PL211452B1 - Uszczelnione owinięcie do wyrobów spożywczych oraz sposób uszczelniającego owijania wyrobów spożywczych i instalacja do uszczelnionego owijania wyrobów spożywczych - Google Patents

Abstract

Wynalazek dotyczy owinięcia uszczelnionego, zwłaszcza do spożywczych wyrobów (1), takich jak czekolada, słodycze, praliny i tym podobne. W skład owinięcia wchodzi pojedynczy arkusz materiału arkusza owijającego (2) z częścią wygiętą, w którą wchodzi wyrób (1). Owinięcie jest uszczelniane za pomocą pojedycznej linii spawania (3), biegnącej wzdłuż drogi z końcami usytuowanymi na wygiętej części (20) i otaczającej wyrób (1). Wynalazek również sposobu instalacji do uszczelniającego owijania wyrobów (1), zwłaszcza spożywczych.

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211452 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 367933 ^{(51) Int.Cl.}

B65B 11/00 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 12.05.2004

Uszczelnione owinięcie do wyrobów spożywczych (54) oraz sposób uszczelniającego owijania wyrobów spożywczych i instalacja do uszczelnionego owijania wyrobów spożywczych

(30) Pierwszeństwo: 13.05.2003, EP, 03425304.7	(73) Uprawniony z patentu: SOREMARTEC S.A., Arlon-Schoppach, BE
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 15.11.2004 BUP 23/04	(72) Twórca(y) wynalazku: SERGIO MANSUINO, Mondovi, IT
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.05.2012 WUP 05/12	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Ewa Balińska

PL 211 452 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest uszczelnione owinięcie do wyrobów spożywczych oraz sposób uszczelniającego owijania wyrobów spożywczych i instalacja do uszczelnionego owijania wyrobów spożywczych.

Wynalazek dotyczy, w szczególności owinięć uszczelniających (tak zwanych owinięć „hermetycznych”) do wyrobów spożywczych, takich jak, na przykład, wyroby cukiernicze.

W technice pakowania wyrobów spoż ywczych konieczne jest uwzglę dnianie róż nych wymagań , a przede wszystkim konieczne jest zapewnienie, że wyrób pozostanie bez zmian przez moż liwie długi okres czasu po pakowaniu.

Dla osiągnięcia powyższego celu, od pewnego czasu znane jest, również w odniesieniu do małych wyrobów spożywczych (takich jak czekolada, słodycze, praliny, itp.) owijanie wyrobów w uszczelnione owinięcia takiego typu, jaki powszechnie określa się opakowaniami „formowanymi w sposób ciągły”. Taka technika pakowania zaczyna się od zwoju materiału arkuszowego, który jest owijany wokół wyrobu w kierunku podłużnym za pomocą urządzenia formującego tak, żeby powstał ciągły rękawowy pośredni kawałek owinięcia zamykanego za pomocą pierwszego podłużnego szwu. Pakowane wyroby przemieszczają się w rękawowym elemencie pośrednim, a uzyskany w ten sposób zespół jest poddawany obróbce na jednym lub więcej stanowiskach zamykających. Tam rękawowy element pośredni jest spłaszczany, zgrzewany i cięty w miejscach rozdzielania kolejnych wyrobów od siebie tak, że powstają pojedyncze owinięcia. Przykład tej techniki ujawniono w opisie patentowym nr EP-A-0 957 043.

Nawet pozostawiając na boku rozważania natury funkcjonalnej (związane, na przykład, z faktem, że obszary, w których poprzeczne spoiny końcowe owinięcia formowanego w sposób ciągły zachodzące zakładkowe na podłużne linie zgrzewania lub spajania, stanowią miejsca krytyczne dla zadań uszczelnienia), owinięcia formowane w sposób ciągły okazują się bez wątpienia wynikiem procesu przemysłowego. Takie owinięcie okazuje się dalekie od nadawania się do stosowania do wyrobów (takich jak pewne wyroby cukiernicze), do jakich jest przeznaczone, w porównaniu z owinięciami bardziej tradycyjnego typu, takimi jak tradycyjne owinięcia do słodyczy, które po umieszczeniu w nich wyrobu są skręcane na końcach, w wyniku czego powstają skręcone końce (owinięcia ze skręconymi końcami).

Z tego względu zaproponowano już w znanej technice rozwią zania, których celem jest odtwarzanie wspomnianych bardziej tradycyjnych postaci owinięć.

Rozwiązanie tego typu ujawniono, na przykład, w opisie do międzynarodowego zgłoszenia patentowego nr WO-A-02722445. Poszczególne długości elementu pośredniego owinięcia typu formowanego w sposób ciągły, owinięto wokół wyrobu tak, żeby powstała struktura rękawowa. Następnie są one ściskane w kierunku promieniowym tak, że powstają obszary pewnego marszczenia, przypominające skręcone końce owinięć do wyrobów cukierniczych typu tradycyjnego.

Główną wadą owinięcia tego typu jest to, że działanie uszczelnienia względem otoczenia powinno być zrealizowane dokładnie w obszarach, w których działa ściskanie w kierunku promieniowym. Natomiast testy wykazują, że nawet uciekanie się do materiału owijającego, który można poddać, co najmniej częściowemu stopieniu w miejscach ściskania w kierunku promieniowym, daje raczej umiarkowany efekt, jeżeli chodzi o stopień skutecznego uszczelnienia względem otoczenia. Nad zjawiskiem tym trudno jest zapanować wskutek tego, że we wspomnianych miejscach materiał owijający, ściskany w kierunku promieniowym, ma tendencję do marszczenia się w sposób, który jest zawsze trudno kontrolować. W wyniku tego powstają zmarszczki lub fałdy ze wzorem, który jest zawsze przypadkowy, i który pomiędzy fał dami moż e być ł atwo otwarty, albo moż e otworzyć się po krótkim czasie, powodując powstanie komunikacji z otoczeniem zewnętrznym.

Rozwiązania umożliwiające uzyskanie znakomitego stopnia szczelności względem otoczenia opisano w opisach patentowych nr EP-A-0 591 742 i EP-A-0 790 184. W obu wypadkach są to jednak rozwiązania, w których stosuje się owinięcie złożone z dwóch kawałków materiału arkuszowego.

Ponadto znane jest rozwiązanie dotyczące instalacji do tworzenia owinięcia oraz pakowania w nie produktów spoż ywczych ujawnione w zgłoszeniu międzynarodowym nr WO 0305479. Zgodnie z tym ujawnieniem w arkuszu materiału z folii z tworzywa sztucznego formuje się pętlę złożona z dwóch umieszczonych przeciwległe obok siebie sekcji materiału, w którą to pętlę wkłada się produkt spożywczy, po czym uszczelnia się w drodze spajania termicznego krawędzie sekcji materiału arkuszowego tak utworzonej pętli, zamykając szczelnie pakowany produkt spożywczy ze wszystkich stron,

PL 211 452 B1 przy czym linia uszczelniania biegnie od zakładki pomiędzy przeciwległe wzajemnie ułożonymi sekcjami materiału wzdłuż ich wzdłużnych krawędzi aż do przeciwległej krawędzi poprzecznej. Dodatkowo w utworzone owinięcie może być wprowadzany gaz konserwujący lub tym podobna substancja za pomocą dyszy wkładanej w specjalne wycięcia w elementach do prowadzenia spajania termicznego.

Uszczelnione owinięcie do wyrobów spożywczych zawierające arkusz owijający z częścią wygiętą, w której umieszczony jest korzystnie, co najmniej jeden wyrób oraz linię uszczelnienia biegnącą tak, że zamyka arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej ten, co najmniej jeden wyrób i mającą końce usytuowane w położeniu odpowiadającym wygiętej części, przy czym arkusz owijający ma dwa boczne płaty, które biegną od wygiętej części po przeciwległych stronach, co najmniej jednego wyrobu, a linia uszczelnienia biegnie tak, że łączy te boczne płaty, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera ponadto, co najmniej jedną część końcową posiadającą wachlarzowaty element.

Korzystnie, arkusz owijający jest z materiału nadającego się do uszczelniania techniką wybraną z grupy obejmującej: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

Korzystnie, w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia, owinięcie jest z materiału arkuszowego poddanego obróbce wybranej z grupy, w skład której wchodzą: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

Korzystnie, linia uszczelnienia biegnie wzdłuż drogi wolnej od ostrych wierzchołków.

Korzystnie, linia uszczelnienia biegnie wzdłuż drogi, wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału owijającego.

Korzystnie, co najmniej w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia płaty boczne są, korzystnie, wolne od zmarszczek bądź grzbietów.

Korzystnie, linia uszczelnienia biegnie, korzystnie, wzdłuż drogi łukowej.

Sposób uszczelniającego owijania wyrobów spożywczych, w którym formuje się arkusz owijający z częścią wygiętą, umieszcza się co najmniej jeden wyrób w tej części wygiętej oraz formuje się linię uszczelnienia biegnącą tak, że zamyka arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej ten co najmniej jeden wyrób i ma końce usytuowane w miejscu odpowiadającym wygiętej części, ponadto według sposobu formuje się w arkuszu owijającym dwa płaty boczne biegnące od części wygiętej po przeciwległych stronach co najmniej jednego wyrobu spożywczego oraz formuje się linię uszczelnienia tak, że łączy ona te płaty boczne, według wynalazku charakteryzuje się tym, że formuje się ponadto w owinięciu co najmniej jedną część końcową mającą wachlarzowy element.

Korzystnie, do wytwarzania arkusza owijającego stosuje się materiał nadający się do spajania techniką wybraną z grupy, w skład której wchodzą: termozgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

Korzystnie, wytwarza się linię uszczelnienia techniką wybraną z grupy, w skład której wchodzą: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

Korzystnie, formuje się linię uszczelnienia wzdłuż drogi wolnej od grzbietów i wierzchołków.

Korzystnie, formuje się linię uszczelnienia wzdłuż drogi wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału arkusza owijającego.

Korzystnie, utrzymuje się płaty boczne, korzystnie, w stanie wolnym od zmarszczek bądź grzbietów, co najmniej w położeniu odpowiadającym linii uszczelnienia.

Korzystnie, formuje się linię uszczelnienia według, korzystnie, drogi łukowej.

Instalacja do uszczelnionego owijania wyrobów spożywczych zawierająca zespół formujący do formowania arkusza owijającego z częścią wygiętą, stanowisko ładowania do wkładania, co najmniej jednego wyrobu spożywczego w tę część wygiętą oraz stanowisko uszczelniania do formowania linii uszczelnienia.

biegnącej tak, że zamyka ten arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej, co najmniej jeden wyrób spożywczy i mającej dwa końce usytuowane w miejscu odpowiadającym części wygiętej, przy czym zespół formujący jest skonstruowany do formowania w arkuszu do owijania dwóch bocznych płatów biegnących od części wygiętej po przeciwległych stronach, co najmniej jednego wyrobu spożywczego, zaś stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do formowania linii uszczelnienia w sposób łączący te dwa płaty boczne, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w jej skład wchodzi

PL 211 452 B1 ponadto stanowisko kształtowania do formowania w owinięciu, co najmniej jednej części końcowej z wachlarzowym elementem.

Korzystnie, stanowisko uszczelniania jest stanowiskiem pracującym z wykorzystaniem techniki wybranej z grupy, w skład której wchodzą termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

Korzystnie, stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do formowania linii uszczelniania wzdłuż drogi wolnej od grzbietów.

Korzystnie, stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do formowania linii uszczelniania wzdłuż drogi wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału arkusza owijającego.

Korzystnie, stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do utrzymywania płatów bocznych, korzystnie w stanie wolnym od zmarszczek i fałdów, co najmniej w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia.

Korzystnie, stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do formowania linii uszczelnienia, korzystnie, zgodnie z drogą łukową.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest zapewnienie owinięcia łączącego w sobie, przy bardzo prostej strukturze, a tym samym przy skrajnej prostocie i ekonomiczności wytwarzania, znakomitą jakość zamknięcia (zamknięcie hermetyczne).

Rozwiązanie według wynalazku cechuje się głównie tym, że umożliwia stosowanie owinięcia złożonego z pojedynczego elementu arkuszowego zamkniętego jedną linią zgrzeiny lub spoiny.

Zalety rozwiązania według wynalazku wynikają z tego, że zapewniono szczelne owinięcie do wyrobów spożywczych, w skład którego wchodzą arkusz owijający z częścią wygiętą lub pustą wewnątrz, w którą wchodzi co najmniej jeden wyrób spożywczy oraz spoina biegnąca tak, żeby zamykała wspomniany arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej wspomniany, co najmniej jeden wyrób spożywczy, mająca końce usytuowane w miejscu odpowiadającym wspomnianej wygiętej części.

Jak widać, termin „arkusz owijający” należy tu rozumieć, jako wskazujący dowolny materiał arkuszowy zdolny do skutecznego odizolowania wyrobu od otoczenia zewnętrznego.

Ponownie, termin droga „otaczająca” wyrób spożywczy, należy tu rozumieć, jako wskazujący drogę biegnącą wokół wyrobu (korzystnie drogę o kształcie w przybliżeniu łukowym, tj. w kształcie litery C), zazwyczaj wyróżnioną dość ścisłym związkiem z owinięciem, a tym samym gwarantującą owinięcie wyrobu w sposób możliwie dokładny, wskutek możliwości wygładzania, szczotkowania lub innych czynności.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 do fig. 5 przedstawiają kolejne operacje sposobu uszczelniającego owijania według wynalazku, schematycznie oraz fig. 6 instalację produkcyjną do uszczelnionego owijania wyrobów w rzucie z boku.

Opisany dalej przykład wykonania dotyczy produkcji owinięć do wyrobów spożywczych 1, składających się, na przykład, z wyrobów cukierniczych, takich jak czekolada, słodycze, praliny, itp. o różnych kształtach.

W szczególności może to być wyrób powlekany, na przykład powłoka do orzechów laskowych z wiórków orzechów kokosowych, wiórków z kremu, itp.

W żadnym wypadku, ani wymiary, ani kształt, ani charakter i/lub specyficzne właściwości wyrobu (pojedynczy lub złożony) nie stanowią czynnika ograniczającego wynalazek.

Wyrób spożywczy 1 jest przeznaczony do owinięcia w owinięcie złożone z jednego elementu arkuszowego w postaci arkusza owijającego 2 z laminarnego (uwarstwionego) materiału owijającego takiego typu, jaki jest szeroko używany do owijania wyrobów cukierniczych.

Jest to w związku z tym materiał arkuszowy zdolny do skutecznego izolowania wyrobu od środowiska zewnętrznego. Może to być, na przykład, arkusz folii aluminiowej i/lub materiału z tworzywa sztucznego. Interesujący materiał może być materiałem „złożonym”, tj. materiałem, w skład którego wchodzi co najmniej pierwsza warstwa, przeznaczona na zewnętrzną część w gotowym owinięciu, oraz druga warstwa, przeznaczona na wewnętrzną część w gotowym owinięciu, i która posiada, na przykład, zdolność do spajania techniką termozgrzewania.

Typowym przykładem materiału złożonego tego typu jest materiał składający się z zewnętrznej folii wykonanej z aluminium powleczonego wewnętrzną powłoką z materiału z tworzywa sztucznego, takiego jak polietylen.

PL 211 452 B1

Rozumie się samo przez się, że opisane tu rozwiązanie nie jest w żadnym wypadku ograniczone do konkretnego wyboru arkuszowego materiału owijającego, ani do przyjęcia konkretnych procedur technicznych do zamykania/ uszczelniania samego materiału owijającego.

W pokazanym tu przykładzie wykonania (który, podkreś lając ponownie, jest wyłącznie przykładowy), zakłada się, że proces zaczyna się od elementu z materiału arkuszowego mającego, na przykład, postać kwadratu lub zbliżoną do kwadratu o boku długości kilku centymetrów.

Jak się okaże dokładnie dalej, wspomniany pojedynczy element na owinięcie może być określony, jako część lub odcinek ciągłego materiału arkuszowego, który jest odwijany ze zwoju i dzielony na segmenty tak, żeby powstały poszczególne elementy owinięcia.

Na arkusz owijający 2, pokazany na fig. 1, nakłada się następnie, w miejscu w przybliżeniu centralnym, artykuł lub wyrób spożywczy 1, który ma być owinięty.

Na rysunku wspomniany wyrób ma postać ciała w kształcie równoległościanu, rozumie się jednak samo przez się, że wyrób spożywczy 1 może mieć kształt dowolny.

W kolejnym etapie procesu formowania owinięcia, element materiału arkusza owijającego 2 jest owijany wokół wyrobu spożywczego 1 tak, że powstaje wygięta część 20, w którą w istocie rzeczy wchodzi wyrób spożywczy 1 oraz dwa poprzeczne płaty 21, biegnące od wygiętej części 20' i położone na przeciwległych powierzchniach wyrobu spożywczego 1 (powierzchnia górna i dolna w pokazanym tutaj układzie).

Analizując fig. 3 można z łatwością się zorientować, że arkusz owinięcia jest owijany wokół wyrobu 1 w taki sposób, żeby powstał pewien rodzaj kieszeni lub koperty, w której poprzeczne płaty boczne 21 zachowują w przybliżeniu płaską orientację, bez względu na kształt wyrobu spożywczego 1.

W praktyce te dwa poprzeczne płaty boczne 21 są w przybliżeniu równoległe do siebie, oddzielone na odległość w przybliżeniu odpowiadającą grubości lub wysokości wyrobu 1.

W kolejnym etapie procesu, jak pokazano na fig. 4, dwa poprzeczne płaty boczne 21 są połączone ze sobą linią uszczelnienia 3. Linia uszczelnienia 3 łączy te dwa płaty arkusza owijającego w zależności od drogi otaczającej wyrób spożywczy 1. Dlatego na ogół droga ta ma kształt łukowy, tj. kształt litery C, w końcami usytuowanymi w miejscu odpowiadającym wygiętej części 20', przy czym wspomniana wygięta część wyraźnie już realizuje działanie szczelnego odbioru wyrobu 1, bez żadnej potrzeby formowania linii łączących.

W celu utworzenia linii uszczelnienia 3 możliwe jest odwołanie się do różnorodnych technik szeroko stosowanych w przemyśle opakowaniowym, zwłaszcza w dziedzinie pakowania wyrobów spożywczych.

W związku z tym, linia uszczelnienia 3 może być wykonana, na przykład, techniką termozgrzewania, uszczelniania na zimno, uszczelniania z udziałem lub bez udziału materiału spoinowego, zgrzewania ultradźwiękowego, zgrzewania laserowego lub, ewentualnie, techniką gofrowania.

W korzystnym rozwiązaniu linia uszczelnienia 3 przebiega zachowując przybliżony układ koperty w odniesieniu do wyrobu spożywczego 1, tak więc możliwe są różne rozwiązania.

Przeprowadzane obecnie badania wskazują, jako zalecany wybór drogi o kształcie w przybliżeniu w postaci ciągłego układu łukowego, a tym samym bez żadnych ostrzy i/lub zachodzenia na siebie zakładkowe grzbietów lub zmarszczek materiału owijającego (tj. bez zakładkowego zachodzenia na siebie więcej niż dwóch warstw materiału owijającego). Obszary tego typu mogłyby doprowadzić, na przykład, od połączenia dwóch ciągłych, prostoliniowych rys i mogłyby leżeć u podłoża zjawiska koncentracji stanów koercji, które mogłyby osłabić uszczelnienie na linii uszczelnienia.

Jako końcowa czynność, owinięcie widoczne na fig. 4 może być zakończone poprzez utworzenie jednej lub dwóch części końcowych 4 ze skręconymi końcami, tak, żeby nadać owinięciu, jako całości, typowy wygląd owinięcia do słodyczy. Skutek taki można uzyskać (w znany sposób) skręcając podłużny koniec lub końce owinięcia, albo odwołując się do innych metod, których celem jest uzyskanie wachlarzowego skręcenia.

Można się zorientować, że ewentualne utworzenie wspomnianych skręconych wachlarzowe części (które, jeszcze raz podkreślając, nie stanowi ograniczającej właściwości rozwiązania według opisanego tu wynalazku) nie wpływa negatywnie na właściwości linii uszczelnienia 3. W istocie rzeczy uzyskuje się to łącząc dwa poprzeczne płaty boczne 21 arkusza materiału owijającego 2 podczas ich trzymania w stanie zbliżonym do płaskiego. Dlatego połączenie pomiędzy dwoma poprzecznymi płatami bocznymi 21 jest bardzo bliskie i ciągłe, i w rezultacie wytrzymałe, bez osłabiania na wszelkie możliwe kolejne odkształcenia owinięcia.

PL 211 452 B1

Instalację do owijania wyrobów spożywczych w zalecanym przykładzie wykonania przedstawiono schematycznie na fig. 6. Zespół odwijający 10 stanowi cześć instalacji, z której jest odwijany materiał arkuszowy, który ma stanowić owinięcie.

Zaczynając od urządzenia odwijającego stanowiącego zespół odwijający 10 (który jest znanego typu), materiał arkusza owijającego 2 jest doprowadzany do zespołu formującego 12 przeznaczonego do nadawania materiałowi arkuszowemu kształtu zbliżonego do litery U, zawierającego wygiętą część 20, oraz poprzeczne płaty 21 (patrz fig. 3).

Również samo zespół formujący 12 można uważać za element znanego typu. Uzyskuje się go w istocie rzeczy zgodnie z kryteriami szeroko stosowanymi do wytwarzania zespołów formujących, które, w maszynach opakowaniowych do ciągłego formowania opakowań, zamykają materiał arkuszowy w układzie zbliżonym do rękawa.

Podczas gdy owinięcie rękawowe formowane w maszynach do formowania ciągłego (albo w rozwiązaniu opisanym w publikacji nr WO-A-02722445) cechuje się na ogół tym, że jest zamknięte podłużną linią uszczelniającą oraz tym, że ma w przybliżeniu okrągły profil w przekroju poprzecznym, natomiast odpowiedni element pośredni, uzyskany w instalacji według wynalazku przedstawionej na fig. 6, jest otwarty (patrz ponownie fig. 3), w tym sensie, że dwa płaty poprzeczne nie są połączone ze sobą w miejscu odpowiadającym ich dalszym obrzeżom.

Element pośredni przedstawiony na fig. 3 stanowi w przybliżeniu element w kształcie litery U, w której dwa boczne poprzeczne płaty boczne 21 są utrzymywane w stanie w przybliżeniu spłaszczonym. Jak już wspominano wcześniej, fakt ten ma istotne znaczenie dla uzyskiwania ciągłego i pewnego połączenia, za pomocą linii uszczelnienia 3, która leży u podstawy właściwości uszczelniających gotowego owinięcia.

Podawanie wyrobów spożywczych 1, które mają być owinięte w kierunku obszaru, gdzie działa zespół formujący 12, zapewniono za pomocą przenośnika 14 składającego się, na przykład, z napędzanego za pomocą silnika przenośnika taśmowego takiego typu, jaki jest szeroko używany w instalacjach do pakowania wyrobów spożywczych.

Wspomniany przenośnik 14 współpracuje z zespołem formującym 12 tak, że powoduje wprowadzenie wyrobów spożywczych 1 w materiał owijający złożony tak, żeby tworzył literę U w regularnych odstępach od siebie, wytwarzając w ten sposób stanowisko załadunkowe 16.

Doprowadzone we wspomnianym stanie wyroby, za pomocą kolejnego przenośnika (w którym zazwyczaj element pośredni materiału owijającego stanowi element aktywny, ponieważ transportuje on na sobie znajdujące się na nim wyroby spożywcze 1), są przenoszone do położenia odpowiadającego stanowisku zamykającemu, tj. stanowisku uszczelniania 18, w którym jest wytwarzana linia uszczelnienia 3 i segmenty wstęgi materiału owijającego w obszarach pozostawionych bez wyrobów tak, żeby był dostęp dla innych owijarek.

Zgodnie ze znaną konstrukcją, stanowisko zamykające, czyli stanowisko uszczelniania 18 może być takiego typu, w którym jest realizowany posuwisto-zwrotny ruch w pionie, a zatem zawiera podstawę lub część kowadłową 18a, jak również aktywny element ruchomy 18b, który porusza się w pionie i jest okresowo opuszczany na część kowadłową 18a, wskutek czego wytwarza linię uszczelnienia i odcina poszczególne owinięcia. W tym celu podstawowa część kowadłową 18a i/lub aktywny element ruchomy 18b zazwyczaj mają nacięcia powierzchniowe, które wyznaczają drogę biegu linii uszczelnienia 3. Do podstawowej części kowadłowej 18a i/lub aktywnego elementu ruchomego 18b mogą być również przymocowane elementy grzejne i/lub generatory ultradźwięków (niepokazane w sposób wyróżniony, ale znanego typu), kiedy przyjęta technologia uszczelniania obejmuje zastosowanie ciepła i/lub ultradźwięków.

Korzystnie (a także tutaj zgodnie z kryteriami znanymi w tej dziedzinie), stanowisko uszczelniania 18 może być zbudowane w taki sposób, żeby realizowało, oprócz ruchu pionowego prowadzącego część kowadłową 18a i aktywny element ruchomy 18b do zamknięcia się na sobie z umieszczonymi pomiędzy nimi owinięciami, również ruch „śledzenia” („podążania”) z wyprzedzeniem zamkniętych elementów. Wspomniany ruch śledzenia powoduje działanie formujące linię uszczelnienia 3 do doprowadzenia do stanu, w którym praktycznie nie ma żadnego ruchu względnego.

Nieruchoma część kowadłową 18a może mieć powierzchnię górną, co najmniej częściowo lekko zagłębioną, tak, żeby zapewnić, że linia uszczelnienia 3 (wykonana z owinięciem usytuowanym pomiędzy częściami kowadłową i ruchomą 18a i 18b zamkniętymi na sobie) będzie możliwa do uzyskania w warunkach doskonałej symetrii.

PL 211 452 B1

Zazwyczaj na stanowisku uszczelniania 18 są osadzone elementy tnące (niepokazane w sposób wyróżniony, ale znanego typu) z zadaniem powodowania podziału ciągłej wstęgi materiału arkusza owijającego 2 po uformowaniu linii uszczelnienia 3 albo równocześnie z tym formowaniem, tak żeby uzyskać poszczególne opakowania, takie jak owinięcia C na fig. 6.

W stanowisku profilującym tj. stanowisku kształtowania 20 oznaczono jeden lub oba podłużne końce owinięcia C są poddawane dalszej obróbce (na przykład skręcaniu) tak, żeby utworzyć wachlarzowate części końcowe 4 z fig. 5.

Tak wykonane owinięcia są gromadzone w stanowisku 22 do gromadzenia z ewentualnością następnego pakowania.

Jak już wspomniano wcześniej, formowanie jednej lub więcej wachlarzowych części końcowych 4 stanowi opcjonalny i nieobowiązkowy etap opisanego tu rozwiązania.

Dlatego rozumie się samo przez się, że, nie przesądzając o zasadach wynalazku, szczegóły wdrożenia i przykładów wykonania mogą ulegać zmianom nawet w poważnym stopniu, w odniesieniu do, na przykład, tego co opisano i pokazano jako nieograniczający przykład wykonania, bez wychodzenia poza zakres wynalazku, jaki przedstawiono w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

Claims (20)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Uszczelnione owinięcie do wyrobów spożywczych zawierające arkusz owijający z częścią wygiętą, w której umieszczony jest korzystnie, co najmniej jeden wyrób oraz linię uszczelnienia biegnącą tak, że zamyka arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej ten, co najmniej jeden wyrób i mającą końce usytuowane w położeniu odpowiadającym wygiętej części, przy czym arkusz owijający ma dwa boczne płaty, które biegną od wygiętej części po przeciwległych stronach, co najmniej jednego wyrobu, a linia uszczelnienia biegnie tak, że łączy te boczne płaty, znamienne tym, że zawiera ponadto, co najmniej jedną część końcową (4) posiadającą wachlarzowaty element.
2. 2. Owinięcie według zastrz. 1, znamienne tym, że arkusz owijający (2) jest z materiału nadającego się do uszczelniania techniką wybraną z grupy obejmującej: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.
3. 3. Owinięcie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia (3), owinięcie jest z materiału arkuszowego (2) poddanego obróbce wybranej z grupy, w skład której wchodzą: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.
4. 4. Owinięcie według jednego z zastrz. 1-3, znamienne tym, że linia uszczelnienia (3) biegnie wzdłuż drogi wolnej od ostrych wierzchołków.
5. 5. Owinięcie według jednego z zastrz. 1-4, znamienne tym, że linia uszczelnienia (3) biegnie wzdłuż drogi, wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału owijającego.
6. 6. Owinięcie według zastrz. 1, znamienne tym, że co najmniej w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia (3) płaty boczne (21) są, korzystnie, wolne od zmarszczek bądź grzbietów.
7. 7. Owinięcie według jednego z zastrz. 1-6 poprzednich, znamienne tym, że linia uszczelnienia (3) biegnie, korzystnie, wzdłuż drogi łukowej.
8. 8. Sposób uszczelniającego owijania wyrobów spożywczych, w którym formuje się arkusz owijający z częścią wygiętą, umieszcza się, co najmniej jeden wyrób w tej części wygiętej oraz formuje się linię uszczelnienia biegnącą tak, że zamyka arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej ten co najmniej jeden wyrób i ma końce usytuowane w miejscu odpowiadającym wygiętej części, ponadto według sposobu formuje się w arkuszu owijającym dwa płaty boczne biegnące od części wygiętej po przeciwległych stronach co najmniej jednego wyrobu spożywczego oraz formuje się linię uszczelnienia tak, że łączy ona te płaty boczne, znamienny tym, że formuje się ponadto w owinięciu co najmniej jedną część końcową (4) mającą wachlarzowy element.
9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że do wytwarzania arkusza owijającego (2) stosuje się materiał nadający się do spajania techniką wybraną z grupy, w skład której wchodzą: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.

   PL 211 452 B1
10. 10. Sposób według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że wytwarza się linię uszczelnienia (3) techniką wybraną z grupy, w skład której wchodzą: termo-zgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.
11. 11. Sposób według jednego z zastrz. 8-10, znamienny tym, że formuje się linię uszczelnienia (3) wzdłuż drogi wolnej od grzbietów i wierzchołków.
12. 12. Sposób według jednego z zastrz. 11 do 14, znamienny tym, że formuje się linię uszczelnienia (3) wzdłuż drogi wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału arkusza owijającego (2).
13. 13. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że utrzymuje się płaty boczne (21), korzystnie, w stanie wolnym od zmarszczek bądź grzbietów co najmniej w położeniu odpowiadającym linii uszczelnienia (3).
14. 14. Sposób według jednego z zastrz. 8-13, znamienny tym, że formuje się linię uszczelnienia (3) według, korzystnie, drogi łukowej.
15. 15. Instalacja do uszczelnionego owijania wyrobów spożywczych zawierająca zespół formujący do formowania arkusza owijającego z częścią wygiętą, stanowisko ładowania do wkładania, co najmniej jednego wyrobu spożywczego w tę część wygiętą oraz stanowisko uszczelniania do formowania linii uszczelnienia, biegnącej tak, że zamyka ten arkusz owijający wzdłuż drogi otaczającej, co najmniej jeden wyrób spożywczy i mającej dwa końce usytuowane w miejscu odpowiadającym części wygiętej, przy czym zespół formujący jest skonstruowany do formowania w arkuszu do owijania dwóch bocznych płatów biegnących od części wygiętej po przeciwległych stronach, co najmniej jednego wyrobu spożywczego, zaś stanowisko uszczelniania jest skonstruowane do formowania linii uszczelnienia w sposób łączący te dwa płaty boczne, znamienna tym, że w jej skład wchodzi ponadto stanowisko kształtowania (20) do formowania w owinięciu, co najmniej jednej części końcowej z wachlarzowym elementem.
16. 16. Instalacja według zastrz. 15, znamienna tym, że stanowisko uszczelniania (18) jest stanowiskiem pracującym z wykorzystaniem techniki wybranej z grupy, w skład której wchodzą termozgrzewanie, spajanie na zimno, uszczelnianie za pomocą materiału spoinowego, uszczelnianie bez materiału spoinowego, zgrzewanie ultradźwiękowe, zgrzewanie laserowe, gofrowanie.
17. 17. Instalacja według zastrz. 15 albo 16, znamienna tym, że stanowisko uszczelniania (18) jest skonstruowane do formowania linii uszczelniania (3) wzdłuż drogi wolnej od grzbietów.
18. 18. Instalacja według jednego z zastrz. 15-17, znamienna tym, że stanowisko uszczelniania (18) jest skonstruowane do formowania linii uszczelniania (3) wzdłuż drogi wolnej od obszarów zakładkowego zachodzenia na siebie grzbietów bądź zmarszczek materiału arkusza owijającego (2).
19. 19. Instalacja według jednego z zastrz. 15-18, znamienna tym, że stanowisko uszczelniania (18) jest skonstruowane do utrzymywania płatów bocznych (21), korzystnie w stanie wolnym od zmarszczek i fałdów, co najmniej w miejscu odpowiadającym linii uszczelnienia (3).
20. 20. Instalacja według jednego z zastrz. 15-19, znamienna tym, że stanowisko uszczelniania (18) jest skonstruowane do formowania linii uszczelnienia (3), korzystnie, zgodnie z drogą łukową.