PL210192B1 - Statek ratowniczy przeznaczony do niesienia pomocy statkom, sposób niesienia pomocy zagrożonym statkom oraz zastosowanie statku ratowniczego - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy statku ratowniczego przeznaczonego do niesienia pomocy statkom, sposobu niesienia pomocy zagrożonym statkom oraz zastosowania statku ratowniczego.

Dowolnego rodzaju uszkodzenia przydarzające się zbiornikowcom transportującym toksyczne substancje powodują zanieczyszczenia środowiska, które w przypadku węglowodorów nazywane są „plamami ropy”. Konsekwencje takich wypadków są bardzo poważne. Można tu wspomnieć w szczególności możliwość straty zbiornikowca w wyniku zatonięcia (wartość statku), utratę części lub całego ładunku, a głównie znaczące straty ekonomiczne dla ludności wybrzeża (zniszczenie terenu, zniszczenie gospodarstw rybnych, śmierć dzikich zwierząt, straty związane z rybołówstwem, itd.).

Plamy ropy są, zatem źródłem związanych z ekologią problemów, których konsekwencje są odczuwane na poziomie politycznym.

Trzeba ponadto zauważyć, że przyczyną wypadków powodujących zanieczyszczenie środowiska mogą być nie tylko zbiornikowce w złym stanie technicznym lub po prostu stare, lecz problemy te mogą mieć źródło w niekompetencji załogi. Zagrożenie istnieje również w przypadku, gdy zwiększeniu ulega waga i tonaż znacznie nowszych zbiornikowców w dobrym stanie technicznym, które zostały wybudowane z wykorzystaniem wysokowytrzymałej stali, dzięki czemu możliwe było zmniejszenie grubości poszycia. Zbiornikowce, które są wykonane z takiej stali zużywają się jednak bardzo szybko, stanowią, więc one ten sam problem, co zniszczone zbiornikowce w złym stanie technicznym.

Pierwszym rozważanym rozwiązaniem mającym na celu wyeliminowanie tych problemów jest holowanie statku w miejsce, w którym jego zatonięcie spowoduje mniejsze szkody. Z doświadczenia wiadomo jednak, sytuacje prowadzące do wypadków powodujących zanieczyszczenie środowiska zdarzały się zwykle w czasie bardzo złej pogody, kiedy takie holowanie jest praktycznie niemożliwe w czasie pierwszych kilku dni, nawet, gdy statek utrzymuje się dalej na wodzie.

Rozważano, zatem wykorzystywanie statków oczyszczających środowisko. Statki te zaprojektowane są w taki sposób, by umożliwiały wsysanie węglowodorów pozostawionych przez uszkodzone statki, zwykle po ich zatonięciu. Największe rozważane statki oczyszczające środowisko umożliwiają usunięcie jedynie kilku tysięcy ton ropy naftowej, a więc w przypadku dużej plamy ropy naftowej konieczne jest wykonanie dużej liczby kursów pomiędzy miejscem katastrofy i portem, który może przyjąć odzyskane materiały. Wymaga to, zatem znaczącego czasu, podczas którego efekty zanieczyszczenia ropą naftową mogą się rozprzestrzeniać. Takie statki oczyszczające środowisko mogą stanowić, więc jedynie częściowe rozwiązanie. Ponadto statki te mogą operować jedynie w przypadku względnie bezwietrznej pogody, nie zaś podczas sztormów.

Statki oczyszczające środowisko nie zapobiegają, zatem przed zatonięciem uszkodzonego statku i wystąpieniem po pewnym czasie „efektu bomby z opóźnionym zapłonem”, który może powodować zanieczyszczenie środowiska w długim okresie czasu, nie mówiąc o znaczącym zagrożeniu ekologicznym stwarzanym przez taki statek spoczywający na dnie morza.

Po zbadaniu przyczyn wypadków powodujących zanieczyszczenie środowiska i powstawanie plam ropy naftowej zauważono, że polegają one zwykle na uszkodzeniu zbiornikowca (rozerwaniu kadłuba, wyciekach, awariach) spowodowanym jego zaawansowanym wiekiem lub morskiej katastrofie zbiornikowca (uszkodzeniu na skutek sztormu, zderzeniu lub awariach) spowodowanej niekompetencją załogi.

Poza sporadycznymi przypadkami, w których po zderzeniu statek tonie bardzo szybko, większość wypadków powodujących zanieczyszczenie środowiska lub powstanie plamy ropy naftowej spowodowanych było przez statki, które po kilku dniach nadal utrzymywały się na wodzie. Ponadto zdecydowana większość floty zbiornikowców posiada długość mniejszą niż 250 m, a nawet 200 m.

Celem wynalazku jest wyeliminowanie znacznej większości przypadków zanieczyszczenia środowiska lub powstawania plamy ropy naftowej przez bardzo szybkie zabezpieczenie uszkodzonych zbiornikowców, które mogą być przyczyną zanieczyszczenia środowiska, powstawania plam ropy naftowej lub podobnych zagrożeń takich jak skażenie chemiczne lub biologiczne.

Celem wynalazku jest, zatem odzyskanie zarówno statku, jak i jego ładunku przez ich zabezpieczenie w sposób, który umożliwia albo naprawienie statku, albo odzyskanie ładunku, albo przeprowadzenie obydwu tych operacji.

Głównym celem wynalazku jest, zatem udostępnienie posiadającego basen o bardzo dużych rozmiarach statku ratowniczego, który może bardzo szybko znaleźć się w pobliżu uszkodzonego statku

PL 210 192 B1 i umożliwia umieszczenie uszkodzonego statku w swoim basenie, którego rozmiary są oczywiście większe niż rozmiary uszkodzonego statku.

W obecnym stanie techniki znana jest ujawniona w US 5 215 024 pł ywają ca sztuczna wyspa wyposażona w baseny, które mogą być zamykane, dzięki czemu możliwe jest zabezpieczenie statków przed trudnymi warunkami pogodowymi podczas manewrów związanych z załadunkiem i rozładunkiem statków. Sztuczna wyspa nie posiada autonomicznych urządzeń napędowych i nie możliwe jest jej balastowanie, wskutek czego podczas jej funkcjonowania musi ona być tak nieruchoma jak to tylko jest możliwe. Nie jest możliwe szybkie zbliżenie wyspy do uszkodzonego statku i umieszczenie go w basenie.

W obecnym stanie techniki znany jest również ujawniony w GB 2 144 680 rodzaj skrzyni, która tworzy pływający dok i zaprojektowana jest w taki sposób, by przez balastowanie i usuwanie balastu możliwe było otoczenie bocznego kadłuba pływającej platformy, dzięki możliwe jest przeprowadzenie naprawy tego kadłuba. Skrzynia posiada rozmiary jedynie nieznacznie przewyższające rozmiary kadłuba bocznego, i nie posiada autonomicznych urządzeń napędowych lub nawet kształtu przypominającego statek, ponieważ nie jest ona przystosowana do żeglugi. Nie tworzy ona, zatem posiadającego basen o bardzo dużych rozmiarach statku ratowniczego, który może bardzo szybko znaleźć się w pobliż u uszkodzonego statku i umożliwia umieszczenie uszkodzonego statku w swoim basenie.

W obecnym stanie techniki znany jest również ujawniony w US 5 988 093 pływają cy dok tworzący konstrukcję w kształcie litery U, który może przemieszczać się wzdłuż statku obok jego burt i pod dnem w celu wyczyszczenia powierzchni burt i dna statku. Dok ten jest na obydwu końcach otwarty i nie tworzy basenu o bardzo dużych rozmiarach.

W obecnym stanie techniki znany jest również ujawniony w AU 482040 płaskodenny statek transportowy, którego wydłużony kadłub ogranicza przestrzeń umożliwia otoczenie barek, które w takim przypadku znajdują się bardzo blisko siebie i burt statku. Przestrzeń wewnętrzna ograniczona kadłubem nie tworzy basenu, ponieważ jest od strony rufy całkowicie otwarta.

W zwią zku z powyż szym, przedmiotem wynalazku jest statek ratowniczy przeznaczony do niesienia pomocy statkom, posiadający kadłub określający wydłużony basen o długości równej przynajmniej 150 m i szerokości równej przynajmniej 30 m, oraz posiadający urządzenie balastowe, które umożliwia zmienianie głębokości zanurzenia statku, o co najmniej 15 m, charakteryzujący się tym, że posiada kadłub zawierający dwa kadłuby boczne otaczające basen i określające przynajmniej jedną górną krawędź basenu, gdzie urządzenie balastujące jest ruchome, pomiędzy co najmniej dwoma położeniami, przy czym w jednym z tych położeń basen jest opróżniony i przynajmniej jedna górna krawędź znajduje się ponad poziomem morza, zaś w drugim położeniu basen jest pełny, tak że jego krawędź znajduje się poniżej poziomu, na którym znajduje się stępka ratowanego statku, przy czym że rufa ma postać zasadniczo szczelnych drzwi, zamykających tylną część basenu przy krawędzi, znajdującej się poniżej poziomu, na którym znajduje się stępka ratowanego statku.

Korzystnie, basen posiada długość równą przynajmniej 250 m i szerokość równą przynajmniej 45 m, zaś zmiana głębokości zanurzenia może osiągać, co najmniej 20 m.

Korzystnie, drzwi umożliwiające zamknięcie tylnej części basenu zawierają dwa skrzydła, z których każde składa się z dwóch części połączonych przegubowo ze sobą wokół pionowej osi, współpracujących z pionową osią drugiego skrzydła w zamkniętym położeniu drzwi.

Korzystnie, co najmniej jeden z końców dwóch połączonych przegubowo części, który jest oddalony od osi pionowej, jest przymocowany do odpowiadającego mu pionowego boku tylnej części kadłuba z wykorzystaniem wodzika, ruchomego w kierunku poziomym wzdłuż wewnętrznego boku tylnej części kadłuba.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, drzwi zamykaj ą ce tylną część basenu zawierają odchylany panel, balastowany między położeniem, w którym znajduje się w pobliżu dna basenu, a położeniem zasadniczo pionowym, w którym zamyka tylną część basenu.

Korzystnie, dwa wzdłużne boki, lewa burta i prawa burta, posiadają wysokość, o co najmniej 20 m mniejszą niż jeden z dwóch pozostałych boków ograniczających przednią i tylną część statku, przy czym ich górna krawędź położona jest zasadniczo prostoliniowo nad ich największą wysokością i wyposażona we wzmocnienie.

Korzystnie, statek ratowniczy posiada manewrowe urządzenie napędowe wytwarzające siłę ciągu skierowaną poprzecznie, co najmniej do wzdłużnej osi statku.

Przedmiotem wynalazku jest również, sposób niesienia pomocy zagrożonym statkom z wykorzystaniem statku ratowniczego, który może być balastowany i posiada basen, określonego powyżej,

PL 210 192 B1 charakteryzujący się tym, że obejmuje pierwszą fazę, w której przemieszcza się statek ratowniczy w kierunku miejsca przebywania zagrożonego statku; drugą fazę wykonywaną w pobliżu uszkodzonego statku, w której balastuje się statek ratowniczy w taki sposób, że przynajmniej jedna górna krawędź basenu znajduje się poniżej poziomu stępki zagrożonego statku; trzecią fazę, w której wprowadza się zagrożony statek do basenu; oraz czwartą fazę, w której podnosi się górną krawędź basenu ponad poziom morza.

Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie statku ratowniczego (10) określonego powyżej, do transportowania po morzu dużych konstrukcji takich, jak statki i części statków; platformy wiertnicze i produkcyjne, jak również części takich platform; oraz modułów upraw morskich.

W wariancie wynalazku, w którym krawędź wyposażona jest we wzmocnienie, wspomniane wzmocnienie korzystnie jest sprężyste.

Statek ratowniczy według wynalazku może posiadać przynajmniej jedną wyciągarkę, która umożliwia holowanie uszkodzonego statku wprowadzanego do basenu od strony rufy.

Statek ratowniczy według wynalazku może posiadać urządzenia umożliwiające prowadzenie i utrzymywanie statku znajdującego się wewnątrz basenu, takie jak hydrauliczne pędniki sterujące, wmontowane w basen.

Statek ratowniczy według wynalazku może posiadać stabilizatory, które umożliwiają jego stabilizację w przypadku wzburzonej powierzchni wody.

Statek ratowniczy korzystnie posiada ruchome, opcjonalnie połączone przegubowo ze sobą przegrody, które działają falochrony zapobiegające powstawaniu fal w basenie.

Zgodnie z wynalazkiem, czwarta faza sposobu polegająca na podniesieniu górnej krawędzi basenu ponad poziom morza może być przeprowadzana jest przez zamknięcie drzwi basenu.

Czwarta faza sposobu polegająca na podniesieniu górnej krawędzi basenu ponad poziom morza może obejmować przemieszczenie statku w kierunku pionowym przez balastowanie, podczas którego następuje usunięcie wody na zewnątrz statku.

Przed rozpoczęciem pierwszej fazy lub na jej początku sposób może obejmować balastowanie statku w taki sposób, by uzyskana była najmniejsza możliwa głębokość jego zanurzenia.

Sposób może obejmować również przeprowadzane po zakończeniu fazy czwartej przemieszczenie statku ratowniczego do bezpiecznego miejsca, w którym przeprowadzana jest naprawa uszkodzonego statku lub rozładowanie przewożonego przez ten statek ładunku.

Balastowanie statku w celu uzyskania najmniejszej możliwej głębokości jego zanurzenia może obejmować opróżnienie basenu.

Zastosowanie według wynalazku może również obejmować wykorzystanie statku ratowniczego według wynalazku do utworzenia suchego doku. Może ono również obejmować wykorzystanie statku ratowniczego według wynalazku do utworzenia sztucznego portu dla niewielkich łodzi w przypadku sztormu.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia bardzo uproszczony rzut perspektywiczny statku ratowniczego według pierwszego wariantu wynalazku;

fig. 2 przedstawia bardzo uproszczony rzut perspektywiczny statku ratowniczego według drugiego wariantu wynalazku;

fig. 3 przedstawia odmianę pierwszego wariantu wynalazku widoczną z lotu ptaka; fig. 4 przedstawia schematyczny przekrój wariantu wynalazku przedstawionego na fig. 3; fig. 5 przedstawia inną odmianę pierwszego wariantu wynalazku widoczną z lotu ptaka; i fig. 6 przedstawia schematyczny przekrój wariantu wynalazku przedstawionego na fig. 5.

Na fig. 1 przedstawiono statek ratowniczy 10 posiadający basen 12 o bardzo dużych rozmiarach, który ograniczony jest dwoma kadłubami bocznymi 14, przednią częścią 16, tylnymi drzwiami 18 i dnem 20. Statek posiada również mostek 22, który w tym przypadku znajduje się z przodu, lecz może być umieszczony również w dowolnym innym miejscu statku.

Pomimo, że elementy te nie zostały pokazane, statek korzystnie posiada silniki napędowe, silniki manewrowe umożliwiające w szczególności przemieszczanie statku w kierunkach bocznych, do tyłu i do przodu, stabilizatory, falochrony, itd. Posiada on również przynajmniej jedną wyciągarkę, która umożliwia holowanie statku w celu wprowadzenia go do basenu 12, gdy tylne drzwi 18 są otwarte. Wyciągarka może być umieszczona na suwnicy bramowej, która może być albo umocowana na stałe, korzystnie nad drzwiami, albo ruchoma. Statek może posiadać również dwie suwnice bramowe, z których jedna jest ruchoma.

PL 210 192 B1

Statek ratowniczy korzystnie zawiera również urządzenia umożliwiające prowadzenie i utrzymywanie statku znajdującego się wewnątrz basenu, na przykład hydrauliczne pędniki sterujące wmontowane w basen.

Poniżej opisany zostanie sposób wykorzystania statku ratowniczego według wykonania wynalazku przedstawionego na fig. 1.

Po podniesieniu alarmu statek ratowniczy 10, który jest zacumowany w środku nadzorowanego przez ten statek obszaru i posiada pusty basen 12, może być natychmiast z dużą prędkością skierowany w kierunku uszkodzonego statku, ponieważ ze względu na opróżniony basen posiada on małą głębokość zanurzenia, zaś jego kadłuby umożliwiające balastowanie mogą już być puste. W innym przypadku ich opróżnianie może rozpocząć się od początku przemieszczania statku, dzięki czemu uzyskiwana jest tak mała głębokość zanurzenia, jak to tylko jest możliwe przy danych warunkach panujących na morzu oraz przy aktualnych możliwościach nawigowania.

Po dopłynięciu do uszkodzonego statku możliwe jest rozpoczęcie zalewnia zbiorników balastowych statku ratowniczego 10 i jego zanurzanie się w morzu. W tym samym czasie rozpoczyna się napełnianie basenu 12, zaś drzwi 18 otwierają się szeroko. Dzięki jego właściwościom manewrowym statek 10 po rzuceniu liny przymocowanej do dziobu lub rufy uszkodzonego statku, lub nawet bez wykorzystywania takiej liny, jeżeli uszkodzony statek zachował nadal zdolności manewrowania, jest ustawiany w taki sposób, że jego szeroko otwarta tylna część obracana jest w kierunku uszkodzonego statku. Ten ostatni jest następnie wprowadzany do wnętrza basenu 12 z wykorzystaniem jego urządzeń napędowych, urządzeń napędowych statku 10 zbliżającego się do uszkodzonego statku, z wykorzystaniem wyciągarki lub z wykorzystaniem dowolnej kombinacji wymienionych powyżej środków. Po znalezieniu się statku w basenie 12, drzwi 18 są zamykane. Sprężone powietrze, które korzystnie przechowywane jest w zbiornikach na sprężone powietrze, umożliwia usunięcie wody ze zbiorników balastowych, dzięki czemu statek ratowniczy 10 podnosi się względem powierzchni morza. Od tego momentu wyeliminowane jest jakiekolwiek niebezpieczeństwo skażenia środowiska. Uszkodzony statek jest zabezpieczony w basenie statku ratowniczego; nawet, jeżeli statek ten tonął lub jest rozerwany, zagrożenie skażeniem ograniczone jest do basenu 12. W zależności od stanu uszkodzonego statku, basen może być opróżniany całkowicie, opróżniany częściowo lub nieopróżniany w ogóle. W tym momencie statek ratowniczy może przemieszczać się w celu ułatwienia takich czynności jak naprawa uszkodzonego statku lub rozładowanie przewożonego przez ten statek ładunku, na przykład przez przemieszczenie się bliżej burty.

Tak jak to zauważono powyżej statek ratowniczy 10 może znaleźć się w pobliżu uszkodzonego statku w bardzo krótkim czasie, wynoszącym najwyżej kilka godzin, zaś po umieszczeniu uszkodzonego statku w basenie wyeliminowane jest jakiekolwiek niebezpieczeństwo skażenia środowiska. Możliwe jest ponadto zabezpieczenie uszkodzonego statku, który nie został jeszcze utracony, dzięki czemu w większości przypadków możliwe jest jego wyremontowanie.

W jednym z wykonań rozważany statek ratowniczy posiada basen o szerokości równej około 95 m i długości 400 m, zaś tylne drzwi mają zasięg wynoszący około 48 m i wysokość 78 m.

Manewrowanie takimi drzwiami z wykorzystaniem pojedynczego przegubu pionowego, który jest umieszczony na jednej z krawędzi stwarza poważne problemy techniczne. Korzystne jest, zatem wykonanie takich drzwi w układzie „trójkątnym”. Jeżeli chodzi o szczegóły, każde skrzydło podwójnych drzwi tylnych może mieć postać dwóch części, które są przegubowo połączone ze sobą wokół pionowej osi, która jest przystosowana do współpracy z pionową osią drugiego skrzydła w zamkniętym położeniu drzwi. Końce dwóch połączonych przegubowo części, które są oddalone od osi pionowych, przymocowane są do odpowiadającego im pionowego boku tylnej części kadłuba. Sposób ich mocowania może obejmować proste połączenia przegubowe (na przykład przy tylnym końcu burty statku) lub połączenia przegubowe z wykorzystaniem wodzika, który może przemieszczać się w kierunku poziomym wzdłuż boku tylnej części kadłuba. Dwa elementy mocujące mogą również obejmować wodziki.

W przypadku omówionego powyżej statku ratowniczego, basen posiada rozmiary mogące powodować występowanie zjawiska znanego pod nazwą „basenowy sztorm”. Korzystne jest, zatem wyeliminowanie możliwości występowania takich sztormów, które mogą stwarzać poważne trudności związane z obsługą uszkodzonego statku. Pomiędzy dwoma kadłubami bocznymi korzystnie umieszczone są, zatem ruchome przegrody lub falochrony.

Opisany powyżej układ „trójkątny” może być również wykorzystywany w odniesieniu do innych części statku ratowniczego, na przykład do falochronów uniemożliwiających występowanie sztormów

PL 210 192 B1 basenowych, do pędników utrzymujących uszkodzony statek, do obsługi umieszczonych pomiędzy burtami podpór suwnicy bramowej, itd.

W jednej z odmian wykonania wynalazku przedstawionego na fig. 1 basen posiada na każ dym końcu drzwi takie jak oznaczone odnośnikiem 18. Istotne jest to, że dwa kadłuby boczne mogą być połączone kilkoma nieruchomymi suwnicami bramowymi. Różnorodne niezbędne elementy umieszczone są we wnętrzu dwóch kadłubów bocznych.

W innej odmianie wykonania wynalazku przedstawionego na fig. 1 w przedniej części basenu, w kadłubie bocznym lub dziobie statku, mogą być utworzone przynajmniej jedne drzwi, na przykład drzwi przesuwne o wysokości rzędu 40 m i szerokości rzędu od 25 do 30 m. Takie drzwi umożliwiają opuszczenie basenu przez jeden lub większą liczbę holowników, które mogą być wykorzystywane przy wprowadzaniu do basenu ratowanego statku. Ponieważ wyjście to wykorzystywane jest, gdy basen jest napełniony, drzwi te umieszczone są w pobliżu górnej części kadłubów bocznych. Wykorzystywanych jest korzystnie dwoje drzwi, po jednych w przedniej części każdego z kadłubów bocznych, dzięki czemu holowniki mogą opuszczać basen od strony burty nawietrznej.

Na fig. 2 przedstawiono inne wykonanie statku ratowniczego. Jeżeli chodzi o szczegóły, przedstawiony na fig. 2 statek ratowniczy 24 posiada kadłub 28 ograniczający basen 26, który jest przedstawiony w kształcie równoległościanu, aczkolwiek podobnie jak w przypadku pierwszego wykonania wynalazku, kształt ten nie jest istotny. W szczególności dno basenu nie musi koniecznie być płaskie, zaś basen może mieć na przykład kształt zwężający się w kierunku dna w przekroju wykonywanym przez poprzeczną płaszczyznę pionową. Taki układ może być zastosowany na przykład w celu uzyskania szybszego balastowania.

Statek posiada na każdym z końców konstrukcję 30, na których górnych częściach korzystnie umieszczone są mostki. Konstrukcja 30 nie jest prostą nadbudówką. W rzeczywistości jest wyższa niż wskazuje na to fig. 2, dzięki czemu statek może być niemal całkowicie zanurzony, zaś nad powierzchnię morza wystają jedynie górne części konstrukcji 30. Oczywiście nawet w takim położeniu statek posiada rezerwy pływalności zapewniające jego niezatapialność.

Podczas wykorzystywania statku ratowniczego 24 ten ostatni może być po opróżnieniu basenu 26 szybko przemieszczany w pobliże uszkodzonego statku. Po dopłynięciu statku ratowniczego do uszkodzonego statku, do zbiorników balastowych wprowadzana jest woda, dzięki czemu statek ratowniczy zanurza się w wodzie. W momencie, gdy górne krawędzie 32 basenu znajdują się obok uszkodzonego statku, powinny one być zanurzone w wodzie na głębokość równą przynamniej głębokości zanurzenia uszkodzonego statku powiększonej o margines bezpieczeństwa, który uzależniony jest od warunków panujących na morzu. Statek 24 posiadający na dwóch końcach poprzeczne urządzenia napędowe może być z boku umieszczony pod uszkodzonym statkiem, po czym do zbiorników balastowych wprowadzane jest szybko sprężone powietrze, które wypiera wodę. Jak tylko górne krawędzie 32 basenu podniosą się ponad poziom dolnej części stępki uszkodzonego statku, ten ostatni jest uwięziony w basenie. Podnoszenie statku ratowniczego 24 jest kontynuowane aż do momentu, gdy górne krawędzie basenu znajdą się na pożądanej wysokości ponad poziomem morza, biorąc pod uwagę panujące warunki, w szczególności warunki pogodowe. W tym momencie, tak samo jak w przypadku pierwszego wykonania wynalazku, uszkodzony statek nie stwarza już niebezpieczeństwa wystąpienia skażenia środowiska.

Drugie wykonanie statku ratowniczego 24 zapewnia w porównaniu do pierwszego wykonania wynalazku zaletę polegającą na tym, że podczas każdej operacji ratowniczej nie jest wymagane manewrowanie żadną ruchomą częścią narażoną na działanie warunków panujących na morzu.

Statki ratownicze według wynalazku posiadają oczywiście bardzo duże rozmiary. Aby możliwe było uniknięcie większości wypadków powodujących skażenie środowiska lub powstanie plamy ropy naftowej, basen 12 lub 26 powinien posiadać długość równą przynajmniej 150 m, korzystnie przynajmniej 250 m i najkorzystniej przynajmniej 300 m. Szerokość basenu powinna wynosić przynajmniej 30 m, korzystnie przynajmniej 50 m, a nawet więcej. W przedstawionym powyżej przykładzie rozpatrywany statek ratowniczy posiadał basen o szerokości równej 95 m, długości równej 400 m i wysokości kadłuba sięgającej 78 m. Statek ratowniczy posiada, więc znaczne rozmiary i masę, dzięki czemu jest praktycznie niewrażliwy na działanie sztormów i może być wykorzystywany niezależnie od warunków panujących na morzu. Jego rozmiary i masa umożliwiają ponadto przez właściwe pozycjonowanie uzyskanie lokalnego obszaru spokojnego morza, co ułatwia wprowadzenie uszkodzonego statku do basenu biorąc pod uwagę możliwe występowanie martwej fali i prądu morskiego.

PL 210 192 B1

Ze względu na niezwykle mało prawdopodobne przypadki, gdy statek ratowniczy napotka tak zwaną „falę wyjątkową” („rogue wale”) mając pod opieką uszkodzony statek, korzystne może być wykorzystanie urządzeń nadmiarowych. Tak więc możliwa jest duplikacja mostka, jego systemów nawigacyjnych, systemów bezpieczeństwa, itd. oraz maszynowni. Maszynownia może być, zatem umieszczona w każdym z kadłubów bocznych. Oczywiście możliwe jest odpowiednie wzmocnienie części, które mogą być poddawane największym naprężeniom.

W pierwszym wykonaniu wynalazku pożądane jest, by balastowanie statku umoż liwiał o zmianę głębokości zanurzenia o około 15 m, korzystnie o przynajmniej 20 lub 25 m. W przypadku statku 25 według drugiego wykonania wynalazku korzystne jest by zmiany głębokości zanurzenia mogły osiągać 30 m lub nawet więcej.

Poniżej zostaną w oparciu o fig. 3 do fig. 6 opisane dwie odmiany pierwszego wariantu wynalazku.

Na fig. 3 i fig. 4 przedstawiono widok z lotu ptaka na wzdłużny przekrój poprzeczny statku ratowniczego 10 posiadającego basen 12 o szerokości równej około 95 m, długości równej około 400 m i wysokości kadłuba sięgającej 78 m. W basenie 12 widoczny jest uszkodzony statek 34 o długości 150 m. Należy zdawać sobie sprawę z tego, że wprowadzenie do basenu przedstawionego na tych rysunkach uszkodzonego statku za pomocą własnych urządzeń napędowych, za pomocą manewrowych urządzeń napędowych statku ratowniczego, z wykorzystaniem holownika lub z wykorzystaniem dowolnej kombinacji powyższych środków jest proste, biorąc pod uwagę bardzo dużą przestrzeń ułatwiająca manewrowanie.

Na fig. 5 i fig. 6 przedstawiono widok z lotu ptaka na wzdłużny przekrój poprzeczny statku ratowniczego 10 również posiadającego basen 12 o szerokości równej około 95 m, długości równej około 400 m i wysokości kadłuba sięgającej 78 m. W basenie 12 widoczny jest uszkodzony statek 38 o długości 360 m. W tej odmianie wynalazku tylna część dna basenu obejmuje odłączalny panel 40 tworzący podłogę, która sama może być balastowana. Podłoga ta, mająca na przykład długość 80 m, może być zmniejszona w celu ułatwienia wprowadzania uszkodzonego statku o bardzo dużych rozmiarach, tak jak to przedstawiono na fig. 6.

W innej odmianie wynalazku tylna część dna basenu obejmuje podłogę i panel oznaczony odnośnikiem 40, który może być balastowany i może ślizgać się przez obracanie zbliżając się w kierunku rufy, zamiast drzwi 18, które są w takim przypadku zbyteczne. Manewrowanie tym panelem przeprowadzane jest, zatem zasadniczo przez balastowanie.

Statek ratowniczy może oczywiście posiadać inne wyposażenie, które jest przydatne podczas wykonywanych przez statek misji, na przykład platformę do lądowania dla śmigłowców, urządzenia do mocowania uszkodzonych statków, urządzenia do gaszenia pożarów na uszkodzonym statku przed, podczas lub po wprowadzeniu go do baseny statku ratowniczego, urządzenia do przetwarzania, w szczególności do filtrowania wody w basenie, urządzenia do przechowywania odpadów, w szczególności odpadów odzyskanych przez filtrowanie lub uzyskanych z uszkodzonego statku i/lub urządzenia do wykonywania przynajmniej drobnych napraw uszkodzonego statku.

Statek ratowniczy według wynalazku wykazuje następujące, szczególnie znaczące zalety.

Po pierwsze, umożliwia wyeliminowanie tak szybko jak to tylko jest możliwe niebezpieczeństwa zanieczyszczenia środowiska przez zapobieżenie przed zatonięciem uszkodzonego statku, przy czym w większości przypadków możliwe jest jego odzyskanie. Możliwe jest również odzyskanie ładunku i opcjonalne jego przepompowanie do instalacji naziemnej lub do innych statków.

Uzyskane możliwości odzyskania statku i przewożonego przez niego ładunku, jak również wyeliminowanie wszystkich efektów zanieczyszczenia środowiska, stanowią znaczące zalety z ekonomicznego punktu widzenia.

Inną znaczącą z ekonomicznego punktu widzenia zaletą jest to, że nie ma już konieczności stosowania zakazu żeglugi zbiornikowców jednokadłubowych znajdujących się w dobrym stanie technicznym, ponieważ problemy, które mogą być stwarzane przez takie statki mogą być łatwo rozwiązywane. Nie istnieje już również konieczność tworzenia portów bezpieczeństwa dla uszkodzonych statków, chociaż rozwiązanie to, które jest rozważane jedynie teoretycznie związane jest z takimi niedogodnościami, że jest bardzo mało prawdopodobne, by było kiedykolwiek poważnie rozważane.

Statki takie mogą być ponadto wykorzystywane nie tylko do zapobiegania dużym skażeniom środowiska, lecz również w innych zastosowaniach. Możliwe jest w szczególności rozpoczęcie budowy morskich upraw, których moduły mają olbrzymie rozmiary (rzędu stu metrów i więcej) i powinny być czasami przemieszczane. Opisywany statek ratowniczy znakomicie się do tego celu nadaje.

PL 210 192 B1

Statek ratowniczy może być również wykorzystywany do transportu dużych konstrukcji takich jak statki i części statków, platformy wiertnicze i produkcyjne, jak również części takich platform.

Statek ratowniczy umożliwia również utworzenia suchego doku, na przykład w przypadku przemieszczania floty.

Wreszcie w przypadku silnego sztormu taki statek ratowniczy może być wykorzystywany, jako sztuczny port służący do zabezpieczenia niewielkich łodzi.

W przypadku, gdy statek ratowniczy wykorzystywany jest w konwencjonalny sposób, tj. jedynie do niesienia pomocy uszkodzonym statkom, istnieją długie okresy jego bezczynności, przy czym biorąc pod uwagę jego duże rozmiary i głębokość zanurzenia na jego burtach i znajduje się bardzo dużo miejsca. Może być ono wykorzystywane, jako podpora dla urządzeń generujących energię elektryczną wykorzystujących odnawialne źródła energii. Statek może przenosić na przykład elektrownie wiatrowe lub urządzenia obejmujące ogniwa fotoelektryczne. Uzyskiwana w ten sposób energia może być przechowywana w postaci energii elektrycznej lub w postaci chemicznej, wykorzystywana przez statek podczas jego misji lub przesyłana na brzeg z wykorzystaniem znajdującego się na morzu urządzenia przesyłowego.

Oczywiście do opisanych tu statków, sposobów i zastosowań niestanowiących ograniczenia wynalazku specjaliści w tej dziedzinie mogą wprowadzać różne modyfikacje, które nie prowadzą do odejścia od zakresu tego wynalazku.

Claims (9)

1. Statek ratowniczy przeznaczony do niesienia pomocy statkom, posiadający kadłub określający wydłużony basen (12) o długości równej przynajmniej 150 m i szerokości równej przynajmniej 30 m, oraz posiadający urządzenie balastowe, które umożliwia zmienianie głębokości zanurzenia statku, o co najmniej 15 m, znamienny tym, że posiada kadłub zawierający dwa kadłuby boczne otaczające basen (12) i określające przynajmniej jedną górną krawędź basenu (12), gdzie urządzenie balastujące jest ruchome, pomiędzy co najmniej dwoma położeniami, przy czym w jednym z tych położeń basen (12) jest opróżniony i przynajmniej jedna górna krawędź znajduje się ponad poziomem morza, zaś w drugim położeniu basen (12) jest pełny, tak że jego krawędź znajduje się poniżej poziomu, na którym znajduje się stępka ratowanego statku, przy czym że rufa ma postać zasadniczo szczelnych drzwi (18), zamykających tylną część basenu (12) przy krawędzi, znajdującej się poniżej poziomu, na którym znajduje się stępka ratowanego statku.

2. Statek ratowniczy według zastrz. 1, znamienny tym, że basen (12) posiada długość równą przynajmniej 250 m i szerokość równą przynajmniej 45 m, zaś zmiana głębokości zanurzenia może osiągać, co najmniej 20 m.

3. Statek ratowniczy według zastrz. 1, znamienny tym, że drzwi umożliwiające zamknięcie tylnej części basenu (12) zawierają dwa skrzydła, z których każde składa się z dwóch części połączonych przegubowo ze sobą wokół pionowej osi, współpracujących z pionową osią drugiego skrzydła w zamkniętym położeniu drzwi.

4. Statek ratowniczy według zastrz. 3, znamienny tym, że co najmniej jeden z końców dwóch połączonych przegubowo części, który jest oddalony od osi pionowej, jest przymocowany do odpowiadającego mu pionowego boku tylnej części kadłuba z wykorzystaniem wodzika, ruchomego w kierunku poziomym wzdłuż wewnętrznego boku tylnej części kadłuba.

5. Statek ratowniczy według zastrz. 1, znamienny tym, że drzwi zamykające tylną część basenu (12) zawierają odchylany panel (40), balastowany między położeniem, w którym znajduje się w pobliżu dna basenu, a położeniem zasadniczo pionowym, w którym zamyka tylną część basenu (12).

6. Statek ratowniczy według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że dwa wzdłużne boki (28), lewa burta i prawa burta, posiadają wysokość, o co najmniej 20 m mniejszą niż jeden z dwóch pozostałych boków ograniczających przednią i tylną część statku, przy czym ich górna krawędź (32) położona jest zasadniczo prostoliniowo nad ich największą wysokością i wyposażona we wzmocnienie.

7. Statek ratowniczy według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że posiada manewrowe urządzenie napędowe wytwarzające siłę ciągu skierowaną poprzecznie, co najmniej do wzdłużnej osi statku.

PL 210 192 B1

8. Sposób niesienia pomocy zagrożonym statkom z wykorzystaniem statku ratowniczego (10), który może być balastowany i posiada basen (12), określonego w jednym z zastrzeżeń 1-7, znamienny tym, że obejmuje:

pierwszą fazę, w której przemieszcza się statek ratowniczy (10) w kierunku miejsca przebywania zagrożonego statku;

drugą fazę wykonywaną w pobliżu uszkodzonego statku, w której balastuje się statek ratowniczy (10) w taki sposób, że przynajmniej jedna górna krawędź basenu (12) znajduje się poniżej poziomu stępki zagrożonego statku;

trzecią fazę, w której wprowadza się zagrożony statek do basenu (12); oraz czwartą fazę, w której podnosi się górną krawędź basenu (12) ponad poziom morza.

9. Zastosowanie statku ratowniczego (10) określonego w jednym z zastrz. 1 do 7, do transportowania po morzu dużych konstrukcji takich, jak statki i części statków; platformy wiertnicze i produkcyjne, jak również części takich platform; oraz modułów upraw morskich.