PL215600B1 - Transpedikularny stabilizator kregoslupa - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest transpedikularny stabilizator kręgosłupa.

Znana jest z literatury technicznej konstrukcja stabilizatora do korekcji skrzywienia kręgosłupa przez derotacje kręgów i zmianę skoliozy w naturalną kifozę przez haki i poprzeczne pręty usztywniające jak również konstrukcja stabilizatora Ronsard w postaci elastycznych wiązań zakładanych wokół wyrostków bez metalowego zakotwiczenia, oraz firmy GRAF - stabilizator dynamiczny składający się z więzadła umiejscowionego między śrubami transpedikularnymi w dwóch sąsiednich kręgach, natomiast system FASS jest podobny do stabilizatora GRAF wyposażony dodatkowo w belkę z tworzywa sztucznego która umożliwia regulację naprężenia wstępnego a tym samym sztywności stabilizatora.

System stabilizacji DSSII oparty jest na elementach konstrukcyjnych składających się ze sprężyn oraz tytanowych prętów mocowanych w kręgu przy pomocy śrub transpedikularnych, natomiast stabilizator typu CD, mocowany różnymi systemami stabilizuje uszkodzony kręgosłup, zaś konstrukcja stabilizatora do korekcji skrzywienia kręgosłupa przez derotacje kręgów i zmianie skoliozy w naturalną kifozę realizowana jest przez haki i poprzeczne pręty usztywniające.

Znana jest gama stabilizatorów płytkowych, w tym stabilizator płytkowy ZESPOL który służy do stabilizacji kręgosłupa na odcinku piersiowym, natomiast konstrukcja stabilizatora Bronsard ma postać elastycznych wiązań zakładanych wokół wyrostków bez metalowego zakotwiczenia.

Z patentu nr 163120 znany jest stabilizator płytkowy kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego, którego istota przejawia się w kształcie płytek, które mają wydłużone otwory w osi długiej, a na powierzchni płytki znajdują się wyżłobienia zaś w otworach znajdują się wkładki, natomiast ze zgłoszenia nr 365719 znany jest stabilizator w postaci śruby, która ma głowicę mocującą z elementem dociskowym oraz ślepą nakrętką, które połączone są ze sobą nierozłącznie.

Istota transpedikularnego stabilizatora według wynalazku przejawia się w tym, że sztywność przemieszczenia części zewnętrznej względem części wewnętrznej trzpienia jest różna w kierunku płaszczyzn A i B, i ograniczona jest szczeliną L3 oraz elastyczną tuleją, natomiast między płaszczyznami wewnętrznymi A części zewnętrznej i wewnętrznej utworzona jest szczelina L1 o wartości w granicach od 0,05-0,2 szerokości a trzpienia, zaś między powierzchniami części zewnętrznej i wewnętrznej utworzona jest szczelina L2 > 2L1 przy czym szczelina L3 > od szerokości a trzpienia.

Zaletą techniczną transpedikularnego stabilizatora jest możliwość uzyskania jakościowo różnych charakterystyk mechanicznych we wzajemnie prostopadłych płaszczyznach, co wynika z mechanizmów przenoszenia obciążenia.

Przedmiot wynalazku przedstawiony został na rysunkach przykładowego rozwiązania w sposób schematyczny na którym fig. 1 przedstawia stabilizator w przekroju osiowym wzdłużnym, fig. 2 w przekroju poprzecznym natomiast fig. 3 fragment stabilizatora w przekroju A-A.

Transpedikularny stabilizator składa się z części mocującej 1, tulei zewnętrznej 4, tulei elastycznej 5 oraz trzpienia 6 z wkładką 2, o wymiarach a i b oraz częścią mocującą 3.

Pomiędzy płaszczyznami wewnętrznymi poziomymi A i pionowymi B tulei zewnętrznej 4 z otworem prostopadłościennym i wkładką 2 utworzona jest szczelina pozioma Li o wartości w granicach od 0,05-0,2 szerokości a wkładki 2, zaś między powierzchniami A tulei zewnętrznej 4 a wkładką 2 utworzona jest szczelina L2 > 2L1 natomiast szczelina L3 > szerokości a, tulei zewnętrznej 4.

Tuleja zewnętrzna 4 wyposażona jest w otwór o przekroju prostokątnym, i połączona jest nierozłącznie z częścią mocującą 1.

Trzpień 6 z jednej strony zakończony jest częścią mocującą 3, która ma kształt walca o średnicy mniejszej, z którą połączony jest nierozłącznie, zaś z drugiej strony zakończony jest wkładką 2 o kształcie prostopadłościennym.

Działanie transpedikularnego stabilizatora polega na tym, że w czasie zginania kręgosłupa do przodu lub tyłu następuje zablokowanie wkładki 2 w skutek nacisku na płaszczyznę wewnętrzną tulei zewnętrznej 4.

Mała wielkość szczeliny L1 powoduje dużą sztywność stabilizatora.

Podczas zginania kręgosłupa w lewo lub prawo, duży odstęp L1 daje małą sztywność stabilizatora.

Przy maksymalnym wychyleniu, odstęp L3 zmniejsza się aż do zablokowania ruchu względem siebie dwóch części stabilizatora.

Claims (2)

1. Transpedikularny stabilizator kręgosłupa, znamienny tym, że sztywność przemieszczenia tulei zewnętrznej (4) względem części wewnętrznej trzpienia (6) jest różna w kierunku płaszczyzn (A) i (B) i ograniczona jest szczeliną (L3) oraz elastyczną tuleją (5), natomiast między płaszczyznami wewnętrznymi (A) tulei zewnętrznej (4) i trzpienia (6) utworzona jest szczelina (L1) o wartości w granicach od 0,05-0,2 szerokości (a) wkładki (2), zaś między powierzchniami tulei zewnętrznej (4) i trzpienia (6) utworzona jest szczelina (L2)
2. > 2 (L1) przy czym szczelina (L3) > od szerokości (a) wkładki (2).