PL217743B1

PL217743B1 - Zastosowanie inhibitorów ICE/kaspazy-1 do leczenia napadów i konwulsji w epilepsji oraz zawierające je kompozycja farmaceutyczna i zestaw

Info

Publication number: PL217743B1
Application number: PL381823A
Authority: PL
Inventors: Annamaria Vezzani; John C.R. Randle
Original assignee: Vertex Pharma
Priority date: 2004-05-15
Filing date: 2005-05-16
Publication date: 2014-08-29
Also published as: JP2011213741A; IL179248A0; EP1750689A1; WO2005115362A1; US20060128696A1; JP4848367B2; CA2566362C; MXPA06013256A; JP2007538013A; CA2566362A1; ZA200610133B; NZ588448A; US20150190404A1; AU2005247409A1; AU2005247409B2; CN102362867A; PL381823A1; CN1980648A

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie inhibitorów ICE/kaspazy 1 do leczenia napadów i konwulsji w epilepsji oraz zawierające je kompozycja farmaceutyczna i zestaw.

Cytokiny (zwłaszcza IL-1 β i TNF-α) są najlepszymi celami leczniczymi, ponieważ mogą rozpoczynać i podtrzymywać wiele chorób. Do blokowania cytokin stosuje się różne strategie, takie jak rozpuszczalne receptory, przeciwciała, antagoniści lub inhibitory receptora. Wykazano, że te swoiste, oparte na blokowaniu cytokin, sposoby leczenia zmniejszają zapalenie w wielu przewlekłych chorobach zapalnych lub autoimmunizacyjnych i zostały dopuszczone przez FDA do stosowania przez ludzi (Bresnihan i in., 1998; Mohler i in., 1993; Nuki i in., 2002; van Deventer, 1999).

Enzym konwertujący inter^u^ę-^ (ICE zwany również kaspazą-1) jest wewnątrzkomórkową proteazą, która przecina prekursory IL-1 β i IL-18 na aktywne cytokiny (Akita i in., 1997; Kuida i in., 1995). Jakkolwiek inne proteazy (w tym proteazy bakteryjne i gospodarza) mogą przekształcać pro-IL-1β, myszy bez genu ICE (ICE^-/-) nie są zdolne do uwalniania dojrzałej postaci IL-1 β w odpowiedzi na endotoksynę [Fantuzzi i in., 1997; Li i in., 1995].

Wyrażanie cytokin pro- i przeciwzapalnych w mózgu powiązano z napadami [A. Vezzani i in., Interleukin-1 β Immunoreactivity and Microglia Are Enhanced in the Rat Hippocampus by Focal Kainate Application: Functional Evidence for Enhancement of Electrographic Seizures J. Neurosci., 19, str. 5054-5065 (1999); DeSimoni i in., Inflammatory cytokines and related genes and are induced in the rat hippocampus by limbic status epilepticus Eur. J. Neurosci., 12, str. 2623-2633 (2000); A. Vezzani i in., Powerful Anticonvulsant Action of IL- Receptor Antagonist on Intracerebral Injection and Astrocytic Overexpression in Mice PNAS, 97, str. 11534-11539 (2000)]. Jednakże, nie ma aktualnie żadnych dopuszczalnych leków przeciwcytokinowych lub przeciwzapalnych, do zastosowania w leczeniu przeciwdrgawkowym lub przeciwpadaczkowym.

Wynalazek niniejszy dotyczy zastosowania inhibitorów lCE/kaspazy-1 do wytwarzania leku do leczenia epilepsji przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu u pacjenta, przy czym inhibitorem jest następujący związek:

lub dowolny jego stereoizomer obejmujący:

(związek 1);

PL 217 743 B1 związek o wzorze:

lub dowolny jego stereoizomer obejmujący:

związek o wzorze:

PL 217 743 B1 lub związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

Korzystnie związek stosuje się do wytwarzania leku do wydłużenia lub opóźnienia stanu utajenia początku drgawek lub do skrócenia czasu trwania napadu, opóźnienia początku napadu lub wyeliminowania pojawienia się napadu.

Korzystnie związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

PL 217 743 B1 albo korzystnie związkiem jest związek o wzorze:

ο

ο lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

Również korzystnie związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

(związek 2).

PL 217 743 B1

Korzystnie związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

W zakres niniejszego wynalazku wchodzi również kompozycja farmaceutyczna do zastosowania w leczeniu napadu i drgawek u pacjenta cierpiącego na epilepsję przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu zawierająca substancję czynną i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, która jako substancję czynną zawiera związek wybrany z grupy obejmującej:

związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

(związek 1);

związek o wzorze:

PL 217 743 B1

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

związek o wzorze:

lub jego dowolny stereo izomer obejmujący:

(związek 2);

lub

PL 217 743 B1 związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

Ponadto niniejszy wynalazek dotyczy zestawu do zastosowania w leczeniu napadu i drgawek u pacjenta cierpiącego na epilepsję przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu, zawierającego lek i instrukcję do jego stosowania, który jako lek zawiera związek wybrany z grupy obejmującej:

związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

(związek 1);

PL 217 743 B1 związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

(związek 2);

PL 217 743 B1 lub związek o wzorze:

ο

ΌΗ ,Κ lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

Krótki opis figur

FIG. 1 przedstawia działanie związku 1 (25 μg w 4 μΐ icv) na poziomy kaspazy-1 (oszacowane za pomocą Western-blotu) w hipokampach szczurów traktowanych kwasem kainowym. Szczury zabijano po 90 minutach od początku napadów w EEG, wywołanych mikroiniekcją 40 ng kwasu kainowego do hipokampa (patrz również FIG. 2A i FIG. 2B).

FIG. 2A i FIG. 2B przedstawiają wyniki badania Western blot poziomów ICE/kaspazy-1 i IL-1 β w nietraktowanych hipokampach i 90 minut po wywołanych kwasem kainowym napadach, z lub bez traktowania związkiem 1. FIG. 2A i FIG. 2B przedstawiają dane z Western blotu za pomocą wykresów pokazujących średnią ± SEM z danych dla 4 szczurów. Związek 1 (25 μg/4 μΓ) lub podłoże wstrzykiwano do komór mózgowia na 45 i 10 minut przed wstrzyknięciem kwasu kainowego do hipokampa (40 ng). Związek 1 zablokował indukowane napadami wytwarzanie dojrzałej postaci kaspazy-1 (patrz również FIG. 1) i dojrzałej postaci IL-1 β. *p<0,05; **p<0,001 w teście Tukey'a. Patrz przykład 1 i przykład 6.

Zgłaszający wykazali, że zastosowanie inhibitora ICE jest skuteczne w leczeniu napadów u gryzoni. Konkretnie, Zgłaszający wykazali, że leczenie inhibitorami ICE opóźnia moment wystąpienia napadów i skraca czas trwania napadów epilepsji. Inhibitor ICE, którym jest związek 1, był tak skuteczny jak wysokie dawki fenytoiny albo karbamazepiny, które są znanymi związkami przeciwdrgawkowymi.

Odpowiednio, jedno z wykonań wynalazku dostarcza strategii leczniczej do przeciwdziałania napadom. Związki, których dotyczy zastosowanie według wynalazku można stosować do regulacji, zmniejszania, leczenia lub zapobiegania napadom. Można je również stosować do zmniejszania, leczenia lub zapobiegania postępowi i zaostrzaniu się zaburzeń napadowych.

Zgłaszający wykazali również, że związek 1 i związek 2 hamują napady, jeśli podaje się je drogą dootrzewnową (Tabela 3).

Związki hamujące ICE są znane ze swego działania przeciwzapalnego między innymi w modelu zwierzęcym reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalnej choroby skóry i zapalnej choroby jelita [G. Ku i in., Selective Interleukin-1 Converting Enzyme (ICE/Caspase-1) Inhibition With Pralnacasan (HMR 3480/VX-740) Reduces Inflammation and Joint Destruction in Murine Type-II Collagen-induced Arthritis (CIA) American College of Rheumatology, San Francisco, listopad 12-15, 2001; G. Ku i in. Interleukin-1 β Converting Enzyme (ICE, Caspase-1) Inhibition with VX-765 Reduces Inflammation and Cytokine Levels in Murine Dermatitis and Arthritis Models International Congress of Immunology, Sztokholm, Szwecja, lipiec 22-27, 2001; G. Ku i in. Interleukin-1 β Converting Enzyme (ICE, Caspase-1) Inhibition with VX-765 Reduces Inflammation and Cytokine Levels in Murine Oxazolone-induced DerPL 217 743 B1 matitis The Society for Investigative Dermatology, maj 9-12, 2001 Abstract # 856; patrz również cytowane w nich dokumenty dotyczące inhibitorów ICE]. Wykazano również, że związek 1 miał działanie przeciwzapalne u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów [K. Pavelka i in., Clinical

Effects of Pralnacasan (PRAL), an Orally-active Interleukin-1 β Converting Enzyme (ICE) Inhibitor, in a 285 Patient PHII Trial in Rheumatoid Arthritis (RA) American College of Rheumatology 2002 Conference Late- Breaking Abstract, Nowy Orlean, październik 25-29, 2002]. Dotychczas inhibitorów

ICE nie stosowano do leczenia napadów lub zaburzeń napadowych.

W publikacji Narkilahti S i in. „Administration of capsase 3 inhibitor during and after status epilepticus in rat : Effect on neuronal damage and epileptogenesis Neuropharmacology vol. 44, nr 8, June 2003, strony 1068-1088 opisano wpływ inhibitora kaspazy-3 na uszkodzenie neuronalne i epileptogenezę u szczurów. Omówiono doświadczenia dotyczące inhibitorów kaspazy-3 w leczeniu epilepsji, nie podano jednak żadnych wyników dotyczących inhibitorów kaspazy-1. Pokrótce wspomniano o podawaniu szczurom inhibitorów kaspazy-1, kaspazy-3 i kaspazy-9 i ze względu na najmniejsze uszkodzenia hipokampa zwierząt do dalszych badań wybrano inhibitory kaspazy-3. W publikacji nie ma żadnych danych potwierdzających, że inhibitory kaspazy-1 będą skuteczne w leczeniu/zapobieganiu epilepsji/napadom.

Nieoczekiwanie twórcy niniejszego wynalazku stwierdzili, że inhibitory ICE/kapsazy-1 mogą być stosowane do wytwarzania leku do leczenia/zapobiegania epilepsji.

W zgłoszeniu patentowym P 357 713 A1 (WO 01 90 070A) opisano proleki z inhibitorem ICE, które nieoczekiwanie wykazały dobrą biodostępność u ssaków. W publikacji tej omówiono, jak zwię kszyły się poziomy IL-1 lub kaspazy-1 obserwowane po napadzie. W zgłoszeniu tym nie wskazano, ani nie sugerowano zastosowania inhibitora kaspazy-1 do zapobiegania napadom (jako środka przeciwdrgawkowego), jak to ma miejsce w niniejszym wynalazku.

Farmakokinetyka inhibitorów ICE/kaspazy-1 tych związków, leżąca u podstaw ich działania przeciwzapalnego u ludzi i zwierząt, jest dobrze poznana. Ponadto, Zgłaszający zaobserwowali, iż związki te penetrują do mózgu, aczkolwiek przy istotnie niższych stężeniach niż we krwi i pewnych tkankach obwodowych. Zakłada się, że ta druga cecha jest zasadnicza dla aktywności dowolnego czynnika przeciwdrgawkowego lub przeciwpadaczkowego i nie jest jasne, czy stężenia osiągane przez związki w mózgu są wystarczające do zahamowania ICE/kaspazy-1 w mózgu i zahamowania wytwarzania IL-1 β i jej udziału w rozwoju napadów. Niemniej Zgłaszający wykazali, że związek 1 i związek 2 mają działanie przeciwdrgawkowe, gdy są podawane obwodowo.

Korzystne działanie inhibitorów ICE na napady nie jest bezpośrednio związane z właściwościami przeciwzapalnymi inhibitorów ICE. W stosowanym przez Zgłaszających modelu napadów testowano ibuprofen, znany czynnik przeciwzapalny, podawany drogą dootrzewnową. Ibuprofen zwiększał czynność napadową w porównaniu z podłożem (patrz Tabela 4). W porównaniu z podłożem, ibuprofen wydłużał czas trwania stanu padaczkowego, co wskazywało, że ibuprofen zwiększa lub wywołuje czynność napadową.

Dostarczone tu przykłady obejmują model napadów u gryzoni, który jest uznawany za dobry model ludzkiej padaczki i zaburzeń drgawkowych. Na przykład, znane leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina i fenytoina, wykazują działanie przeciwdrgawkowe w tym modelu, tak jak inhibitory ICE.

Aczkolwiek Zgłaszający badali przeciwdrgawkowe działanie związków po podaniu do komór mózgowych i po podaniu dootrzewnowym, wcześniejsze doświadczenia ze związkiem 1 i związkiem 2 podawanymi różnymi drogami obwodowymi, obejmującymi dootrzewnową, doustną i dożylną, wykazały, że związki będą miały działanie przeciwdrgawkowe przy podawaniu tymi alternatywnymi drogami. W korzystnym wykonaniu, inhibitory ICE podaje się obwodowo (tj. doustnie lub pozajelitowo, nie doczaszkowo).

Wynalazek niniejszy obejmuje zastosowanie związków, które są inhibitorami ICE. Takie związki mogą być selektywne dla ICE, lub takie związki mogą być aktywne przeciw ICE lub aktywne przeciw innej kaspazie lub przeciw szeregowi innych kaspaz (np. 2-14). Jak tu wykazano, hamowanie wytwarzania ICE i IL-1 β będzie opóźniać moment wystąpienia napadów, zmniejszy czas trwania napadów lub zmniejszy częstotliwość napadów, w tym jeden lub kilka, lub wszystkie z powyższych efektów. Dane w przykładzie 1 i przykładzie 6 wykazują, że przeciwdrgawkowe dawki związku 1 mają oczekiwany, związany z mechanizmem, wpływ na aktywację ICE/kaspazy-1 i wytwarzanie IL-1 β.

Leczenie napadów (lub innych pokrewnych zaburzeń) obejmuje skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie jego ciężkości, zmniejszenie podatności na wystąpienie napadu, opóźnienie wystąpienia napadu, wyeliminowanie występowania napadów. Lek wytwarzany zgodnie z zastosowaniem

PL 217 743 B1 według niniejszego wynalazku można wykorzystać do leczenia zwierząt, korzystnie ssaków, włączając w to ludzi i inne, niespokrewnione z człowiekiem ssaki.

Związki, których dotyczy zastosowanie według wynalazku, i które stanowią substancję czynną kompozycji według wynalazku hamują działanie katalityczne ICE zarówno odwracalnie, jak i nieodwracalnie.

Związki, których dotyczy zastosowanie według wynalazku, i które stanowią substancję czynną kompozycji według wynalazku hamują ICE i obniżają poziomy IL-1, szczególnie IL- 1β i IL-18. Związki te można ocenić, na przykład, pod kątem ich zdolności do hamowania ICE, hamowania wytwarzania

IL-Ιβ i/lub IL-18, regulacji poziomów IL-1 i/lub IL-18 i/lub zaburzania działania IL-Ιβ i/lub IL-18. W dziedzinie znane są testy do badania każdej z tych aktywności (patrz Przykłady tutaj, WO 95/35308, WO 97/22619, WO 99/47545, lub WO 01/90063). Odpowiednio, związki te są zdolne do ukierunkowania się na zdarzenia i do hamowania zdarzeń w tu przytoczonych chorobach, w których pośredniczą ICE i/lub IL-1.

Związki, których dotyczy zastosowanie według niniejszego wynalazku, obejmują związki ujawnione w WO 04/058718, WO 04/002961, WO 95/35308, WO 97/22619, WO 99/47545, i WO 01/90063. Związki te można otrzymać sposobami znanymi specjalistom i sposobami ujawnionymi w dokumentach tu cytowanych.

Wskazano również testy do badania działania przeciw-napadowego, przeciwpadaczkowego lub przeciwdrgawkowego tych związków. Takie sposoby obejmują, na przykład, identyfikację związków przydatnych w leczeniu napadów, drgawek, padaczki lub zaburzeń pokrewnych, obejmującą określenie zdolności związku do hamowania ICE i/lub do hamowania napadów, drgawek, padaczki lub zaburzeń pokrewnych. Takie testy nadają się do identyfikacji związku, którego dotyczy zastosowanie według wynalazku. W korzystnych wykonaniach, te testy można wykonać sposobami zasadniczo tu opisanymi (patrz np. Przykłady 1, 2 i 3) .

Kompozycje farmaceutyczne i zastosowania według niniejszego wynalazku będą zatem przydatne do regulowania poziomów i/lub aktywności IL-1 in vitro lub in vivo. Kompozycje według niniejszego wynalazku będą zatem przydatne do regulowania poziomów IL-1 in vivo i do leczenia lub zmniejszania postępu, ciężkości lub skutków pewnych stanów, w tym, chorób, zaburzeń lub skutków tu przytoczonych.

Termin „farmakologicznie dopuszczalny nośnik odnosi się do nietoksycznego nośnika, który można podawać pacjentowi razem ze związkiem, który jest substancją czynną kompozycji według niniejszego wynalazku, i który nie niszczy jego działania farmakologicznego.

Farmaceutycznie dopuszczalne nośniki, które można stosować w niniejszych kompozycjach, obejmują, wymieniacze jonowe, tlenek glinu, stearynianu glinu, lecytynę, białka surowicy, takie jak albumina surowicy ludzkiej, substancje buforowe jak fosforany, glicyna, kwas sorbinowy, sorbinian potasu, mieszaniny częściowych glicerydów nasyconych roślinnych kwasów tłuszczowych, wodę, sole lub elektrolity, takie jak siarczan protaminy, wodorofosforan disodu, wodorofosforan dipotasu, chlorek sodu, sole cynku, krzemionkę koloidalną, trikrzemian magnezu, poliwinylopirolidon, substancje oparte na celulozie, glikol polietylenowy, sól sodową karboksymetylocelulozy, poliakrylany, woski, polimery blokowe polietylen-polioksypropylen i tłuszcz z wełny (lanolina).

Z kompozycjami według wynalazku można podawać związki do leczenia lub hamowania napadów, drgawek lub padaczki, takie jak barbituran (np. mefobarbital, pentobarbital), benzodiazepina (np. lorazepam, klonazepam, klorazepat, diazepam), analog GABA (np. tiagabina, gabapentyna, pregabalina, vigabatryna), hydantoiny (np. fenytoina, fosfenytoina), fenylotriazyny (np. lamotrygina), suksinimid (np. metosuksimid, etosuksimid) lub inne, różnorodne związki (np. karbamazepina, riluzol, walpronian, divalproeks, felbamat, pirimidon lub topiramat), czynnik przeciwzapalny, inhibitor metoloproteinazy substancji podstawowej, inhibitor lipooksygenazy, antagonistę cytokin, immunosupresant, czynnik przeciwrakowy, czynnik przeciwwirusowy, cytokina, czynnik wzrostowy, immunomodulator (np. bropirymina, przeciwciało przeciwko ludzkiemu interferonowi a, IL-2, GM-CSF, enkefalina metioninowa, interferon a, ditiokarbaminian dietylu, czynnik martwicy nowotworu, naltrekson i rEPO), prostaglandynę lub związek przeciwko nadmiernej proliferacji naczyń. Gdy stosuje się drugi czynnik można go podawać w odrębnej jednostce dawkowania lub jako część pojedynczej postaci dawkowania. Ilość związku w opisanej powyżej kompozycji powinna być wystarczająca do wywołania wykrywalnego obniżenia ciężkości choroby lub hamowania ICE, poziomów IL-1 lub aktywności IL-1.

W ujawnionych kompozycjach można również stosować farmaceutycznie dopuszczalne sole związków, których dotyczy zastosowanie według niniejszego wynalazku, sole te mogą pochodzić od

PL 217 743 B1 nieorganicznych lub organicznych kwasów i zasad. Wśród takich soli z kwasami są następujące: octan, adypinian, alginian, asparaginian, benzoesan, benzenosulfonian, bisiarczan, maślan, cytrynian, kamforan, kamforosulfanian, cyklopentanopropionian, diglukonian, dodecylosiarczyn, etanosulfonian, fumaran, glukoheptanian, glicerofosforan, hemisiarczan, heptanian, heksanian, chlorowodorek, bromowodorek, jodowodorek, 2-hydroksyetanosulfonian, mleczan, maleinian, metanosulfonian, 2-naftalenosulfonian, nikotynian, szczawian, pamoan, pektynian, nadsiarczan, 3-fenylopropionian, pikrynian, piwalinian, propionian, bursztynian, winian, tiocyjanian, tosylan i undekanian. Sole z zasadami obejmują sole amonowe, sole metali alkalicznych, takie jak sole sodu i potasu, sole metali ziem alkalicznych, takie jak sole wapnia i magnezu, sole zasad organicznych, takie jak sole dicykloheksylaminy, N-metylo-D-glutaminy i sole z aminokwasami takimi jak arginina, lizyna i tym podobne.

Również grupy zawierające azot zasadowy można czwartorzędować takimi związkami jak halogenki niższego alkilu, takie jak chlorki, bromki i jodki metylu, etylu, propylu i butylu; dialkilosiarczany, takie jak dimetylo-, dietylo-, dibutylo- i diamylosiarczany; halogenki długołańcuchowe, takie jak chlorki, bromki i jodki decylu, laurylu, mirystylu i stearylu; halogenki aralkilowe, takie jak bromek benzylu i fenetylu i inne. Można w ten sposób otrzymać produkty rozpuszczalne bądź dyspergujące w wodzie lub olejach.

Zgodnie z korzystnym wykonaniem, kompozycje według niniejszego wynalazku formułuje się do postaci przeznaczonej do podawania osobnikowi, np. ssakowi, korzystnie człowiekowi.

Takie kompozycje farmaceutyczne według niniejszego wynalazku można podawać doustnie, pozajelitowo, w spray'u do inhalacji, miejscowo, doodbytniczo, donosowo, na śluzówkę policzka, dopochwowo lub przez wszczepione zbiorniczki. Pojęcie „pozajelitowo w znaczeniu tu stosowanym, obejmuje podskórne, dożylne, domięśniowe, dostawowe, domaziówkowe, domostkowe, dooponowe, dowątrobowe, do zmiany i doczaszkowe wstrzyknięcie i techniki infuzyjne. Korzystnie, kompozycje podaje się doustnie.

Jałowe, nadające się do wstrzyknięcia postacie kompozycji według niniejszego wynalazku, mogą być zawiesinami wodnymi lub olejowymi. Te zawiesiny można wytwarzać zgodnie ze sposobami znanymi w dziedzinie, stosując odpowiednie środki dyspergujące lub zwilżające i środki zawieszające. Jałowy, nadający się do wstrzyknięcia preparat może również być jałowym, nadającym się do wstrzyknięcia roztworem lub zawiesiną w nietoksycznym, pozajelitowo dopuszczalnym rozcieńczalniku lub rozpuszczalniku, na przykład, jako roztwór w 1,3-butanodiolu. Wśród dopuszczalnych podłoży i rozpuszczalników, które można zastosować, są woda, roztwór Ringera i izotoniczny roztwór chlorku sodu. Ponadto, jako rozpuszczalniki lub ośrodki zawieszające stosuje się jałowe, ciekłe oleje. Do tego celu można zastosować dowolny łagodny ciekły olej, w tym, syntetyczne mono- lub diglicerydy. Kwasy tłuszczowe, takie jak kwas olejowy i jego glicerydowe pochodne są użyteczne w preparatach możliwych do iniekcji, tak jak naturalne farmaceutycznie dopuszczalne oleje, takie jak oliwa z oliwek i olej rycynowy, zwłaszcza w polioksyetylowanych wersjach. Te roztwory lub zawiesiny olejowe mogą również zawierać długołańcuchowe alkohole jako rozpuszczalniki lub środki dyspergujące, takie jak karboksymetyloceluloza lub podobne czynniki dyspergujące, które są powszechnie stosowane przy formułowaniu farmaceutycznie dopuszczalnych postaci dawkowania, obejmujących emulsje i zawiesiny. Inne powszechnie stosowane środki powierzchniowo czynne, takie jak Tweeny, Spany i inne czynniki emulgujące lub wzmacniacze biodostępności, które powszechnie stosuje się przy wytwarzaniu farmaceutycznie dopuszczalnych stałych, ciekłych lub innych postaci dawkowania, można również zastosować dla celów formulacji.

Jeżeli stosuje się stały nośnik, preparat może być tabletkowany, umieszczany w twardej kapsułce żelatynowej w postaci proszku lub peletki lub w postaci kołaczyka lub pastylek do ssania. Ilość stałego nośnika będzie zmienna, np. od około 25 mg do 400 mg. Gdy stosuje się ciekły nośnik, preparat może być np. w postaci syropu, emulsji, miękkiej kapsułki żelatynowej, jałowego, nadającego się do wstrzyknięcia roztworu, takiego jak w ampułce lub w bezwodnej ciekłej zawiesinie. Gdy kompozycja jest w postaci kapsułki, można stosować dowolne rutynowe kapsułkowanie, na przykład, z zastosowaniem uprzednio wymienionych nośników w twardej żelatynowej powłoce kapsułki.

Formulacja w postaci syropu może składać się z zawiesiny lub roztworu związku w ciekłym nośniku, na przykład, etanolu, glicerynie lub wodzie z czynnikami zapachowymi lub barwiącymi. Preparat aerozolowy może składać się z roztworu lub zawiesiny związku w ciekłym nośniku, takim jak woda, etanol lub gliceryna; natomiast preparat aerozolowy suchego proszku może zawierać np. czynnik zwilżający.

PL 217 743 B1

Formulacje obejmują aktywny składnik razem z jednym lub kilkoma jego dopuszczalnymi nośnikami i ewentualnie inny(e), dowolny(e) składnik(i) leczniczy(e). Nośnik(i) powinien(powinny) być dopuszczalny(e), w sensie zgodności z innymi składnikami formulacji i nieszkodliwości dla biorcy.

Kompozycje farmaceutyczne według niniejszego wynalazku można podawać doustnie w dowolnej, dopuszczalnej postaci doustnej, obejmującej, ale nie wyłącznie, kapsułki, tabletki i zawiesiny lub roztwory wodne. W przypadku tabletek do stosowania doustnego, powszechnie stosowane nośniki obejmują laktozę i skrobię kukurydzianą. Typowo dodaje się również czynniki smarujące, takie jak stearynian magnezu. Do doustnego podawania w postaci kapsułki przydatne są rozcieńczalniki obejmujące laktozę i wysuszoną skrobię kukurydzianą. Gdy do zastosowania doustnego konieczne są zawiesiny wodne, składnik aktywny łączy się z czynnikami emulgującymi i zawieszającymi. W razie potrzeby, można również dodać pewne środki słodzące, zapachowe lub barwiące.

Alternatywnie, kompozycje farmaceutyczne według niniejszego wynalazku można podawać w postaci czopków doodbytniczych. Można je wytwarzać mieszając czynnik z odpowiednią, niedrażniącą zaróbką, która powinna być stała w temperaturze pokojowej, ale ciekła w temperaturze odbytnicy, a zatem powinna topnieć w odbytnicy i uwalniać lek. Takie materiały obejmują masło kakaowe, wosk pszczeli i glikol polietylenowy.

Kompozycje farmaceutyczne według niniejszego wynalazku można również podawać miejscowo, szczególnie gdy cel leczenia obejmuje powierzchnie lub narządy łatwo dostępne przy stosowaniu miejscowym, (obejmujące np. dostępne podczas chirurgii wewnątrzczaszkowej). Łatwo wytwarza się odpowiednie formulacje miejscowe dla każdego z tych zastosowań.

Miejscowe podawanie do dolnego odcinka przewodu pokarmowego można osiągnąć za pomocą formulacji czopków doodbytniczych (patrz powyżej) lub odpowiedniej wlewki. Można również stosować miejscowe systemy przezskórne.

Do zastosowań miejscowych, kompozycję farmaceutyczną można formułować w odpowiedniej maści, zawierającej aktywny składnik zawieszony lub rozpuszczony w jednym lub kilku nośnikach. Nośniki do podawania miejscowego związków zawartych w kompozycji farmaceutycznej według niniejszego wynalazku obejmują, olej mineralny, ciekłą wazelinę, wazelinę białą, glikol propylenowy, związki polioksyetylenowe, polioksypropylenowe, woski emulgujące i wodę. Alternatywnie, kompozycję farmaceutyczną można formułować w odpowiedni lotion lub krem, zawierający aktywny związek zawieszony lub rozpuszczony w jednym lub kilku farmaceutycznie dopuszczalnych nośnikach. Odpowiednie nośniki obejmują, ale nie wyłącznie olej mineralny, monostearynian sorbitanu, polisorbat 60, wosk typu estru cetylowego, alkohol cetylowy, 2-oktylododekanol, alkohol benzylowy i wodę.

Do zastosowania do oczu kompozycje farmaceutyczne formułuje się jako mikronizowane zawiesiny w izotonicznej, z dostosowanym pH, soli fizjologicznej lub korzystnie jako roztwory w izotonicznej, z dostosowanym pH, soli fizjologicznej, zarówno z konserwantami jak i bez, takimi jak chlorek benzalkonium. Alternatywnie, do zastosowań oftalmicenych, kompozycje farmaceutyczne można formułować w maściach, takich jak wazelinowe. W jednym wykonaniu kompozycje formułuje się tak jak tu opisano. Kompozycje farmaceutyczne według niniejszego wynalazku można również podawać w postaci aerozoli donosowych lub inhalacji. Takie kompozycje wytwarza się technikami dobrze znanymi w dziedzinie kompozycji farmaceutycznych i można je wytwarzać jako roztwory w soli fizjologicznej, z zastosowaniem alkoholu benzylowego lub innych odpowiednich konserwantów, wzmacniaczy wchłaniania w celu zwiększenia biodostępności, całkowicie fluorowanych węglowodorów i/lub innych zwykłych czynników solubilizujących lub dyspergujących, znanych w dziedzinie.

Specjalista rozumie, że postać i właściwości farmaceutycznie dopuszczalnego nośnika lub rozcieńczalnika zależy od ilości aktywnego składnika, z którym trzeba je połączyć, drogi podawania i innych dobrze znanych parametrów.

Opisane powyżej związki i kompozycje są również przydatne w leczeniu pewnych chorób związanych z napadami lub drgawkami.

Związki, których dotyczą zastosowanie i kompozycja według tego wynalazku, mogą hamować uwalnianie IL-1 β i/lub IL-18 i w ten sposób mogą nadawać się do stosowania w hamowaniu lub blokowaniu kilku patofizjologicznych następstw pewnych chorób, takich jak tu przedstawiono.

Związki, przez hamowanie lub blokowanie uwalniania IL-1 lub obniżanie poziomów i działania IL-1, jak również patofizjologicznych działań zbyt wysokich poziomów IL-1 w każdych z niniejszych stanów, bezpośrednio ułatwiają zatrzymanie lub zdrowienie w pewnych chorobach oraz ułatwiają powrót normalnych czynności.

PL 217 743 B1

Hamowanie ICE można mierzyć sposobami znanymi w dziedzinie i dokładniej opisanymi tutaj.

Związki mogą nadawać się do zastosowania w hamowaniu uwalniania IL-1 przez monocyty, makrofagi, komórki neuronalne, komórki śródbłonka, komórki naskórka, komórki mezenchymalne (na przykład fibroblasty, komórki szkieletowe mięśni poprzecznie prążkowanych, komórki mięśni gładkich, komórki mięśnia serca) i wiele innych typów komórek.

Termin „warunek lub „stan odnosi się do dowolnej choroby, zaburzenia lub skutku, który powoduje szkodliwe następstwa dla osobnika.

Termin „napad w znaczeniu tu stosowanym odnosi się ogólnie do nagłego i mimowolnego skurczu mięśni całego ciała lub części ciała, który spowodowany jest przez nieprawidłowe pobudzenie podzespołu neuronów w ośrodkowym układzie nerwowym. Napady są objawami padaczki. Objawom ruchowym napadów towarzyszą zmiany w elektroencefalogramie (EEG). Zmiany takie mogą pojawić się przy braku oczywistych objawów motorycznych.

Poziom IL-1 we krwi lub w komórkach pacjenta lub w hodowli komórek (tj. w komórce lub w podłożu do hodowli komórkowej) można określić za pomocą, na przykład, badania na immunoswoiste wiązanie do IL-1 lub innych białek, o których wiadomo, że są wytwarzane jako wynik obecności aktywnej IL-1. Takie sposoby są znane w dziedzinie. Na przykład, testy immunologiczne, które można zastosować, obejmują, ale nie wyłącznie, kompetycyjne i niekompetycyjne układy testowe, Western bloting, testy radioimmunologiczne, ELISA (test immunoenzymatyczny fazy stałej), testy „kanapkowe, testy immunoprecypitacji, reakcje precypitacji, reakcje precypitacji dyfuzyjnej w żelu, testy immunodyfuzji, testy aglutynacji, testy wiązania dopełniacza, testy radioimmunumetryczne, testy immunofluorescencji, testy immunologiczne białka A i analizę FACS ze znakowanymi przeciwciałami. Takie testy są dobrze znane w dziedzinie (patrz np. Ausubel i in., wyd., 1994, Current Protocols in Molecular Biology, Vol. I, John Wiley & Sons, Inc., New York).

Do określenia poziomu IL-1 można zastosować również testy kompetycyjnego wiązania. Jednym z przykładów testów kompetycyjnego wiązania jest test radioimmunologiczny obejmujący inkuba3 125 cję znakowanych białek z komórek wyrażających IL-1 (np. ³H lub ¹²⁵I) z przeciwciałem przeciwko IL-1 w obecności wzrastających ilości nieznakowanej IL-1 i wykrywanie wiązania przeciwciała przeciwko IL-1 ze znakowaną IL-1. Powinowactwo przeciwciała będącego przedmiotem zainteresowania do konkretnego antygenu i szybkość dysocjacji wiązania można określić na podstawie danych metodą analizy wykresów Scatchard'a. Konkurencję z innym przeciwciałem również można określić stosując testy radioimmunologiczne. W tym przypadku, antygen inkubuje się z przeciwciałem będącym przedmiotem 3 125 zainteresowania, sprzężonym ze znakowanym związkiem (np. ³H lub ¹²⁵I) w obecności wzrastającej ilości drugiego, nieznakowanego przeciwciała.

Poziomy IL-1 można również określić przez aktywność, na przykład, poziomy IL-1 można oznaczać za pomocą linii komórek, która jest zdolna do wykrycia aktywnych biologicznie poziomów cytokin, takich jak IL-1 lub czynnika wzrostowego. Zgodnie z jednym z wykonań, poziomy bioaktywnej IL-1 w próbce biologicznej wykrywa się przez inkubację linii komórkowej zmienionej metodami inżynierii genetycznej z izopropylo-b-D-tiogalaktopiranozydem. Linię komórkową inkubuje się z próbką, która ma być badana i monitoruje się szybkość zamierania komórek w linii komórkowej, przez pomiar intensywności niebieskiego zabarwienia, które wskazuje na bioaktywną cytokinę lub czynnik wzrostowy w badanej próbce. Patrz również, np. Burns (1994) 20(1):40-44 dla testów aktywności IL-1 w próbkach surowicy pacjentów.

Poziomy dawek przydatne w monoterapii aktywnego składnika są w zakresie około 0,01 do około 100 mg/kg masy ciała na dzień, korzystnie między około 0,5 do około 75 mg/kg masy ciała na dzień, najkorzystniej około 1 do około 50 mg/kg masy ciała na dzień. Zbadano dawki od około 50 mg/kg do około 200 mg/kg i stwierdzono, że są one skuteczne (patrz podane tu Przykłady). Do podawania doczaszkowego nadają się poziomy dawkowania w zakresie 100 ng do 100 mg aktywnego składnika.

Typowo kompozycję farmaceutyczną według niniejszego wynalazku podaje się od około 1 do około 5 razy dziennie lub alternatywnie, jako infuzję ciągłą. Takie podawanie można stosować w leczeniu ostrym lub przewlekłym. Ilość aktywnego składnika, którą można połączyć z materiałami nośnikowymi do wytworzenia pojedynczej postaci dawkowania, będzie zależeć od leczonego osobnika i konkretnego sposobu podawania. Typowy preparat zawiera od około 5% do około 95% wagowych aktywnego związku. Korzystnie, taki preparat zawiera od około 20% do około 80% wagowych aktywnego związku.

PL 217 743 B1

Gdy z kompozycją według niniejszego wynalazku podaje się jeden lub więcej dodatkowych czynników leczniczych, zarówno związek jak i dodatkowy czynnik powinny być obecne na poziomach dawkowania od około 10% do około 80% dawki zazwyczaj stosowanej w reżimach monoterapii.

W trakcie poprawy stanu pacjenta można podawać, w razie potrzeby, podtrzymujące dawki kompozycji według niniejszego wynalazku. Następnie, można w zależności od objawów zmniejszać dawkę lub częstotliwość podawania lub oba te parametry na raz, do momentu ustabilizowania się stanu poprawy. Gdy objawy zmniejszą się do żądanego poziomu, możliwe jest zakończenie leczenia. Pacjenci mogą jednak wymagać przerywanego, długoterminowego leczenia po nawrocie lub objawach choroby.

Należy także rozumieć, że konkretne dawkowanie i reżim leczenia dla konkretnego pacjenta będzie zależeć od wielu czynników, obejmujących aktywność konkretnego zastosowanego związku, wiek, wagę ciała, ogólny stan zdrowia, płeć, dietę, czas podawania, szybkość wydalania, kombinację leków i ocenę lekarza leczącego oraz zaawansowanie konkretnej, leczonej choroby. Ilość aktywnych składników zależeć będzie również od konkretnego związku w kompozycji i innych czynników leczniczych, jeśli będą one obecne.

Jeśli pacjent otrzymuje również inny czynnik leczniczy, można go podawać razem ze związkiem, którego dotyczą zastosowania i kompozycja według niniejszego wynalazku w pojedynczej jednostce dawkowania lub w osobnej jednostce dawkowania. Gdy podaje się odrębną jednostkę dawkowania, inny czynnik leczniczy można podawać przed, w tym samym czasie lub po podaniu farmaceutycznie dopuszczalnej kompozycji według niniejszego wynalazku.

P r z y k ł a d 1

Doświadczalny model napadów u samców szczurzych Sprague-Dawley wywołano przez jednostronną mikroiniekcję kwasu kainowego (40 ng w 5 μΐ) w grzbietową część hipokampa swobodnie poruszających się szczurów, z zastosowaniem wszczepionych na stałe cewników i elektrod. Zwierzęta znieczulano głęboko, stosując Equithesin (1% fenobarbital i 4% hydrat chloralu; 3 ml/kg i.p.). Dwubiegunowe, chromoniklowe, izolowane, druciane elektrody (60 μm) wszczepiano obustronnie do zakrętu zębatego grzbietowej części hipokampa (pole przegrodowe) i prowadnicę (rozmiar 22) umieszczano jednostronnie na szczycie opony i przyklejano do jednej z dwóch głębokich elektrod, do iniekcji kwasu kainowego do hipokampa. Współrzędne dla wszczepienia elektrod hipokampowych względem ciemienia wynosiły (w mm: grzbiet nosa -2,5, AP -3,5; L ±2,4 i 3 poniżej opony twardej).

Dodatkową prowadnicę umieszczano na szczycie opony twardej dla wstrzyknięć związków do komór mózgowia (w mm, grzbiet nosa -2,5; AP -1; L +1,5). Główną prowadnicę umieszczano nad zatoką nosową oraz dwie wkręcane elektrody umieszczano obustronnie ponad korą czołową. Elektrody podłączano do wielopunktowych gniazd (March Electronics, NY) oraz, razem z kaniulą do iniekcji mocowano do czaszki akrylowym cementem dentystycznym.

Związek 1 (25 μg/4μl) lub taką samą objętość podłoża podawano w iniekcji do komór mózgowych. Napady zapisywano i oceniano ilościowo przez EEG na podstawie następujących parametrów: 1) czas wystąpienia pierwszego iglicowego epizodu 2) ilość iglicowych epizodów podczas 3 godzin zapisu i 3) czas trwania aktywności iglicowych epizodów obliczany przez dodanie czasów trwania wszystkich poszczególnych epizodów iglicowych. Traktowanie związkiem 1 istotnie zwiększało opóźnienie początku wystąpienia drgawek i zmniejszało ilość epizodów iglicowych i całkowity czas trwania aktywności iglicowej (Tabela 1).

Wpływ związku 1 na aktywację ICE/kaspazy-1 oszacowano opierając się na ilości aktywnych podjednostek 20 kD, wykrywanych za pomocą Western blotingu w próbkach od badanych szczurów. FIG. 1 pokazuje, że traktowanie związkiem 1 nie tylko zniosło wzrost ilości podjednostki 20 kD kaspazy-1, indukowany napadami kainowymi, ale też obniżyło ilość tej podjednostki do bardzo niskich poziomów. Poziomy nieaktywnej podjednostki 45 kD prokaspazy-1 nie zmieniały się ani pod wpływem kainianu ani związku 1.

PL 217 743 B1

T a b e l a 1

Szczury otrzymywały związek 1 (25 μg/4 μΐ) icv, 45 i 10 minut przed iniekcją 40 ng kwasu kainowego w 0,5 μΐ do lewego hipokampa. Jako Kontrole (podłoże) otrzymywały 20% Cremofor w soli fizjologicznej.

Podłoże	Związek 1
Nr szczura	Początek (min)	Ilość epizodów iglicowych	Czas trwania aktywności iglicowej (min)	Nr szczura	Początek (min)	Ilość epizodów iglicowych	Czas trwania aktywności iglicowej (min)
12	11,0	36	50,0	11	15,0	28	36,0
13	7,0	40	76,0	14	20,0	29	30,0
16	6,5	39	74,0	15	14,0	30	42,0
18	8,0	39	64,0	17	18,0	30	34,0
19	5,15	44	55,6	20	13,6	37	36,0
24	5,0	36	60,0	23	9,0	31	42,0
25	7,0	38	62,3	26	12,0	30	41,0
21	8,25	42	Stan	22	14,0	33	SE
średnie±SE	7,2±0,7	39,2±1	63,2±3,6	średnia±SE	14,4±1,2**	31,0±1,0**	37,3±1,7**

**p<0,01 względem podłoża w teście t-Studenta.

P r z y k ł a d 2

Doświadczalny model napadów wywołano u szczurów przez jednostronną mikroiniekcję kwasu kainowego (40 ng w 0,5 μΙ) do części grzbietowej hipokampa swobodnie poruszających się szczurów, stosując wszczepione na stałe kaniule. Związek 1 (30 mg/kg) lub podłoże podawano przez iniekcję śródotrzewnową 45 i 10 minut przed podaniem kwasu kainowego. EEG z napadów (napadowe) zapisywano za pomocą na stałe wszczepionych do hipokampa elektrod. Iglicową i międzyiglicową aktywność padaczkową oceniano za pomocą EEG na podstawie następujących parametrów: 1) czas początku wystąpienia pierwszego epizodu iglicowego 2) ilość epizodów iglicowych podczas 3 godzin zapisu oraz 3) czas trwania aktywności iglicowej obliczany przez dodanie czasów trwania wszystkich poszczególnych epizodów iglicowych. Traktowanie związkiem 1 istotnie zwiększało opóźnienie początku wystąpienia drgawek i zmniejszyło całkowity czas trwania aktywności iglicowej o około 30%, chociaż różnica ta nie osiągnęła istotności statystycznej (Tabela 2). Dane te sugerują, że wyższa dawka mogłaby być skuteczna w wytwarzaniu większego i istotnego statystycznie działania. Patrz przykład 4, gdzie wyższa dawka związku 2 spowodowała istotne statystycznie działanie.

T a b e Ι a 2

Szczury otrzymywały związek 1 (30 mg/kg) śródotrzewnowo 45 i 10 minut przed podaniem 40 ng w 0,5 μΙ kwasu kainowego do lewego hipokampa. Kontrolne zwierzęta (podłoże) otrzymały 20% Cremofor w soli fizjologicznej.

Podłoże	Związek 1
Nr szczura	Początek (min)	Ilość epizodów iglicowych	Czas trwania aktywności iglicowej (min)	Nr szczura	Początek (min)	Ilość epizodów iglicowych	Czas trwania aktywności iglicowej (min)
1	6	17	16	2	10,5	8	9
3	3	18	47	4	12	23	32
5	5	35	26	6	14	29	27
7	7	SE	SE	8	9	17	20
9	9,1	15	72	10	9	23	34
11	10,5	21	35	12	23	25	25
13	11	20	32	14	13	16	30
15	9	20	28	16	11	25	28
Średnia ± SE	7,5±1,0	20,8±2,5	36,6+6, 9	Średnia ± SE	10,8±0,7*·	20,5±2,3	25,6+2,8

*p<0,01 względem kontroli w teście t-Studenta.

PL 217 743 B1

P r z y k ł a d 3

Hamowanie ICE

Związki można testować pod względem ich zdolności do hamowania ICE sposobami znanymi w dziedzinie (patrz np. dokumenty cytowane na FIG. 2-4).

P r z y k ł a d 4

Napady EEG wywoływano u dorosłych samców szczurzych rasy Sprague-Dawley za pomocą iniekcji do hipokampa 40 ng kwasu kainowego (KA), z zastosowaniem wszczepionej na stałe kaniuli. EEG z napadów zapisywano za pomocą wszczepionych na stałe do hipokampa elektrod. Iglicową i międzyiglicową aktywność padaczkową oceniano za pomocą EEG na podstawie następujących parametrów: 1) czas początku wystąpienia pierwszego epizodu iglicowego 2) ilość epizodów iglicowych podczas 3 godzin zapisu oraz 3) czas trwania aktywności iglicowej obliczany przez dodanie czasów trwania wszystkich poszczególnych epizodów iglicowych. Związek 2 lub podłoże wstrzykiwano śródotrzewnowo przez 3 kolejne dni (50-200 mg/kg). Czwartego dnia szczury otrzymały związek 2 na 45 i 10 minut przed iniekcją do hipokampa 40 ng w 0,5 μl kwasu kainowego.

T a b e l a 3

Wpływ związku 2 na wywołane kainianem napady u szczurów

Leczenie	Dawka (mg/kg)	Początek (min)	Ilość epizodów iglicowych	Czas trwania aktywności iglicowej
Podłoże	--	8,5±0,8	26,2±1,5	25,5±1,6
Związek 2	50	11,9±0,7**	15,6±1,2**	12,3±3,3**
200	12,7±0,8**	19,7±2,0	12,8+1,3

Dane przedstawiono jako średnie ± SE (N= 7-15 szczurów).

**p<0,01 względem podłoża w jednoczynnikowej ANOVA z późniejszym testem Dunnett'a.

P r z y k ł a d 5

Wpływ ibuprofenu na napady zbadano również stosując sposoby opisane w przykładzie 4. Szczury otrzymały ibuprofen (50 mg/kg i.p.) 60 minut przed jednostronną iniekcją 40 ng w 0,5 μl kwasu kainowego do hipokampa. Kontrolne szczury (podłoże) otrzymały sól fizjologiczną *p<0,05 vs. podłoże w teście t-Studenta. Napady oceniano i klasyfikowano za pomocą EEG. Stan padaczkowy oznacza utrzymującą się aktywność napadową, trwającą ciągle przez więcej niż 30 minut.

T a b e l a 4 Podłoże

Szczur	Początek (min)	Ilość napadów	Czas trwania napadów (min)	Stan padaczkowy
1	11,6	13,0	16,0	-
2	7,5	16,0	18,5	-
3	21,0	20,0	21,0	-
4	10,0	15,0	23,0	-
5	21,0	20,0	21,0	-
6	10,0	15,0	23,0	-
7	11,6	17,0	25,0	-
średnia±SE	13,2±2,1	16,6±1,0	21,1±1,1	-

PL 217 743 B1

Ibuprofen

Szczur	Początek (min)	Ilość napadów	Czas trwania napadów (min)	Stan padaczkowy
1	14,4	13	13,0	75
2	7,9	10	8,4	-
3	11,0	13	11,0	66,6
4	12,3	12	12,5	80
5	13,3	16	11,2	+
6	21,4	8	9,8	70
7	10,0	10	9,4	80
średnia±SE	13,0±1,7	11,7±1,0	10,8±0,6	74,4±2,6 (5)

P r z y k ł a d 6

Działania związku 1 na wzbudzone kainianem wytwarzanie IL-1 β badano jak opisano w przykładzie 1. Wytwarzanie IL-1 β oceniono za pomocą badania Western bloting homogenatów hipokampów uzyskanych od szczurów 90 minut po mikroiniekcji kainianu (40 ng) do hipokampa, tak jak w przypadku aktywacji ICE/kaspazy-1. Białko całkowite z homogenatów hipokampów (170 μg) oddzielano za pomocą SDS PAGE, 10% akrylamidu i przenoszono na błony nitrocelulozowe Hybond przez elektrobloting. Immunoreaktywność ICE/kaspazy-1 i IL-1 β oceniano za pomocą selektywnych przeciwciał i wykrywano przez wzmożoną chemiluminescencję. Iniekcja kainianu do hipokampa wywołała tworzenie się aktywnej podjednostki 20 kD ICE/kaspazy-1 i wytwarzanie aktywnej 17 kD IL-1 β. Związek 1 wstrzyknięty do komór mózgowych (25 μg/4 μ!) hamował aktywację ICE/kaspazy-1 jak potwierdzono przez zniesienie wytwarzania aktywnej podjednostki 20 kD ICE/kaspazy-1 i również zmniejszone wytwarzanie aktywnej dojrzałej 17 kD IL-1 β (patrz FIG. 1 i FIG. 2A, dane dla kaspazy-1 i FIG. 2B, dane dla IL-1 β).

P r z y k ł a d 7

Wytwarzanie tabletek

Związek 2 można formułować do podawania doustnego, jak opisano poniżej i w Tabeli 6. Produkt leczniczy formułowano, aby dostarczyć 300 mg związku 2 na tabletkę.

T a b e l a 6

Kompozycja ze związkiem 2, 300 mg tabletki

Składnik	Ilość (mg/tabletka)	Funkcja
Związek A	300	Składnik czynny
Celuloza mikrokrystaliczna (NF)	277,50	Wypełniacz
Preżelatynizowana skrobia (NF)	131,25	Środek ułatwiający rozpadanie
Sól sodowa glikolanu skrobi (NF)	15,00	Środek ułatwiający rozpadanie
Koloidalny ditlenek krzemu	11,25	Środek poślizgowy
Talk (USP)	7,50	Środek poślizgowy
Stearynian magnezu (NF)	7,50	Środek smarujący
Całość	750

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zastosowanie inhibitorów ICE/kaspazy-1 do wytwarzania leku do leczenia epilepsji przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu u pacjenta, przy czym inhibitorem jest następujący związek:

PL 217 743 B1 lub dowolny jego stereoizomer obejmujący:

(związek 1);

związek o wzorze:

lub dowolny jego stereoizomer obejmujący:

PL 217 743 B1 związek o wzorze:

związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:
2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związek stosuje się do wytwarzania leku do wydłużenia lub opóźnienia stanu utajenia początku drgawek.
3. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związek ten stosuje się do wytwarzania leku do skrócenia czasu trwania napadu, opóźnienia początku napadu lub wyeliminowania pojawienia się napadu.

PL 217 743 B1
4. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:
5. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związkiem jest związek o wzorze:

ο ο

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

PL 217 743 B1
6. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:

(związek 2).
7. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związkiem jest związek o wzorze:

lub jego dowolny stereoizomer obejmujący:
8. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca jako substancję czynną związek wybrany spośród:

PL 217 743 B1 związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego (związek 1) związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

ο ο

PL 217 743 B1 związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

(związek 2);

lub związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik do zastosowania w leczeniu napadu i drgawek u pacjenta cierpiącego na epilepsję przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu.
9. Zestaw zawierający jako lek związek wybrany spośród:

PL 217 743 B1 związku o wzorze:

0lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

(związek 1);

związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

PL 217 743 B1 związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmujący:

(związek 2);

lub związku o wzorze:

lub jego dowolnego stereoizomeru obejmującego:

i instrukcję do jego stosowania

PL 217 743 B1 do zastosowania w leczeniu napadu i drgawek u pacjenta cierpiącego na epilepsję przez skrócenie czasu trwania napadu, zmniejszenie podatności na początek napadu, opóźnienie początku napadu lub wyeliminowanie pojawienia się napadu.