PL222754B1 - Sposób otrzymywania ciekłych żywic epoksydowych - Google Patents

Abstract

Sposób otrzymywania ciekłych żywic epoksydowych polega na tym, że epichlorohydrynę, węglowodór polihydroksyfenolowy i wodę przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do temperatury 25 - 85°C, aż do całkowitego rozpuszczenia węglowodoru polihydroksyfenolowego, nadal mieszając dozuje się wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego, przy czym stosunki molowe wynoszą węglowodór polihydroksyfenolowy : epichlorohydryna : woda : wodorotlenek metalu alkalicznego jak 1 : 6,5 - 11, 5 : 0,4 - 3,4 : 0,025 - 0,15, i reakcję prowadzi się, aż do uzyskania ponad 70% konwersji węglowodoru polihydroksyfenolowego. Ciśnienie w reaktorze obniża się do 200 - 400 mbar, do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 62 - 72°C dodaje się 1,775 - 1,9 mola wodorotlenku metalu alkalicznego, w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, w czasie 2,5 - 4,5 godziny. Następnie masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,25 - 2 godziny, usuwając wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. Chlorek wodorotlenku metalu alkalicznego powstały w procesie wymywa się wodą i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, a do uzyskanej żywicy dodaje się 20 - 120% w stosunku do masy żywicy rozpuszczalników o składzie: 0-100% toluen, 0 - 100% alkoholu izopropylowego i 0 - 50% wody, całość przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do 40 - 60°C i w czasie 5 - 45 minut dodaje 0,03 - 1,03 mola wodorotlenku metalu alkalicznego w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, reakcję prowadzi się przez kolejne 1 - 3 godziny, utrzymując temperaturę w zakresie 40 - 60°C. Mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 60 - 80°C, dodaje gorącą wodę, oddziela dolną warstwę solanki. Z roztworu żywicy oddestylowuje się rozpuszczalniki i wodę, a wydzieloną żywicę filtruje się.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania ciekłych żywic epoksydowych, należących do tych produktów przemysłu chemicznego, które jeszcze przez wiele lat stanowić będą o rozwoju takich branż, jak informatyka, elektronika, segment farb i lakierów oraz różnego rodzaju powłok ochronnych (proszkowych, wodorozcieńczalnych, utwardzalnych promieniami UV), przemysł sam ochodowy i lotniczy, budownictwo oraz sektor energii wiatrowej. W praktyce ważne znaczenie mają ciekłe żywice epoksydowe o niskiej masie cząsteczkowej i związanej z nią wysokiej liczbie epoksydowej (LEP), przekraczającej 0,5 mol/100 g, które bezpośrednio są stosowane do wytwarzania różnorodnych kompozycji epoksydowych, lub do otrzymywania żywic stałych o wysokiej masie cząsteczkowej, w wyniku katalitycznej poliaddycji z bisfenolem A.

Ciekłe, małocząsteczkowe żywice epoksydowe wytwarza się metodą jednostopniową lub dwustopniową. Proces jednostopniowy charakteryzuje się tym, że w etapie kondensacji faza addycji epichlorohydryny do bisfenolu A z utworzeniem chlorohydrynowych eterów pokrywa się z fazą ich deh ydrochlorowania do glicydylowych eterów bisfenolu A. Syntezę prowadzi się w środowisku alkalicznym, przy dużym nadmiarze molowym epichlorohydryny (ECH) w stosunku do bisfenolu A (BPA). Jako czynnik alkaliczny stosuje się najczęściej wodorotlenek sodu, który użyty w nadmiarze molowym umożliwia otrzymanie żywicy epoksydowej bez dodatkowego etapu dehydrochlorowania, typowego dla procesu prowadzonego z niedomiarem molowym NaOH względem bisfenolu A.

Przykładem tak zdefiniowanego jednostopniowego procesu wytwarzania ciekłych żywic epo ksydowych z nadmiarem molowym NaOH w etapie kondensacji jest synteza żywic metodą rozpus zczalnikową opisaną w patencie PL 172981 oraz w patencie 198669.

W patencie 172981 stosuje się 2,04-2,28 moli NaOH na 1 mol bisfenolu A. Początkowo pr owadzi się reakcję bisfenolu A i epichlorohydryny w obecności wody, izopropanolu i 5-20% całkowitej ilości NaOH, po ochłodzeniu mieszaniny dozuje się główną część NaOH, po czym oddziela się s olankę, oddestylowuje się izopropanol, wodę i epichlorohydrynę, do produktu dodaje się rozpus zczalnik i 1 -8% NaOH i kontynuuje się reakcję.

W patencie 198669 mieszaninę węglowodoru polihydroksyfenolowego, epichlorohydryny, alkoholu izopropylowego i wody poddaje się reakcji z wodnym roztworem wodorotlenku metalu alkaliczn ego w ilości od 0,85 do 1,00 mola wodorotlenku w przeliczeniu na jedną grupę fenolową węglowodoru polihydroksyfenolowego, po końcowym dehydrochlorowaniu i oczyszczaniu produktu, po usunięciu frakcji wodnej zawierającej chlorek metalu alkalicznego i oddestylowaniu rozpuszczalników i nieprzereagowanej epichlorohydryny, reakcję prowadzi się w temperaturze w środowisku rozpuszczalników stosowanych w ilości od 20 do 150% w odniesieniu do masy żywicy oraz w obecności wody w ilości od 5 do 50% w odniesieniu do masy żywicy, wprowadzając do mieszaniny reakcyjnej wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego w ilości 0,8-1,2 mola wodorotlenku na 1 mol chloru związanego organicznie, z żywicy usuwa się frakcję wodną zawierającą chlorek metalu alkalicznego, przemywa się wodą, oraz poddaje się destylacji.

Ciekłe żywice epoksydowe otrzymywane jednostopniową metodą rozpuszczalnikową zawierają ponad 2,5% grup α-glikolowych oraz ponad 0,05% chloru hydrolizującego.

Bardziej rozpowszechniony jest dwustopniowy proces syntezy, w którym etapy addycji i deh ydrochlorowania są rozdzielone w czasie. W metodzie dwustopniowej zmniejsza się udział reakcji konkurencyjnych i niepożądane zużycie epichlorohydryny, na korzyść wzrostu wydajności produktu. W charakterze katalizatorów addycji stosowane są na ogół trzeciorzędowe aminy, czwartorzędowe sole i zasady amoniowe oraz analogiczne fosfiny i związki fosfoniowe.

I tak firma Dow Global Technologies Inc. w patencie WO 2009/120685 zastrzega proces produkcji ciekłych żywic epoksydowych obejmujący:

- mieszanie polihydroksylowego fenolu z epihalogenohydryną w obecności jonowego katalizatora z wytworzeniem halogenohydrynowego produktu pośredniego reakcji;

- reakcję części halogenohydrynowego produktu pośredniego z wodorotlenkiem metalu alkalicznego z otrzymaniem stałej soli w postaci suspensji w ciekłej mieszaninie zdehydrohalogenowego produktu i nieprzereagowanego halogenohydrynowego produktu pośredniego, przy czym wodorotlenek stosowany jest w ilości mniejszej od stechiometrycznej;

- usuwanie wody i epihalogenohydryny z mieszaniny reakcyjnej w postaci par;

- wydzielanie stałej soli z ciekłej mieszaniny;

PL 222 754 B1

- reakcję pozostałej części nieprzereagowanego halogenohydrynowego produktu pośredniego z wodorotlenkiem metalu alkalicznego w obecności wody z wytworzeniem roztworu organicznego, zawierającego żywicę epoksydową i nieprzereagowaną epihalogenohydrynę i wodnego roztworu, zawierającego sól,

- oddzielanie wodnego roztworu od organicznego;

- usuwanie nieprzereagowanej epichlorohydryny z ciekłej żywicy epoksydowej.

Zwykle w procesie wytwarzania żywic epoksydowych część grup epoksydowych ulega hydrol izie, w wyniku której powstają grupy α-glikolowe na końcach cząsteczek żywicy. Doskonałe właściwości przetwórcze, w tym wysoką temperaturę zeszklenia, zapewniają żywice o zawartości grup a-glikolowych poniżej 1%. Wyższa zawartość tych grup w żywicach wskazuje na nieprawidłowości w procesie jej wytwarzania oraz powoduje utrudnienia w usuwaniu zanieczyszczeń z żywicy w etapie przemywania jej roztworu wodą, z powodu tworzenia się emulsji. Jednym z najczęstszych sposobów ogr aniczenia wzrostu zawartości grup a-glikolowych w żywicy jest usuwanie produktów hydrolizy epichlorohydryny przed zawróceniem jej do reaktora (WO 9511266).

Obecność chloru organicznie związanego w żywicach epoksydowych, zwłaszcza chloru łatwo hydrolizującego występującego w grupach 1,2-chlorohydrynowych, jest również niepożądana, bowiem powoduje pogorszenie stabilności termicznej i właściwości dielektrycznych oraz zmniejszenie funkcyjności żywicy. Zawartość chloru hydrolizującego w żywicach epoksydowych nie przekracza zwykle 0,1%, a w żywicach o standardzie światowym wynosi mniej niż 0,05%.

Celem wynalazku było opracowanie sposobu otrzymywania ciekłych żywic epoksydowych o n iskiej zawartości grup a-glikolowych i o niskiej zawartości chloru hydrolizującego, zapewniającego wysoką jakość produktu końcowego i niskie koszty produkcji.

Nieoczekiwanie okazało się, że możliwe jest uzyskanie ciekłych żywic epoksydowych o wysokiej jakości w trakcie bezpośredniej reakcji węglowodoru polihydroksyfenolowego, epichlorohydryny i wody z wodorotlenkiem metalu alkalicznego przy zastosowaniu proporcji reagentów w etapie addycji jak 1 :6,5-11,5:0,4-3,4; 0,025-0,15.

Istota sposobu według wynalazku polega na tym, że: epichlorohydrynę, węglowodór polihydroksyfenolowy i wodę przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do temperatury 25-85°C, aż do całkowitego rozpuszczenia węglowodoru polihydroksyfenolowego, nadal mieszając dozuje się wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego, przy czym stosunki molowe wynoszą węglowodór polihydroksyfenolowy : epichlorohydryna : woda : wodorotlenek metalu alkalicznego jak 1:6,5-11,5:0,4-3,4:0,025-0,15, i reakcję prowadzi się, aż do uzyskania ponad 70% konwersji węglowodoru polihydroksyfenolowego, • ciśnienie w reaktorze obniża się do 200-400 mbar, do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 62-72°C dodaje się 1,775-1,9 mola wodorotlenku metalu alkalicznego, w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, w czasie 2,5-4,5 godziny, następnie masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,25-2 godziny, usuwając wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji, • chlorek metalu alkalicznego powstały w procesie wymywa się wodą i oddziela się dolną warstwę solankową od warstwy organicznej, • z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, a do uzyskanej żywicy dodaje się 20-120% w stosunku do masy żywicy rozpuszczalników o składzie: 0-100% toluen, 0-100% alkoholu izopropylowego i 0-50% wody, całość przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do 40-60°C i w czasie 5-45 minut dodaje 0,03-1,03 mola wodorotlenku metalu alkalicznego w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, reakcję prowadzi się przez kolejne 1-3 godziny, utrzymując temperaturę w zakresie 40-60°C, • mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 60-80°C, dodaje się gorącą wodę, oddziela się dolną warstwę solanki, • roztwór żywicy przemywa się gorącą wodą, w celu usunięcia chlorku metalu alkalicznego, • roztworu żywicy oddestylowuje się rozpuszczalniki i wodę, a wydzieloną żywicę filtruje się. Korzystnie jest, jeżeli w procesie stosuje się bisfenol A jako węglowodór polihydroksyfenolowy. Korzystnie jest, jeżeli w procesie stosuje się bisfenol F jako węglowodór polihydroksyfenolowy. Korzystnie jest, jeżeli w procesie stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu.

Korzystnie jest, jeżeli w procesie stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu o stężeniu 40-50%.

PL 222 754 B1

Korzystnie jest, jeżeli w procesie stosuje się wodorotlenek sodu jako wodorotlenek metalu alkalicznego.

Sposób według wynalazku umożliwia prowadzenie addycji z wysoką wydajnością i wysoką selektywnością w niższym zakresie temperatur, w porównaniu do procesów addycji prowadzonych z zastosowaniem katalizatorów przeniesienia fazowego (amoniowych), wykazujących mniejszą aktywność w niższych temperaturach.

Ług sodowy użyty jako katalizator reakcji addycji jest tańszy od katalizatorów przeniesienia fazowego i nie wymaga stosowania kosztownych i skomplikowanych metod jego wydzielania, odzyskiwania i zawracania do procesu.

Ług łatwiej wymywa się z roztworu żywicy, niż katalizatory przeniesienia fazowego, których nawet niewielka ilość, pozostająca w roztworze może powodować wzrost udziału reakcji oligomeryzacji w etapie destylacyjnego wydzielania żywicy i pogorszenie jej barwy. Obecność śladowych ilości katalizatorów przeniesienia fazowego w produkcie końcowym może zakłócić przebieg procesu utwardzania żywicy oraz niekorzystnie wpłynąć na zmianę jej właściwości przetwórczych.

Oprócz tego w sposobie według wynalazku rozdział faz w etapie oddzielania solanki i warstw wodnych w etapie przemywania roztworu żywicy nie przysparza żadnych kłopotów technologicznych; jest szybki i wyraźny, podczas gdy w dotychczas stosowanych rozwiązaniach występują problemy z rozdziałem faz.

Praca z katalizatorami przeniesienia fazowego wymaga dużej ostrożności, z uwagi na ich właściwości toksyczne.

P r z y k ł a d 1

Do reaktora o pojemności 1 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 300,72 g epichlorohydryny, 114,14 g bisfenolu A i 3,60 g wody. Zawartość reaktora podgrzewa się do 85°C i miesza, aż do całkowitego rozpuszczenia bisfenolu A, po czym dozuje się 1,02 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 85±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów.

Analiza metodą chromatografii cieczowej (HPLC) próbki mieszaniny pobranej po zakończeniu reakcji wykazuje, że konwersja bisfenolu A wynosi 74,78%.

W kolejnym etapie syntezy obniża się ciśnienie w reaktorze do 300 mbar. Następnie do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 65°C dodaje się 72,45 g 49,0% wodnego roztworu NaOH w czasie 3,5 godziny, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie prowadzenia reakcji temperaturę utrzymuje się w zakresie 65-67°C, a ciśnienie na poziomie 300±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,5 godziny. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z roztworu żywicy oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując żywicę o następujących właściwościach:

Liczba epoksydowa (LEP) - 0,477 mol/100 g zawartość chloru hydrolizującego - 2,465% zawartość α-glikoli - 0,342%

Do otrzymanej żywicy dodaje się 39,95 g toluenu, 19,97 g alkoholu izopropylowego i 5,71 g wody. Przy ciągłym mieszaniu roztwór żywicy podgrzewa się do 50°C i w czasie 15 minut dodaje w sposób ciągły 19,11 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejną 1 godzinę i 45 minut, utrzymując temperaturę w zakresie 50-55°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela się dolną warstwę solanki. Roztwór żywicy po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając rozpuszczalniki i wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,528 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,016%, zawartość α-glikoli - 0,620%.

P r z y k ł a d 2 ₃

Do reaktora o pojemności 1 dm³ wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 532,05 g epichlorohydryny, 114,14 g bisfenolu A i 30,60 g wody. Zawartość reaktora miesza się w 25°C, aż do całkowitego rozpuszczenia bisfenolu A, po czym dozuje

PL 222 754 B1 się 6,12 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 25±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów. Analiza HPLC próbki mieszaniny pobranej po zakończeniu reakcji wykazała, że konwersja bisfenolu A wynosi 88,29%.

W kolejnym etapie syntezy mieszaninę reakcyjną podgrzewa się do 65°C, obniżając ciśnienie w reaktorze do 300 mbar. Następnie dodaje się 77,55 g 49,0% wodnego roztworu NaOH w czasie 3,5 godziny, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie reakcji utrzymuje się temperaturę w zakresie 66-68°C, a ciśnienie na poziomie 300±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w tych warunkach jeszcze przez 0,5 godziny. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza w wodzie i oddzielona dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z roztworu żywicy oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując żywicę o następujących właściwościach:

LEP - 0,548 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,415%, zawartość α-glikoli - 0,275%.

W następnym etapie procesu do żywicy dodaje się 88,38 g toluenu, 37,88 g alkoholu izoprop ylowego i 21,05 g wody. Przy ciągłym mieszaniu roztwór żywicy podgrzewa się do 50°C i w czasie 15 minut dozuje się porcjami 1,93 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejną 1 godzinę i 45 minut, utrzymując temperaturę 50-55°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną podgrzewa do 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela dolną warstwę solanki. Roztwór żywicy po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając rozpuszczalniki i wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,556 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,008%, zawartość α-glikoli - 0,493%.

P r z y k ł a d 3

Do reaktora o pojemności 2 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 600,0 g epichlorohydryny, 200,0 g bisfenolu A i 12,3 g wody. Zawartość reaktora miesza się w 55°C, aż do całkowitego rozpuszczenia bisfenolu A, po czym dozuje się 5,6 g 46,7% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 55±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów. Analiza HPLC próbki mieszaniny pobranej po zakończeniu reakcji wykazuje, że konwersja bisfenolu A wynosi 87,13%.

W kolejnym etapie syntezy podgrzewa mieszaninę reakcyjną do 65°C, obniżając ciśnienie w reaktorze do 300 mbar. Następnie dodaje się 130,7 g 49,7% wodnego roztworu NaOH w czasie 3,0 godziny, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie reakcji utrzymuje się temperaturę w zakresie 64-67°C, a ciśnienie na poziomie 300±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w tych warunkach jeszcze przez 0,5 godziny, w celu zakończenia reakcji. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela się dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z roztworu żywicy oddestylowuje się a nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując żywicę o następujących właściwościach:

LEP - 0,504 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 1,580% zawartość α-glikoli - 0,242%

W następnym etapie procesu do żywicy dodaje się 55,9 g toluenu, 32,78 g alkoholu izopropylowego i 9,6 g wody. Przy ciągłym mieszaniu roztwór żywicy podgrzewa się do 50°C i w czasie 15 minut dozuje się 16,5 g 49,7% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejną 1 godzinę i 45 minut, utrzymując temperaturę 50-55°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 70°C, dodaje się gorącą wodę w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela się dolną warstwę solanki. Roztwór żywicy po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając rozpuszczalniki i wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,545 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,004%, zawartość α-glikoli - 0,550%.

PL 222 754 B1

Ciekłe żywice epoksydowe otrzymywane sposobem według wynalazku charakteryzują się wysoką jakością. Zawierają poniżej 2,5% grup α-glikolowych oraz poniżej 0,05% chloru hydrolizującego.

Sposób według wynalazku pozwala osiągać wysoką jakość żywic, osiąganą dotychczas tylko metodami dwuetapowymi z zastosowaniem kłopotliwych katalizatorów przeniesienia fazowego.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób otrzymywania ciekłych żywic epoksydowych, znamienny tym, że:

   • epichlorohydrynę, węglowodór polihydroksyfenolowy i wodę przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do temperatury 25-85°C, aż do całkowitego rozpuszczenia węglowodoru polihydroksyfenolowego, nadal mieszając dozuje się wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego, przy czym stosunki molowe wynoszą węglowodór polihydroksyfenolowy : epichlorohydryna : woda : wodorotlenek metalu alkalicznego jak 1:6,5-11,5:0,4-3,4 :0,025-0,15, i reakcję prowadzi się, aż do uzyskania ponad 70% konwersji węglowodoru polihydroksyfenolowego, • ciśnienie w reaktorze obniża się do 200-400 mbar, do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 62-72°C dodaje się 1,775-1,9 mola wodorotlenku metalu alkalicznego, w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, w czasie 2,5-4,5 godziny, następnie masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,25-2 godziny, usuwając wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji, • chlorek metalu alkalicznego powstały w procesie wymywa się wodą i oddziela się dolną warstwę solankową od warstwy organicznej, • z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, a do uzyskanej żywicy dodaje się 20-120% w stosunku do masy żywicy rozpuszczalników o składzie: 0-100% toluen, 0-100% alkoholu izopropylowego i 0-50% wody, całość przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do 40-60°C i w czasie 5-45 minut dodaje 0,03-1,03 mola wodorotlenku metalu alkalicznego w przeliczeniu na 1 mol węglowodoru polihydroksyfenolowego, reakcję prowadzi się przez kolejne 1-3 godziny, utrzymując temperaturę w zakresie 40-60°C, • mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 60-80°C, dodaje się gorącą wodę, oddziela się dolną warstwę solanki, • roztwór żywicy przemywa się gorącą wodą, w celu usunięcia chlorku metalu alkalicznego, • z roztworu żywicy oddestylowuje się rozpuszczalniki i wodę, a wydzieloną żywicę filtruje się.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie stosuje się bisfenol A jako węglowodór polihydroksyfenolowy.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie stosuje się bisfenol F jako węglowodór polihydroksyfenolowy.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu.
5. 5. Sposób według zastrz. 1 , znamienny tym, że w procesie stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu o stężeniu 40-50%.
6. 6. Sposób według zastrz. 1 , znamienny tym, że stosuje się wodorotlenek sodu jako wodorotlenek metalu alkalicznego.