PL222177B1

PL222177B1 - Biodegradowalna taśma samoprzylepna i sposób wytwarzania biodegradowalnej taśmy samoprzylepnej

Info

Publication number: PL222177B1
Application number: PL402715A
Authority: PL
Inventors: Zbigniew Czech; Katarzyna Wilpiszewska
Original assignee: Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie
Priority date: 2013-02-08
Filing date: 2013-02-08
Publication date: 2016-07-29
Also published as: PL402715A1

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 222177 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 402715 ^{(51) Int.Cl.}

C09J 7/02 (2006.01) C09J 133/08 (2006.01) C09J 133/02 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 08.02.2013

Biodegradowalna taśma samoprzylepna i sposób wytwarzania biodegradowalnej taśmy samoprzylepnej

(43) Zgłoszenie ogłoszono:	(73) Uprawniony z patentu: ZACHODNIOPOMORSKI UNIWERSYTET TECHNOLOGICZNY W SZCZECINIE, Szczecin, PL
18.08.2014 BUP 17/14 (45) O udzieleniu patentu ogłoszono:	(72) Twórca(y) wynalazku: ZBIGNIEW CZECH, Dobra, PL KATARZYNA WILPISZEWSKA, Szczecin, PL
29.07.2016 WUP 07/16	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Renata Zawadzka

PL 222 177 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest biodegradowalna taśma samoprzylepna i sposób wytwarzania biodegradowalnej taśmy samoprzylepnej. Taśma zbudowana jest z nośnika na bazie skrobi powleczonego klejem samoprzylepnym.

Z opisu wynalazku US 4,105,824 znane są kleje na bazie mieszaniny skrobi, dekstryny oraz poliakryloamidu stosowane do wytwarzania taśm samoprzylepnych z nośnikiem papierowym. Z opisu wynalazku JP 10168404 znane są taśmy dwustronnie samoprzylepne zbudowane z nośnika: folii poliestrowej, polipropylenowej lub z poli(chlorku winylu) powleczonego klejem samoprzylepnym na bazie z polialkoholu winylowego), skrobi oraz poli(tlenku etylenu). Chiński opis wynalazku CN 201665649 ujawnia taśmę samoprzylepną zbudowaną z nośnika polipropylenowego modyfikowanego na drodze kopolimeryzacji skrobią, celulozą, ligniną oraz kwasem polietylenowym. Tego rodzaju nośnik powlekany jest wodną dyspersją samoprzylepną. Z opisu wynalazku JP 10237401 znane są taśmy samoprzylepne zawierające klej zbudowany na bazie naturalnego kauczuku oraz skrobi dodawanej do kleju jako napełniacz. Nośnik takiej taśmy samoprzylepnej zbudowany jest z biodegradowalnych poliestrów. Japońskie opisu wynalazku JP 7040492 opisuje biodegradowalne taśmy samoprzylepne zbudowane z nośnika składającego się z mieszaniny poli(alkoholu winylowego) oraz skrobi. Jako klej jest w tym przypadku stosowany kauczuk naturalny. Z japońskiego opisu wynalazku JP 5098221 znana jest rozpuszczalna w wodzie samoprzylepna taśma maskująca, gdzie nośnikiem jest karboksylowana lub hydroksyalkilowana skrobia zawierająca glicerynę lub polieteropoliole o ciężarze cząsteczkowym poniżej 2000 g/mol. Stosowany do powlekania nośnika klej jest wodozmywalny w zimnej lub gorącej wodzie.

Biodegradowalna taśma samoprzylepna, według wynalazku, składająca się z nośnika powleczonego klejem samoprzylepnym, charakteryzuje się tym, że nośnik jest na bazie skrobi modyfikowanej kwasem cytrynowym i gliceryną, a rozpuszczalny w wodzie klej samoprzylepny zbudowany jest na bazie poliakrylanów i poddany modyfikacji rozpuszczalnymi w wodzie plastyfikatorami na bazie poli(glikoli alkilenowych), częściowej neutralizacji grup karboksylowych kleju hydroksylowanymi aminami i wodorotlenkami metali jednowartościowych, oraz sieciowaniu chelatami metali lub wielofunkcyjnymi propylenoiminami. Dodatek gliceryny wpływa plastyfikująco na właściwości skrobi. Biodegradowalne taśmy samoprzylepne będące przedmiotem wynalazku charakteryzują się wysoką odpornością termiczną, dochodzącą nawet krótkoczasowo do 240°C. Rozpuszczalny w wodzie klej samoprzylepny na bazie modyfikowanych poliakrylanów jest produktem rozpuszczalnikowej polimeryzacji wolnorodnikowej do 90% wagowych akrylanu alkilu o długości łańcucha węglowego w łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 10 do 80% wagowych kwasu akrylowego lub dimeru kwasu β-akryloilooksypropionowego i 0 do 20% wagowych alkilohydroksyakrylanu, przy czym stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych.

Sposób wytwarzania biodegradowalnej taśmy samoprzylepnej, według wynalazku, polegający na powleczeniu nośnika na bazie skrobi klejem samoprzylepnym, charakteryzuje się tym, że klej samoprzylepny otrzymuje się poddając rozpuszczalnikowej polimeryzacji wolnorodnikowej monomery: do 90% wagowych akrylanu alkilu o długości łańcucha węglowego w łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 10 do 80% wagowych kwasu akrylowego lub dimeru kwasu β-akryloilooksypropionowego i 0 do 20% wagowych alkilohydroksyakrylanu. Stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych. Tak otrzymany klej samoprzylepny poddaje się modyfikacji rozpuszczalnymi w wodzie plastyfikatorami na bazie poli(glikoli alkilenowych), a grupy karboksylowe kleju poddaje się częściowej neutralizacji hydroksylowanymi aminami i wodorotlenkami metali jednowartościowych. Następnie sieciuje się klej chelatami metali lub wielofunkcyjnymi propylenoiminami. Nośnik otrzymuje się modyfikując skrobię kwasem cytrynowym i gliceryną. Nośnik powleka się klejem. Biodegradowalne taśmy samoprzylepne będące przedmiotem wynalazku charakteryzują się wysoką odpornością termiczną, dochodzącą nawet krótkoczasowo do 240°C.

Zaletą rozwiązania jest to, że połączenie całkowicie biodegradowalnego nośnika z częściowo biodegradowalnym klejem (całkowicie rozpuszczalnym w wodzie) stwarza możliwość uzyskania biodegradowalnych taśm samoprzylepnych. Taśmy te mogą być zastosowane do łączenia papieru w przemyśle papierniczym biodegradowalnymi dwustronnie klejącymi taśmami samoprzylepnymi. Kolejną zaletą rozwiązania według wynalazku jest to, że wytworzone taśmy samoprzylepne mogą być z powodzeniem zastosowane jako taśmy łączące ze sobą wstęgi papieru podczas jego produkcji bezpośrednio na kalandrującej maszynie papierniczej. Tego typu biodegradowalne taśmy samoprzylepne

PL 222 177 B1 mogą zastąpić stosowane do tej pory typowe taśmy łączące, które po aplikacji stanowią niepożądane odpady. Biodegradowalne częściowo lub całkowicie taśmy samoprzylepne można poddać składowaniu w odpowiednich warunkach, w których w wyniku biodegradacji nośnika skrobiowego w całości, a modyfikowanego poliakrylanowego kleju samoprzylepnego tylko w części, otrzymujemy jako produkty biodegradacji głównie wodę oraz ditlenek węgla.

Wynalazek przedstawiony jest bliżej w poniższych przykładach wykonania, przy czym przykłady 1 do 5 dotyczą wytwarzania nośnika na bazie modyfikowanej skrobi, natomiast przykłady 6 do 10 dotyczą wytwarzania taśmy samoprzylepnej.

P r z y k ł a d I

Do reaktora szklanego wprowadza się 5 g skrobi ziemniaczanej, 0,25 g kwasu cytrynowego, 2 g gliceryny i 100 g wody destylowanej. Układ umieszcza się w łaźni wodnej i ogrzewa się przez 0,5 h intensywnie mieszając mieszadłem mechanicznym. Gorący roztwór wylewa się do formy z polistyrenu. Formę wstawia się do suszarki na 24 h w temperaturze 60°C. Po tym czasie otrzymaną folię o grubości 200-300 pm zdejmuje się z formy.

P r z y k ł a d II

Do reaktora szklanego wprowadza się 5 g skrobi ziemniaczanej, 0,5 g kwasu cytrynowego, 2 g gliceryny i 100 g wody destylowanej. Układ umieszcza się w łaźni wodnej i ogrzewa się przez 0,5 h intensywnie mieszając mieszadłem mechanicznym. Gorący roztwór wylewa się do formy z polistyrenu. Formę wstawia się do suszarki na 24 h w temperaturze 60°C. Po tym czasie otrzymaną folię o grubości 200-300 pm zdejmuje się z formy.

P r z y k ł a d III

Do reaktora szklanego wprowadza się 5 g skrobi ziemniaczanej, 0,5 g kwasu cytrynowego, 1,5 g gliceryny i 100 g wody destylowanej. Układ umieszcza sie w łaźni wodnej i ogrzewa się przez 0,5 h intensywnie mieszając mieszadłem mechanicznym. Gorący roztwór wylewa się do formy z polistyrenu. Formę wstawia się do suszarki na 24 h w temperaturze 60°C. Po tym czasie otrzymaną folię o grubości 200-300 pm zdejmuje się z formy.

P r z y k ł a d IV

Do reaktora szklanego wprowadza się 3 g skrobi ziemniaczanej, 0,5 g kwasu cytrynowego, 1,5 g gliceryny i 100 g wody destylowanej. Układ umieszcza się w łaźni wodnej i ogrzewa się przez 0,5 h intensywnie mieszając mieszadłem mechanicznym. Gorący roztwór wylewa się do formy z polistyrenu. Formę wstawiono do suszarki na 24 h w temperaturze 60°C. Po tym czasie otrzymaną folię o grubości 200-300 pm zdejmuje się z formy.

P r z y k ł a d V

Do reaktora szklanego wprowadza się 5 g skrobi ziemniaczanej, 1 g kwasu cytrynowego, 2 g gliceryny i 100 g wody destylowanej. Układ umieszcza się w łaźni wodnej i ogrzewa się przez 0,5 h intensywnie mieszając mieszadłem mechanicznym. Gorący roztwór wylewa się do formy z polistyrenu. Formę wstawia sie do suszarki na 24 h w temperaturze 60°C. Po tym czasie otrzymaną folię o grubości 200-300 pm zdejmuje się z formy.

P r z y k ł a d VI

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 100 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 100 g mieszaniny złożonej z 20 g akrylanu butylu (20% wag.), 80 g kwasu akrylowego (80% wag.) oraz 0,1 g inicjatora azowego AIBN. Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 38,1 Pa^s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do 100 g tak otrzymanego roztworu samoprzylepnego kleju poliakrylanowego (50% wag. polimeru) dodaje się 20 g poli(glikolu etylenowego PEG 300), 60 g etoksylowanej aminy Ethoduomeen T/25, 0,2 g wodorotlenku sodu oraz 0,4 g związku sieciującego acetyloacetonianu glinu. Modyfikowany roztwór polimeru powleka się za pomocą rakla na dehezyjnej folii, następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną ₂ warstwę rozpuszczalnego w wodzie kleju samoprzylepnego o gramaturze 60 g/m² transferuje się dwustronnie na folię ze skrobi otrzymaną wg przykładu 1, a następnie w postaci dwustronnej taśmy samoprzylepnej bada się wg międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Dodatkowo bada się rozpuszczalność w wodzie warstwy kleju samoprzylepnego oraz jego biodegradowalność, a także bada się biodegradowalność folii ze skrobi. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych zamieszczono w tabeli 1.

PL 222 177 B1

P r z y k ł a d VII

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 100 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 100 g mieszaniny złożonej z 90 g akrylanu 2-etyloheksylu (90% wag.), 10 g kwasu akrylowego (10% wag.) oraz 0,1 g inicjatora azowego AIBN. Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 10,8 Pa^s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do 100 g tak otrzymanego roztworu samoprzylepnego kleju poliakrylanowego (50% wag. polimeru) dodaje się 30 g poli(glikolu etylenowego PEG 400), 70 g etoksylowanej aminy Ethoduomeen T/13, 0,25 g wodorotlenku sodu oraz 0,5 g związku sieciującego acetyloacetonianu cyrkonu. Modyfikowany roztwór polimeru powleka się za pomocą rakla na dehezyjnej folii, następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę rozpuszczalnego w wodzie kleju samoprzylepnego o gramaturze ₂ g/m² transferuje się dwustronnie na folię ze skrobi otrzymaną wg przykładu 2, a następnie w postaci dwustronnej taśmy samoprzylepnej bada się wg międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Dodatkowo bada się rozpuszczalność w wodzie warstwy kleju samoprzylepnego oraz jego biodegradowalność, a także bada się biodegradowalność folii ze skrobi. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych zamieszczono w tabeli 1.

P r z y k ł a d VIII

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 100 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 100 g mieszaniny złożonej z 30 g akrylanu butylu (30% wag.), 60 g kwasu akrylowego (60% wag.), 10 g akrylanu 2-hydroksyetylu (10% wag.) oraz 0,1 g inicjatora azowego AIBN. Proces polimeryzacji prowadzi się przez 4 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 29,3 Pa^s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do 100 g tak otrzymanego roztworu samoprzylepnego kleju poliakrylanowego (50% wag. polimeru) dodaje się 25 g poli(glikolu propylenowego PPG 400), 50 g etoksylowanej aminy Ethomeen T/25, 0,2 g wodorotlenku sodu oraz 0,6 g związku sieciującego wielofunkcyjnej propylenoiminy Trazidin VN. Modyfikowany roztwór polimeru powleka się za pomocą rakla na dehezyjnej folii, następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę rozpuszczalnego w wodzie kleju ₂ samoprzylepnego o gramaturze 60 g/m² transferuje się dwustronnie na folię ze skrobi otrzymaną wg przykładu 3, a następnie w postaci dwustronnej taśmy samoprzylepnej bada się wg międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Dodatkowo bada się rozpuszczalność w wodzie warstwy kleju samoprzylepnego oraz jego biodegradowalność, a także bada się biodegradowalność folii ze skrobi. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych zamieszczono w tabeli 1.

P r z y k ł a d IX

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 100 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 100 g mieszaniny złożonej z 60 g akrylanu dodecylu (60% wag.), 35 g kwasu akrylowego (35% wag.), 5 g akrylanu 4-hydroksybutylu (5% wag.) oraz 0,1 g inicjatora azowego AIBN. Proces polimeryzacji prowadzi się przez 6 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 19,5 Pa^s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do 100 g tak otrzymanego roztworu samoprzylepnego kleju poliakrylanowego (50% wag. polimeru) dodaje się 37 g poli(glikolu etylenowego PEG 400), 80 g etoksylowanej aminy Ethomeen C/25, 0,35 g wodorotlenku sodu oraz 0,7 g związku sieciującego wielofunkcyjnej propylenoiminy Neocryl CX-100. Modyfikowany roztwór polimeru powleka się za pomocą rakla na dehezyjnej folii, następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę rozpuszczalnego w wo₂ dzie kleju samoprzylepnego o gramaturze 60 g/m² transferuje się dwustronnie na folię ze skrobi otrzymaną wg przykładu 4, a następnie w postaci dwustronnej taśmy samoprzylepnej bada się wg międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Dodatkowo bada się rozpuszczalność w wodzie warstwy kleju samoprzylepnego oraz jego biodegradowalność, a także bada się biodegradowalność folii ze skrobi. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych zamieszczono w tabeli 1.

PL 222 177 B1

P r z y k ł a d X

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 100 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 100 g mieszaniny złożonej z 70 g akrylanu oktylu (70% wag.), 20 g kwasu akrylowego (20% wag.), g kwasu β-akryloilooksypropionowego (10% wag.) oraz 0,1 g inicjatora azowego AIBN. Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 11,7 Pa^s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do 100 g tak otrzymanego roztworu samoprzylepnego kleju poliakrylanowego (50% wag. polimeru) dodaje się 26 g poli(glikolu etylenowego PEG 400), 65 g etoksylowanej aminy Ethoduomeen T/25, 0,16 g wodorotlenku sodu oraz 0,5 g związku sieciującego acetyloacetonianu glinu. Modyfikowany roztwór polimeru powleka się za pomocą rakla na dehezyjnej folii, następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę rozpuszczalnego ₂ w wodzie kleju samoprzylepnego o gramaturze 60 g/m² transferuje się dwustronnie na folię ze skrobi otrzymaną wg przykładu 5, a następnie w postaci dwustronnej taśmy samoprzylepnej bada się wg międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Dodatkowo bada się rozpuszczalność w wodzie warstwy kleju samoprzylepnego oraz jego biodegradowalność, a także bada się biodegradowalność folii ze skrobi. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych zamieszczono w tabeli 1.

T a b e l a 1. Właściwości biodegradowalnych taśm samoprzylepnych

Przykład	Tack [N]	Adhezja [N]	Kohezja [N]	Rozpuszczalność w wodzie w 20°C przy pH = 7 [czas]
20°C	70°C
VI	8,6	11,3	90	40	2 min 36 s
VII	15,7	17,5	90	40	16 min 12 s
VIII	9,3	12,7	90	40	3 min 45 s
IX	13,6	14,9	90	40	8 min 12 s
X	14,2	15,6	90	40	10 min 34 s

P r z y k ł a d XI

Z taśm samoprzylepnych otrzymanych według powyższych przykładów usuwa się z nośnika skrobiowego klej, wykorzystując jego rozpuszczalność w wodzie. Badanie biodegradowalności otrzymanych taśm przeprowadzone były w kompoście. Próbki nośnika (folii skrobiowej) o wymiarach 6 x 6 cm zdezynfekowano 70% roztworem etanolu i umieszczono w pojemnikach z przygotowanym wcześniej kompostem. Pojemniki włożono do cieplarki, temp. 37°C na 6 tygodni. W tym czasie kompost „pielęgnowano”, tzn. regulowano wilgotność, by była na podobnym poziomie. Po 6 tyg. nie stwierdzono żadnej obecności fragmentów filmów skrobiowych - całość zbiodegradowała. Po badaniu pH kompostu wyniosło 5,3 (obniżenie w stosunku do wartości wyjściowej pH 6). Badania przeprowadzono dla trzech próbek skrobiowych uzyskanych zgodnie z przykładami 1-3. Analogiczne badania przeprowadzone dla rozpuszczalnego w wodzie modyfikowanego poliakrylanowego kleju samoprzylepnego wykazywały biodegradowalność około 56%.

PL 222 177 B1

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Biodegradowalna taśma samoprzylepna składająca się z nośnika powleczonego klejem samoprzylepnym, znamienna tym, że nośnik jest na bazie skrobi modyfikowanej kwasem cytrynowym i gliceryną, a rozpuszczalny w wodzie klej samoprzylepny zbudowany jest na bazie poliakrylanów i poddany modyfikacji rozpuszczalnymi w wodzie plastyfikatorami na bazie poli(glikoli alkilenowych), częściowej neutralizacji grup karboksylowych kleju hydroksylowanymi aminami i wodorotlenkami metali jednowartościowych, oraz sieciowaniu chelatami metali lub wielofunkcyjnymi propylenoiminami.
2. Biodegradowalna taśma samoprzylepna według zastrz. 1, znamienna tym, że rozpuszczalny w wodzie klej samoprzylepny na bazie modyfikowanych poliakrylanów jest produktem rozpuszczalnikowej polimeryzacji wolnorodnikowej do 90% wagowych akrylanu alkilu o długości łańcucha węglowego w łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 10 do 80% wagowych kwasu akrylowego lub dimeru kwasu β-akryloilo-oksypropionowego i 0 do 20% wagowych alkilohydroksyakrylanu, przy czym stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych.
3. Sposób wytwarzania biodegradowalnej taśmy samoprzylepnej polegający na powleczeniu nośnika na bazie skrobi klejem samoprzylepnym, znamienny tym, że klej samoprzylepny otrzymuje się podając rozpuszczalnikowej polimeryzacji wolnorodnikowej do 90% wagowych akrylanu alkilu o długości łańcucha węglowego o łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 10 do 80% wagowych kwasu akrylowego lub dimeru kwasu β-akryloilo-oksypropionowego i 0 do 20% wagowych alkilohydroksyakrylanu, przy czym stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych, po czym tak otrzymany klej samoprzylepny poddaje się modyfikacji rozpuszczalnymi w wodzie plastyfikatorami, a grupy karboksylowe kleju poddaje się częściowej neutralizacji hydroksylowanymi aminami i wodorotlenkami metali jednowartościowych, następnie sieciuje się klej chelatami metali lub wielofunkcyjnymi propylenoiminami, po czym powleka się klejem nośnik, który otrzymuje się modyfikując skrobię kwasem cytrynowym i gliceryną.