiedniego kształtu, a następnie zaopatrywanie ich w elementy łączące, albo na miejscu instalowania stosując przewoźny komplet narzędzi, albo przekazując elementy łącznikowe po ucięciu do fabryki lub warsztatu w celu obróbki.

To co powiedziano tutaj o konstruowaniu elementów łączących na deskach podłogowych, odnosi się w odpowiedniej części również do elementów łącznikowych.

Jeżeli elementy łącznikowe mają tylko wpust 9 i w przypadku stosowania obcego pióra 10, jak pokazano na fig. 9c w celu połączenia za pomocą kleju lub z obcym piórem, które stanowi również mechaniczny układ złączny według fig. 9d, można znacznie zmniejszyć liczbę elementów łącznikowych w asortymencie, ponieważ te elementy łącznikowe mogą być następnie lustrzanie odwrócone. W zalecanym rozwiązaniu alternatywnym, liczbę elementów łącznikowych można zmniejszyć do czterech różnych elementów, oznaczonych na fig. 9 liczbami 14, 15, 16 i 17. Wykonany fabrycznie wpust

PL 210 099 B1 z obcym piórem może znacznie ułatwić instalowanie, ponieważ pionowe położenie wpustu względem powierzchni desek podłogowych można uzyskać z większą dokładnością niż jest to możliwe w przypadku stosowania, na przykład, narzędzi ręcznych. Obce pióro 10 może składać się, na przykład, z wytłoczonej sekcji z tworzywa sztucznego lub z aluminium. Może ono również być wykonane poprzez frezowanie odpowiedniej deski z włókien drzewnych, drewna lub tym podobnej.

Obce pióro 10 z fig. 9d tworzy zarówno pionowe, jak i poziome elementy blokujące, a zatem umożliwia mechaniczne łączenie wszystkich boków deski z innymi, podobnymi deskami podłogowymi. Obce pióro 10 może być ukształtowane na różne sposoby z jednym lub więcej poziomymi elementami złącznymi na obu bokach, oraz może być skonstruowane tak, żeby można je było łączyć poprzez zatrzaskiwanie, wkładanie i/lub pochylanie do wewnątrz. Odmiany typów piór 10, jak pokazano na fig. 1b, 1d i 1e, jak również innych znanych układów blokowania, można modyfikować tak, żeby stanowiły dwustronne obce pióra z elementami blokującymi 8, które blokują deski podłogowe, których krawędzie złączne są ukształtowane z odpowiednimi współpracującymi wpustami 9 pod pióro z wpustami blokującymi 12, analogicznie do fig. 9d.

Ponadto można zastosować pasek, który może być zamontowany na odciętej krawędzi deski podłogowej i który jest przeznaczony do współdziałania, takiego jak łączenie lub blokowanie, z elementami blokującymi sąsiednich desek podłogowych. Pasek ten może być wykonany z odpowiedniego materiału, takiego jak drewno, aluminium, tworzywo sztuczne, itp., i może być przystosowany do mocowania do krawędzi deski podłogowej, która, w wyniku, na przykład, odcięcia, nie ma zintegrowanego mechanicznego układu blokowania. Wygodnie, pasek ten jest dopasowany do typu elementów łączących, w jakie są zaopatrzone inne deski podłogowe, i może być montowany po uprzednim frezowaniu albo bez niego. Pasek ten może być zaopatrzony, w razie potrzeby, w miarkę do jego odcinania. Odpowiednio, pasek ten jest mocowany do deski podłogowej w sposób mechaniczny, taki jak sprzęganie dla pewnego rodzaju paska, zagłębienie lub otwór w desce podłogowej, ale można również wyobrazić sobie zastosowanie kleju, wkrętów, gwoździ, zacisków, taśmy przylepnej lub innych elementów mocujących.

Możliwe jest również łączenie tych przykładów wykonania tak, że zarówno elementy łącznikowe z wykonanymi fabrycznie środkami łączącymi na wszystkich częściach krawędziowych, jak i elementy łącznikowe z innymi układami środków łączących, można zastosować w tej samej podłodze. Na przykład, fabrycznie wykonane elementy mogą w takim wypadku przyczyniać się do uproszczenia montażu między deskami podłogowymi stanowiącymi ramę a deskami podłogowymi stanowiącymi aktualny wzór w jodełkę. Stosując taki układ, można układać zatem ramę wzdłuż jednej lub dwóch ścian, a następnie łączyć wzór w jodełkę z ramą za pomocą elementów łącznikowych i układać podłogę zaczynając od pierwszego narożnika w pokoju. Następnie można dopasować połączenie z innymi ścianami za pomocą innych typów środków łączących lub nawet w sposób konwencjonalny, całkowicie bez środków łączących.

Na fig. 10a-c pokazano układanie według wzoru rombowego. Również w tym przykładzie wykonania można zastosować, w celu racjonalnego układania, przemieszczanie w położeniu zablokowanym i zatrzaskiwanie.

Na fig. 10a pokazano wzór, według którego można układać deski podłogowe dwóch typów A, B. Numeracja na fig. 10a odpowiada możliwej kolejności układania.

Na fig. 10b pokazano sposób łączenia desek podłogowych dwóch typów A, B krótkimi bokami z długimi bokami w celu utworzenia wzoru z fig. 10a.

Na fig. 10c pokazano sposób ułatwiania układania wzorów symetrycznych. Deskę A4 układa się w pewnym odstępie w celu ułatwienia układania pozostałych desek A zestrojonych z krótkimi bokami desek B. Następnie można popchnąć z powrotem deskę A4 do właściwego położenia przed dalszym układaniem, ale można ją również ustawić pośrodku pomiędzy deskami A i B, i romby mogą być w ten sposób układane w przesuniętych rzędach. Wzór rombowy z fig. 10 można, korzystnie, połączyć z klepkami o innych wymiarach, w celu utworzenia, na przykład, tak zwanego wzoru holenderskiego.

Na fig. 11 pokazano schematycznie sposób wytwarzania desek podłogowych według obecnego wynalazku. Racjonalne wytwarzanie desek podłogowych wykonuje się w zasadzie w taki sposób, że zestaw narzędzi i półwyrób deski podłogowej przemieszcza się względem siebie. Korzystnie, zestaw narzędzi może być przystosowany do obróbki mechanicznej dwóch przeciwległych części krawędziowych w trakcie jednego i tego samego ruchu przemieszczającego. Można to uzyskać za pomocą zestawów narzędzi 109 i 110 do wytwarzania odpowiednich elementów blokujących, usytuowanych z każdej strony drogi ruchu F deski podłogowej. Korzystnie, zestaw narzędzi składa się z jednego lub

PL 210 099 B1 więcej frezu, których wymiary umożliwiają szybką obróbkę profilu w sposób powszechnie znany w tej dziedzinie. W przykładzie z fig. 11 zastosowano jeden zestaw narzędzi 109 do obróbki boku, w którym jest formowany wpust 9 pionowych elementów blokujących oraz drugi zestaw narzędzi 110 do obróbki tego boku, na którym jest formowane pióro 10 pionowych elementów blokujących.

Po pierwszym etapie obróbki 109, podczas którego wytwarza się elementy blokujące na jednej parze przeciwległych krawędzi deski podłogowej, realizuje się drugi etap obróbki 105, podczas którego wytwarza się elementy blokujące na drugiej parze przeciwległych krawędzi deski podłogowej. Ten drugi etap obróbki 105, podobnie jak pierwszy, odbywa się w wyniku przemieszczania zestawu narzędzi i półwyrobu deski podłogowej względem siebie, ale w drugim kierunku, który, korzystnie, jest prostopadły do pierwszego kierunku. Etapy obróbki 101, 105 przebiegają w sposób znany w tej dziedzinie, a ich kolejność realizacji może być zmieniana w zakresie obecnego wynalazku.

W zasadzie, produkcja dużych ilości desek podłogowych jest całkowicie zautomatyzowana. Zatem deska podłogowa jest przemieszczana automatycznie pomiędzy tymi dwoma etapami produkcji, które mogą być tak zorganizowane, żeby półwyrób deski podłogowej był najpierw przemieszczany w pierwszym kierunku F1 w kierunku podłużnym deski podłogowej przez pierwsze urządzenie obrabiające, zawierające pierwszy zestaw narzędzi 109a, 110a, a następnie w kierunku F2, który jest zasadniczo prostopadły do pierwszego kierunku, przez drugie urządzenie obrabiające zawierające drugi zestaw narzędzi 109b, 110b. Deski podłogowe wytwarzane tym sposobem wszystkie będą tego samego typu, tj. A lub B według wynalazku.

Jednakże, według wynalazku, istniejąca linia produkcyjna do wytwarzania desek podłogowych jednego typu według wynalazku, może być przestawiona na wytwarzanie obu typów desek podłogowych przy użyciu tych samych kompletów narzędzi. Odbywa się to w ten sposób, że wytwarza się pierwszy typ desek podłogowych (na przykład A) w opisany powyżej sposób, tj. w dwóch krokach obróbkowych, podczas gdy półwyroby desek podłogowych, które mają stanowić drugi typ desek podłogowych (na przykład B), po pierwszym etapie obróbki 101, w etapie 104 są obracane o pół obrotu w swojej płaszczyźnie. Następnie półwyrób deski podłogowej przechodzi do drugiego etapu obróbki 105. W wyniku tego następuje odwrócenie położenia jednej pary elementów łączących na desce podłogowej B, w porównaniu z deską podłogową A. Zatem deska podłogowa B będzie odwrócona lustrzanie w stosunku do deski podłogowej A.

Sterowanie obrotami odpowiednich desek można przeprowadzać na podstawie informacji z systemu sterowania 103, które steruje urządzeniem obrotowym 102 obracającym półwyrób deski podłogowej po pierwszym etapie obróbki 101 przed jej przeniesieniem do drugiego etapu produkcji 105.

Kiedy deski podłogowe A i B są wytwarzane według tego zalecanego sposobu na tej samej linii i za pomocą tego samego zestawu narzędzi, te dwie deski podłogowe będą miały dokładnie tę samą długość i szerokość. To znacznie ułatwia symetryczne układanie wzorów.

Korzystne jest jeżeli deski podłogowe po zainstalowaniu mogą być wyjęte i ponownie ułożone bez uszkodzenia układu złączy. Zdejmowanie desek, wygodnie, odbywa się sposobem, który jest w zasadzie odwrotny do sposobu instalowania. Jeden bok, w większości przypadków krótki bok, uwalnia się wyciągając deskę poziomo tak, żeby element blokujący 8 wyszedł z wpustu blokującego 12 poprzez rozłączenie zatrzasku. Drugi bok, najwygodniej bok długi, może być następnie uwolniony, wyciągając go wzdłuż krawędzi złącza, odchylając do góry albo uwalniając z zatrzasku.

Na fig. 12a-d pokazano różne alternatywne rozwiązania uwalniania desek podłogowych. Na fig. 12a, na spodniej stronie 32 krótkiego boku deski podłogowej 1 znajduje się wpust uchwytowy 120 przystosowany do narzędzia uchwytowego 121 tak, że to narzędzie uchwytowe może sprzęgnąć się z wpustem uchwytowym 120 za pomocą jego elementu uchwytowego 122. Ten element uchwytowy jest połączony z elementem 123 umożliwiającym naciskanie lub działanie, zasadniczo w kierunku poziomym K, na elementy narzędzia z zewnątrz spodniej strony 32 deski podłogowej i w ten sposób uwalnianie deski bez jej uszkodzenia. Siłę tę można wywierać, na przykład, poprzez uderzanie (za pomocą, na przykład, młotka lub pobijaka, odpowiednio pociągając lub szarpiąc, albo w podobny sposób). Alternatywnie, narzędzie uchwytowe może być skonstruowane w taki sposób, żeby jego element uchwytowy sprzęgał się z inną częścią deski podłogowej, na przykład wpustem blokującym 12 lub w elementem blokującym 8, w zależności od konstrukcji układu złącznego na krótkim boku. Rozłączanie zatrzasku można ułatwić przez regulację elementu blokującego, na przykład na krótkim boku, na przykład poprzez jego wykonanie jako niższego lub o innym promieniu, itp., niż na długim boku, tak, że otwieranie zatrzasku, a zatem rozłączanie może odbywać się przy mniejszych naprężeniach rozciągających niż, na przykład, dla długiego boku. Układ złączny na długim boku może być

PL 210 099 B1 w konsekwencji skonstruowany, na przykład, według fig. 12a, a krótki bok według fig. 12b, gdzie układ złączny ma taką samą geometrię, z tym wyjątkiem, że element blokujący 8 jest niższy. Na fig. 12b pokazano również, że górne krawędzie złącza można uformować z częściami skośnymi 131, 132 na długich bokach i/lub na krótkich bokach. Jeżeli deski podłogowe są układane pod kątem, długi bok z krótkim bokiem, jak na fig. 5b, długie boki uniemożliwiają odłączanie się krótkich boków, zwłaszcza jeżeli przeciwdziała się lub zapobiega równoległemu przemieszczeniu wzdłuż długich boków za pomocą, na przykład, dużego tarcia, kleju, środków mechanicznych, itp. W takim wzorze układania, krótkie boki można uformować po prostu z pionowymi elementami blokującymi według fig. 12c, albo całkowicie bez elementów blokujących, jak na fig. 12d. Narzędzie uchwytowe może być użyte do rozłączania również innych typów mechanicznie połączonych desek podłogowych, ułożonych według innych wzorów, takich jak w rzędach równoległych. Rozumie się samo przez się, że istnieje możliwość zastosowania wielu różnorodnych kombinacji przykładów wykonania elementów łączących i sposobów instalowania w celu zapewnienia optymalnych podłóg, zarówno pod względem sposobu instalowania, jak i trwałości i demontażu z przeznaczeniem do ponownego użycia.

Na fig. 13a-13d pokazano sposób, w jaki można uformować długie boki i krótkie boki według innego przykładu wykonania. Długie boki 4a i 4b na fig. 13a mogą być połączone poprzez pochylanie do wewnątrz. W zalecanym przykładzie wykonania, deska podłogowa jest wykonana z materiału, który nie umożliwia wystarczającego wyginania w dół paska 6, tak, żeby można było zrealizować poziome zatrzaśnięcie. Na fig. 13b pokazano krótkie boki 5a i 5b powyższej deski podłogowej. Element blokujący 8 wykonano jako niższy niż na długim boku, a powierzchnia blokująca wpustu blokującego jest mniejsza. W tym przykładzie wykonania, krótkie boki nie mogą zostać zablokowane w kierunku poziomym. Na fig. 13c i 13d pokazano, że długi bok może być zablokowany względem krótkiego boku zarówno poprzez pochylanie do wewnątrz, jak i zatrzaskiwanie, ponieważ zmodyfikowany układ blokowania na krótkich bokach wymaga jedynie małego wygięcia w dół paska 6, kiedy deski podłogowe są złączone poziomo i zatrzaśnięte ze sobą. Długi bok 4a ma w tym przykładzie wykonania ozdobny rowek 133, który występuje tylko w jednej krawędzi złącznej. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że krawędź złączna będzie mniej widoczna niż w wypadku kiedy w obu krawędziach złącznych desek 1, 1 znajdują się ozdobne wpusty. Ponadto upraszcza się wytwarzanie. Jeżeli układ blokowania na krótkim boku, na przykład, nie ma pióra 10, deski podłogowe są zablokowane tylko w kierunku poziomym.

Claims (14)

1. Podłoga, która zawiera prostokątne deski podłogowe z długimi bokami i krótkimi bokami, które to deski podłogowe są połączone według wzoru w jodełkę, długi bok do długiego boku i długi bok do krótkiego boku, gdzie długie boki desek podłogowych mają pary pierwszych przeciwległych mechanicznych elementów łączących zawierających pióro i wpust na pióro do blokowania ze sobą desek w kierunku pionowym, znamienna tym, że podłoga zawiera deski podłogowe z warstwą powierzchniową z laminatu, oraz podłoga zawiera drugie mechaniczne elementy łączące zawierające wystający ku górze element blokujący (8) na jednym długim boku współpracujący z wpustem blokującym (12) na drugim boku sąsiedniej deski podłogowej do blokowania ze sobą tych desek w kierunku poziomym (D2), wskutek czego wspomniane elementy łączące umożliwiają blokowanie ze sobą desek podłogowych zarówno w kierunku poziomym (D2), jak i pionowym (D1), poprzez pochylanie do wewnątrz, wskutek czego pióro (10) jest umieszczone we wpuście (9) na pióro i element blokujący (8) wchodzi we wpust blokujący (12).

2. Podłoga według zastrz. 1, znamienna tym, że co najmniej jeden z boków krótkich (5b, 5a) desek podłogowych jest wyposażony w elementy łączące (9, 10), a podłoga zawiera dwa różne typy desek podłogowych (odpowiednio A i B), oraz elementy łączące (9, 10) jednego typu deski podłogowej (A), wzdłuż jednej pary przeciwległych części krawędziowych, są umieszczone w układzie odwróconym lustrzanie względem odpowiednich elementów łączących (9, 10) wzdłuż tej samej pary przeciwległych części krawędziowych drugiego typu deski podłogowej (B).

3. Podłoga według zastrz. 2, znamienna tym, że elementy łączące (9, 10) na bokach krótkich (5a, 5b) posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich (5b) z jednym z wymienionych boków długich (4b), zarówno poziomo (D2), jak i pionowo (D1), oraz elementy łączące (9, 10) na bokach krótkich (5a, 5b) posiadają konstrukcję do blokowania

PL 210 099 B1 ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich (5a) z drugim z wymienionych boków długich (4a) albo tylko poziomo (D2), albo tylko pionowo (D1).

4. Podłoga według zastrz. 3, znamienna tym, że elementy łączące na wymienionej drugiej krawędzi krótkiej (5a) wystają nie dalej niż do płaszczyzny pionowej określonej przez górną krawędź połączenia pomiędzy sąsiednimi krawędziami tak, że deski podłogowe są blokowane tylko w kierunku poziomym (D2).

5. Podłoga według zastrz. 3, znamienna tym, że element blokujący na wymienionej drugiej krawędzi krótkiej (5a) jest oddalony od wpustu blokującego tak, że deski podłogowe są blokowane tylko w kierunku pionowym (D1).

6. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że elementy łączące (9, 10) na krótkim boku (5a, 5b) posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich (5b) z jednym z wymienionych boków długich (4b), zarówno poziomo (D2), jak i pionowo (D1), oraz elementy łączące (9, 10) na boku krótkim (5a, 5b) posiadają konstrukcję nie blokującą ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich (5b) z drugim z wymienionych boków długich (4a), ani poziomo (D2), ani pionowo (D1).

7. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że elementy łączące (9, 10) na krótkim boku (5a, 5b) posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą jednego z wymienionych boków krótkich (5b) z jednym z wymienionych boków długich (4b), zarówno poziomo (D2), jak i pionowo (D1), oraz elementy łączące (9, 10) na krótkim boku (5a, 5b) posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą drugiego z wymienionych boków krótkich (5b) z drugim z wymienionych boków długich (4b), zarówno poziomo (D2), jak i pionowo (D1), oraz elementy łączące desek podłogowych posiadają konstrukcję do blokowania ze sobą desek podłogowych w pierwszym kierunku w płaszczyźnie deski podłogowej co najmniej zatrzaskowe i do blokowania ze sobą desek podłogowych w drugim kierunku w płaszczyźnie deski podłogowej pochylnie do wewnątrz i/lub zatrzaskowe.

8. Podłoga według zastrz. 7, znamienna tym, że dwie prostopadłe do siebie części krawędziowe (odpowiednio 4a, 5b i 4b, 5a) deski podłogowej mają zasadniczo identyczne elementy łączące (9, 10).

9. Podłoga według zastrz. 7 albo 8, znamienna tym, że elementy łączące są połączone rozłącznie zatrzaskowe.

10. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że deski podłogowe mają w przybliżeniu wymiary klepek w parkiecie o tradycyjnym wzorze.

11. Podłoga według zastrz. 10, znamienna tym, że deski podłogowe mają szerokość od 7 do 9 cm i długość od 40 do 80 cm.

12. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że podłoga jest układana jako podłoga pływająca.

13. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że podłoga jest co najmniej częściowo połączona za pomocą kleju nałożonego na boki krótkie i/lub boki długie lub pod deskami podłogowymi.

14. Podłoga według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że długi bok (4a) jest zaopatrzony w rowek dekoracyjny (133), który występuje tylko w jednej z wymienionych krawędzi długich.