PL210863B1

PL210863B1 - Sposób naprawy, izolowania, wzmocnienia i regeneracji układów ściennych

Info

Publication number: PL210863B1
Application number: PL374960A
Authority: PL
Inventors: Carlo Canteri
Original assignee: Uretek Srl
Priority date: 2002-09-19
Filing date: 2003-08-07
Publication date: 2012-03-30
Also published as: NO339983B1; EP1540099B1; CA2498344C; CA2498344A1; EP1540099A1; PT1540099E; US7462001B2; BR0314267A; JP2005539165A; NO20051880L; PL374960A1; KR20050057487A; WO2004027177A1; SI1540099T1; CN1682002A; AU2003258585A1; CN1323215C; AU2003258585B2; JP4402596B2; ES2428443T3

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 210863 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 374960 (51) Int.Cl.

(22) Data zgłoszenia: 07.08.2003 E04G 23/02 (2006.01)

E04B 1/64 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

07.08.2003, PCT/EP03/008790 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

01.04.2004, WO04/027177 (54) Sposób naprawy, izolowania, wzmocnienia i regeneracji układów ściennych

(30) Pierwszeństwo: 19.09.2002, IT, MI2002A001995	(73) Uprawniony z patentu: URETEK S.R.L., Bosco Chiesanuova, IT
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 14.11.2005 BUP 23/05	(72) Twórca(y) wynalazku: CARLO CANTERI, Bosco Chiesanuova, IT
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 30.03.2012 WUP 03/12	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Elżbieta Kowal

PL 210 863 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób naprawy i izolowania, wzmacniania i regeneracji układów ściennych. Sposób według wynalazku jest stosowany zwłaszcza do zwiększenia wytrzymałości mechanicznej układu ściennego i/lub zmniejszenia jego przepuszczalności dla strumieni wody i/lub zmniejszenia jego przewodności cieplnej i/lub innych właściwości, oraz może być wykonywany nawet w obecnoś ci wody. Ś ciany albo ukł ady ś cienne tworzą ce budynki są generalnie wytwarzane poprzez nakładanie na siebie albo umieszczanie obok siebie bloków kamiennych albo cegieł, lub też innych materiałów, przy czym równocześnie umieszcza się pomiędzy nimi spoiwo bazującego na wapnie albo cemencie, albo inne materiały wiążące, bez występowania pustek albo zagłębień.

Zwykle projektowanie takich budynków przebiega faktycznie przy założeniu, że cały przekrój systemu ściennego reaguje, to znaczy przyjmuje się, że cały przekrój muru bierze udział w podtrzymywaniu leżących wyżej obciążeń. Innymi słowy, wyklucza się obecność pustek albo zagłębień wewnątrz układu ściennego. Jeśli chodzi o wytrzymałość, to projekt bierze pod uwagę dopuszczalne naprężenie dla muru, które jest określone przez wytrzymałość bloku cegły albo kamienia, albo też innego materiału, oraz poprzez wytrzymałość zastosowanego spoiwa, określane także za pomocą testów laboratoryjnych.

W przypadku gotowego budynku, wraz z upł ywem czasu zł oż e spoiwa, które jest umieszczone pomiędzy blokami, albo fragmenty samych bloków, może ulec rozpadowi na skutek oddziaływania otoczenia powodowanego przez wodę, powietrze albo inne czynniki, lub też może zostać przeniesione w inne miejsce przez strumienie filtracyjne, albo też może być zmienione poprzez oddziaływanie chemiczne wzbudzane różnymi zjawiskami, obejmującymi zjawiska atmosferyczne.

To zmniejszenie ilości materiału w przekroju ściany powoduje obecność pustek o różnych rozmiarach, czego wynikiem jest zmniejszenie wartości netto skutecznego przekroju oporowego, zmniejszenie dopuszczalnego naprężenia albo zwiększenie przepuszczalności i inne skutki.

W pewnych przypadkach to zmniejszenie wytrzymał o ś ci moż e spowodować zawalenie się budynku.

W innych przypadkach, nienaruszone jako cało ść układy ścienne, które zawierają jednak pustki, nie mogą już dłużej odpowiednio wypełniać swoich funkcji, ponieważ są one poddane warunkom granicznym albo progowym, które nie były planowane podczas projektowania, takim jak na przykład wytwarzanie naprężeń wpływających na układ ścienny, mających różne natężenie albo kierunek w stosunku do projektowych, albo obecność płynu w sąsiedztwie ściany układu ściennego, wraz z wynikającymi z tego ruchami filtracyjnymi pomiędzy blokami, albo też konieczna jest lepsza izolacyjność cieplna na fragmencie systemu ściennego, albo konieczne jest polepszenie spoistości konstrukcji ściany, albo inne warunki.

Znane są różne systemy przeznaczone do zapewniania w każdym przypadku zabezpieczenia muru i jego regeneracji. Są to generalnie systemy, które dążą do odbudowania masy ściany za pomocą tak zwanych operacji „zszywania i rozpruwania, to znaczy delikatnych operacji, które polegają na częściowym usuwaniu uszkodzonej masy, w połączeniu z czasowym podparciem pozostałego muru za pomocą konstrukcji pomocniczych, takich jak podpory, płyty, ściągi albo inne elementy, oraz całkowitej wymianie usuniętych fragmentów. Sposób ten, dodatkowo do tego, że jest wysoce inwazyjny, wymaga bardzo długiego czasu realizacji i jest bardzo kosztowny.

Znane są inne systemy wzmacniania ścian, które polegają na „zatykaniu albo „opasywaniu, albo podobnych działaniach wykonywanych na uszkodzonym murze. Systemy te, w celu zapewnienia odzyskania wytrzymałości masy ściany, wymagają użycia elementów pomocniczych, takich jak na przykład podpory, żebra, sztaby i inne. Sposoby te, dodatkowo do bycia wysoce inwazyjnymi, modyfikują oryginalną konstrukcję i geometrię masy ściany, wprowadzając nowe elementy metalowe albo inne, które pozostają widoczne dla obserwatora. Koszty stosowania tych sposobów są generalnie bardzo wysokie.

Ponadto znane są systemy, które zapewniają wtryskiwanie, poziomo albo w każdym przypadku pod kątami prostymi do dwóch większych przeciwległych powierzchni, w głąb systemu ściennego cementu albo mieszanin chemicznych, ewentualnie z dodatkami, w celu wypełnienia pustek, które powstały. Zastrzyki wykonywane poziomo i pod kątami prostymi do powierzchni ściany w celu zapewnienia, że wszystkie pustki zostaną osiągnięte, muszą być bardzo liczne, także z powodów, które zostaną lepiej wyjaśnione poniżej, a stąd procedura staje się długotrwała i uciążliwa. Ponadto zastosowane mieszaniny, które generalnie nie pęcznieją albo posiadają bardzo mały stopień pęcznienia, są

PL 210 863 B1 wstrzykiwane pod niskim ciśnieniem za pomocą pomp elektrycznych albo innych urządzeń, albo też grawitacyjnie, w większości w celu uniknięcia ryzyka nieodwracalnego uszkodzenia ścian. Tak więc w sposobach opisanych powyżej stosuje się materiał nie-pęczniejący albo mało-pęczniejący, który, znowu w celu uniknięcia nieodwracalnego uszkodzenia systemu ściennego, posiada nieznaczną siłę pęczniejącą (która może być nawet nie znana), która jest przede wszystkim niekontrolowana i niemożliwa do rozproszenia.

Z tych wszystkich powodów za pomocą tych znanych sposobów jest bardzo trudno zapewnić zarówno wypełnienie wszystkich pustek, obejmujących te znajdujące się najdalej od punktu wstrzyknięcia, jak i całkowite wypełnienie pionowo rozciągniętych zagłębień. Na koniec, z powodu wspomnianych cech charakterystycznych, sposoby te są niezdolne do wzbudzenia w murze stanu naprężenia, dzięki któremu charakterystyki mechaniczne systemu ściennego są znacznie polepszone w stosunku do sytuacji przed interwencją.

Sposób naprawy, izolowania, wzmocnienia i regeneracji układów ściennych, według wynalazku, w którym wykonuje się oddalone od siebie otwory wstrzykiwania wewnątrz układu ściennego, po czym w otworach wstrzykiwania umieszcza się rury wstrzykujące poprzez które wstrzykuje się substancję wypełniającą, charakteryzuje się tym, że otwory wstrzykiwania wykonuje się w specjalnie wybranych punktach układu ściennego, wzdłuż kierunków pionowych lub pochylonych do kierunku pionowego i obejmujących maksymalną ilość pustek i wgłębień usytuowanych w układzie ściennym, przy czym wstrzykiwanie do otworów wstrzykiwania poprzez rury wstrzykujące prowadzi się poprzez stopniowe wycofywanie rury wstrzykującej w kierunku do góry, zaś stosuje się substancję wypełniającą, która rozszerza się w wyniku reakcji chemicznej po wykonaniu wstrzykiwania, przy czym substancję wypełniającą dobiera się z substancji mających maksymalne ciśnienie rozszerzania mniejsze niż ciśnienie graniczne rozrywające układu ściennego do którego została ona wstrzyknięta.

Podczas wstrzykiwania rury wstrzykujące stopniowo wyciąga się w kierunku przeciwnym niż kierunek ich wkładania, wzdłuż otworów wstrzykiwania, przy czym penetrację przez substancję wypełniającą prowadzi się we wgłębieniach przekraczanych przez, albo znajdujących się w pobliżu otworów wstrzykujących.

Otwory wstrzykiwania wykonuje się pod kątami prostymi do największej powierzchni wgłębień wewnątrz układu ściennego.

Korzystnym jest gdy jako substancję wypełniającą stosuje się piankę poliuretanową o zamkniętych komórkach, a zwłaszcza jako substancję wypełniającą stosuje się izocyjanian MDI i mieszaninę polioli.

Stosuje się substancję wypełniającą posiadającą maksymalne ciśnienie pęcznienia zawarte pomiędzy 20 kPa i 200 kPa.

Korzystnie stosuje się substancję wypełniającą podlegającą, podczas pęcznienia, zmniejszeniu maksymalnego ciśnienia pęcznienia, to znaczy rozproszeniu, po wystąpieniu stopnia jej spęcznienia, który może być mniejszy niż 5% jej objętości początkowej.

Wstrzykiwanie prowadzi się do pustek i wgłębień istniejących w układzie ściennym powstałych w wyniku rozpadu bloków lub spoiw umieszczonych pomiędzy blokami, które tworzą układ ścian i w wyniku dział ania wody, powietrza lub innych czynników niszcz ą cych.

Substancję wypełniającą poddaje się reakcji w czasie pomiędzy 3 i 60 sekund.

Prowadzi się proces reakcji chemicznej pęcznienia, w którym substancja wypełniająca podczas pęcznienia pozostaje niezmieniona przez obecność wody.

Utrzymuje się, niezmieniony stan substancji wypełniającej, zaraz po spęcznieniu i zestaleniu, w obecności wody, albo wody zawierającej kwas i/lub wody bogatej w siarczki i/lub węglany i/lub sole.

Korzystnym jest gdy stosuje się substancję wypełniającą która po jej wstrzyknięciu i stwardnieniu, posiada wytrzymałość na rozciąganie zawartą pomiędzy średnio 180 N/cm² przy gęstości 200 kg/m³, a 800 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³, a w szczególności stosuje się substancję wypełniającą, która po jej wstrzyknięciu i stwardnieniu, posiada wytrzymałość na ściskanie pomiędzy średnio 200 N/cm² przy gęstości 200 kg/m³, a 1300 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³.

Stosuje się substancję wypełniającą, która przed rozpoczęciem reakcji chemicznej pęcznienia, posiada lepkość pomiędzy 200 rnPa^s i 300 rnPa^s przy 20°C.

Korzystnie stosuje się substancję wypełniającą, której lepkość przechodzi z wartości 200 - 300 mPa^s do wartości dążącej do nieskończoności, w okresie czasu pomiędzy 20 i 150 sekund, zaczynając od początku reakcji chemicznej pęcznienia substancji wypełniającej.

PL 210 863 B1

Stosuje się substancję wypełniającą, która po wstrzyknięciu i stwardnieniu, ma gęstość względną mniejszą niż woda.

Korzystnie otwory wstrzykiwania wykonuje się w kierunku wzdłużnym mieszczącym się pomiędzy płaszczyznami ustawienia dwóch większych przeciwległych powierzchni układu ściennego, a w szczególnoś ci wykonuje się otwory wstrzykiwania zachowują c odległ o ść od 0,20 m do 2,00 m pomiędzy sąsiednimi otworami, korzystnie wykonuje się otwory wstrzykiwania o średnicy od 4 mm do 40 mm.

Stosuje się rury wstrzykujące posiadające otwór wlotowy i wiele otworów wylotowych dla substancji wypełniającej, przy czym otwór wlotowy łączy się z urządzeniem wstrzykującym, korzystnie stosuje się rury wstrzykujące, których całkowity przekrój przepływu otworów wylotowych jest większy niż przekrój przepływu otworu wlotowego.

Stosuje się rury wstrzykujące wykonane z lub smarowane materiałem smarującym dla ułatwienia ich wyciągania podczas wstrzykiwania substancji wypełniającej.

Podczas wstrzykiwania substancji wypełniającej rury wstrzykujące wyciąga się z prędkością dostosowaną do wielkości ciśnienia i/lub prędkości wstrzykiwania substancji wypełniającej.

Stosuje się środki przerywające wstrzykiwanie substancji wypełniającej.

Korzystnie do pomiaru ciśnienia wstrzykiwania stosuje się manometr, który znajduje się przed otworem wlotowym rur wstrzykujących oraz który jest połączony z rurą zasilającą do wstrzykiwania substancji wypełniającej.

Prędkość wstrzykiwania mierzy się za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości przepływu, które znajduje się przed otworem wlotowym rur wstrzykujących i jest połączone z rurą doprowadzania zastrzyku substancji wypełniającej.

Podczas wstrzykiwania prowadzi się wykrywanie obecności substancji wypełniającej i mierzy się ciśnienie przez nią wywierane podczas pęcznienia w rejonach układu ściennego, które znajdują się w pobliżu rejonów, na które oddziałuje zastrzyk.

Mierzy się obecność substancji wypełniającej i ciśnienia przez nią wywieranego podczas pęcznienia w rejonach układu ściennego, które znajdują się w pobliżu rejonów, na które oddziałuje zastrzyk, za pomocą rur piezometrycznych, które wkłada się do otworów pomiarowych wykonanych w ukł adzie ściennym we wstę pnie ustalonych odległ o ś ciach od otworów wstrzykiwania, w które wł o żone są rury wstrzykujące.

Podczas wstrzykiwania substancji wypełniającej ciągle monitoruje się ruch układu ściennego wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do płaszczyzn ustawienia dwóch większych powierzchni układu ściennego.

Ruch układu ściennego obserwuje się za pomocą urządzenia monitorującego z poziomnicami laserowymi, wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do płaszczyzn ustawienia dwóch większych powierzchni układu ściennego.

Interweniuje się wstępnie i ogranicza wypływ substancji wypełniającej z otworów wylotowych wgłębień, które prowadzą na zewnątrz układu ściennego.

Korzystnie wstępną interwencję prowadzi się poprzez wykonywanie zastrzyków typu kolumnowego z substancji, która pęcznieje dzięki reakcji chemicznej w glebie, bezpośrednio na powierzchni styku pomiędzy glebą i układem ściennym i/lub w rejonach gruntu, które są oddalone od układu ściennego, a zwłaszcza wstępną interwencję prowadzi się poprzez nałożenie arkusza geowłókniny na powierzchnię układu ściennego w miejscu gdzie znajdują się otwory wylotowe wgłębień, oraz rozpylenie na geowłókninie substancji wypełniającej, która pęcznieje na skutek reakcji chemicznej.

Zaletą niniejszego rozwiązania wynalazku jest zapewnienie sposobu, który umożliwia naprawę i/lub uszczelnienie przeciwwilgociowe i/lub zaizolowanie termiczne i wzmocnienie i/lub przywrócenie integralności strukturalnej systemów ściennych skuteczne i trwałe, oraz przy kosztach wykonania, które są znacznie niższe niż dla systemów obecnie stosowanych. Sposób ten może być bez problemu zastosowany, nawet jeśli układ ścienny albo jego fragment są zanurzone w wodzie. Proponowany sposób, nie wymaga całkowitej wymiany elementów, które tworzą uszkodzony układ ścienny, oraz nie wymaga zastosowania konstrukcji pomocniczych, obejmujących konstrukcje widoczne, odpowiednich do zwiększenia dopuszczalnej wytrzymałości systemu albo przekroju oporowego wspomnianego muru, albo też zmniejszenia jego przepuszczalności. Sposób ten jest prosty i szybki w realizacji, zapewnia bezpieczeństwo budynku podczas i po realizacji sposobu, umożliwia odbudowanie integralności strukturalnej systemu ściennego, oraz zapewnia wyraźne zmniejszenie przepuszczalności systemu ściennego i/lub zapewnia zmniejszenie jego przewodności cieplnej.

PL 210 863 B1

Przedmiot wynalazku jest opisany w przykładzie wykonania na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny widok pokazujący wstrzykiwanie substancji pęczniejącej przez otwór wstrzykiwania wykonany w układzie ściennym, fig. 2 - schematyczny widok pokazujący wynik spęcznienia i stwardnienia substancji pęczniejącej, jeśli jest ona wstrzykiwana przy równoczesnym stopniowym wyciąganiu rury wstrzykującej do góry, wzdłuż odpowiedniego otworu wstrzykującego, fig. 3 schematyczny widok pokazujący wynik spęcznienia i stwardnienia substancji pęczniejącej, jeśli jest ona wstrzykiwana bez wyciągania rury, fig. 4 - widok pokazujący wynik spęcznienia wstrzykniętej substancji w przypadku wstrzyknięcia przez wiele otworów wstrzykujących utworzonych na długości popękanego systemu ściennego, fig. 5, 6 i 7 przedstawiają sposoby obróbki poprzedzającej wstrzykiwanie, jeśli system ścienny posiada duże wgłębienia, które prowadzą na zewnątrz systemu ściennego, fig. 8 przedstawia widok pokazujący monitorowanie wstrzykiwania, osiągane poprzez wprowadzenie do systemu ściennego rur piezometrycznych wypełnionych wodą.

Jak to przedstawiono na fig. 1, sposób według wynalazku polega zasadniczo na wykonaniu w systemie ściennym 1, który zawiera pustki lub wgłębienia 2, otworów wstrzykiwania 3, które są oddalone od siebie, oraz których ilość zmienia się zgodnie z wymaganiami oraz stanem uszkodzenia układu ściennego 1.

Otwory wstrzykiwania 3 są usytuowane korzystnie wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do powierzchni maksymalnego wymiaru wgłębień 2 wewnątrz układu ściennego 1.

Jeśli, co zdarza się częściej, układ ścienny 1 ułożony jest pionowo, to otwory wstrzykiwania 3 są wykonane w kierunku, który jest pionowy albo jest lekko nachylony względem pionu, ponieważ, jak oceniono, większe wgłębienia 2 wewnątrz układu ściennego 1 są zazwyczaj ustawione poziomo (na przykład w ścianie ceglanej), tak aby każdy pojedynczy otwór wstrzykiwania 3 mógł przejść przez największą możliwą ich ilość. Wspomniane otwory wstrzykiwania 3 mogą być wykonane bezpośrednio w układzie ściennym 1, selektywnie, z różnymi długościami, zgodnie z konkretnymi wymaganiami ustalonymi na podstawie wcześniejszych badań konstrukcji, oraz korzystnie z odległością pomiędzy dwoma sąsiednimi otworami wstrzykującymi, która może się zmieniać pomiędzy 0,20 i 2,00 m.

Otwory wstrzykiwania 3 mogą posiadać różne wymiary, zgodnie z konkretnymi wymaganiami, przy czym w każdym przypadku średnica zawiera się pomiędzy 4 mm i 40 mm. W pewnych przypadkach może być konieczne zapewnienie otworów wstrzykiwania 3 w kierunku innym niż pionowy, ale w każdym przypadku pomiędzy płaszczyznami rozmieszczenia dwóch większych przeciwległych powierzchni układu ściennego 1.

Głębokość otworów wstrzykiwania 3 także może się zmieniać zgodnie z konkretnymi wymaganiami, co zostanie lepiej wyjaśnione poniżej.

Następnie rury wstrzykujące 4 są wkładane albo wciskane w otwory wstrzykiwania 3. Wspomniane rury są wykonane z miedzi, PVC, stali albo innego materiału, oraz korzystnie zawierają i/lub są poddane działaniu materiału smarującego, w celu ułatwienia ślizgania się wzdłuż odpowiedniego otworu wstrzykiwania 3.

Następnie wybrana substancja 5 wypełniająca, która pęcznieje po wstrzyknięciu dzięki reakcji chemicznej, jest wstrzykiwana przez rury wstrzykujące 4 w głąb układu ściennego 1.

Korzystnie podczas wstrzykiwania rury wstrzykujące 4 są stopniowo wyciągane wzdłuż odpowiednich otworów wstrzykiwania 3 w kierunku przeciwnym względem kierunku wkładania, tak że substancja 5 wypełniająca rozchodzi się w wielu wgłębieniach 2, przez które przechodzi otwór wstrzykiwania 3, albo które są z nim połączone, w celu objęcia jedną operacją dużej objętości układu ściennego 1 i wypełnienia substancją 5 wypełniającą wielu pustek, szczelin i wgłębień 2.

W najczęstszym przypadku układu ściennego 1, który rozciąga się pionowo i dlatego posiada otwory wstrzykiwania 3, które przebiegają pionowo albo są lekko nachylone względem pionu, rury wstrzykujące 4 są stopniowo wyciągane do góry podczas wstrzykiwania substancji 5 wypełniającej z prędkością, która korzystnie jest zmienna, co zostanie lepiej wyjaśnione poniżej.

Wybrana substancja 5 wypełniająca, po jej wstrzyknięciu, w wyniku reakcji chemicznej pomiędzy jej składnikami, pęcznieje przy potencjalnym zwiększeniu objętości zawierającym się pomiędzy 2 i 5 krotną objętością substancji przed spęcznieniem, oraz wytwarza maksymalne ciśnienie pęcznienia w warunkach całkowitego ograniczenia, które normalnie zawiera się pomiędzy 20 kPa i 200 kPa, a w każdym przypadku jest dobrane jako niższe od granicznego ciśnienia rozrywającego dla naprawianego układu ściennego 1.

Maksymalne ciśnienie pęcznienia wspomnianej substancji 5 wypełniającej, które zostało ustalone za pomocą badań wykonanych podczas opracowywania niniejszego sposobu, bardzo się zmniej6

PL 210 863 B1 sza przy minimalnym wzroście objętości wspomnianej substancji w wyniku reakcji chemicznej, tak aby zapewnić znaczne zmniejszenie ciśnienia pęcznienia po minimalnym spęcznieniu, jeśli jest ona całkowicie zamknięta wewnątrz nasyconego wgłębienia ściany, a stąd po każdym minimalnym i tolerowanym odkształceniu otaczających elementów ściennych. W szczególności ustalono, że wspomniana substancja charakteryzuje się znacznym zmniejszeniem maksymalnego ciśnienia pęcznienia po jej spęcznieniu nawet o mniej niż 5% względem objętości początkowej. Termin „rozpraszanie, stosowany w niniejszym dokumencie w związku z tym faktem, ma wyrażać wspomniane pojęcie.

Zastosowana wybrana substancja 5 wypełniająca posiada, przed spęcznieniem, współczynnik przepuszczalności korzystnie równy 10-9 m/s.

Substancja 5 wypełniająca posiada, przed rozpoczęciem reakcji chemicznej pęcznienia, średnią lepkość zawierającą się pomiędzy 200 mPa^s a 300 mPa^s przy 20°C, w każdym przypadku odpowiednią do zapewnienia dobrej przenikalności wgłębień, które mogą być przez nią osiągnięte, kiedy wychodzi ona z rury wstrzykującej 4 w układzie ściennym 1.

Substancja 5 wypełniająca posiada czas reakcji, to znaczy okres czasu pomiędzy jej wprowadzeniem do rury wstrzykującej 4 a rozpoczęciem procesu pęcznienia, który normalnie jest zawarty pomiędzy 3 sekundami i 60 sekundami, tak aby uniknąć, w zależności od grubości i cech charakterystycznych układu ściennego 1 poddawanemu renowacji, zarówno nadmiernej ucieczki substancji 5 wypełniającej z obrabianego muru, jak i częściowej penetracji pustek, które znajdują się wewnątrz układu ściennego 1.

Bezpośrednio po rozpoczęciu procesu pęcznienia substancja 5 wypełniająca gwałtownie zwiększa swoją lepkość, do czasu aż się zestali, to znaczy do lepkości dążącej do nieskończoności, kiedy tylko reakcja się zakończy. Ten okres czasu korzystnie jest zawarty pomiędzy 20 i 150 sekundami. Taka cecha charakterystyczna jest bardzo ważna, także dlatego, że umożliwia wstrzyknięcie substancji 5 wypełniającej nawet do układów systemów ściennych stykających się z płynącą wodą bez ryzyka wypłukania, a stąd usunięcia jej z układu ściennego. Ponadto wspomniana substancja 5 wypełniająca może regularnie pęcznieć bez względu na obecność otaczającej wody.

Po spęcznieniu i zestaleniu, substancja 5 wypełniająca nie może być zmieniona przez obecność wody, nawet jeśli wspomniana woda zawiera kwasy i/lub jest generalnie bogata w siarczki i/lub węglany i/lub sole.

Kiedy już wystąpi stwardnienie, substancja 5 wypełniająca posiada dobre cechy mechaniczne, przynajmniej równe cechom uszkodzonego materiału, który substancja 5 wypełniająca zastąpiła. Te cechy mechaniczne mogą być wcześniej określone, z pewnym marginesem, ponieważ zależą one od gęstości wspomnianej substancji 5 wypełniającej po spęcznieniu, która jest bezpośrednią funkcją gęstości substancji pęczniejącej na wolnym powietrzu i ilości substancji wprowadzonej podczas etapu wstrzykiwania.

W szczególności wspomniana substancja 5 wypełniająca jest dobrana tak, że kiedy już stwardnieje, ma wytrzymałość na rozciąganie mieszczącą się pomiędzy średnio 180 N/cm² przy gęstości 200 kg/m³, a 800 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³, oraz wytrzymałość na ściskanie mieszczącą się pomiędzy średnio 200 N/cm² przy gęstości 200 kg/m³, a 1300 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³, co jest właściwością, dzięki której polepsza ona właściwości mechaniczne naprawianego układu ściennego 1 nawet w stosunku do stanu początkowego, zwłaszcza jeśli zauważy się, że zwykle gęstość wstrzykniętej i stwardniałej substancji 5 wypełniającej jest większa niż 500 kg/m³, a stąd jej wytrzymałość na rozciąganie i wytrzymałość na ściskanie są jeszcze wyższe niż wspomniano powyżej, podczas gdy wytrzymałość na rozciąganie tradycyjnych spoiw jest praktycznie zerowa.

Substancja 5 wypełniająca, po jej spęcznieniu i zestaleniu, ma mniejszą gęstość względną niż woda.

Wybrana substancja 5 wypełniająca jest korzystnie tworzona przez mieszaninę pęczniejącej pianki poliuretanowej, korzystnie pianki poliuretanowej z zamkniętymi komórkami. Wspomniana substancja 5 wypełniająca może być tworzona na przykład przez dwuczęściową (składnikową) piankę, które jest wymieszana wewnątrz jednostki mieszającej znanego typu, dla uproszczenia nie pokazanej, która jest połączona z rurami wstrzykującymi 4 i jest obsługiwana przez pompę, zapewniającą ciśnienie wymagane do wstrzyknięcia substancji przez rury wstrzykujące 4. Pierwszym składnikiem może być mieszanina alkoholi wielowodorotlenowych zawierająca poliol polieteru, katalizator i wodę. Drugim składnikiem może być izocyjanian MDI. Wymieszanie tych dwóch składników wytwarza pęczniejącą piankę poliuretanową, której gęstość, po spęcznieniu na wolnym powietrzu (to znaczy bez ograniczeń), jest przynajmniej równa 200 kg/m³ i zmienia się zgodnie z objętością wgłębień 2, które znajdują

PL 210 863 B1 się w układzie ściennym 1, oraz z oporem stawianym przez ścianki, które ograniczają wspomniane wgłębienia 2.

Oczywiście możliwe jest także zastosowanie innych substancji pęczniejących, które posiadają podobne właściwości, bez wykraczania poza zakres ochronny niniejszego wynalazku.

Zgodnie z wymaganiami, substancja 5 wypełniająca może być wstrzykiwana, przez rury wstrzykujące 4 włożone w otwory wstrzykiwania 3, uprzednio wykonane w układzie ściennym 1, w jednym etapie wstrzykiwania albo selektywnie, z przerwami, jak pokazano na fig. 1, 2 i 4, zaczynając od dołu, podczas gdy rura wstrzykująca 4 jest stopniowo wyciągana do góry z prędkością, która korzystnie jest regulowana zgodnie z ciśnieniem i/lub prędkością wstrzykiwania substancji 5 wypełniającej.

Jeśli jest to konieczne, substancja 5 wypełniająca może być także wprowadzana selektywnie poprzez wykonywanie lokalnych zastrzyków w konkretnych punktach układu ściennego 1, wybranych na postawie odpowiednich kryteriów inżynierskich, na przykład tam gdzie występują pustki, albo gdzie dostała się woda, albo gdzie występuje nieciągłość strukturalna albo inny stan. W tym ostatnim przypadku rury wstrzykujące 4 nie muszą być koniecznie wyciągane, ale mogą być pozostawione wewnątrz układu ściennego 1, jak pokazano na fig. 3. Także w tym przypadku może być użyteczny pomiar ciśnienia i/lub prędkości wstrzykiwania substancji 5 wypełniającej, w celu sprawdzenia, że zagłębienia 2 są całkowicie wypełnione, a stąd można podjąć decyzję o zaprzestaniu wstrzykiwania.

Ciśnienie i prędkości wstrzykiwania mogą być mierzone w sposób ciągły za pomocą układu monitorującego, który zawiera manometr i/lub urządzenie do pomiaru wielkości przepływu 6 znanego typu, które są dla jasności pokazane schematycznie i znajdują się przed otworem wlotowym rury wstrzykującej 4 pomiędzy wspomnianym otworem wlotowym i mieszalnikiem, na przykład na dyszy wstrzykującej 7, znanego typu, urządzenia wstrzykującego 8, która łączy mieszalnik z odpowiednią rurą wstrzykującą 4, tak aby osiągnąć całkowite wypełnienie wgłębień 2 przed rozpoczęciem wyciągania rury wstrzykującej 4 albo przerwaniem wstrzykiwania substancji 5 wypełniającej.

W szczególności podaje się przykład świadczący o wadze zastosowania monitorowania wstrzykiwania za pomocą przyrządów 6 wspomnianych powyżej, umieszczonych na dyszy wstrzykującej 7. Przykład ten jest podany jedynie jako nieograniczające wskazanie: zakładając, że właściwości nienaruszonego układu ściennego są już zmierzone i znane, tak że maksymalne ciśnienie, które może być wytrzymane przez mur, to znaczy graniczne ciśnienie rozrywające (20 bar) podzielone przez współczynnik bezpieczeństwa (10), wynosi 2 bary, proces wstrzykiwania jest selektywnie wykonywany poprzez ograniczanie ciśnień wstrzykiwania w stanie ustalonym pomiędzy 0 i 2 bary.

Ponieważ ciśnienia wstrzykiwania mierzone przez manometr 6 zmieniają się, prędkość wyciągania rury wstrzykującej 4 zmienia się proporcjonalnie.

Kiedy ciśnienie zmierzone przez manometr umieszczony na dyszy wstrzykującej wynosi 0 barów, rura wstrzykująca 4 jest wyciągana z prędkością 0 metrów na minutę. Kiedy ciśnienie zmierzone przez manometr umieszczony na dyszy wstrzykującej dąży, ale w każdym przypadku jest niższe od 2 barów, rura wstrzykująca 4 jest wyciągana z prędkością 3 metrów na minutę, zaś gdy ciśnienie zmierzone przez manometr umieszczony na dyszy wstrzykującej mieści się pomiędzy 0 i 2 bary, prędkość wyciągania rury wstrzykującej 4 zmienia się proporcjonalnie pomiędzy 0 i 3 metry na minutę. Parametry opisane powyżej, w sposób przykładowy, mogą być nawet znacznie zmieniane w funkcji zmiennych właściwości układu ściennego 1.

Jeśli niespodzianie i nagle pojawi się przedłużone wzbudzone nadciśnienie, które jest zmierzone przez manometr 6 umieszczony na dyszy wstrzykującej jako wartość do 10 barów (wartość, która jest w każdym przypadku niższa od granicznego ciśnienia rozrywającego muru) i/lub jeśli wystąpi znaczny spadek albo zatrzymanie dostarczania, zmierzone przez urządzenie do pomiaru wielkości przepływu, zawór bezpieczeństwa 12 albo podobne urządzenie zatrzymuje wstrzykiwany wstrzykiwany strumień przepływający przez rurę zasilającą 14, który wychodzi z dyszy wstrzykującej, dezaktywując układ, a stąd i wstrzykiwanie substancji 5 wypełniającej. Wzbudzenie nadciśnienia musi być wydłużone w czasie i musi trwać generalnie pomiędzy 2 i 10 sekund, w zależności od typu muru. Dla bardzo gwałtownych szczytowych impulsów nadciśnienia (generalnie krótszych niż 2-10 sekund) można zaobserwować, że mur jest w każdym przypadku zdolny do tolerowania pewnych ciśnień, które są w każdym przypadku niższe od granicznego ciśnienia rozrywającego, bez konieczności zdeformowania. Ponadto w pewnych przypadkach wystąpienie impulsów nadciśnienia pomaga osiągnąć pełniejsze wniknięcie w pustki dla części substancji 5 wypełniającej w układzie ściennym. Ustalono, że dla substancji, których lepkość jest większa od preferowanej lepkości wspomnianej powyżej, wzbudzenie nadciśnienia zapewnia bardzo małe korzyści polegające na lepszym wnikaniu, kompensowane

PL 210 863 B1 przez duże ryzyko rozerwania systemu ściennego. W opisany sposób zapewnione jest maksymalne bezpieczeństwo oraz unika się ryzyka zawalenia się systemu ściennego, zapewniając jego całkowite przeniknięcie.

Urządzenie do pomiaru wielkości przepływu i manometr umożliwiają ponadto zarządzanie wstrzykiwaniem, co pozwala uniknąć wypływania substancji 5 wypełniającej z układu ściennego 1. Jeśli prędkość przepływu przy podawaniu jest zbyt wysoka, to wstrzykiwanie może być faktycznie przerwane, po czym następuje sprawdzenie układu ściennego wzrokowo albo za pomocą badań niszczących lub nie-niszczących w celu określenia czy wystąpiło nadmierne rozproszenie substancji 5 wypełniającej na zewnątrz układu ściennego 1.

Ten selektywny układ wykorzystywany do sterowania w ciągły sposób wstrzykiwaniem i prędkością wyciągania rur wstrzykujących 4 może być typu programowanego, tak że można go zastosować dla systemów ściennych, które mają różne właściwości.

Rury wstrzykujące 4 posiadają, na jednym z ich osiowych końców, otwór wlotowy, który jest zaprojektowany w celu połączenia go z dyszą wstrzykującą 7, a na albo w pobliżu ich przeciwległego osiowego końca jeden albo kilka otworów wylotowych 9 dla substancji 5 wypełniającej. W przypadku kilku otworów wylotowych suma przekrojów indywidualnych kanałów wspomnianych otworów wylotowych jest korzystnie większa od przekroju kanału wlotowego, do którego jest przykładana dysza wstrzykująca. Ta właściwość zapewnia, oprócz innych efektów, większą równomierność rozprowadzenia substancji 5 wypełniającej w układzie ściennym 1, mniejsze ryzyko nagłych wzrostów ciśnienia spowodowanych przeszkodą w przewodzie wstrzykującym, tworzonym przez rurę wstrzykującą 4 i/lub otwór wstrzykiwania 3, albo przez wypełnienie zaślepionych wgłębień znajdujących się we wspomnianym systemie ściennym, oraz zmniejszenie prędkości wypływu substancji 5 wypełniającej z przewodu wstrzykującego, czego wynikiem jest zmniejszenie ryzyka wydostania się z układu ściennego 1.

Po wstrzyknięciu, wyłącznie za pomocą ciśnienia wywołanego przez pompę, substancja 5 wypełniająca, z powodu jej małej lepkości (której preferowane wartości są wspomniane powyżej), dąży do wejścia, przed spęcznieniem, do wszystkich wgłębień 2, które są najłatwiej dostępne w systemie ściennym, po czym rozpoczyna się pęcznienie. To zachowanie powoduje kontrolowane wypełnienie zajętych wgłębień 2 i napędza substancję 5 wypełniającą dalej do mniej dostępnych wgłębień, w rezultacie je wypełniając. Kontrolowane i rozproszone ciśnienie pęcznienia substancji 5 wypełniającej pozwala uniknąć znacznych i niebezpiecznych pęknięć i odkształceń układu ściennego 1. Wszystkie stałe elementy, które tworzą układ ścienny 1, który otacza otwór wstrzykujący, są otoczone przez warstwę spęczniałej substancji, której wymiary są zasadniczo równe wymiarom wcześniejszych pustych szczelin, bezpiecznie znowu poddanych naprężeniu. Każdy płyn, który znajduje się we wgłębieniach układu ściennego, jest wypychany przez ciśnienie pęcznienia substancji 5 wypełniającej, a wszystkie bloki kamienne i ceglane, które tworzą lity szkielet układu ściennego, są ponownie scalone bez poddawania nadmiernym naprężeniom. Jeśli układ ścienny jest zanurzony w wodzie albo w gruncie poniżej poziomu wód gruntowych, stosowana jest substancja pęczniejąca, która reaguje niezależnie od obecności wody i nie jest przez nią zmieniana podczas procesu pęcznienia albo po zestaleniu. Na przykład wspomniany Uretek Hydro CP 200 A pęcznieje wyłącznie dzięki zawartej w nim wodzie, ponieważ jest on halogenem jest całkowicie wolnym od składników napędowych, takich jak CFC, HFC, HCFC i CF. Inaczej mówiąc, reakcja chemiczna pęcznienia przebiega bez pochłaniania wody z otoczenia i stąd bez szkody ze strony wspomnianej wody, albo co najważniejsze ze wzmocnioną w sposób niekontrolowany siłą jej pęcznienia. Ponadto wspomniany element wywodzi się z materiału odnawialnego i nie zanieczyszczającego.

Należy zauważyć, że zgodnie z niniejszym wynalazkiem, substancja 5 wypełniająca wstrzykiwana do układu ściennego, zgodnie z odpowiednio zaprojektowanym rozkładem geometrycznym, automatycznie poszukuje wgłębień 2, które są łatwiejsze do osiągnięcia podczas pęcznienia. W ten sposób substancja kontynuuje zajmowanie wgłębień do czasu, aż zostaną one nasycone, w rezultacie wywołując nadciśnienie i zmniejszenie prędkości przepływu, które może być w każdym momencie zweryfikowane przez układ monitorujący znajdujący się w dyszy wstrzykującej, jak opisano powyżej.

Inna operacja monitorowania, która może być wykonywana podczas pracy, to monitorowanie wszystkich ruchów wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do płaszczyzn rozmieszczenia dwóch większych przeciwległych powierzchni układu ściennego, czyli poziomo jeśli układ ścienny jest pionowy, wykonywany przez układ ścienny albo przez całą powierzchnię zewnętrzną układu ściennego podczas wstrzykiwania substancji 5 wypełniającej. To monitorowanie jest opcjonalnie wykonywane za pomocą poziomnic laserowych albo podobnych przyrządów, które są dostępne w handlu i są przydatPL 210 863 B1 ne do wykrywania w czasie rzeczywistym i w sposób ciągły każdego minimalnego ruchu powierzchni wspomnianego układu ściennego.

Przy występowaniu dużych albo w każdym razie znacznych wgłębień w układzie ściennym, które sięgają powierzchni, możliwe jest wykonywanie interwencji przed wstrzyknięciem substancji 5 wypełniającej do układu ściennego. Te interwencje różnią się w zależności od tego, czy powierzchnia układu ściennego styka się z gruntem czy też jest odsłonięta, to znaczy jego powierzchnia jest swobodna albo zanurzona w wodzie. W pierwszym przypadku możliwe jest wcześniejsze działanie, zgodnie ze znaną technologią, z zastrzykami substancji pęczniejących 10, które mają wysoki stopień pęcznienia i duże ciśnienie pęcznienia, wzdłuż powierzchni układu ściennego bezpośrednio stykającej się z gruntem, albo w gruncie w odległości, która może się zmieniać od 0,20 m do 1,00 m od powierzchni, jak pokazano na fig. 5 i 6, w celu popchnięcia gleby albo wstrzykniętego układu pęczniejącego w kierunku wgłębień układu ściennego, w celu zamknięcia i zablokowania otworów, które w nim się znajdują i sięgają powierzchni. W drugim przypadku możliwe jest działanie wzdłuż powierzchni układu ściennego z wgłębieniami na powierzchni, na przykład poprzez przyłożenie geowłókniny 11 albo innego materiału i poprzez pokrycie jej poprzez „rozpylanie substancjami pęczniejącymi o dużym stopniu pęcznienia i gwałtownie twardniejącymi, jak pokazano na fig. 7. Wszystko to może być szybko usunięte natychmiast po operacji wstrzykiwania w głąb układu ściennego. Dla osiągnięcia celu polegającego na zamknięciu układu ściennego, opcjonalnie możliwe jest zastosowanie innych sposobów, jeśli tylko są one zdolne do zablokowania ucieczki substancji 5 wypełniającej z wgłębień, które sięgają powierzchni układu ściennego.

W celu precyzyjnego zdefiniowania centralnej odległości do wykonywania zastrzyków w mur, możliwe jest zastosowanie układu przedstawionego na fig. 8, to znaczy sposobu monitorowania zastrzyku wykonywanego poprzez wprowadzenie elastycznych i odkształcalnych rur piezometrycznych 13 z zamkniętym końcem do otworów pomiarowych 15 wykonanych w układzie ściennym 1 w pobliżu rury wstrzykującej 4. Wspomniane rury piezometryczne 13 są wypełnione wodą, a poziom wody jest widoczny w części rur piezometrycznych 13, która wystaje u góry z układu ściennego 1. Substancja 5 wypełniająca podczas wypełniania wgłębień 2, które zawierają rury piezometryczne 13, dzięki jej ciśnieniu pęcznienia naciska na ścianki rur piezometrycznych 13, powodując wzrost poziomu wody w nich zawartej. To nieniszczące monitorowanie umożliwia identyfikację przestrzeni pokrytej substancją pęczniejącą wewnątrz układu ściennego i zaplanowanie zgodnie z tym centralnej odległości do wykonania interwencji wymaganej do wzmocnienia wspomnianego układu ściennego.

Ten nie-niszczący układ monitorujący może być systematycznie stosowany podczas operacji wstrzykiwania, gdzie ważne jest sprawdzenie, czy układ ścienny został spenetrowany przez substancję 5 wypełniającą w każdym wgłębieniu.

Na końcu naprawy możliwe jest zastosowanie do układu ściennego tradycyjnych sposobów badania integralności, zarówno niszczących, takich jak wiercenie rdzeniowe, jak i innych, nie-niszczących, takich jak badanie ultradźwiękowe albo inne.

W praktyce okazało się, że sposób według wynalazku w pełni osiąga zamierzony cel, ponieważ umożliwia on, w prosty, szybki, skuteczny, trwały, nie-niszczący i tani sposób, odrestaurowanie integralności strukturalnej uszkodzonego układu ściennego, nawet w obecności wody, w celu polepszenia jego właściwości mechanicznych, zmniejszenia przepuszczalności dla strumieni wody, zmniejszenia przewodności cieplnej i osiągnięcia innych efektów.

Sposób tak opracowany może być poddany wielu modyfikacjom i zmianom, z których wszystkie mieszczą się w zakresie dołączonych zastrzeżeń Patentowych. Wszystkie szczegóły mogą być ponadto zastąpione innymi odpowiadającymi im technicznie elementami.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób naprawy, izolowania, wzmocnienia i regeneracji układów ściennych, w którym wykonuje się oddalone od siebie otwory wstrzykiwania wewnątrz układu ściennego, po czym w otworach wstrzykiwania umieszcza się rury wstrzykujące poprzez które wstrzykuje się substancję wypełniającą, znamienny tym, że otwory wstrzykiwania (3) wykonuje się w specjalnie wybranych punktach układu ściennego (1), wzdłuż kierunków pionowych lub pochylonych do kierunku pionowego i obejmujących maksymalną ilość pustek i wgłębień (2) usytuowanych w układzie ściennym (1), przy czym wstrzykiwanie do otworów wstrzykiwania (3) poprzez rury wstrzykujące (4) prowadzi się poprzez stopniowe

PL 210 863 B1 wycofywanie rury wstrzykującej (4) w kierunku do góry, zaś stosuje się substancję (5) wypełniającą, która rozszerza się w wyniku reakcji chemicznej po wykonaniu wstrzykiwania, przy czym substancję (5) wypełniającą dobiera się z substancji mających maksymalne ciśnienie rozszerzania mniejsze niż ciśnienie graniczne rozrywające układu ściennego (1) do którego została ona wstrzyknięta.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas wstrzykiwania rury wstrzykujące (4) stopniowo wyciąga się w kierunku przeciwnym niż kierunek ich wkładania, wzdłuż otworów wstrzykiwania (3), przy czym penetrację przez substancję (5) wypełniającą prowadzi się we wgłębieniach (2) przekraczanych przez, albo znajdujących się w pobliżu otworów wstrzykujących (3).
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory wstrzykiwania (3) wykonuje się pod kątami prostymi do największej powierzchni wgłębień (2) wewnątrz układu ściennego (1).
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję (5) wypełniającą stosuje się piankę poliuretanową o zamkniętych komórkach.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że jako substancję (5) wypełniającą stosuje się izocyjanian MDI i mieszaninę polioli.
6. Sposób według zastrz. 1 albo 4 albo 5, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą posiadającą maksymalne ciśnienie pęcznienia zawarte pomiędzy 20 kPa i 200 kPa.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą podlegającą, podczas pęcznienia, zmniejszeniu maksymalnego ciśnienia pęcznienia, to znaczy rozproszeniu, po wystąpieniu stopnia jej spęcznienia, który może być mniejszy niż 5% jej objętości początkowej.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wstrzykiwanie prowadzi się do pustek i wgłębień (2) istniejących w układzie ściennym (1) powstałych w wyniku rozpadu bloków lub spoiw umieszczonych pomiędzy blokami, które tworzą układ ścian (1) i w wyniku działania wody, powietrza lub innych czynników niszczących.
9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że substancję (5) wypełniającą poddaje się reakcji w czasie pomiędzy 3 i 60 sekund.
10. Sposób według zastrz. 1 albo 4 albo 5, znamienny tym, że prowadzi się proces reakcji chemicznej pęcznienia, w którym substancja (5) wypełniająca podczas pęcznienia pozostaje niezmieniona przez obecność wody.
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że utrzymuje się, niezmieniony stan substancji (5) wypełniającej, zaraz po spęcznieniu i zestaleniu, w obecności wody, albo wody zawierającej kwas i/lub wody bogatej w siarczki i/lub węglany i/lub sole.
12. Sposób według zastrz. 1 albo 4 albo 5 albo 7 albo 9, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą która po jej wstrzyknięciu i stwardnieniu, posiada wytrzymałość na rozciąganie zawartą pomiędzy średnio 180 N/cm² przy gęstości 200 kg/m³, a 800 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³.
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą, która po jej wstrzyknięciu i stwardnieniu, posiada wytrzymałość na ściskanie pomiędzy średnio 200 N/cm²przy gęstości 200 kg/m³, a 1300 N/cm² przy gęstości 500 kg/m³.
14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą, która przed rozpoczęciem reakcji chemicznej pęcznienia, posiada lepkość pomiędzy 200 mPa-s i 300 mP-s przy 20°C.
15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą, której lepkość przechodzi z wartości 200 - 300 mPa-s do wartości dążącej do nieskończoności, w okresie czasu pomiędzy 20 i 150 sekund, zaczynając od początku reakcji chemicznej pęcznienia substancji (5) wypełniającej.
16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że stosuje się substancję (5) wypełniającą, która po wstrzyknięciu i stwardnieniu, ma gęstość względną mniejszą niż woda.
17. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory wstrzykiwania (3) wykonuje się w kierunku wzdłużnym mieszczącym się pomiędzy płaszczyznami ustawienia dwóch większych przeciwległych powierzchni układu ściennego (1).
18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że wykonuje się otwory wstrzykiwania (3) zachowując odległość od 0,20 m do 2,00 m pomiędzy sąsiednimi otworami.
19. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że wykonuje się otwory wstrzykiwania (3) o średnicy od 4 mm do 40 mm.
20. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się rury wstrzykujące (4) posiadające otwór wlotowy i wiele otworów wylotowych (9) dla substancji (5) wypełniającej, przy czym otwór wlotowy łączy się z urządzeniem wstrzykującym (8).

PL 210 863 B1
21. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że stosuje się rury wstrzykujące (4), których całkowity przekrój przepływu otworów wylotowych (9) jest większy niż przekrój przepływu otworu wlotowego.
22. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się rury wstrzykujące (4) wykonane z lub smarowane materiałem smarującym dla ułatwienia ich wyciągania podczas wstrzykiwania substancji (5) wypełniającej.
23. Sposób według zastrz. 22, znamienny tym, że podczas wstrzykiwania substancji (5) wypełniającej rury wstrzykujące (4) wyciąga się z prędkością dostosowaną do wielkości ciśnienia i/lub prędkości wstrzykiwania substancji (5) wypełniającej.
24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że stosuje się środki (12) przerywające wstrzykiwanie substancji (5) wypełniającej.
25. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że do pomiaru ciśnienia wstrzykiwania stosuje się manometr (6), który znajduje się przed otworem wlotowym rur wstrzykujących (4) oraz który jest połączony z rurą zasilającą do wstrzykiwania substancji (5) wypełniającej.
26. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że prędkość wstrzykiwania mierzy się za pomocą urządzenia (6) do pomiaru prędkości przepływu, które znajduje się przed otworem wlotowym rur wstrzykujących (4) i jest połączone z rurą (14) doprowadzania zastrzyku substancji (5) wypełniającej.
27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że podczas wstrzykiwania prowadzi się wykrywanie obecności substancji (5) wypełniającej i mierzy się ciśnienie przez nią wywierane podczas pęcznienia w rejonach układu ściennego (1), które znajduje się w pobliżu rejonów, na które oddziałuje zastrzyk.
28. Sposób według zastrz. 27, znamienny tym, że mierzy się obecność substancji (5) wypełniającej i ciśnienia przez nią wywieranego podczas pęcznienia w rejonach układu ściennego (1), które znajdują się w pobliżu rejonów, na które oddziałuje zastrzyk, za pomocą rur piezometrycznych (13), które wkłada się do otworów pomiarowych (15) wykonanych w układzie ściennym (1) we wstępnie ustalonych odległościach od otworów wstrzykiwania (3), w które włożone są rury wstrzykujące (4).
29. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że podczas wstrzykiwania substancji (5) wypełniającej ciągle monitoruje się ruch układu ściennego (1) wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do płaszczyzn ustawienia dwóch większych powierzchni układu ściennego (1).
30. Sposób według zastrz. 29, znamienny tym, że ruch układu ściennego (1) obserwuje się za pomocą urządzenia monitorującego z poziomnicami laserowymi, wzdłuż kierunków, które są prostopadłe do płaszczyzn ustawienia dwóch większych powierzchni układu ściennego (1).
31. Sposób według zastrz. 29, znamienny tym, że interweniuje się wstępnie i ogranicza wypływ substancji (5) wypełniającej z otworów wylotowych wgłębień (2), które prowadzą na zewnątrz układu ściennego (1).
32. Sposób według zastrz. 31, znamienny tym, że wstępną interwencję prowadzi się poprzez wykonywanie zastrzyków typu kolumnowego z substancji, która pęcznieje dzięki reakcji chemicznej w glebie, bezpośrednio na powierzchni styku pomiędzy glebą i układem (1 i/lub w rejonach gruntu, które są oddalone od układu ściennego (1).
33. Sposób według zastrz. 31, znamienny tym, że wstępną interwencję prowadzi się poprzez nałożenie arkusza geowłókniny (11) na powierzchnię układu ściennego (1) w miejscu gdzie znajdują się otwory wylotowe wgłębień (2), oraz rozpylenie na geowłókninie (11) substancji (5) wypełniającej, która pęcznieje na skutek reakcji chemicznej.