PL221276B1 - Płyta meblowa i sposób wytwarzania płyt meblowych - Google Patents

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy płyt meblowych i sposobu ich wytwarzania.

Do konstrukcji mebli skrzynkowych wykorzystuje się zwykle płyty wiórowe o laminowanych powierzchniach głównych i krawędziach. Do laminowania zwykle stosuje się folie, płyty HDF lub fornir. Płyty wiórowe zapewniają dużą wytrzymałość na obciążenia, są jednak ciężkie i kosztowne.

W meblach stosuje się również płyty komórkowe o konstrukcji ramowej, których obrzeże stanowi drewniana rama, powierzchnie główne są wykonane z płyty wiórowej drewnopochodnej, zwykle typu HDF, a wypełnienie jest papierowe o strukturze szkieletowej. Płyty komórkowe charakteryzują się niższym ciężarem i kosztem wytworzenia od płyt wiórowych.

Międzynarodowe zgłoszenie patentowe WO01/30201 przedstawia płytę komórkową, w której wypełnienie stanowią elementy cylindryczne ustawione osią prostopadle do powierzchni głównej płyty, przy czym elementy te mogą być wykonane z papieru lub tektury. Wypełnianie wnętrza płyty tego typu elementami jest dość kłopotliwe i czasochłonne, ze względu na konieczność osobnego rozmieszczania każdego elementu.

Międzynarodowe zgłoszenie patentowe WO97/19814 przedstawia płytę komórkową przeznaczoną w szczególności do wytwarzania mebli, wykonaną z wielu warstw tektury falistej. Korzystnie, płyta ta może mieć warstwę wewnętrzną w postaci plastra miodu.

Patent amerykański US5309690 przedstawia panel kompozytowy, który ma okładziny zewnętrzne z tektury falistej i rdzeń z papieru Kraft lub z tektury falistej. Rdzeń może mieć postać kratownicy o oczkach prostokątnych lub rombokształtnych, plastra miodu lub przyległych do siebie przebiegów sinusoidalnych (falistych). Po umieszczeniu rdzenia w ramie, przestrzenie w rdzeniu wypełnia się granulatem.

Znane dotychczas rozwiązania dotyczące płyt komórkowych opierały się więc na wypełnieniu ramy płyty wieloma drobnymi elementami lub jednym elementem w postaci arkusza dociętego na odpowiedni wymiar. Wypełnianie ramy drobnymi elementami może być kłopotliwe i czasochłonne. Wypełnienie ramy elementem dociętym na wymiar jest wygodne, lecz wymaga pracochłonnego procesu uprzedniego przygotowania elementów arkuszowych o strukturze plastra miodu, kratownicy lub przyległych sinusoid. Do wytworzenia elementów arkuszowych o pożądanej strukturze wymagany jest czysty surowiec, który można formować w pożądane kształty. Elementy docinane na wymiar wymagają ponadto dużej przestrzeni do składowania, a ich docinanie generuje pewną liczbę odpadów.

Celowym byłoby opracowanie alternatywnego sposobu wytwarzania płyt meblowych, w którym zoptymalizuje się proces wytwarzania wypełnienia papierowego, umożliwiając skuteczne wykorzystanie surowców wtórnych.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania płyt meblowych, w którym na pierwszej warstwie okładziny powierzchni głównej z naniesionym na nią klejem układa się sztywną ramę, w której umieszcza się papierowe wypełnienie, po czym nakłada się na nie drugą warstwę okładziny powierzchni głównej z naniesionym na nią klejem i tak ułożone warstwy prasuje się uzyskując płytę o strukturze komórkowej, charakteryzujący się tym, że ramiaki ramy szlifuje się do znormalizowanej wysokości od 10 mm do 60 mm, a papierowe wypełnienie przygotowuje się w postaci wstęgi tak, że z arkuszy tektury falistej wycina się, w kierunku prostopadłym do kierunku fali, paski o szerokości większej od wysokości ramiaków o wielkość do 0,5 mm, które to paski łączy się we wstęgę, przy czym wstęgę układa się kierunkiem fali prostopadle do okładzin powierzchni głównych wewnątrz ramy tworząc wypełnienie w postaci zygzaka, którego ramiona rozciągają się pomiędzy ramiakami ramy.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto płyta meblowa, zawierająca okładziny powierzchni głównych, pomiędzy którymi umieszczona jest sztywna rama z papierowym wypełnieniem, charakteryzująca się tym, że papierowe wypełnienie ramy o wysokości od 10 mm do 60 mm stanowi wstęga ze złączonych pasków wyciętych z arkuszy tektury falistej w kierunku prostopadłym do kierunku fali o szerokości paska większej od wysokości ramiaków o wielkość do 0,5 mm, przy czym wstęga jest ułożona kierunkiem fali prostopadle do okładzin powierzchni głównych w postaci zygzaka, którego ramiona rozciągają się pomiędzy ramiakami ramy.

Przedmiot rozwiązania został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia schematycznie konstrukcję płyty meblowej według wynalazku,

Fig. 2 przedstawia schemat cięcia arkusza tektury falistej,

Fig. 3 przedstawia schematycznie wstęgę tektury falistej,

Fig. 4 przedstawia schemat linii technologicznej do prowadzenia sposobu według wynalazku.

PL 221 276 B1

Płyta meblowa według wynalazku przedstawiona jest na Fig. 1. Płyta ma okładziny 11, 12 powierzchni głównych, pomiędzy którymi umieszczona jest sztywna rama 20 z papierowym wypełnieniem 30. Okładziny 11, 12 są korzystnie wykonane z płyty HDF. Rama 20 ma ramiaki 21-24 o równej wysokości h1 od 10 mm do 40 mm.

Papierowe wypełnienie 30 stanowi wstęga 42 utworzona ze złączonych pasków 41 wyciętych z arkuszy 40 tektury falistej w kierunku prostopadłym do kierunku fali F, jak przedstawiono na Fig. 2 i 3. Paski mają szerokość h2 większą od wysokości h1 ramiaków 21-24 o wielkość do 0,5 mm, tak że po umieszczeniu wstęgi w ramie 20 jej ramiona 31 wystają nieznacznie ponad ramiaki 21-24. Ramiona wstęgi rozciągają się pomiędzy ramiakami 21-24.

Tektura falista, z której wykonana jest wstęga 42 jest korzystnie tekturą trójwarstwową, jednak stosowana może być również tektura dwuwarstwowa lub więcej niż trójwarstwowa.

Fig. 4 przedstawia schemat linii technologicznej do prowadzenia sposobu według wynalazku. Na stanowisku 51 sortowania odpadów drewnianych odbiera się i sortuje odpady w postaci drewnianych (wiórowych) listew i płyt, które mogą być odpadami poprodukcyjnymi z innych mebli. Elementy te sortuje się przede wszystkim pod względem grubości i długości. Następnie, za pomocą szlifierki 52 szlifuje się elementy do wysokości ramiaków h1 przewidzianych dla konstrukcji aktualnie wytwarzanej płyty. Za pomocą pilarek 53, 54 docina się następnie elementy odpadowe do pożądanej dla danej konstrukcji płyty szerokości i długości ramiaków 21-24. Dzięki temu ramiaki, które są elementami ukrytymi i o względnie małych rozmiarach w stosunku do rozmiaru płyty, można wytworzyć z elementów odpadowych.

Jednocześnie w sortowni 55 odpadów tekturowych odbiera się i sortuje odpady w postaci tektury falistej, przykładowo zużyte opakowania tekturowe. Za pomocą pilarki do arkuszy 56 z nożami krążkowymi tnie się arkusze 40 na paski 41, jak przedstawiono na Fig. 2, przy czym szerokość pasków h2 dobiera się w zakresie do 0,5 mm większą od wysokości h1 ramiaków nastawionej na szlifierce 52. Paski 41 następnie skleja się we wstęgę, jak przedstawiono na Fig. 3, zwijając wstęgę w rolkę na stanowisku 57.

Tak przygotowane ramiaki 21-24 układa się na stanowisku montażowym na uprzednio dociętą warstwę okładziny powierzchni głównej 11, której wewnętrzna strona jest pokryta klejem, po czym pomiędzy ramiakami układa się wstęgę 42, kierunkiem fali F prostopadle do okładziny 11 powierzchni głównej, tworząc wypełnienie 30 w postaci zygzaka, jak przedstawiono na Fig. 1. Ramiona 31 zygzaka rozciągają się pomiędzy ramiakami 21-24 ramy 20. W ten sposób wypełniać można ramy o dowolnych kształtach, również nierównomiernych. Zastosowanie ciągłej wstęgi 42 umożliwia precyzyjne dozowanie materiału do ramy, bez konieczności docinania lub uprzedniego formownia arkuszy wypełnieniowych przykładowo w kształcie plastra miodu, jak w stanie techniki. Odległość pomiędzy wierzchołkami zygzaka dobiera się w zależności od przewidywanych dla danego elementu obciążeń, zwykle jest to od 10 mm do 50 mm. Tak ułożona wstęga wystaje nieco ponad ramę 20, o odległość równą różnicy pomiędzy wartościami h2 i h1. Tak wypełnioną ramę 20 przykrywa się drugą warstwą okładziny powierzchni głównej 12, której wewnętrzna strona jest pokryta klejem, po czym tak ułożony pakiet elementów umieszcza się w prasie 59. Pod wpływem działania nacisku prasy 59 i temperatury następuje dociśnięcie wstęgi 42 tektury i ramy 20 do okładzin 11, 12 i ich sklejenie ze sobą.

Sklejony pakiet przemieszcza się następnie do oklejarki folii 60, gdzie powierzchnie główne okładzin 11, 12 mogą być pokrywane folią ozdobną. Następnie formuje się krawędzie boczne płyty na stanowisku formowania 61, po czym okleja się krawędzie boczne obrzeżem ABS lub papierowym na oklejarce obrzeży 62. W tak przygotowanej płycie można nawiercić otwory montażowe na stanowiskach wiertarek 63, po czym na stanowisku pakowania 64 pakuje się płytę w paczki, paletyzuje się paczki i przekazuje paczki do magazynu wyrobów gotowych.

Sposób według wynalazku umożliwia wykonanie płyty meblowej z materiałów odpadowych drewnianych i tekturowych. Umożliwia bezpośrednie wykorzystanie odpadowych arkuszy tektury falistej o dowolnym rozmiarze, które cięte są w paski i łączone we wstęgę, którą układa się bezpośrednio w ramiaku z odpadów drewnianych doszlifowanych do pożądanej wysokości. Sposób nie wymaga uprzedniego przygotowania arkuszy wypełnieniowych takich jak plastry miodu stosowane w stanie techniki, dzięki czemu umożliwia proste i skuteczne wypełnianie ram o dowolnych kształtach.

Claims (2)

1. Sposób wytwarzania płyt meblowych, w którym na pierwszej warstwie okładziny powierzchni głównej z naniesionym na nią klejem układa się sztywną ramę, w której umieszcza się papierowe wypełnienie, po czym nakłada się na nie drugą warstwę okładziny powierzchni głównej z naniesionym na nią klejem i tak ułożone warstwy prasuje się uzyskując płytę o strukturze komórkowej, znamienny tym, że ramiaki (21-24) ramy (20) szlifuje się do znormalizowanej wys okości (h1) od 10 mm do 60 mm, a papierowe wypełnienie (30) przygotowuje się w postaci wstęgi (42) tak, że z arkuszy tektury falistej (40) wycina się, w kierunku prostopadłym do kierunku fali (F), paski (41) o szerokości (h2) większej od wysokości (h1) ramiaków (21-24) o wielkość do 0,5 mm, które to paski (41) łączy się we wstęgę (42), przy czym wstęgę (42) układa się kierunkiem fali (F) prostopadle do okładzin (11, 12) powierzchni głównych wewnątrz ramy (20) tworząc wypełnienie (30) w postaci zygzaka, którego ramiona (31) rozciągają się pomiędzy ramiakami (21-24) ramy (20).

2. Płyta meblowa, zawierająca okładziny powierzchni głównych, pomiędzy którymi umieszczona jest sztywna rama z papierowym wypełnieniem, znamienna tym, że papierowe wypełnienie ramy (20) o wysokości (h1) od 10 mm 60 mm stanowi wstęga (42) ze złączonych pasków (41) wyciętych z arkuszy (40) tektury falistej w kierunku prostopadłym do kierunku fali (F) o szerokości paska (h2) większej od wysokości (h1) ramiaków (21-24) o wielkość do 0,5 mm, przy czym wstęga (42) jest ułożona kierunkiem fali (F) prostopadle do okładzin (11, 12) powierzchni głównych w postaci zygzaka, którego ramiona (31) rozciągają się pomiędzy ramiakami (21 -24) ramy (20).