PL212672B1 - Wielowarstwowe pokrycie powierzchni oraz sposób jego wytwarzania - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy wielowarstwowego pokrycia powierzchni zawierającego podłoże polimerowe z co najmniej jednego polimeru olefinowego oraz opartą na polimerze typu jonomerowego warstwę wierzchnią naniesioną na to podłoże oraz sposobu wytwarzania tego pokrycia. Kompozytowe, wielowarstwowe pokrycia powierzchni, wykorzystywane są zwłaszcza do wytwarzania materiału na podłogi lub okładziny ścienne, jak również wewnętrznych materiałów wykończeniowych w pojazdach (służących do przewozu osób), takich jak samochody osobowe, wagony kolejowe, kabiny statków oraz kokpity samolotów.

Do wytwarzania materiałów na podłogi i okładzin ścian, a także materiałów wykończeniowych wnętrz kabin pojazdów, zazwyczaj wykorzystuje się produkty wielowarstwowe w formie Iaminarnej (czyli pokrycia powierzchni) zawierające warstwę podstawową lub podłoże oraz warstwę wierzchnią. Warstwa podłoża ma zazwyczaj powierzchnię ozdobną, na którą nakłada się warstwę wierzchnią. Warstwa wierzchnia służy do zabezpieczania powierzchni ozdobnej podłoża. Zwykle warstwa wierzchnia jest przeźroczysta i powinna być odporna na uszkodzenia mechaniczne (uderzenia, ścieranie), jak również na uszkodzenia chemiczne w warunkach normalnego użytkowania. Właśnie te funkcje pokryć wielowarstwowych warunkują dobór surowców używanych do ich wytwarzania. Dobór ten, zależy poza tym od warunków sanitarnych, środowiskowych oraz użytkowych. Pokrycia wielowarstwowe w szczególności powinny być przystosowane do walcowania lub kształtowania termicznego, co wymaga zastosowania polimerów termoplastycznych.

Przyleganie nałożonych na siebie warstw powinno być takie, aby zapewniało spójność pokrycia wielowarstwowego, w jego zastosowaniach zgodnie z przeznaczeniem. Pożądany jest także dobór surowców nadających się do recyklingu zużytych już produktów wielowarstwowych. Ponadto, należy unikać lub ograniczać wypacanie substancji lotnych (takich jak plastyfikatory) podczas użytkowania produktów wielowarstwowych.

Poli(chlorek winylu) (PCW) był przez długi czas wykorzystywany do produkcji produktów wielowarstwowych w postaci Iaminarnej przeznaczonych do wytwarzania wykładzin, okładzin ściennych lub materiałów wykończeniowych do wnętrz kabin pojazdów. Jednakże wymogi związane z ochroną środowiska przemawiają za zastąpieniem polichlorku winylu) polimerami lub kopolimerami pozbawionymi chloru. Całkowicie naturalnie wybór padł zatem na polimery i kopolimery olefinowe, w szczególności zaś na polimery i kopolimery etylenu i propylenu, z uwagi na relatywnie niski koszt wytwarzania oraz ich odpowiednie właściwości chemiczne i termiczne.

Polimery olefinowe stwarzają jednakże pewne niedogodności. W szczególności w celu uzyskania odpowiedniego przylegania warstwy użytkowej do warstwy podłoża, na ogół konieczne jest zastosowanie polimerów o dużym stopniu krystaliczności, co w znacznym stopniu ogranicza przeźroczystość warstwy użytkowej. Ponadto, dostateczna kohezja produktu wielowarstwowego kłóci się z obecnością wypełniaczy w warstwie podstawowej lub w podłożu. Niemożność dodania do warstwy podłoża wypełniaczy stanowi główny mankament produktu wielowarstwowego w zakresie wytrzymałości mechanicznej produktu wielowarstwowego, a ponadto ma to również niekorzystny wpływ na jego koszt.

W opisie patentowym EP-B-0 930 156, przedstawiono badania nad wynalezieniem sposobu przezwyciężenia tej niedogodności, wprowadzając do podłoża wypełniacz, wybrany wśród siarczanu wapnia, węglanu magnezu, krzemionki pirogenicznej, wodzianu glinowego, glinki porcelanowej i siarczanu baru oraz wykorzystując do warstwy użytkowej kopolimer typu jonomerowego.

Chociaż te znane produkty zastosowane razem zapewniają połączenie właściwości pożądanych w produktach wielowarstwowych (zwłaszcza dostateczną kohezję, dobrą wytrzymałość mechaniczną i przeźroczystą warstwę zewnętrzną), nie zostały one jednak opracowane z przeznaczeniem do wytwarzania za pomocą techniki wytłaczania z rozdmuchem. Tak więc, przy zastosowaniu tych znanych produktów niemożliwe jest uzyskanie trwałego pęcherza podczas operacji wytłaczania z rozdmuchem w momencie, gdy grubość nałożonych warstw przekracza 40 - 50 um, co jest zdecydowanie niewystarczające, zwłaszcza jeśli chodzi o wierzchnią warstwę zawierającą jonomer.

Opis US-A-6 114 046 dotyczy materiału unieruchamiającego zawierającego warstwę polietylenu otrzymanego z użyciem katalizatora metalocenowego, umieszczoną pomiędzy dwiema warstwami jonomeru, przeznaczonego zwłaszcza do wykorzystania w bateriach słonecznych.

W publikacji JP-A-2002219030 opisano obrus zawierający warstwę środkową opartą na polietylenie umieszczoną pomiędzy dwoma warstwami jonomeru, ewentualnie z warstwę z polietylenu otrzymanego z użyciem katalizatora metalocenowego.

PL 212 672 B1

W dokumencie US-A-5 350 471 zaproponowano sposób wytł aczania z rozdmuchem przeznaczony do wytwarzania wielowarstwowej powłoki z tworzywa sztucznego o orientacji krzyżowej.

Celem niniejszego wynalazku była modyfikacja znanego rozwiązania przedstawionego w opisie EP-B-0 930 156 w taki sposób, aby wielowarstwowe pokrycie powierzchni można było wytwarzać techniką wytłaczania z rozdmuchem przy jednoczesnym zachowaniu jego dobrych właściwości fizycznych i chemicznych, a zwłaszcza wewnętrznej kohezji, adhezji warstw, z których pokrycie się składa, jego właściwości termicznych, wytrzymałości mechanicznej na ścieranie oraz na uderzenia, jego odporności na agresywne działania chemiczne oraz przeźroczystości jego warstwy wierzchniej.

Przedmiotem wynalazku jest zatem wielowarstwowe pokrycie powierzchni zawierające podłoże z co najmniej jednego polimeru olefinowego, korzystnie z polimeru etylenu, propylenu i/lub butylenu, oraz opartą na polimerze typu jonomerowego warstwę wierzchnią naniesioną na to podłoże, charakteryzujące się tym, że pomiędzy podłożem i warstwą wierzchnią posiada warstwę pośrednią z polietylenu, zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem. W jednym z korzystnych wariantów realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku polimer typu jonomerowego zawiera polimery olefinowe. W innym korzystnym wariancie realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku polimery olefinowe podłoża oraz warstwy pośredniej zawierają polietylen o małej gęstości. W jeszcze innym korzystnym wariancie realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku warstwa pośrednia zawiera od 5 do 30 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części polietylenu ogółem. W kolejnym korzystnym wariancie realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku warstwa pośrednia zawiera pomiędzy 8 i 15 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem. W następnym korzystnym wariancie realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku pomiędzy podłożem i warstwą pośrednią znajduje się dodatkowa warstwa z polietylenu o małej gęstości. W szczególnie korzystnym przypadku wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku warstwa dodatkowa zawiera dodatkowo jeden lub kilka środków pomocniczych wybranych z grupy kwasów tłuszczowych i krzemionki.

W dalszym korzystnym wariancie realizacji wielowarstwowego pokrycia powierzchni według wynalazku na warstwie wierzchniej posiada powłokową warstwę poliuretanową.

Przedmiotem wynalazku jest także sposób wytwarzania wielowarstwowego pokrycia powierzchni określonego powyżej, w którym najpierw wytłacza się z rozdmuchiwaniem kształtkę wstępną do otrzymania pęcherza, następnie pęcherz uzyskany podczas wytłaczania z rozdmuchiwaniem zgniata się do uzyskania podwójnej powłoki, po czym rozdziela się tę podwójną powłokę na dwie oddzielone folie wielowarstwowe, a na koniec umieszczenia się jedną z tych powłok na podłożu, przy czym sposób według wynalazku charakteryzuje się tym, że kształtka wstępna stosowana w pierwszym etapie zawiera warstwę polimerową z polietylenu zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem oraz zewnętrzną warstwę z polimeru typu jonomerowego, zaś podłoże jest wykonane z co najmniej jednego polimeru olefinowego, korzystnie z polimeru etylenu, propylenu i/lub butylenu. W jednym z korzystnych wariantów realizacji sposobu według wynalazku na polimerowej warstwie z polietylenu zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem wytłacza się poliolefinową warstwę zewnętrzną, korzystnie warstwę zewnętrzną z polietylenu o małej gęstości. W innym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku rozdmuchiwanie kształtki wstępnej reguluje się tak, aby obwód pęcherza wynosił przynajmniej 8 m, a jego grubość wynosiła od 150 do 250 μm.

Podłoże pokryć wielowarstwowych służy jako podkład mechaniczny. Może on mieć ozdobne nadruki na jednej z dwóch swoich stron. Podłoże zawiera przede wszystkim polimer poliolefinowy.

Polimer ten może być homo- lub kopolimerem olefinowym.

W dalszej części tekstu, dla uproszczenia, wyrażenie „polimer” oznacza zatem homopolimer albo kopolimer.

Polimer olefinowy wchodzący w skład podłoża pokryć według wynalazku może być wybrany spośród polimerów etylenu, propylenu i butylenu. Może on być homopolimerem lub kopolimerem, na przykład kopolimerem etylenu i propylenu lub kopolimerem etylenu i butylenu. Preferowane są polietyleny standardowe i/lub polietyleny otrzymywane z użyciem katalizatora metalocenowego. Szczególnie zalecane są polietyleny o dużej gęstości (HDPE), polietyleny o małej gęstości (LDPE), polietyleny liniowe o małej gęstości (LLDPE) oraz polietyleny liniowe o bardzo małej gęstości (VLDPE).

PL 212 672 B1

W wielowarstwowym pokryciu wedł ug wynalazku, polimer olefinowy pod ł oż a zasadniczo nie zawiera wiązań jonowych.

Wyrażenie „zasadniczo nie zawiera wiązań jonowych oznacza, że ilość kwasowych grup karboksylowych w polimerze nie przekracza 25% i mieści się na przykład pomiędzy 0 i 15%.

Polimer podłoża pokrycia wielowarstwowego według wynalazku może zawierać wypełniacze nadające mu szczególne właściwości mechaniczne. Wypełniacze, które mogą być stosowane w podłożu obejmują węglan wapnia, węglan magnezu, siarczan wapnia, węglan baru, siarczan baru, glinkę porcelanową, krzemionkę pirogeniczną, wodzian glinu oraz grafit ekspandowany.

Funkcją warstwy wierzchniej jest ochrona podłoża przed uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi w zastosowaniach, do których są przeznaczone pokrycia wielowarstwowe według wynalazku. Jak wskazano powyżej warstwa ta zawiera polimer typu jonomerowego.

Polimery typu jonomerowego wchodzące w skład warstwy wierzchniej są dobrze znane w stanie techniki. Są to kopolimery zawierające wiązania jonowe, obejmujące łańcuch oparty na węglowodorach zawierający boczne kwasowe grupy karboksylowe, częściowo lub całkowicie zneutralizowane kationami. Łańcuch oparty na węglowodorach jest łańcuchem olefinowym, tj. zawierającym co najmniej jedno wiązanie podwójne C=C. Kwasowe grupy karboksylowe obejmują na przykład reszty nienasyconych kwasów karboksylowych z wiązaniem etylenowym w pozycji α i β, a kationy mogą na przykład obejmować kationy metaliczne lub kationy aminowe. Dalsze informacje dotyczących kopolimerów typu jonomerowego można znaleźć w szczególności w opisach patentowych FR-A-1 430 478, US-A-3 264 272 oraz US-A-3 322 734, jak również w artykule „The structure and properties of ionomers: - W. J. Machnight i T. R. Earnest Jr., opublikowanym w piśmie „Macromolecules Reviews” T. 16, strony 41 - 122 (1981).

Optymalna grubość warstwy wierzchniej zależy od różnych parametrów, takich jak surowiec wykorzystany do wytworzenia tej warstwy oraz od zastosowań, do jakich przeznaczone są pokrycia wielowarstwowe według wynalazku. W praktyce, dobre rezultaty uzyskuje się na ogół przy warstwach wierzchnich o grubości przynajmniej 30 μm (korzystnie 60 μm), przy czym szczególnie korzystna jest grubość w zakresie od 40 do 300 um.

W innej korzystnej odmianie wspomnianej powyżej, warstwa wierzchnia może być pokryta poliuretanową warstwą powłokową w celu zwiększenia odporności na ścieranie.

Jak wskazano powyżej, pomiędzy podłożem i warstwą wierzchnią znajduje się warstwa pośrednia z polimeru olefinowego zawierającego pewną ilość polimeru olefinowego otrzymanego przy użyciu katalizatora metalocenowego. Korzystnie warstwa pośrednia jest przezroczysta.

Polimer olefinowy warstwy pośredniej może być zarówno homopolimerem, jak i kopolimerem. Szczególnie odpowiednie do zastosowania są homopolimery. Preferowane są homopolimery etylenowe, a wśród nich szczególnie poleca się polietyleny o niskiej gęstości (LDPE).

W pokryciach wielowarstwowych według wynalazku, warstwa pośrednia może zawierać jeden polimer olefinowy lub mieszankę różnych polimerów olefinowych, zgodnie z poprzednią definicją. W dalszej części tekstu, z wyjątkiem wyraźnych wskazówek świadczących inaczej, wyrażenie „polimer olefinowy warstwy pośredniej” będzie oznaczać bądź jeden polimer olefinowy, bądź mieszankę co najmniej dwóch różnych polimerów olefinowych, wszędzie tam, gdzie każdy polimer może być bez żadnego uszczerbku zarówno homopolimerem jak i kopolimerem.

W przypadku pokryć wielowarstwowych według wynalazku polimer olefinowy warstwy pośredniej pełni również funkcję umożliwiania wytwarzania pokryć wielowarstwowych techniką wytłaczania z rozdmuchem lub poprawienie parametrów uzyskanych pokryć. W szczególności polimer ten zapewnia możliwość uzyskiwania przy zastosowaniu techniki wytłaczania z rozdmuchem trwałych pęcherzy o dużych rozmiarach i wystarczającej grubości.

Przez określenie „poliolefiny uzyskane przy użyciu katalizatora metalocenowego” rozumie się poliolefiny, a zwłaszcza polietyleny wyprodukowane za pomocą katalizatorów metalocenowych dobrze znanych w stanie techniki.

W pokryciach według wynalazku poliolefiny uzyskane przy użyciu katalizatora metalocenowego korzystnie są wybierane spośród poliolefin, a w szczególności spośród polietylenów, o gęstości poniżej 0,900.

Pokrycia wielowarstwowe według wynalazku mogą zawierać jeden typ polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego mieszankę różnych polimerów tego rodzaju. W dalszej części opisu, z wyjątkiem wyraźnych wskazówek świadczących inaczej, wyrażenie „polimer

PL 212 672 B1 olefinowy uzyskany przy użyciu katalizatora metalocenowego” oznacza jeden taki polimer lub mieszankę co najmniej dwóch różnych polimerów tego rodzaju.

Polimer olefinowy uzyskany przy użyciu katalizatora metalocenowego, zawarty w pokryciach wielowarstwowych według wynalazku, ma za zadanie spowodować skuteczne i odpowiednie przyleganie warstwy pośredniej do warstwy użytkowej i do podłoża. W tym celu, występuje on w warstwie pośredniej, najkorzystniej w stosunku ilościowym większym niż 1 część wagowa (korzystniej 5 części wagowych) na 100 części wagowych polimeru olefinowego ogółem. Korzystnie stosuje się przynajmniej 5 części wagowych (korzystnie 15 części) polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polimeru olefinowego ogółem.

Przy wytwarzaniu pokryć według wynalazku z zastosowaniem techniki wytłaczania z rozdmuchem należy jednak unikać zbyt dużej ilości polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego aby uniknąć ryzyka naruszenia trwałości pęcherza. Generalnie zaleca się, aby ilość polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego w całości polimeru olefinowego warstwy pośredniej nie przekraczała 40 części wagowych na 100 części wagowych polimeru olefinowego ogółem, a jeszcze korzystniej - aby była niższa niż 30 części wagowych na 100 części wagowych polimeru olefinowego ogółem. Generalnie odpowiednia jest ilość polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego pomiędzy 5 i 20 (korzystnie od 8 do 15) części wagowych na 100 części wagowych polimeru olefinowego ogółem.

W pokryciach wielowarstwowych według wynalazku polimer olefinowy uzyskany przy użyciu katalizatora metalocenowego może być wprowadzony do polimeru olefinowego warstwy pośredniej produktu w postaci wypełniacza.

Jak wspomniano powyżej w jednym z korzystnym wariantów wytwarzania pokryć wielowarstwowych według wynalazku warstwa dodatkowa zawarta pomiędzy podłożem i warstwą pośrednią zawiera polietylen o małej gęstości oraz, jeśli jest to potrzebne, jeden lub kilka środków pomocniczych wybranych z grupy kwasów tłuszczowych i krzemionki. Dodatki te, z jednej strony poprawiają adhezję warstwy pośredniej do podłoża, a z drugiej ułatwiają wytłaczanie z rozdmuchem.

Polimery wchodzące w skład pokryć wielowarstwowych według wynalazku, mogą opcjonalnie zawierać dodatki zazwyczaj występujące w produktach wielowarstwowych, dla nadawania tym ostatnim szczególnych własności lub ułatwiania ich stosowania, na przykład środki smarne, plastyfikatory, pigmenty lub środki spieniające.

Produkty (pokrycia) wielowarstwowe według wynalazku wykazują połączenie szeregu korzystnych własności, uznawanych wcześniej za niemożliwe do jednoczesnego uzyskania, w szczególności dużą odporność na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne, dużą odporność na czynniki chemiczne oraz dużą kohezję.

Produkty (pokrycia) wielowarstwowe według wynalazku są specjalnie przystosowane do wytwarzania techniką wytłaczania z rozdmuchem, a zatem wynalazek - jak to już wskazano powyżej - obejmuje również odpowiedni sposób wytwarzania tych produktów (pokryć) z zastosowaniem tej techniki.

Sposób ten pozwala wyprodukować powłokę wielowarstwową, zawierającą warstwę wierzchnią zawierającą polimer typu jonomerowego oraz warstwę polimeru olefinowego zawierającą pewną ilość polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego.

Według jednego z korzystnych wariantów sposobu według wynalazku na warstwie pośredniej z polimeru olefinowego (zawierającej pewną ilość polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego) wytłacza się poliolefinową warstwę zewnętrzną, korzystnie wytworzoną z polietylenu o małej gęstoś ci. Uzyskana w ten sposób wielowarstwowa powłoka składa się z warstwy zewnętrznej stanowiącą ścieralną warstwę wierzchnią, warstwy pośredniej z polimeru olefinowego, zawierającej - gdy jest to odpowiednie - dodatki takie, jak kwasy tłuszczowe i/lub krzemionkę, oraz z warstwy z polimeru olefinowego zawierającej pewną ilość polimeru olefinowego uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego.

Techniki wytłaczania i formowania z rozdmuchem zastosowane w sposobie według wynalazku są dobrze znane w dziedzinie przetwórstwa tworzyw sztucznych. Wszystkie znane techniki mogą być wykorzystywane do zgniatania pęcherza uzyskanego przez rozdmuchiwanie. Dobre wyniki daje stosowanie techniki walcowania pomiędzy metalowymi walcami. Po zgnieceniu pęcherza, uzyskana powłoka jest oddzielana a następnie przytwierdzana (na przykład przez podłożenie lub walcowanie) na podkładzie do uformowania produktu (pokrycia) wielowarstwowego opisanego powyżej.

Sposób według wynalazku pozwala uzyskać produkty (pokrycia) wielowarstwowe o dużych rozmiarach, których szerokość może osiągać kilka metrów a grubość kilkadziesiąt mikronów.

PL 212 672 B1

W szczególnoś ci, sposób wedł ug wynalazku pozwala produkować produkty wielowarstwowe w rolkach, których szerokość przekracza 4 m (a może osiągnąć nawet 8 m i więcej), a grubość przekracza μm, mogąc osiągnąć nawet 200 μm i więcej.

Produkty (pokrycia powierzchni) według wynalazku mogą mieć różnorakie zastosowanie. Wykorzystuje się je w przemyśle budowlanym, do produkcji dywanów, wykładzin i okładzin ściennych. Znajdują one zastosowanie także w przemyśle samochodowym, lotniczym, okrętowym i kolejowym, do wytwarzania wykładzin jak również do okładzin ścian kabin nawigacyjnych, kokpitów i kabin pojazdów, zwłaszcza służących do transportu osób.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania przedstawiono na załączonym rysunku.

Produkt przedstawiony schematycznie na fig. 1, zgodnie z wynalazkiem obejmuje: podłoże 1, warstwę wierzchnią 2 oraz warstwę pośrednią 3.

Podłoże 1, które stanowi pokryty nadrukiem materiał nośnikowy z wypełniaczem, z płytkami lub bez, jest zbudowane z warstwy polietylenowej o małej gęstości, zawierającej wypełniacz, na przykład siarczan wapnia, grafit ekspandowany lub węglan magnezu.

Warstwa wierzchnia 2, zawiera kopolimer etylenowy typu jonomerowego.

Warstwa pośrednia 3 jest uformowana z polietylenu o małej gęstości (LDPE), zawierającego pewną ilość polimeru uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego.

Warstwa powłokowa 4 z poliuretanu jest naniesiona na warstwę wierzchnią 2, zaś pomiędzy podłożem 1 i warstwą pośrednią 3 znajduje się dodatkowa warstwa 5 z polietylenu o małej gęstości (LDPE), zawierająca w danym wypadku, takie dodatki jak kwasy tłuszczowe i/lub krzemionkę.

Claims (11)

1. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni zawierające podłoże z co najmniej jednego polimeru olefinowego, korzystnie z polimeru etylenu, propylenu i/lub butylenu, oraz opartą na polimerze typu jonomerowego warstwę wierzchnią naniesioną na to podłoże, znamienne tym, że pomiędzy podłożem i warstwą wierzchnią posiada warstwę pośrednią z polietylenu, zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem.

2. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według zastrzeżenia 1, znamienne tym, że polimer typu jonomerowego zawiera polimery olefinowe.

3. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według zastrzeżenia 1, znamienne tym, że polimery olefinowe podłoża oraz warstwy pośredniej zawierają polietylen o małej gęstości.

4. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według jednego z zastrzeżeń od 1 do 3, znamienne tym, że warstwa pośrednia zawiera od 5 do 30 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części polietylenu ogółem.

5. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według jednego z zastrzeżeń od 1 do 4, znamienne tym, że warstwa pośrednia zawiera pomiędzy 8 i 15 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem.

6. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według jednego z zastrzeżeń od 1 do 5, znamienne tym, że pomiędzy podłożem i warstwą pośrednią znajduje się dodatkowa warstwa z polietylenu o małej gęstości.

7. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według zastrzeżenia 6, znamienne tym, że warstwa dodatkowa zawiera dodatkowo jeden lub kilka środków pomocniczych wybranych z grupy kwasów tłuszczowych i krzemionki.

8. Wielowarstwowe pokrycie powierzchni według jednego z zastrzeżeń od 1 do 7, znamienne tym, że na warstwie wierzchniej posiada powłokową warstwę poliuretanową.

9. Sposób wytwarzania wielowarstwowego pokrycia powierzchni określonego w jednym z zastrzeżeń 1-8, w którym najpierw wytłacza się z rozdmuchiwaniem kształtkę wstępną do otrzymania pęcherza, następnie pęcherz uzyskany podczas wytłaczania z rozdmuchiwaniem zgniata się do uzyskania podwójnej powłoki, po czym rozdziela się tę podwójną powłokę na dwie oddzielone folie wielowarstwowe, a na koniec umieszczenia się jedną z tych powłok na podłożu, znamienny tym, że kształtka wstępna stosowana w pierwszym etapie zawiera warstwę polimerową z polietylenu zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem oraz zewnętrzną warstwę z polimeru typu jonomerowego, zaś podłoże

PL 212 672 B1 jest wykonane z co najmniej jednego polimeru olefinowego, korzystnie z polimeru etylenu, propylenu i/lub butylenu.

10. Sposób według zastrzeżenia 9, znamienny tym, że na polimerowej warstwie z polietylenu zawierającego od 1 do 40 części wagowych polietylenu uzyskanego przy użyciu katalizatora metalocenowego na 100 części wagowych polietylenu ogółem wytłacza się poliolefinową warstwę zewnętrzną, korzystnie warstwę zewnętrzną z polietylenu o małej gęstości.

11. Sposób według zastrzeżenia 9 albo 10, znamienny tym, że rozdmuchiwanie kształtki wstępnej reguluje się tak, aby obwód pęcherza wynosił przynajmniej 8 m, a jego grubość wynosiła od 150 do 250 nm.