PL214277B1 - Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badan stosowana w tym sposobie - Google Patents

Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badan stosowana w tym sposobie

Info

Publication number
PL214277B1
PL214277B1 PL371011A PL37101103A PL214277B1 PL 214277 B1 PL214277 B1 PL 214277B1 PL 371011 A PL371011 A PL 371011A PL 37101103 A PL37101103 A PL 37101103A PL 214277 B1 PL214277 B1 PL 214277B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
group
complex
bipyridyl
color
substance
Prior art date
Application number
PL371011A
Other languages
English (en)
Other versions
PL371011A1 (pl
Inventor
Kenji Nagakawa
Tomomichi Tsujimoto
Susumu Nishino
Masaaki Teramoto
Yoshiyuki Kawase
Original Assignee
Arkray
Arkray Inc
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Arkray, Arkray Inc filed Critical Arkray
Publication of PL371011A1 publication Critical patent/PL371011A1/pl
Publication of PL214277B1 publication Critical patent/PL214277B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12QMEASURING OR TESTING PROCESSES INVOLVING ENZYMES, NUCLEIC ACIDS OR MICROORGANISMS; COMPOSITIONS OR TEST PAPERS THEREFOR; PROCESSES OF PREPARING SUCH COMPOSITIONS; CONDITION-RESPONSIVE CONTROL IN MICROBIOLOGICAL OR ENZYMOLOGICAL PROCESSES
    • C12Q1/00Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions
    • C12Q1/26Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions involving oxidoreductase
    • C12Q1/32Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions involving oxidoreductase involving dehydrogenase
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N33/00Investigating or analysing materials by specific methods not covered by groups G01N1/00 - G01N31/00
    • G01N33/48Biological material, e.g. blood, urine; Haemocytometers
    • G01N33/50Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing
    • G01N33/52Use of compounds or compositions for colorimetric, spectrophotometric or fluorometric investigation, e.g. use of reagent paper and including single- and multilayer analytical elements
    • G01N33/521Single-layer analytical elements
    • G01N33/523Single-layer analytical elements the element being adapted for a specific analyte
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N21/00Investigating or analysing materials by the use of optical means, i.e. using sub-millimetre waves, infrared, visible or ultraviolet light
    • G01N21/75Systems in which material is subjected to a chemical reaction, the progress or the result of the reaction being investigated
    • G01N21/77Systems in which material is subjected to a chemical reaction, the progress or the result of the reaction being investigated by observing the effect on a chemical indicator
    • G01N21/78Systems in which material is subjected to a chemical reaction, the progress or the result of the reaction being investigated by observing the effect on a chemical indicator producing a change of colour
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N33/00Investigating or analysing materials by specific methods not covered by groups G01N1/00 - G01N31/00
    • G01N33/48Biological material, e.g. blood, urine; Haemocytometers
    • G01N33/50Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing
    • G01N33/52Use of compounds or compositions for colorimetric, spectrophotometric or fluorometric investigation, e.g. use of reagent paper and including single- and multilayer analytical elements
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N33/00Investigating or analysing materials by specific methods not covered by groups G01N1/00 - G01N31/00
    • G01N33/48Biological material, e.g. blood, urine; Haemocytometers
    • G01N33/50Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing
    • G01N33/66Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing involving blood sugars, e.g. galactose
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N33/00Investigating or analysing materials by specific methods not covered by groups G01N1/00 - G01N31/00
    • G01N33/48Biological material, e.g. blood, urine; Haemocytometers
    • G01N33/50Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing
    • G01N33/92Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing involving lipids, e.g. cholesterol, lipoproteins, or their receptors

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Urology & Nephrology (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Analytical Chemistry (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • General Physics & Mathematics (AREA)
  • Pathology (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Food Science & Technology (AREA)
  • Cell Biology (AREA)
  • Plasma & Fusion (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Endocrinology (AREA)
  • Wood Science & Technology (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • General Engineering & Computer Science (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Measuring Or Testing Involving Enzymes Or Micro-Organisms (AREA)
  • Investigating Or Analyzing Non-Biological Materials By The Use Of Chemical Means (AREA)
  • Investigating Or Analysing Biological Materials (AREA)
  • Spectrometry And Color Measurement (AREA)
  • Pyridine Compounds (AREA)
  • Investigating Materials By The Use Of Optical Means Adapted For Particular Applications (AREA)
  • Investigating Or Analysing Materials By The Use Of Chemical Reactions (AREA)
  • Bidet-Like Cleaning Device And Other Flush Toilet Accessories (AREA)

Description

Rzeczypospolitej Polskiej (21) Numer zgłoszenia: 371011 (22) Data zgłoszenia: 06.01.2003 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:
06.01.2003, PCT/JP03/000026 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:
17.07.2003, WO03/057904 (11) 214277 (13) B1 (51) Int.Cl.
C12Q 1/32 (2006.01) G01N 21/78 (2006.01) G01N 33/50 (2006.01) (54) Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badań stosowana w tym sposobie
(73) Uprawniony z patentu:
ARKRAY, INC., Kyoto, JP
(30) Pierwszeństwo:
28.12.2001, JP, 2001-400379 (72) Twórca(y) wynalazku:
KENJI NAGAKAWA, Kyoto, JP
(43) Zgłoszenie ogłoszono: TOMOMICHI TSUJIMOTO, Kyoto, JP
13.06.2005 BUP 12/05 SUSUMU NISHINO, Kyoto, JP MASAAKI TERAMOTO, Kyoto, JP YOSHIYUKI KAWASE, Kyoto, JP
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
31.07.2013 WUP 07/13 (74) Pełnomocnik:
rzecz. pat. Barbara Bogdan
PL 214 277 B1
Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób analizy kolorymetrycznej, w którym na substancję analizowaną i na substancję zmieniającą zabarwienie w efekcie przeniesienia elektronu, działa się dehydrogenazą lub oksydazą i jakościową lub ilościową analizę substancji przeprowadza się poprzez pomiar zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie, wywołanej przeniesieniem elektronu z substancji analizowanej na substancję zmieniającą zabarwienie.
Przedmiotem wynalazku jest również próbka do badań stosowana w tym sposobie.
W dziedzinie badań klinicznych lub biochemicznych analizę kolorymetryczną stosuje się, jako metodę do analizy składników próbki, takich jak glukoza, cholesterol, itp. Na przykład, analizę kolorymetryczną glukozy przeprowadza się na ogół następująco: oksydazę glukozową poddaje się reakcji z glukozą (substrat) w celu wytworzenia glukonolaktonu i nadtlenku wodoru; po czym nadtlenek wodoru wykrywa się z zastosowaniem odczynnika kolorymetrycznego, takiego jak odczynnik Trinder'a, w obecności peroksydazy. Metoda ta, w której stężenie substratu mierzy się pośrednio poprzez nadtlenek wodoru, nie jest ograniczona do glukozy, lecz stosuje się ją także w analizie innych składników, takich jak cholesterol.
Jednakże, konwencjonalna analiza kolorymetryczna wiąże się z następującymi problemami. Po pierwsze, czas pomiaru jest długi, ponieważ potrzeba dużo czasu do zakończenia reakcji barwienia z uwagi na pośredni pomiar substancji analizowanej, poprzez oznaczanie nadtlenku wodoru. Na przykład pomiar glukozy trwa od 30 do 60 sekund. Po drugie, trudność sprawia ustalenie warunków, ponieważ należy jednocześnie stabilizować dwa różne układy reakcji enzymatycznych. Na koniec, konwencjonalna analiza kolorymetryczna wymaga obecności tlenu, a niewystarczający dostęp tlenu może być przyczyną niedostatecznego przebiegu reakcji.
Znana jest również metoda analizy inna niż kolorymetryczna, w której stosuje się bipirydylowy kompleks metalu, jako substancję emitującą światło (na przykład zgłoszenie JP 10-253633 A). Jeszcze innym znanym sposobem analizy jest sposób, który umożliwia powstawanie/likwidowanie zabarwienia bipirydylowego kompleksu metalu przy bezpośrednim stosowaniu z elektrody (na przykład zgłoszenie JP 57 192483 A). W sposobie tym, nie stosuje się żadnej substancji, która służy do przenoszenia elektronów (na przykład oksydoreduktaza).
Celem wynalazku było opracowanie metody kolorymetrycznej, która opiera się na pojedynczej reakcji i dzięki której można osiągnąć krótki czas analizy oraz zapewnić niezawodne wyniki analizy.
Przedmiotem wynalazku jest sposób analizy kolorymetrycznej, w którym na substancję analizowaną wybraną z grupy obejmującej glukozę, cholesterol, kwas moczowy, kwas pirogronowy, kwas mlekowy, kreatynę lub kreatyninę i na substancję zmieniającą zabarwienie w efekcie przeniesienia elektronu, działa się dehydrogenazą lub oksydazą; i przeprowadza się jakościową lub ilościową analizę substancji poprzez pomiar zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie, wywołanej przeniesieniem elektronu z substancji analizowanej na substancję zmieniającą zabarwienie, przy czym substancją zmieniającą zabarwienie jest co najmniej jeden kompleks metalu przejściowego wybrany z grupy obejmującej kompleks miedzi, kompleks żelaza, kompleks rutenu i kompleks osmu, a ligandem w kompleksie metalu przejściowego jest ligand wybrany z grupy obejmującej amoniak, bipirydyl, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, argininę, triazynę, bichinolinę, pirydyloazo, nitrozo, oksynę oraz pochodne każdego z tych związków, w których ewentualnie co najmniej jeden atom wodoru zajmujący pozycję inną niż pozycja koordynacyjna liganda, jest zastąpiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej grupę alkilową, grupę arylową, grupę allilową, grupę fenylową, grupę hydroksylową, grupę alkoksylową, grupę karboksylową, grupę karbonylową, grupę sulfonową, grupę sulfonylową, grupę nitrową, grupę nitrozo, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, grupę acylową, grupę amidową i atom fluorowca.
Korzystnie stosuje się kompleks metalu przejściowego, który zawiera ligandy dwóch lub więcej rodzajów.
Przedmiotem wynalazku jest również próbka do badań, zawierająca odczynnik stosowany w określonym powyżej sposobie analizy kolorymetrycznej i ewentualnie spoiwo i/lub porowaty arkusz, w której odczynnik zawiera dehydrogenazę lub oksydazę i substancję zmieniającą zabarwienie w efekcie przeniesienia elektronu, przy czym substancją zmieniającą zabarwienie jest co najmniej jeden kompleks metalu przejściowego wybrany z grupy obejmującej kompleks miedzi, kompleks żelaza, kompleks rutenu i kompleks osmu, a ligandem w kompleksie metalu przejściowego jest ligand wybrany z grupy obejmującej amoniak, imidazol, etylenodiaminę, argininę, triazynę, bichinolinę,
PL 214 277 B1 pirydyloazo, nitrozo, oksynę oraz pochodne każdego z tych związków, w których co najmniej jeden atom wodoru zajmujący pozycję inną niż pozycja koordynacyjna liganda, jest zastąpiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej grupę alkilową, grupę arylową, grupę allilową, grupę fenylową, grupę hydroksylową, grupę alkoksylową, grupę karboksylową, grupę karbonylową, grupę sulfonową, grupę sulfonylową, grupę nitrową, grupę nitrozo, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, grupę acylową, grupę amidową i atom fluorowca, przy czym próbkę do badań stosuje się w metodzie kolorymetrycznej, w której jakościową lub ilościową analizę substancji analizowanej wybranej z grupy obejmującej glukozę, cholesterol, kwas moczowy, kwas pirogronowy, kwas mlekowy, kreatynę lub kreatyninę przeprowadza się przez bezpośredni pomiar zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie.
Korzystnie próbka do badań zawiera ponadto żel nieorganiczny.
Sposób analizy kolorymetrycznej według wynalazku opiera się na pojedynczej reakcji, dzięki czemu układ reakcyjny jest prosty i stabilny, a czas przebiegu reakcji barwienia jest krótki. Zatem czas pomiaru jest krótszy (na przykład gdy glukozę stosuje się jako substancję analizowaną to pomiar można przeprowadzić w ciągu około 5 sekund). Ponadto, w sposobie tym nie stosuje się nadtlenku wodoru i na analizę nie ma wpływu ilość tlenu, co zapewnia bardzo niezawodne wyniki.
Krótki opis rysunków
Fig. 1 przedstawia wykres zależności współczynnika odbicia od stężenia glukozy według przykładu wynalazku.
Fig. 2 przedstawia wykres zależności współczynnika odbicia od stężenia glukozy według innego przykładu wynalazku.
Fig. 3 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 4 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 5 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 6 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 7 przedstawia wykres zależności współczynnika odbicia od stężenia glukozy według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 8A do 8F przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 9A do 9D przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 10A do 10C przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 11 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 12 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 13A do 13C przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 14 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 15 przedstawia wykres zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 16A do 16E przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 17A i 17B przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Fig. 18A do 18C przedstawiają wykresy zmiany zabarwienia według jeszcze innego przykładu wynalazku.
Korzystnie, atomem koordynującym w ligandzie kompleksu metalu przejściowego jest co najmniej jeden atom wybrany z grupy obejmującej atom azotu, tlenu i siarki.
Szybkość reakcji może wzrastać wraz ze zwiększaniem ilości stosowanego enzymu (oksydoreduktazy, tj. dehydrogenazy lub oksydazy).
W metodzie kolorymetrycznej oprócz substancji zmieniającej zabarwienie poprzez przeniesienie elektronu, można stosować mediator. Chociaż substancja zmieniająca zabarwienie może służyć, jako mediator, jej funkcją jest nie tylko przeniesienie elektronu ale także zmiana zabarwienia. Dzięki temu dodatkowy mediator różni się od substancji zmieniającej zabarwienie. Mediator zwiększa szybkość przenoszenia elektronu, co z kolei zwiększa szybkość zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie. W ten sposób możliwe jest zastosowanie mniejszej ilości oksydoreduktazy i obniżenie kosztów. Mediatorem jest na przykład kompleks osmu, kompleks rutenu, lub podobny. Specyficzne
PL 214 277 B1 przykłady mediatora będą opisane później. Gdy substancję zmieniającą zabarwienie stosuje się z mediatorem, korzystne jest, gdy jako substancję zmieniającą zabarwienie stosuje się kompleks miedzi, a kompleks osmu lub kompleks rutenu stosuje się, jako mediator.
Substancja, która zmienia zabarwienie poprzez przeniesienie elektronu ulega redukcji przez przeniesienie elektronu i w ten sposób zmienia kolor. Jednakże, gdy w otoczeniu obecny jest tlen, zabarwienie może zblaknąć z powodu ponownego utlenienia substancji zmieniającej zabarwienie. Aby zapobiec blaknięciu może być przydatny żel nieorganiczny. Dlatego też próbka do badań korzystnie zawiera żel nieorganiczny.
Jak opisano powyżej, substancja zmieniająca zabarwienie poprzez przeniesienie elektronu jest korzystnie kompleksem metalu przejściowego. Spośród kompleksów metali przejściowych szczególnie odpowiedni jako substancja zmieniająca zabarwienie jest kompleks miedzi, żelaza, rutenu i osmu.
Kompleks miedzi
Zabarwienie kompleksu miedzi zmienia się na przykład z niebieskiego (Cu2+) na czerwonawobrunatny (Cu+) przez przeniesienie elektronu, co jest spowodowane przez enzym. Przykłady liganda w kompleksach miedzi obejmują amoniak, związek bipirydylowy, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, aminokwasy, triazynę, bichinolinę, związek pirydyloazowy, związek nitrozowy, oksynę, benzotiazol, acetyloaceton, antrachinon, ksanten, kwas szczawiowy, oraz pochodne każdego z tych związków. Można stosować ligand mieszany z dwóch lub więcej rodzajów tych ligandów.
W przypadku związku bipirydylowego, liczba koordynacyjna wynosi 4 lub 6. Z uwagi na trwałość, dwa związki bipirydylowe powinny być odpowiednio skoordynowane w dwóch pozycjach koordynacyjnych kompleksu. Atomy wodoru pierścieni pirydynowych mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania- redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 4,4' i 5,5'. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa, propylowa, arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową oraz atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady bipirydylowego kompleksu miedzi obejmują [Cu(bipirydyl)2], [Cu(4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu-(4,4'-difenylo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(4,4'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(4,4'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(4,4'-dibromo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-difenylo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-diamino-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(5,5'-dibromo-2,2'-bipirydyl)2], [Cu(bipirydyl)3], [Cu(4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(4,4'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(4,4'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(4,4'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(4,4'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Cu(5,5'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3].
Dla imidazolu liczba koordynacyjna wynosi 4. Atomy wodoru pierścienia imidazolowego mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach: 2, 4 i 5. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), grupę arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady imidazolowego kompleksu miedzi obejmują [Cu(imidazol)4], [Cu(4-metyloimidazol)4], [Cu(4-fenyloimidazol)4], [Cu(4-aminoimidazol)4] , [Cu(4-hydroksyimidazol)4], [Cu(4-karboksyimidazol)4], [Cu(4-bromoimidazol)4].
Aminokwasy obejmują na przykład argininę (L-Arg). Kompleks miedzi zawierający argininę na ogół korzystnie charakteryzuje się dużą rozpuszczalnością. Ligand mieszany może być kombinacją związków bipirydylowych i imidazolowych lub kombinacją związków bipirydylowych i aminokwasów, takich jak [Cu(imidazolo)2(bipirydyl)] lub [Cu(L-Arg)2(bipirydyl)]. Ligand mieszany można stosować w celu nadania kompleksowi różnych właściwości, na przykład arginina poprawia rozpuszczalność kompleksu.
Kompleks żelaza
Zabarwienie kompleksu żelaza zmienia się na przykład z żółtego (Fe3+) na czerwone (Fe2+) w wyniku przeniesienia elektronu, co jest spowodowane przez enzym. Przykłady liganda w kompleksie
PL 214 277 B1 żelaza obejmują amoniak, związek bipirydylowy, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, aminokwasy, triazynę, bichinolinę, związek pirydyloazowy, nitrozowy, oksynowy, benzotiazolowy, acetyloaceton, antrachinon, ksanten, kwas szczawiowy, oraz pochodne każdego z tych związków. Można stosować ligand mieszany z dwóch lub więcej rodzajów tych ligandów.
W przypadku związku bipirydylowego liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem pirydyny mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 4,4' i 5,5'. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), grupę arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady bipirydylowego kompleksu żelaza obejmują [Fe(bipirydyl)3], [Fe(4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(4,4'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(4,4'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(4,4'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(4,4'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Fe(5,5'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3].
W przypadku imidazolu liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem imidazolu mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 2, 4 i 5. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak grupa metylowa, etylowa lub propylowa), arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady imidazolowego kompleksu żelaza obejmują [Fe(imidazol)6], [Fe(4-metyloimidazol)6], [Fe(4-fenyloimidazol)6], [Fe(4-aminoimidazol)6], [Fe(4-hydroksyimidazol)6], [Fe(4-karboksyimidazol)6] i [Fe(4-bromoimidazol)6].
Aminokwasy obejmują na przykład argininę (L-Arg). Kompleks żelaza zawierający argininę na ogół korzystnie odznacza się dużą rozpuszczalnością. Ligand mieszany może być kombinacją związków bipirydylowych i imidazolowych lub kombinacją związków bipirydylowych i aminokwasów, takich jak [Fe(imidazol)2(bipirydyl)2] lub [Fe (L-Arg)2(bipirydyl)2]. Ligand mieszany można stosować w celu nadania kompleksowi różnych właściwości, na przykład arginina poprawia rozpuszczalność kompleksu.
Kompleks rutenu
Przykłady liganda w kompleksie rutenu obejmują amoniak, związek bipirydylowy, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, aminokwasy, triazynę, bichinolinę, związek pirydyloazowy, związek nitrozowy, oksynę, benzotiazol, acetyloaceton, antrachinon, ksanten, kwas szczawiowy oraz pochodne każdego z tych związków. Można stosować ligand mieszany z dwóch lub więcej rodzajów tych ligandów.
W przypadku związku bipirydylowego liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem pirydyny mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 4,4' i 5,5'. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak grupa metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady bipirydylowego kompleksu rutenu obejmują [Ru(bipirydyl)3], [Ru(4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(4,4'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(4,4'-diamino-2)2'-bipirydyl)3], [Ru(4,4'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(4,4'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(4,4'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(5,5'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3, [Ru(5,5'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(5,5'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(5,5'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(5,5'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Ru(5,5'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3].
W przypadku związku imidazolowego liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem imidazolu mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 2, 4 i 5. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową
PL 214 277 B1 (taką jak metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady imidazolowego kompleksu rutenu obejmują [Ru(imidazol)6], [Ru(4-metyloimidazol)6], [Ru(4-fenyloimidazol)6] [Ru(4-aminoimidazol)6], [Ru(4-hydroksyimidazol)6], [Ru(4-karboksyimidazol)6], [Ru(4-bromoimidazol)6].
Aminokwasy obejmują na przykład argininę (L-Arg). Kompleks rutenu zawierający argininę na ogół korzystnie wykazuje dużą rozpuszczalność. Ligand mieszany może być kombinacją związków bipirydylowych i imidazolowych lub kombinacją związków bipirydylowych i aminokwasów, takich jak [Ru(imidazol)2(bipirydyl)2] lub [Ru(L-Arg)2(bipirydyl)2]. Ligand mieszany można stosować w celu nadania kompleksowi różnych właściwości, na przykład arginina poprawia rozpuszczalność kompleksu.
Kompleks osmu
Zabarwienie kompleksu osmu zmienia się na przykład z pomarańczowego (Os3+) na ciemno brunatne (Os2+) w wyniku przeniesienia elektronu, co jest spowodowane przez enzym. Przykłady liganda w kompleksie osmu obejmują amoniak, związek bipirydylowy, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, aminokwasy, triazynę, bichinolinę, związek pirydyloazowy, nitrozowy, oksynę, benzotiazol, acetyloaceton, antrachinon, ksanten, kwas szczawiowy oraz pochodne każdego z tych związków. Można stosować ligand mieszany z dwóch lub więcej rodzajów tych ligandów.
W przypadku związku bipirydylowego liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem pirydynowym mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Podstawnik występuje przykładowo w pozycjach 4,4'- i 5,5'-. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady bipirydylowego kompleksu osmu obejmują [Os(bipirydyl)3], [Os(4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Os(4,4'-difenylo-2, 2'-bipirydyl)3], [Os(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Os(4,4'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Os(4,4'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Os(4,4'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-difenylo-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-diamino-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-dihydroksy-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-dikarboksy-2,2'-bipirydyl)3], [Os(5,5'-dibromo-2,2'-bipirydyl)3].
W przypadku związku imidazolowego liczba koordynacyjna wynosi 6. Atomy wodoru związane z pierścieniem imidazolu mogą być niepodstawione lub podstawione. Wprowadzenie podstawnika umożliwia regulację na przykład rozpuszczalności i potencjału utleniania-redukcji kompleksu. Przykłady pozycji podstawnika obejmują pozycję 2, 4 i 5. Przykłady podstawnika obejmują grupę alkilową (taką jak metylowa, etylowa lub propylowa), arylową, allilową, fenylową, hydroksylową, alkoksylową (taką jak metoksy lub etoksy), grupę karboksylową, karbonylową, sulfonową, sulfonylową, nitrową, nitrozową, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, acylową, amidową, atom fluorowca (taki jak atom bromu, chloru lub jodu).
Przykłady imidazolowego kompleksu osmu obejmują [Os(imidazol)6], [Os(4-metyloimidazol)6], [Os(4-fenyloimidazol)6], [Os(4-aminoimidazol)6], [Os(4-hydroksyimidazol)6], [Os(4-karboksyimidazol)6], [Os(4-bromoimidazol)6].
Aminokwasy obejmują na przykład argininę (L-Arg).
Kompleks osmu zawierający argininę na ogół korzystnie wykazuje dużą rozpuszczalność. Ligand mieszany może być kombinacją związków bipirydylowych i imidazolowych lub kombinacją związków bipirydylowych i aminokwasów, takich jak [Os(imidazol)2(bipirydyl)2] lub [Os(L-Arg)2(bipirydyl)2]. Ligand mieszany można stosować w celu nadania kompleksowi różnych właściwości, na przykład arginina poprawia rozpuszczalność kompleksu.
Powyższe opisy kompleksów metali przejściowych opierają się na rodzaju metalu przejściowego. Poniżej kompleksy metali przejściowych zostaną opisane w odniesieniu do ich ligandów.
Ligand, który zawiera koordynujące atomy N, O i S ma w cząsteczce takie grupy jak =N-OH, -COOH, -OH, -SH i >C=O. Przykładami kompleksów metali obejmujących ten rodzaj liganda są: chelat NN, chelat NO, chelat NS, chelat OO, chelat OS, chelat SS (ligand dwudonorowy), chelat N (ligand jednodonorowy), chelat NNN (ligandy trójdonorowe). Kombinacja może być rozmaita. Gdy ligand ma wiązanie podwójne, kompleks Cu, Fe, Ru, Os przenosi elektron. Ligand korzystnie ma pierścień aromatyczny. Ligandem może być dowolny z powyżej wymienionych podstawników. Na przykład wproPL 214 277 B1 wadzenie grupy sulfonowej może poprawić rozpuszczalność kompleksu metalu. Kompleks metalu można utworzyć przez zmieszanie dwóch lub więcej ligandów różnych rodzajów i stosować go jako kompleks mieszanych ligandów. Na przykład, gdy jeden spośród ligandów jest aminokwasem, to kompleks metalu może wykazywać dobre powinowactwo względem enzymu. Ponadto, różne atomy fluorowca (takie jak Cl, F, Br i I) mogą być przyłączone do części po stronie centralnego metalu. Poniżej przedstawiono przykłady kompleksów metalu przejściowego, sklasyfikowane na podstawie typu koordynacji.
Forma koordynacyjna NN Pochodna fenantroliny
Cu + 1,10-fenantrolina,
Fe + 1,10-fenantrolina,
Cu + batofenantrolina,
Fe + batofenantrolina,
Cu + kwas batofenantrolinosulfonowy,
Fe + kwas batofenantrolinosulfonowy.
Pochodna bipirydylowa
Cu + 2,2'-bipirydyl,
Fe + 2,2'-bipirydyl,
Fe + 4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl,
Ru + 4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl.
Pochodna triazyny
Cu + TPTZ (2,4,6-tripirydylo-S-triazyna),
Fe + TPTZ (2,4,6-tripirydylo-S-triazyna),
Fe + PDTS (3-(2-pirydyl)-5,6-bis(4-sulfofenyl)-1,2,4-triazyna).
Pochodna bichinoliny
Cu + kuproina (2,2'-bichinolina).
Pochodna pirydyloazowa
Fe + nitro-PAPS (2-(5-nitro-2-pirydyloazo)-5-[N-n-propylo-N-(3-sulfopropyl)amino]fenol).
Forma koordynacyjna NO
Fe + nitrozo-PSAP (2-nitrozo-5-[N-n-propylo-N-(3-sulfopropyl) amino]fenol),
Fe + nitrozo-ESAP (2-nitrozo-5-[N-etylo-N-(3-sulfopropyl) amino]fenol),
Fe + 1-nitrozo-2-naftol.
Forma koordynacyjna NS
Fe + kwas 2-amino-4-tiazolooctowy.
Forma koordynacyjna OO
Fe + kwas 1,2-naftochinono-4-sulfonowy.
Formy ligandów mieszanych
Os + Cl, imidazol, 4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl,
Os + imidazol, 4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl,
Cu + L-arginina, 2,21-bipirydyl,
Cu + etylenodiamina, 2,2'-bipirydyl,
Cu + imidazol, 2,2'-bipirydyl.
Metodę kolorymetryczną według wynalazku stosuje się do próbek testowych. W tym przypadku stosuje się kompleks miedzi, jako substancję zmieniającą zabarwienie przez przeniesienie elektronu, a glukozę stosuje się jako substancję analizowaną. Inne substancje analizowane takie jak cholesterol analizuje się zasadniczo w taki sam sposób z tym wyjątkiem, że oksydoreduktazę zmienia się zależnie od substancji analizowanej.
Najpierw wytwarza się bipirydylowy kompleks miedzi, stosując dostępne na rynku produkty, albo stosując następujący sposób. Na przykład CuCl2 i 2,2'-bipirydyl (bpy) miesza się w łaźni wodnej w temperaturze około 60°C do 90°C otrzymując [Cu(bpy)2]CI2.
Stosunek molowy CuCl2 do 2,2'-bipirydylu (bpy) wynosi na przykład 1 : 2. Stężenie roztworu wodnego bipirydylowego kompleksu miedzi zmienia się na przykład od 1 do 10% wag. Spoiwo rozpuszcza się w roztworze wodnym bipirydylowego kompleksu miedzi, a następnie rozpuszcza się dehydrogenazę glukozową (GDH) w roztworze spoiwa, uzyskując roztwór odczynnika. Przykłady spoiwa korzystnie obejmują hydroksypropylocelulozę (HPC), alkohol poliwinylowy (PVA), poliwinylopirolidon (PVP), poliakryloamid, albuminę surowicy bydlęcej (BSA) oraz HPC. Stężenie spoiwa wynosi na przy8
PL 214 277 B1 kład od 0,5 do 5% wagowych. Stężenie GDH wynosi na przykład od 1000 do 50000 U/ml. Porowaty arkusz (na przykład bibuła filtracyjna) nasyca się roztworem odczynnika i osusza tak, aby można było uzyskać próbkę do badań (wskaźnik) do analizy glukozy. Przed nasyceniem roztworem odczynnika, korzystnie porowaty arkusz nasyca się roztworem nieorganicznego żelu i osusza. Jako nieorganiczny żel można stosować smektyt lub podobne substancje. Stężenie nieorganicznego żelu w roztworze wynosi na przykład od 1 do 5% wagowo, korzystnie 1 do 3% wagowo, a korzystniej 1,5 do 2% wagowo. Roztwór żelu nieorganicznego także może obejmować amfoteryczny surfaktant, taki jak CHAPS. Stężenie amfoterycznego surfaktantu w stosunku do całego roztworu nieorganicznego żelu wynosi na przykład od 0,1 do 2% wagowo, korzystnie 0,1 do 1% wagowo, a korzystniej 0,2 do 0,4% wagowo. 3
Ilość nieorganicznego żelu nasycającego porowaty arkusz wynosi na przykład od 1 do 50 mg/cm3, 33 korzystnie 10 do 30 mg/cm3, a korzystniej 15 do 20 mg/cm3, przy pomiarze w odniesieniu do objętości wolnych przestrzeni w porowatym arkuszu. Porowatym arkuszem może być porowata asymetryczna błona, w której wymiary porów zmieniają w kierunku zgodnym z grubością lub powierzchnią arkusza. Pierwotne zabarwienie takiej próbki do badań (wskaźnika) jest niebieskie. Gdy próbkę zawierającą glukozę (na przykład krew) naniesie się na wskaźnik, to zabarwienie zmienia się na czerwonawobrunatne zgodnie ze stężeniem glukozy. Tak więc, można przeprowadzić jakościową lub ilościową analizę glukozy wykorzystując zmianę zabarwienia. Czas analizy wynosi około 2 do 3 sekund od chwili naniesienia próbki. Jeśli próbka do badań jest nasycona żelem nieorganicznym, to możliwe jest zabezpieczenie jej przed zblaknięciem spowodowanym ponownym utlenieniem po zmianie zabarwienia i na przykład zwiększenie czasu od zakończenia reakcji barwienia do początku pomiaru wytworzonego w ten sposób zabarwienia.
Żel nieorganiczny korzystnie wybiera się spośród takich substancji jak pęczniejące glinki mineralne. Spośród nich bardziej korzystny jest bentonit, smektyt, wermikulit lub syntetyczna mika fluorkowa. W szczególności korzystny jest syntetyczny smektyt, taki jak syntetyczny hektoryt lub syntetyczny saponit, albo syntetyczna mika (naturalna mika na ogół jest minerałem typu niepęczniejącej glinki mineralnej) taka jak pęczniejąca mika syntetyczna (lub mika sodowa), przy czym preferowana jest syntetyczna mika fluorkowa.
Ponadto metodę kolorymetryczną według wynalazku stosuje się do analizy układów ciekłych. W tym przypadku, kompleks miedzi stosuje się jako substancję zdolną do zmiany zabarwienia, która zmienia zabarwienie przez przeniesienie elektronu, a glukozę stosuje się jako substancję analizowaną. Inne substancje analizowane, takie jak cholesterol, analizuje się zasadniczo w taki sam sposób z tym wyjątkiem, że oksydoreduktazę zmienia się zależnie od substancji analizowanej.
Najpierw kompleks miedzi [Cu(bpy)2]CI2 syntetyzuje się w taki sposób jak opisano powyżej. Następnie roztwór odczynnika sporządza się przez rozpuszczenie kompleksu miedzi i GDH w roztworze buforowym. Chociaż można je rozpuszczać w wodzie, korzystny jest roztwór buforowy. pH roztworu buforowego zmienia się na przykład od 6 do 8, a korzystnie od 6,5 do 7. Stężenie kompleksu miedzi zmienia się na przykład od 0,1 do 60 mmoli/l korzystnie od 0,2 do 10 mmoli/l, a korzystniej 0,3 do 0,6 mmoli/l. Stężenie GDH zmienia się na przykład od 10 do 1000 U/ml, korzystnie od 50 do 500 U/ml, a korzystniej od 100 do 200 U/ml. Gdy próbkę zawierającą glukozę (na przykład krew) doda się do roztworu odczynnika, zabarwienie roztworu odczynnika zmieni się w krótkim czasie z niebieskiego na czerwonawo-brunatne zgodnie ze stężeniem glukozy, na przykład w ciągu 5 sekund lub mniej. Zmianę tę można zaobserwować wizualnie lub zmierzyć pomiarowym urządzeniem optycznym takim jak spektrofotometr. Ilość dodanej próbki zmienia się na przykład od 1 do 100 μ|, korzystnie od 3 do 10 μ|, a korzystniej od 5 do 10 μΙ na 1 ml roztworu odczynnika.
Jak opisano powyżej, oprócz substancji zmieniającej zabarwienie przez przeniesienie e|ektronu, w kolorymetrycznej metodzie według wynalazku korzystne jest użycie mediatora takiego jak kompleks osmu lub kompleks rutenu. W odniesieniu do próbki do badań (wskaźnika), ilość mediatora w stosunku do całkowitej ilości roztworu odczynnika wynosi na przykład od 0,1 do 50 mmol/|, korzystnie od 0,5 do 10 mmo|/|, a korzystniej od 1 do 3 mmo|/|. W ciekłym układzie analizy, ilość mediatora w stosunku do całkowitej ilości roztworu odczynnika wynosi na przykład od 0,1 do 10 mmol/|, korzystnie od 0,1 do 1 mmo|a/|, a korzystniej od 0,1 do 0,3 mmo|a/|. Te zakresy optymalnego stężenia zależą od rodzaju stosowanego mediatora.
Poniżej przedstawiono przykłady ilustrujące wynalazek. W każdym z tych przykładów, PQQ oznacza pirolochinolinochinon, a inne odczynniki opisano szczegółowo w poniższej tabe|i.
PL 214 277 B1
Reagent Producent Uwaga (nazwa, itp)
PQQGDH TOYOBO Co., Ltd. Dehydrogenaza PQQ-glukozy
GOD Sigma Oksydaza glukozowa typu X-S
Oksydaza pirogronianowa Boehringer mannheim
Glukoza Wako Pure Chemical Industries, Ltd. D(+)-glukoza
Kwas pirogronowy Wako Pure Chemical Industries, Ltd. Monohydrat pirogronianu litu
P r z y k ł a d 1
Przygotowano wodny roztwór [Cu(bpy)2]CI2OH2O (80 mM) przez zmieszanie CuCl2 i 2,2'-bipirydylu w stosunku molowym 1 : 2, w łaźni wodnej w temperaturze około 80°C. W wodnym roztworze bipirydylowego kompleksu miedzi rozpuszczono HPC-M w ilości 2% wagowo, po czym ogrzano do temperatury 50°C i ochłodzono do temperatury 25°C. Następnie w wodnym roztworze rozpuszczono GDH w ilości 50000 U/ml, uzyskując roztwór odczynnika. Następnie asymetryczną porowatą błonę (BTS-25, produkcji US Filter), w której wielkość porów zmienia się zgodnie z kierunkiem grubości, nasycono 2% wagowo wodnym roztworem nieorganicznego żelu (Laponite XLG, produkcji Rockwood Additives Limited), zaczynając od powierzchni z mniejszymi porami, a następnie osuszono. Ponadto, na powierzchnię porowatej błony z większymi porami nałożono 2 μΐ roztworu odczynnika, a następnie osuszono powietrzem uzyskując okrągłą plamę (jasnoniebieską). Tę plamę wycięto i ułożono sandwiczowo pomiędzy foliami PET z otworami, w celu otrzymania pożądanej próbki do badań (wskaźnika) do analizy glukozy.
Surowicę zawierającą glukozę w czterech różnych stężeniach (0 mg/ml, 2 mg/ml, 4 mg/ml i 6 mg/ml) nałożono na próbki do badań (wskaźniki), a zabarwienie powstające w tej próbce do badań zmierzono po 5 sekundach od nałożenia, stosując urządzenie do pomiaru współczynnika odbicia (długość fali: 470 nm). Wyniki pokazuje wykres na fig. 1.
Jak pokazano na fig. 1, próbka do badań (wskaźnik) dawała zabarwienie odpowiadające stężeniu glukozy w ciągu 5 sekund od nałożenia. Zabarwienie (czerwonawobrunatne) odpowiadające stężeniu glukozy obserwowano także wizualnie. Czas wymagany do uzyskania zabarwienia wynosił od 2 do 3 sekund. Surowicę zawierającą glukozę przygotowano w następujący sposób. Osocze ludzkiej krwi poddano całkowitej glikolizie, zamrożono i roztopiono w celu uzyskania surowicy. Następnie do surowicy dodano glukozę w opisanych powyżej różnych stężeniach.
P r z y k ł a d 2
Chlorek miedzi(II) (0,01 mola) rozpuszczono w gorącej wodzie (30 ml), po czym dodano 2,2'-bipirydyl (0,02 mola) i mieszano. Następnie roztwór ochłodzono w celu wytrącenia heksahydratu w postaci kryształów, uzyskując [Cu(bpy)2CI2OH2O. Roztwór odczynnika (1 ml) zawierający ten kompleks miedzi wprowadzono do mikrokomory (długość drogi optycznej 10 mm) i zmierzono widmo absorpcji przy długości fal od 300 nm do 900 nm za pomocą spektrofotometru (V-550, produkcji JASCO Corporation) i oznaczono jako próbę ślepą (forma utleniona). Do mikrokomory mieszając dodano 500 mM wodny roztwór glukozy (10 μθ i natychmiast zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na wykresie na fig. 2. Jak pokazuje wykres na fig. 2, kompleks miedzi uległ redukcji w wyniku reakcji enzymatycznej, a powstawanie zabarwienia obserwowano w obszarze fal krótkich.
Skład odczynnika
[Cu(bpy)2]CI3 0,4 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
PQQGDH 200 U/ml
P r z y k ł a d 3
Chlorek miedzi(II) (0,01 mola) i 2,2'-bipirydyl (0,033 mola) dodano do małej ilości wody i ogrzewano aż do całkowitego rozpuszczenia. Następnie roztwór ochłodzono w celu wytrącenia [Cu(bpy)3]CI2OH2O w postaci kryształów. Roztwór odczynnika (1 ml) zawierający ten kompleks miedzi wprowadzono do mikrokomory (długości drogi optycznej 10 mm) i zmierzono widmo absorpcji przy długości fal od 300 nm do 900 nm za pomocą spektrofotometru (V-550, produkcji JASCO Corporation) i oznaczono jako próbę ślepą (forma utleniona). Do mikrokomory mieszając dodano 500 mM wodny roztwór glukozy (10 μθ i natychmiast zmierzono widmo. Wyniki przedstawia wykres na fig. 3.
PL 214 277 B1
Jak pokazuje wykres na fig. 3, kompleks miedzi uległ redukcji w wyniku reakcji enzymatycznej i powstanie zabarwienia obserwowano w obszarze fal krótkich.
Skład odczynnika
[Cu(bpy)3]CI2 0,4 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
PQQGDH 200 U/ml
P r z y k ł a d 4
Chlorek miedzi(II) (0,01 mola) rozpuszczono w gorącej wodzie (10 ml), etylenodiaminę (en, 0,01 mola) rozpuszczono w gorącej wodzie (10 ml), a 2,2'-bipirydyl (0,01 mola) rozpuszczono w gorącym etanolu (10 ml). Te trzy roztwory zmieszano razem w celu uzyskania niebieskiego roztworu. Ten roztwór ochłodzono i zatężono, uzyskując kryształy [Cu(en)(bpy)]Cl2 w postaci igieł. Roztwór odczynnika (1 ml) zawierający ten kompleks miedzi wprowadzono do mikrokomory (długość drogi optycznej 10 mm) i zmierzono widmo absorpcji przy długości fal od 300 nm do 900 nm za pomocą spektrofotometru (V-550, produkcji JASCO Corporation) i oznaczono jako ślepą próbę (forma utleniona). Do mikrokomory dodano mieszając 500 mM wodny roztwór glukozy (10 μΐ) i natychmiast zmierzono widmo. Wyniki przedstawia wykres na fig. 4. Jak pokazuje wykres na fig. 4, kompleks miedzi uległ redukcji w wyniku reakcji enzymatycznej, a powstanie zabarwienia obserwowano w obszarze fal krótkich.
Roztwór odczynnika
[Cu(en)(bpy)]CI2 0,4 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
PQQGDH 200 U/ml
P r z y k ł a d 5
Wodny roztwór chlorku miedzi wytworzono przez rozpuszczenie 511 mg (3,0 mmole, 1,0 równoważnik) dihydratu chlorku miedzi(II) w gorącej wodzie (10 ml). Następnie 408 mg (6,0 mmola, 2,0 równoważniki) imidazolu rozpuszczono w wodzie (10 ml) i 69 mg (3,0 mmole, 1,0 równoważnik) 2,21-bipirydylu rozpuszczono w etanolu (10 ml), po czym te dwa roztwory zmieszano razem. Ten roztwór dodano do roztworu wodnego chlorku miedzi, uzyskując ciemno niebieski roztwór [Cu(Him)2(bpy)]CI2. Roztwór odczynnika (1 ml) zawierający ten kompleks miedzi wprowadzono do mikrokomory (długość drogi optycznej 10 mm) i zmierzono widmo absorpcji przy długości fal od 300 nm do 900 nm za pomocą spektrofotometru (V-550, produkcji JASCO Corporation) i oznaczono jako próbę ślepą (forma utleniona). Do mikrokomory dodano mieszając 500 mM wodny roztwór glukozy (10 μθ i natychmiast zmierzono widmo. Wyniki przedstawia wykres na fig. 5. Jak pokazuje wykres na fig. 5, kompleks miedzi uległ redukcji w wyniku reakcji enzymatycznej, a powstanie zabarwienia obserwowano w obszarze fal krótkich.
Roztwór odczynnika
[Cu(Him)2(bpy)]CI2 1 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
PQQGDH 1000 U/ml
P r z y k ł a d 6
Chlorek miedzi(II) (0,01 mola) rozpuszczono w gorącej wodzie (10 ml), L-argininę (0,01 mola) rozpuszczono w gorącej wodzie (10 ml) i 2,2'-bipirydyl (0,01 mola) rozpuszczono w gorącym etanolu (10 ml). Te trzy roztwory zmieszano razem w celu uzyskania ciemno niebieskiego roztworu. Ten roztwór ochłodzono i zatężono, uzyskując kryształy [Cu(L-Arg)(bpy)]Cl2 w postaci igieł. Roztwór odczynnika (1 ml) zawierający ten kompleks miedzi wprowadzono do mikrokomory (długość drogi optycznej 10 mm) i zmierzono widmo absorpcji przy długości fal od 300 nm do 900 nm za pomocą spektrofotometru (V-550, produkcji JASCO Corporation) i oznaczono jako próbę ślepą (forma utleniona). Do mikrokomory dodano mieszając 500 mM wodny roztwór glukozy (10 μθ i natychmiast zmierzono widmo. Wyniki przedstawia wykres na fig. 6. Jak pokazuje wykres na fig. 6, kompleks miedzi uległ redukcji w wyniku reakcji enzymatycznej, a powstanie zabarwienia obserwowano w obszarze fal krótkich.
Roztwór odczynnika
[Cu(L-Arg) (bpy)]Cl2 1 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
PQQGDH 1000 U/ml
P r z y k ł a d 7
Asymetryczną porowatą błonę (BTS-25, produkcji US Filter), w której wymiary porów zmieniają się zgodnie z kierunkiem grubości, nasycono, zaczynając od powierzchni z mniejszymi porami,
PL 214 277 B1 stosując 2% wagowo wodny roztwór nieorganicznego żelu o poniżej podanym składzie, a następnie osuszono. Ponadto, na powierzchnię porowatej błony z większymi porami nałożono 2 μΐ roztworu odczynnika o poniżej podanym składzie, a następnie osuszono powietrzem uzyskując okrągłą plamę (jasnoniebieską). Tę plamę wycięto i ułożono sandwiczowo pomiędzy foliami PET z otworami, w celu otrzymania pożądanej próbki do badań (wskaźnika) do analizy glukozy.
Skład wodnego roztworu nieorganicznego żelu
Smektyt (taki sam jak stosowany w przykładzie 1) 1,8% wagowo
CHAPS (środek powierzchniowo czynny) 0,4 % wagowo
Skład roztworu odczynnika
[Cu(bpy)2]CI2 80 mM
[OsCl(Him)(dmbpy)2]Cl3 3 mM
PQQ-GDH 1000 U/ml
BSA 5%
CHAPS 0,4%
Surowicę zawierającą glukozę w czterech różnych stężeniach (0 mg/ml, 2 mg/ml, 4 mg/ml, 6 mg/ml) nałożono na próbkę do badań (wskaźnik), a powstałe zabarwienie zmierzono po upływie 5 sekund od nałożenia, stosując urządzenie do pomiaru współczynnika odbicia (długość fali 470 nm). Wyniki przedstawia wykres na fig. 7. Jak pokazuje wykres na fig. 7, w próbce do badań (wskaźniku) powstawało zabarwienie odpowiadające stężeniu glukozy, natychmiast po nałożeniu badanej próbki. Zabarwienie (czerwonawobrunatne), odpowiadające stężeniu glukozy, obserwowano także wizualnie. Ponadto, zabarwienie pojawiło się natychmiast. Surowicę zawierającą glukozę wytworzono w następujący sposób. Osocze ludzkiej krwi poddano całkowitej glikolizie, zamrożono i stopiono w celu wytworzenia surowicy. Do surowicy następnie dodano glukozę w opisanych powyżej różnych stężeniach.
P r z y k ł a d 8
500 mM wodny roztwór glukozy (10 μΐ) dodano do roztworu odczynnika (100 μΐ) o poniżej podanym składzie. Następnie wizualnie obserwowano zmianę zabarwienia roztworu odczynnika z zielonego (pierwotne zabarwienie) na czerwonawobrunatne w ciągu jednej minuty. Pierwotne zabarwienie roztworu odczynnika uzyskano przez zmieszanie żółtego koenzymu (FAD) zawartego w GOD i błękitu miedziowego.
Skład roztworu odczynnika
GOD (produkcji Sigma, aktywność właściwa 209 U/mg) 50 mg/ml
[Cu(bpy)2]CI2 40 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
CHAPS 0,1% wagowo
P r z y k ł a d 9
500 mM wodny roztwór glukozy (10 μΐ) dodano do roztworu odczynnika (100 μΐ) o podanym poniżej składzie. Następnie wizualnie obserwowano zmianę zabarwienia roztworu odczynnika z zielonego (pierwotne zabarwienie) na czerwonawobrunatne w ciągu 5 sekund. Pierwotne zabarwienie roztworu odczynnika uzyskano przez zmieszanie żółtego koenzymu (FAD) zawartego w GOD i błękitu miedziowego.
Skład roztworu odczynnika
GOD (produkcji Sigma, aktywność właściwa 209 U/mg) 50 mg/ml
[Cu(bpy)2]CI2 40 mM
[OsCl(Him)(dmbpy)2]Cl2 0,3 mM
PIPES (pH 7,0) 50 mM
CHAPS 0,1% wagowo
P r z y k ł a d 10
Kompleks miedzi wytworzono stosując różne ligandy. Chlorek miedzi(II) i każdy z poniżej podanych ligandów mieszano w stosunku molowym 1 : 2, rozpuszczono w oczyszczonej wodzie, inkubowano przez 10 minut w łaźni wodnej w temperaturze około 80°C, dzięki czemu ligandy utworzyły wiązanie koordynacyjne z metalem. Tak otrzymano roztwory kompleksów.
PL 214 277 B1
Ligand Producent Kompleks
1,10-fenantrolina Wako Pure Chemical Industries, Ltd. [Cu(1,10-fenantrolina)2]
batofenantrolina Wako Pure Chemical Industries, Ltd. [Cu(batofenantrolina)2]
batofenantrolina - sól disodowa kwasu sulfonowego Nacalai Tesque, Inc. [Cu(batofenantrolina - kwas sulfonowy^]
2,2'-bipirydyl Wako Pure Chemical Industries, Ltd. [Cu(2,2'-bipirydyl)2]
TPTZ DOJINDO LABORATORIES [Cu(TPTZ)2]
kuproina Wako Pure Chemical Industries, Ltd. [Cu(kuproina)2]
P r z y k ł a d 11
Kompleks mieszanych ligandów miedzi przygotowano z zastosowaniem każdego z poniżej podanych ligandów i związków bipirydylowych. Miedź, każdy z poniższych ligandów i związki bipirydylowe zmieszano w stosunku molowym 1 : 2 : 1, rozpuszczono w oczyszczonej wodzie, inkubowano przez 10 minut w łaźni wodnej w temperaturze około 80°C, dzięki czemu ligandy i związki bipirydylowe utworzyły wiązania koordynacyjne z metalem. W ten sposób otrzymano roztwory kompleksów.
Ligand Producent Kompleks
L-arginina Nacalai Tesque, Inc. [Cu(L-Arg)(bpy)]
etylenodiamina Nacalai Tesque, Inc. [Cu(en)(bpy)]
imidazol Wako Pure Chemical Industries, Ltd. [Cu(Him)(bpy)]
P r z y k ł a d 12
Kompleks żelaza wytworzono stosując różne ligandy. Chlorek żelaza(III) i każdy z podanych poniżej ligandów zmieszano w stosunku molowym 1 : 3, rozpuszczono w oczyszczonej wodzie, inkubowano przez 10 minut w łaźni wodnej w temperaturze około 80°C, dzięki czemu ligandy utworzyły wiązanie koordynacyjne z metalem. W ten sposób otrzymano roztwory kompleksów.
Ligand Producent Kompleks
1 2 3
1,10-fenantrolina Wako Pure Chemical [Fe(1,10-fenantrolina)3]
batofenantrolina Wako Pure Chemical [Fe(batofenantrolina)3]
batofenantrolina - sól disodowa kwasu sulfonowego Nacalai Tesque, Inc. [Fe(batofenantrolina - kwas sulfonowy^]
2,2'-bipirydyl Wako Pure Chemical [Fe(2,2'-bipirydyl)3]
4,4'-diamino-2,2-bipirydyl (DA-bpy) Arkray, Inc. [Fe(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3]
TPTZ DOJINDO LABORATORIES [Fe(TPTZ)3]
PDTS DOJINDO LABORATORIES [Fe(PDTS)3]
nitrozo-PSAP DOJINDO LABORATORIES [Fe(nitrozo-PSAP)3]
nitrozo-ESAP DOJINDO LABORATORIES [Fe(nitrozo-ESAP)3]
1-nitrozo-2-naftol KANTO KAGAKU [Fe(1-nitrozo-2-naftol)3]
kwas 2-amino-4-tia-zolooctowy Lancaster [Fe(kwas 2-amino-4-tiazolooctowy)3]
PL 214 277 B1 cd. tabeli
1 2 3
kwas 1,2-naftochinono-4-sulfonowy Nacalai Tesque, Inc. [Fe(kwas 1,2-naftochinono-4-sulfonowy)3]
nitro-PAPS DOJINDO LABORATORIES [Fe(nitro-PAPS)a]
P r z y k ł a d 13
Dwa rodzaje kompleksów rutenu wytworzono w następujący sposób.
[Ru(NH3)6]
Dostępny na rynku kompleks rutenu (produkcji Aldrich, chlorek heksaaminorutenu(III)) rozpuszczono w wodzie uzyskując roztwór kompleksu [Ru(NH3)6].
[Ru(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3]
Ligand
Najpierw, 11,8 g (63,0 mmola) N,N'-ditlenku 2,2'-bipirydylu (produkcji Aldrich) rozpuszczono powoli w 120 ml stężonego kwasu siarkowego, ochłodzono w łaźni lodowej i roztwór ogrzano do temperatury 100°C. Następnie kroplami powoli dodano roztwór stężonego kwasu siarkowego (100 ml) i 64,0 g (630 mmoli) azotanu potasu i ogrzewając mieszano przez 1 godzinę. Po zakończeniu reakcji, roztwór ochłodzono do temperatury pokojowej, wylano na rozkruszony lód i przesączono. W ten sposób otrzymano Ν,Ν'-tlenek 4,4'-dinitro-2,2'-bipirydylu w postaci ciała stałego. Następnie 7,0 g (25 mM) N,N'-tlenku 4,4'-dinitro-2,2'-bipirydylu i 6,0 g 10% palladu na węglu zawieszono w etanolu (23 ml) w atmosferze argonu. Do tego roztworu kroplami dodano roztwór etanolu (47 ml) zawierający 6,3 g (126 mmoli) monohydratu hydrazyny, następnie roztwór ogrzewano w temperaturze refluksu przez 8 godzin. Roztwór ochłodzono i przesączono. Przesącz zatężono i oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. W ten sposób otrzymano 4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl.
Synteza
Glikol etylenowy (10 ml) umieszczono w 50 ml dwuszyjnej kolbie, w której rozpuszczono kolejno DA-bpy (0,2 g) i RuCl3 (0,1 g) i mieszano. Roztwór energicznie mieszano, ogrzewając z zastosowaniem płaszcza grzewczego, w atmosferze azotu, a następnie ogrzewano w temperaturze refluksu przez około 4 godziny.
Oczyszczanie
Po wymieszaniu i oziębieniu w atmosferze azotu, roztwór umieszczono w 100 ml okrągłodennej kolbie i przemyto acetonem (5 ml) i eterem dietylowym (20 ml). Przemywanie roztworem acetonu (5 ml) i eterem dietylowym (20 ml) powtarzano aż do wystarczającego usunięcia rozpuszczalnika (glikol etylenowy). Tak przemytą docelową substancję rozpuszczono w etanolu i wytrącono dodając eter dietylowy. Docelową substancję odsączono, przemywając eterem dietylowym i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem. W ten sposób otrzymano [Ru(4,4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3] w postaci ciała stałego, które rozpuszczono w wodzie z uzyskaniem roztworu kompleksu.
P r z y k ł a d 14
Dwa rodzaje kompleksów osmu wytworzono w następujący sposób.
[OsCl(Him) (dmbpy)2]
Synteza
Najpierw, 2,00 g (4,56 mmola) (NH4)2[OsCl6] (produkcji Aldrich) i 1,68 g (9,11 mmola) 4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydylu (dmbpy, produkcji Wako Pure Chemical Industries, Ltd.) ogrzewano w temperaturze refluksu w glikolu etylenowym (60 ml) przez 1 godzinę w atmosferze azotu. Po oziębieniu do temperatury pokojowej, przez 30 minut dodawano 1M roztwór ditionianu sodu (120 ml), po czym oziębiano w łaźni lodowej przez 30 minut. Osady odsączono pod zmniejszonym ciśnieniem i wystarczająco przemyto wodą (500 do 1000 ml). Następnie osady dwa razy przemyto eterem dietylowym i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem. W ten sposób otrzymano 1,5 do 1,7 g [OsCl2(dmbpy)2]. Następnie 1,56 g (2,60 mmola) [OsCl2(dmbpy)2] i 0,36 g (5,2 mmola) imidazolu (Him) ogrzewano przez 2 godziny w temperaturze refluksu w mieszanym rozpuszczalniku woda/metanol (50 ml) w atmosferze azotu. Po oziębieniu do temperatury pokojowej, dodano nasycony roztwór NaCl (300 ml). Osady odsączono pod zmniejszonym ciśnieniem, przemyto nasyconym roztworem NaCl i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem. W ten sposób otrzymano [OsCl(Him)(dmbpy)2Cl2.
PL 214 277 B1
Oczyszczanie
[OsCl(Him)(dmbpy)2]Cl2 rozpuszczono w możliwie najmniejszej ilości acetonitrylu/metanolu (1 :1 objętościowo) i oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej (absorbent: aktywowany tlenek glinu, rozpuszczalnik rozwijający: acetonitryl/metanol).
Rozpuszczalnik odparowano, pozostałość rozpuszczono w małej ilości acetonu i ponownie wytrącono eterem dietylowym. Osady odsączono i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, a następnie rozpuszczono w wodzie. W ten sposób otrzymano roztwór kompleksu. [Os(Him)2(dmbpy)2].
Synteza
Najpierw, 2,00 g (4,56 mmola) (NH4)2[OsCl6] i 1,68 g (9,11 mmola) dmbpy ogrzewano w temperaturze refluksu w glikolu etylenowym (60 ml) w atmosferze azotu przez 1 godzinę. Po oziębieniu do temperatury pokojowej, przez 30 minut dodawano 1M roztwór ditionianu sodu (120 ml), następnie oziębiano w łaźni lodowej przez 30 minut. Osady odsączono pod zmniejszonym ciśnieniem i wystarczająco przemyto wodą (500 do 1000 ml). Następnie osady dwa razy przemyto eterem dietylowym i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem. W ten sposób otrzymano 1,5 do 1,7 g [OsCl2(dmbpy)2]. Następnie 1,56 g (2,60 mmola) [OsCl2(dmbpy)2] i 0,36 g (5,2 mmola) imidazolu (Him) ogrzewano w temperaturze refluksu w 1,2-etanoditiolu (50 ml) w atmosferze azotu przez 2 godziny. Po oziębieniu do temperatury pokojowej, dodano nasycony roztwór NaCl (300 ml). Osady odsączono pod zmniejszonym ciśnieniem, przemyto nasyconym roztworem NaCl i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem. W ten sposób otrzymano [Os(Him)2(dmbpy)2]Cl2.
Oczyszczanie
[Os(Him)2(dmbpy)2]Cl2 rozpuszczono w możliwie najmniejszej ilości acetonitrylu/metanolu (1 : 1 objętościowo) i oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej (absorbent: aktywowany tlenek glinu, rozpuszczalnik rozwijający: acetonitryl/metanol).
Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość rozpuszczono w małej ilości acetonu i ponownie wytrącono eterem dietylowym. Osady odsączono i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem i rozpuszczono w wodzie. W ten sposób otrzymano roztwór kompleksu.
P r z y k ł a d 15
Roztwory odczynników przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy fenantrolinowe w formie koordynacyjnej NN, enzymu i roztworu buforowego, o podanych poniżej składach 1 do 6. Widmo każdego z roztworów odczynników zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do każdego roztworu odczynników dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 8A do 8F. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 8A)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(1,10-fenantrolina)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 2 (fig. 8B)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(1,10-fenantrolina)3] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 3 (fig. 8C)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(batofenantrolina)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (batofenantrolina = 4,7-difenylofenantrolina)
Skład roztworu odczynnika 4 (fig. 8D)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(batofenantrolina)3] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (batofenantrolina = 4,7-difenylofenantrolina)
Skład roztworu odczynnika 5 (fig. 8E)
PL 214 277 B1
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(batofenantrolina - kwas sulfonowy)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika (fig. 8F)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(batofenantrolina - kwas sulfonowy)2] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
P r z y k ł a d 16
Roztwory odczynników przygotowano przez zmieszanie kompleksu obejmującego ligandy bipirydylowe w formie koordynacyjnej NN, enzymu i roztworu buforowego, o podanych poniżej składach 1 do 4. Widmo każdego z roztworów odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą.
Następnie do każdego roztworu odczynnika dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 9A do 9D. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 9A)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(2,2'-bipirydyl)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 2 (fig. 9B)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(2,2'-bipirydyl)3] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 3 (fig. 9C)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(4, 4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 4 (fig. 9D)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Ru(4, 4'-diamino-2,2'-bipirydyl)3] 10 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
P r z y k ł a d 17
Roztwory odczynników przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy triazynowe w formie koordynacyjnej NN, enzymu i roztworu buforowego, o składach 1 do 3. Widmo każdego roztworu odczynników zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do każdego z roztworów odczynników dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 10A do 10C. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 10A)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(TPTZ)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
(TPTZ = 2,4,6-tripirydylo-s-triazyna)
Skład roztworu odczynnika 2 (fig. 10B)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(TPTZ)3] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
(TPTZ = 2,4,6-tripirydylo-s-triazyna)
PL 214 277 B1
Skład roztworu odczynnika 3 (fig. 10C)
PQQ-GDH
[Fe(PDTS)3]
PIPES pH 7
Triton X-100
U/ml 1 mM 50 mM 0,5% (PDTS = 3-(2-pirydylo)-5,6-bis(4-sulfofenylo)-1,2,4-triazyna)
P r z y k ł a d 18
Roztwór odczynnika o podanym poniżej składzie przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy bichinolinowe w formie koordynacyjnej NN, enzymu i roztworu buforowego. Widmo roztworu odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do odczynnika reakcyjnego dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 11. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(kuproina)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (kuproina = 2,2'-bichinolina)
P r z y k ł a d 19
Roztwór odczynnika o podanym poniżej składzie przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy pirydyloazowe w formie koordynacyjnej NN, enzymu i roztworu buforowego. Widmo roztworu odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do roztworu odczynnika dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 12. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika
PQQ-GDH
[Fe(nitro-PAPS)3]
PIPES pH 7
Triton X-100
U/ml 0,02 mM 50 mM 0,5% (nitro-PAPS = 2-(5-nitro-2-pirydyloazo)-5-[N-n-propylo-N-(3-sulfopropyl)aminofenol])
P r z y k ł a d 20
Roztwory odczynników przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy w formie koordynacyjnej NO, enzymu i roztworu buforowego o składzie 1 do 3. Widmo każdego z roztworów odczynnika zmierzono i oznaczono, jako próbę ślepą. Następnie do każdego z roztworów odczynników dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 13A do 13C. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 13A)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(nitrozo-PSAP)3] 0,05 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (nitrozo-PSAP = 2-nitrozo-5-[N-n-propylo-N-(3-sulfopropylo)aminofenol])
Sklad roztworu odczynnika 2 (fig. 13B)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(nitrozo-ESAP)3] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (nitrozo-ESAP = 2-nitrozo-5-[N-etylo-N-(3-sulfopropylo)aminofenol])
Skład roztworu odczynnika 3 (fig. 13C)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(1-nitrozo-2-naftol)3] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
PL 214 277 B1
P r z y k ł a d 21
Roztwór odczynnika o podanym poniżej składzie przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy w formie koordynacyjnej NS, enzymu i roztworu buforowego. Widmo roztworu odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do roztworu odczynnika dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 14. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(kwas 2-amino-4-tiazolooctowy)3] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
P r z y k ł a d 22
Roztwór odczynnika o podanym poniżej składzie przygotowano przez zmieszanie kompleksu zawierającego ligandy w formie koordynacyjnej OO, enzymu i roztworu buforowego. Widmo roztworu odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do roztworu odczynnika dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 15. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika
PQQ-GDH 50 U/ml
[Fe(kwas 1,2-naftochinono-4-sulfonowy)3] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
P r z y k ł a d 23
Roztwory odczynnika o składach 1 do 5 przygotowano przez zmieszanie kompleksu mieszanych ligandów, enzymu i roztworu buforowego. Widmo każdego z roztworów odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do każdego roztworu odczynników dodano glukozę w ilości wystarczającej do utworzenia kompleksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 16A do 16E. Stosowano kompleksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 16A)
PQQ-GDH 50 U/ml
[OsCl(Him)(dmbpy)2] 0,1 mM
Triton X-100 0,5%
PIPES pH 7 50 mM (Him = imidazol) (dmbpy = 4,4'-dimetylo-2,2'-bipirydyl)
Skład roztworu odczynnika 2 (fig. 16B)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Os (Him)2(dmbpy)2] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 3 (fig. 16C)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu (L-Arg)2(bpy)] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (L-Arg = L-arginina) (bpy = 2,2'-bipirydyl)
Skład roztworu odczynnika 4 (fig. 16D)
PQQ-GDH 50 U/ml
[Cu(en)2(bpy)] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5% (en = etylenodiamina) (bpy = 2,2'-bipirydyl)
PL 214 277 B1
Skład roztworu odczynnika 5 (fig. 16E)
PQQ-GDH 50 U/m|
[Cu(Him)2(bpy)] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 P r z y k ł a d 24 0,5%
Roztwory odczynników o podanych poniżej składach 1 i 2 przygotowano przez zmieszanie
komp|eksu, enzymu (oksydaza g|ukozowa (GOD) |ub oksydaza pirogronianowa) i roztworu buforowego. Widmo każdego z roztworów odczynnika zmierzono i oznaczono jako próbę ślepą. Następnie do każdego roztworu odczynnika dodano glukozę lub kwas pirogronowy w ilości wystarczającej do utworzenia komp|eksu i po zmianie zabarwienia zmierzono widmo. Wyniki przedstawiono na fig. 17A i 17B.
Stosowano komp|eksy przygotowane według powyższych przykładów.
Skład roztworu odczynnika 1 (fig. 17A) GOD 100 U/m|
[Cu(2,2'-bipirydy|)2] 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Skład roztworu odczynnika 2 (fig. 17B) oksydaza pirogronianowa 100 U/m|
[OsC|(Him) (dimbpy)2] 0,1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
(Him = imidazo|) (dmbpy = 4,4'-dimety|o-2,2'-bipirydy|) P r z y k ł a d 25 Przygotowano roztwór odczynnika o podanym poniżej składzie. Przygotowano następujące roz-
twory enzymów 1, 2 i 3. Następnie 10 μ| wodnego roztworu glukozy (o stężeniach 0, 10, 20 i 30 mM i końcowych stężeniach odpowiednio 0, 0,1, 0,2 i 0,3 mM) i 500 μ| roztworu odczynnika zmieszano w komorze (długość drogi optycznej 10 mm), do której dodano 500 μ| każdego z roztworów enzymów w celu wywołania reakcji między roztworami. Za pomocą spektrofotometru przez 50 sekund mierzono zmianę absorbancji (długość fali: 600 nm). Wyniki przedstawiono na fig. 18A, 18B i 18C. Jak pokazuje wykres na fig. 18A, 18B i 18C, szybkość reakcji zwiększa się ze wzrostem ilości enzymu. Gdy aktywność enzymu osiągnęła 1000 U/ml, reakcja przebiegła do końca w czasie około 5 sekund. Możliwa jest ilościowa ocena stężenia glukozy przez próbkowanie sygnałów w czasie około 5 sekund, w którym to czasie następuje zakończenie reakcji. Do ilościowego oznaczenia stężenia glukozy można także wykorzystywać nachylenie krzywych na wykresach od rozpoczęcia do zakończenia reakcji.
Skład roztworu odczynnika Cu(PDTS)2 1 mM
PIPES pH 7 50 mM
Triton X-100 0,5%
Roztwór enzymu 1 (fig. 18A) PQQ-GDH 111 U/m|
Roztwór enzymu 2 (fig. 18B) PQQ-GDH 333 U/m|
Roztwór enzymu 3 (fig. 18C) PQQ-GDH 1000 U/m|
Jak opisano powyżej, za pomocą kolorymetrycznej metody według wynalazku można w krótkim
czasie wykonać prostą i niezawodną analizę.

Claims (4)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób analizy kolorymetrycznej, znamienny tym, że na substancję analizowaną wybraną z grupy obejmującej glukozę, cholesterol, kwas moczowy, kwas pirogronowy, kwas mlekowy, kreatynę |ub kreatyninę i na substancję zmieniającą zabarwienie w efekcie przeniesienia elektronu, działa się dehydrogenazą lub oksydazą; i
    PL 214 277 B1 przeprowadza się jakościową lub ilościową analizę substancji poprzez pomiar zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie, wywołanej przeniesieniem elektronu z substancji analizowanej na substancję zmieniającą zabarwienie, przy czym substancją zmieniającą zabarwienie jest co najmniej jeden kompleks metalu przejściowego wybrany z grupy obejmującej kompleks miedzi, kompleks żelaza, kompleks rutenu i kompleks osmu, a ligandem w kompleksie metalu przejściowego jest ligand wybrany z grupy obejmującej amoniak, bipirydyl, imidazol, fenantrolinę, etylenodiaminę, argininę, triazynę, bichinolinę, pirydyloazo, nitrozo, oksynę oraz pochodne każdego z tych związków, w których ewentualnie co najmniej jeden atom wodoru zajmujący pozycję inną niż pozycja koordynacyjna liganda, jest zastąpiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej grupę alkilową, grupę arylową, grupę allilową, grupę fenylową, grupę hydroksylową, grupę alkoksylową, grupę karboksylową, grupę karbonylową, grupę sulfonową, grupę sulfonylową, grupę nitrową, grupę nitrozo, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, grupę acylową, grupę amidową i atom fluorowca.
  2. 2. Sposób analizy kolorymetrycznej według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się kompleks metalu przejściowego, który zawiera ligandy dwóch lub więcej rodzajów.
  3. 3. Próbka do badań zawierająca odczynnik stosowany w sposobie analizy kolorymetrycznej określonym w zastrzeżeniu 1 i ewentualnie spoiwo i/lub porowaty arkusz, w której odczynnik zawiera dehydrogenazę lub oksydazę i substancję zmieniającą zabarwienie w efekcie przeniesienia elektronu, przy czym substancją zmieniającą zabarwienie jest co najmniej jeden kompleks metalu przejściowego wybrany z grupy obejmującej kompleks miedzi, kompleks żelaza, kompleks rutenu i kompleks osmu, a ligandem w kompleksie metalu przejściowego jest ligand wybrany z grupy obejmującej amoniak, imidazol, etylenodiaminę, argininę, triazynę, bichinolinę, pirydyloazo, nitrozo, oksynę oraz pochodne każdego z tych związków, w których co najmniej jeden atom wodoru zajmujący pozycję inną niż pozycja koordynacyjna liganda, jest zastąpiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej grupę alkilową, grupę arylową, grupę allilową, grupę fenylową, grupę hydroksylową, grupę alkoksylową, grupę karboksylową, grupę karbonylową, grupę sulfonową, grupę sulfonylową, grupę nitrową, grupę nitrozo, pierwszorzędową, drugorzędową i trzeciorzędową grupę aminową, grupę acylową, grupę amidową i atom fluorowca, przy czym próbkę do badań stosuje się w metodzie kolorymetrycznej, w której jakościową lub ilościową analizę substancji analizowanej wybranej z grupy obejmującej glukozę, cholesterol, kwas moczowy, kwas pirogronowy, kwas mlekowy, kreatynę lub kreatyninę przeprowadza się przez bezpośredni pomiar zmiany zabarwienia substancji zmieniającej zabarwienie.
  4. 4. Próbka do badań według zastrz. 3, znamienna tym, że zawiera ponadto żel nieorganiczny.
PL371011A 2001-12-28 2003-01-06 Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badan stosowana w tym sposobie PL214277B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
JP2001400379 2001-12-28

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL371011A1 PL371011A1 (pl) 2005-06-13
PL214277B1 true PL214277B1 (pl) 2013-07-31

Family

ID=19189610

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL371011A PL214277B1 (pl) 2001-12-28 2003-01-06 Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badan stosowana w tym sposobie

Country Status (14)

Country Link
US (1) US20050014213A1 (pl)
EP (1) EP1466987B1 (pl)
JP (1) JP4090435B2 (pl)
KR (1) KR100567432B1 (pl)
CN (1) CN1306039C (pl)
AT (1) ATE414785T1 (pl)
AU (1) AU2003201899B2 (pl)
CA (1) CA2471660C (pl)
DE (1) DE60324765D1 (pl)
ES (1) ES2316716T3 (pl)
NZ (1) NZ533173A (pl)
PL (1) PL214277B1 (pl)
WO (1) WO2003057904A1 (pl)
ZA (1) ZA200404104B (pl)

Families Citing this family (8)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
ES2322990T3 (es) 2001-12-28 2009-07-03 Arkray, Inc. Metodo colorimetro y reactivo que se utiliza para el mismo.
WO2008050566A1 (en) * 2006-09-26 2008-05-02 Arkray, Inc. Method for formation of reagent layer in analysis apparatus, method for manufacture of analysis apparatus, and analysis apparatus
CN102175676A (zh) * 2011-01-20 2011-09-07 东华理工大学 一种分光光度法测定铜离子的新型显色体及其制备工艺
CN102182116B (zh) * 2011-03-14 2012-12-12 东莞南方医大代谢医学研发有限公司 一种收集生物样本的滤纸制备及运用方法
CN103278499A (zh) * 2013-05-28 2013-09-04 无锡中德伯尔生物技术有限公司 一种褪黑素的测定方法
CN105203472B (zh) * 2015-06-30 2019-03-08 北京万泰德瑞诊断技术有限公司 一种稳定的游离脂肪酸测定试剂盒
CN113777098A (zh) * 2020-06-10 2021-12-10 四川精卫食品检测科技有限公司 一种快速测定白酒中甲醇含量的方法
CN118477686B (zh) * 2024-05-08 2025-09-12 安阳师范学院 一种有机分子模拟酶及应用

Family Cites Families (14)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4233402A (en) * 1978-04-05 1980-11-11 Syva Company Reagents and method employing channeling
DE3374019D1 (en) * 1982-07-23 1987-11-12 Wako Pure Chem Ind Ltd Process for quantitative determination of substrate treated with oxidase
US4701420A (en) * 1985-04-01 1987-10-20 Eastman Kodak Company Analytical compositions, elements and methods utilizing reduction of ferric ion chelates to form detectable dyes
US5036000A (en) * 1986-12-16 1991-07-30 Enzymatics, Inc. Threshold color control system
JPH0659236B2 (ja) * 1987-12-14 1994-08-10 理化学研究所 生体基質濃度の測定方法及びそれに使用する酸素センサー
AU640162B2 (en) * 1989-08-28 1993-08-19 Lifescan, Inc. Blood separation and analyte detection techniques
JPH0343096A (ja) * 1990-06-18 1991-02-25 Iatron Lab Inc 基質又は酵素の定量方法
WO1992015701A1 (en) * 1991-02-27 1992-09-17 Boehringer Mannheim Corporation Improved method and reagent for determination of an analyte
FR2699170B1 (fr) * 1992-12-15 1995-07-28 Asulab Sa Complexes d'un métal de transition à ligands 2,2'-bipyridine substitués par au moins un radical ammonium alkyle, leur procédé de fabrication et leur application comme médiateur redox.
ES2185647T3 (es) * 1993-01-28 2003-05-01 Roche Diagnostics Corp Composiciones utiles en la determinacion anaerobia de analitos.
ES2182892T3 (es) * 1995-02-14 2003-03-16 Roche Diagnostics Corp Mediador redox conteniendo osmio.
US5938917A (en) * 1995-04-05 1999-08-17 The Regents Of The University Of California Electrodes for measurement of peroxides
EP1001009B1 (en) * 1998-11-10 2003-09-03 Unilever Plc Bleach and oxidation catalyst
ES2322990T3 (es) * 2001-12-28 2009-07-03 Arkray, Inc. Metodo colorimetro y reactivo que se utiliza para el mismo.

Also Published As

Publication number Publication date
US20050014213A1 (en) 2005-01-20
EP1466987B1 (en) 2008-11-19
PL371011A1 (pl) 2005-06-13
CN1306039C (zh) 2007-03-21
CA2471660A1 (en) 2003-07-17
EP1466987A4 (en) 2006-04-19
DE60324765D1 (de) 2009-01-02
ZA200404104B (en) 2010-12-29
JP4090435B2 (ja) 2008-05-28
AU2003201899A1 (en) 2003-07-24
NZ533173A (en) 2005-12-23
ATE414785T1 (de) 2008-12-15
CA2471660C (en) 2012-11-27
KR20040073530A (ko) 2004-08-19
CN1610753A (zh) 2005-04-27
KR100567432B1 (ko) 2006-04-04
WO2003057904A1 (en) 2003-07-17
JPWO2003057904A1 (ja) 2005-05-19
EP1466987A1 (en) 2004-10-13
AU2003201899B2 (en) 2005-11-03
ES2316716T3 (es) 2009-04-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US8574896B2 (en) Colorimetric method and reagent used for the same
JP2922003B2 (ja) 過酸化活性物質の検定のための組成物、用具及び方法の改良
US4613465A (en) Triphenyl methane derivatives and method of quantitatively measuring an oxidative substance
JPH04213064A (ja) 過酸化活性物質の検定のための組成物、用具及び方法
JP7181242B2 (ja) レドックス指示薬
PL214277B1 (pl) Sposób analizy kolorymetrycznej i próbka do badan stosowana w tym sposobie
JPH0532040B2 (pl)
RU2400481C2 (ru) Водорастворимые тетразолиевые соли
JP3889834B2 (ja) 還元型ニコチンアミド補酵素の測定用試薬およびそれを用いた測定方法並びに測定用試験片
IE870866L (en) Rainbow text device (composition for visual determination of¹analyte in fluids).
JPH04188068A (ja) ビリルビン検出用試験片
JPH03282259A (ja) レドックス反応に基づく過酸化活性物質測定用組成物及びそれを用いた試験片
JPH0292299A (ja) 過酸化酵素を用いる測定法