PL225455B1 - Sposób otrzymywania glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli o wysokich parametrach jakościowych, stosowanych głównie jako rozcieńczalniki aktywne żywic epoksydowych oraz jako produkty pośrednie, między innymi w produkcji środków zmiękczających, optycznie aktywnych materiałów medycznych, dodatków do tworzyw sztucznych oraz środków powierzch niowo-czynnych.

Glicydylowe etery monohydroksylowych fenoli wytwarza się metodą jednostopniową lub dwustopniową podobnie jak ciekłe żywice epoksydowe na bazie polihydroksylowych fenoli, na przykład bisfenolu A (BPA). Proces jednostopniowy charakteryzuje się tym, że w etapie kondensacji faza add ycji epichlorohydryny do monohydroksylowego fenolu z utworzeniem chlorohydrynowego eteru pokrywa się z fazą jego dehydrochlorowania do glicydylowego eteru monohydroksylowego fenolu. Syntezę glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli prowadzi się w środowisku alkalicznym, przy dużym nadmiarze molowym epichlorohydryny (ECH) w stosunku do monohydroksylowego fenolu (MHP). Jako czynnik alkaliczny stosuje się najczęściej wodorotlenek sodu, który użyty w nadmiarze molowym umożliwia otrzymanie glicydylowego eteru monohydroksylowego fenolu bez dodatkowego etapu dehydrochlorowania, typowego dla procesu prowadzonego z niedomiarem molowym NaOH względem monohydroksylowego fenolu.

Przykładem tak zdefiniowanego jednostopniowego procesu z nadmiarem molowym NaOH w etapie kondensacji jest synteza ciekłych żywic metodą rozpuszczalnikową opisana w polskich patentach 172981 oraz w patencie 198669. W patencie 172981 stosuje się 2,04-2,28 moli NaOH na 1 mol bisfenolu A. Początkowo prowadzi się reakcję bisfenolu A i epichlorohydryny w obecności wody, izopropanolu i 5-20% całkowitej ilości NaOH, po ochłodzeniu mieszaniny dozuje się główną część NaOH, po czym oddziela się solankę, oddestylowuje się izopropanol, wodę i epichlorohydrynę, do produktu dodaje się rozpuszczalnik i 1-8% NaOH i kontynuuje się reakcję. W patencie 198669 mieszaninę węglowodoru polihydroksyfenolowego, epichlorohydryny, alkoholu izopropylowego i wody poddaje się reakcji z wodnym roztworem wodorotlenku metalu alkalicznego w ilości od 0,85 do 1,00 mola wodorotlenku w przeliczeniu na jedną grupę fenolową węglowodoru polihydroksyfenolowego, po końcowym dehydrochlorowaniu i oczyszczaniu produktu, po usunięciu frakcji wodnej zawierającej chlorek metalu alkalicznego i oddestylowaniu rozpuszczalników i nieprzereagowanej epichlorohydryny, reakcję prowadzi się w temperaturze w środowisku rozpuszczalników stosowanych w ilości od 20 do 150% w odniesieniu do masy żywicy oraz w obecności wody w ilości od 5 do 50% w odni esieniu do masy żywicy, wprowadzając do mieszaniny reakcyjnej wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego w ilości 0,8-1,2 mola wodorotlenku na 1 mol chloru związanego organicznie, z żywicy usuwa się frakcję wodną zawierającą chlorek metalu alkalicznego, przemywa się wodą, oraz poddaje się destylacji. Ciekłe żywice epoksydowe otrzymywane jednostopniową metodą rozpuszczalnikową zawierają ponad 2,5% grup α-glikolowych oraz ponad 0,05% chloru hydrolizującego.

Bardziej rozpowszechniony jest dwustopniowy proces syntezy, w którym etapy addycji i deh ydrochlorowania są rozdzielone w czasie. W metodzie dwustopniowej zmniejsza się udział reakcji konkurencyjnych i niepożądane zużycie epichlorohydryny, na korzyść wzrostu wydajności produktu. W charakterze katalizatorów addycji stosowane są na ogół trzeciorzędowe aminy, czwartorzędowe sole i zasady amoniowe oraz analogiczne fosfiny i związki fosfoniowe. I tak, firma Dow Global Technologies Inc. w patencie WO 2009/120685 zastrzega proces produkcji ciekłych żywic epoksydowych obejmujący:

- mieszanie polihydroksylowego fenolu z epihalogenohydryną w obecności jonowego katalizatora z wytworzeniem halogenohydrynowego produktu pośredniego reakcji,

- reakcję części halogenohydrynowego produktu pośredniego z wodorotlenkiem metalu alkalicznego z otrzymaniem stałej soli w postaci suspensji w ciekłej mieszaninie zdehydrohalogenowego produktu i nieprzereagowanego halogenohydrynowego produktu pośredniego, przy czym wodorotlenek stosowany jest w ilości mniejszej od stechiometrycznej,

- usuwanie wody i epihalogenohydryny z mieszaniny reakcyjnej w postaci par,

- wydzielanie stałej soli z ciekłej mieszaniny,

- reakcję pozostałej części nieprzereagowanego halogenohydrynowego produktu pośredniego z wodorotlenkiem metalu alkalicznego w obecności wody z wytworzeniem roztworu organicznego, zawierającego żywicę epoksydową i nieprzereagowaną epihalogenohydrynę i wodnego roztworu, zawierającego sól,

PL 225 455 B1

- oddzielanie wodnego roztworu od organicznego,

- usuwanie nieprzereagowanej epichlorohydryny z ciekłej żywicy epoksydowej.

Zwykle w procesie wytwarzania glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli oraz żywic epoksydowych część grup epoksydowych ulega hydrolizie, w wyniku której powstają grupy α-glikolowe na końcach cząsteczek otrzymanego produktu. Doskonałe właściwości przetwórcze, w tym wysoką temperaturę zeszklenia, zapewniają żywice o zawartości grup α-glikolowych poniżej 1%. Wyższa zawartość tych grup w żywicach wskazuje na nieprawidłowości w procesie jej wytwarzania oraz powoduje utrudnienia w usuwaniu zanieczyszczeń z żywicy w etapie przemywania jej roztworu wodą, z powodu tworzenia się emulsji. Jednym z najczęstszych sposobów ograniczenia wzrostu zawartości grup α-glikolowych w żywicy jest usuwanie produktów hydrolizy epichlorohydryny przed zawróceniem jej do reaktora (WO 9511266). Obecność chloru organicznie związanego w glicydylowych eterach monohydroksylowych fenoli oraz w żywicach epoksydowych, zwłaszcza chloru łatwo hydrolizującego występującego w grupach 1,2-chlorohydrynowych, jest również niepożądana. W przypadku żywic epoksydowych, wysoka zawartość chloru łatwo hydrolizującego powoduje pogorszenie stabilności termicznej i właściwości dielektrycznych oraz zmniejszenie funkcyjności żywicy. Zawartość chloru hydrolizującego w glicydylowych eterach monohydroksylowych fenoli oraz w żywicach epoksydowych nie przekracza zwykle 0,1%, a w odpowiednich produktach o standardzie światowym wynosi mniej niż 0,05%.

Celem wynalazku było opracowanie sposobu otrzymywania glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli o niskiej zawartości grup α-glikolowych i o niskiej zawartości chloru hydrolizującego, zapewniającego wysoką jakość produktu końcowego i niskie koszty produkcji.

Nieoczekiwanie okazało się, że możliwe jest uzyskanie glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli o wysokiej jakości w bezpośredniej reakcji monohydroksylowego fenolu, epichlorohydryny i wody z wodorotlenkiem metalu alkalicznego przy zastosowaniu proporcji reagentów w etapie addycji jak 1 : 3,0-8,0 : 0,35-1,50 : 0,05-0,30.

Istota sposobu według wynalazku polega na tym, że:

• epichlorohydrynę, monohydroksylowy fenol i wodę przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do temperatury 25-85°C, aż do całkowitego rozpuszczenia monohydroksylowego fenolu, nadal mieszając dozuje się wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego, przy czym stosuje się proporcje molowe monohydroksylowy fenol : epichlorohydryna : woda : wodorotlenek metalu alkalicznego jak 1 : 3,0-8,0 : 0,35-1,50 : 0,05-0,30, i reakcję prowadzi się, aż do uzyskania ponad 50% konwersji monohydroksylowego fenolu, • ciśnienie w reaktorze obniża się do 300-600 mbar, do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 60-70°C dodaje się 0,75-0,95 mola wodorotlenku metalu alkalicznego, w przeliczeniu na 1 mol monohydroksylowego fenolu, w czasie 1,5-3,5 godziny, następnie masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,25-1 godziny, po czym usuwa się wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną, a warstwę epichlorohydrynową zawraca się do środowiska reakcji, • chlorek metalu alkalicznego powstały w procesie wymywa się wodą i oddziela się dolną warstwę solankową od warstwy organicznej, • z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, a do pozost ałości po destylacji, o temperaturze 50-80°C, w obecności rozpuszczalnika lub bez jego dodatku, wprowadza się w czasie 5-45 minut 0,03-0,20 mola wodorotlenku metalu alkalicznego w przeliczeniu na 1 mol monohydroksylowego fenolu, reakcję prowadzi się przez kolejne 0,5-1,5 godziny, utrzymując temperaturę w zakresie 50-80°C, • do mieszaniny poreakcyjnej o temperaturze 50-80°C, dodaje się gorącą wodę, oddziela się dolną warstwę solanki, • roztwór glicydylowego eteru przemywa się gorącą wodą, • z roztworu glicydylowego eteru oddestylowuje się wodę oraz ewentualnie rozpuszczalnik, a wydzielony glicydylowy eter monohyroksylowego fenolu filtruje się.

Korzystnie jest, jeżeli jako monohydroksylowy fenol stosuje się fenol, o-krezol, tert-butylofenol, nonylofenol, lub dodecylofenol.

Korzystnie jest, jeżeli stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu.

Korzystnie jest, jeżeli stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu o stężeniu 40-50%.

Korzystnie jest, jeżeli jako wodorotlenek metalu alkalicznego stosuje się wodorotlenek sodu.

PL 225 455 B1

Sposób według wynalazku umożliwia prowadzenie addycji z wysoką wydajnością i wysoką selektywnością w niższym zakresie temperatur, w porównaniu do procesów addycji prowadzonych z zastosowaniem katalizatorów przeniesienia fazowego (amoniowych), wykazujących mniejszą aktywność w niższych temperaturach.

Ług sodowy użyty jako katalizator reakcji addycji jest tańszy od katalizatorów przeniesienia fazowego i nie wymaga stosowania kosztownych i skomplikowanych metod jego wydzielania, odzyskiwania i zawracania do procesu.

Ług łatwiej wymywa się z roztworu glicydylowego eteru monohydroksylowego fenolu, niż katalizatory przeniesienia fazowego, których nawet niewielka ilość, pozostająca w roztworze może powodować wzrost udziału reakcji oligomeryzacji w etapie destylacyjnego wydzielania glicydylowego eteru i pogorszenie jego barwy. Obecność śladowych ilości katalizatorów przeniesienia fazowego w produkcie końcowym może zakłócić przebieg procesu utwardzania kompozycji epoksydowej z udziałem glicydylowego eteru oraz niekorzystnie wpłynąć na zmianę właściwości przetwórczych produktu.

Oprócz tego w sposobie według wynalazku rozdział faz w etapie oddzielania solanki i warstw wodnych w etapie przemywania roztworu glicydylowego eteru monohydroksylowego fenolu nie przysparza żadnych kłopotów technologicznych; jest szybki i wyraźny, podczas gdy w dotychczas stosowanych rozwiązaniach występują problemy z rozdziałem faz.

Praca z katalizatorami przeniesienia fazowego wymaga dużej ostrożności, z uwagi na ich właściwości toksyczne.

P r z y k ł a d 1

Do reaktora o pojemności 1 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 524,77 g epichlorohydryny, 108,14 g o-krezolu i 27,00 g wody. Zawartość reaktora miesza się w temperaturze 25°C, aż do całkowitego rozpuszczenia o-krezolu, po czym dozuje się 12,40 g 48,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 25±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów. Konwersja o-krezolu oznaczona metodą chromatografii gazowej wynosi 76,44%.

W kolejnym etapie syntezy obniża się ciśnienie w reaktorze do 600 mbar. Następnie do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 60°C dodaje się 79,16 g 48,0% wodnego roztworu NaOH w czasie

1,5 godziny, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichloroh ydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie prowadzenia reakcji temperaturę utrzymuje się w zakresie 60-62°C, a ciśnienie na poziomie 600±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 15 minut. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując surowy produkt o następujących właściwościach:

Liczba epoksydowa (LEP) - 0,567 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,542%, zawartość α-glikoli - 0,16%.

Do surowego produktu o temperaturze 50°C, przy ciągłym mieszaniu, w czasie 5 minut dodaje się porcjami 0,65 g 48,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejne 30 minut, utrzymując temperaturę w zakresie 50-55°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI i oddziela się dolną warstwę solanki. Roztwór glicydylowego eteru o-krezolu po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając wodę i wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,598 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,021%, zawartość α-glikoli - 0,33%.

P r z y k ł a d 2

Do reaktora o pojemności 1 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 525,00 g epichlorohydryny, 262,43 g dodecylofenolu i 6,30 g wody. Zawartość reaktora podgrzewa się do 85°C i miesza, aż do całkowitego rozpuszczenia dodecyl ofenolu, po czym dozuje się 12,58 g 48,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 85±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów.

Konwersja dodecylofenolu wynosi 67,53%.

PL 225 455 B1

W kolejnym etapie syntezy mieszaninę reakcyjną podgrzewa się do 70°C, obniżając ciśnienie w reaktorze do 300 mbar. Następnie dodaje się 68,69 g 48,0% wodnego roztworu NaOH w czasie 3,5 godziny, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie reakcji utrzymuje się temperaturę w zakresie 68-70°C, a ciśnienie na poziomie 300±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w tych warunkach jeszcze przez 0,5 godziny. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując surowy produkt o następujących właściwościach:

LEP - 0,277 mol/100 g zawartość chloru hydrolizującego - 0,436% zawartość α-glikoli - 0,31%

Do surowego produktu o temperaturze 80°C, przy ciągłym mieszaniu, w czasie 5 minut dozuje się porcjami 5,50 g 48,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejne 1,5 godziny, utrzymując temperaturę na poziomie 78-80°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną schładza się do 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela dolną warstwę solanki. Roztwór glicydylowego eteru dodecylofenolu po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając wodę i wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,295 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 0,030%, zawartość α-glikoli - 0,57%.

P r z y k ł a d 3

Do reaktora o pojemności 1 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 277,59 g epichlorohydryny, 150,22 g tert-butylofenolu i 18,00 g wody. Zawartość reaktora miesza się w temperaturze 65°C, aż do całkowitego rozpuszczenia tert-butylofenolu, po czym dozuje się 4,08 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 65±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów.

Konwersja tert-butylofenolu wynosi 52,63%.

W kolejnym etapie syntezy obniża się ciśnienie w reaktorze do 500 mbar. Następnie do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 65°C dodaje się 65,31 g 49,0% wodnego roztworu NaOH w czasie godzin, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie prowadzenia reakcji temperaturę utrzymuje się w zakresie 64-66°C, a ciśnienie na poziomie 500±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,75 godziny. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując surowy produkt o następujących właściwościach:

Liczba epoksydowa (LEP) - 0,404 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 1,015%, zawartość α-glikoli - 0,28%.

Do surowego produktu o temperaturze 65°C, przy ciągłym mieszaniu, dodaje się 92,40 g toluenu i w czasie 15 minut dozuje się w sposób ciągły 16,33 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejną 1 godzinę, utrzymując temperaturę w zakresie 60-65°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną podgrzewa się do 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela się dolną warstwę solanki. Roztwór glicydylowego eteru tert-butylofenolu po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając toluen i wodę oraz wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,452 mol/100 g zawartość chloru hydrolizującego - 0,042% zawartość α-glikoli - 0,48%

P r z y k ł a d 4

Do reaktora o pojemności 2 dm wyposażonego w płaszcz grzewczy, wkraplacz, chłodnicę zwrotną i mieszadło wprowadza się 740,24 g epichlorohydryny, 220,35 g nonylofenolu i 9,00 g wody. Zawartość reaktora miesza się w temperaturze 75°C, aż do całkowitego rozpuszczenia nonylofenolu,

PL 225 455 B1 po czym dozuje się 24,49 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym w temperaturze 75±2°C, przy ciągłym mieszaniu reagentów.

Konwersja nonylofenolu wynosi 83,27%.

W kolejnym etapie syntezy obniża się ciśnienie w reaktorze do 400 mbar. Następnie do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 70°C dodaje się 61,23 g 49,0% wodnego roztworu NaOH w czasie 2 godzin, usuwając jednocześnie wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną i zawracając warstwę epichlorohydrynową do środowiska reakcji. W czasie prowadzenia reakcji te mperaturę utrzymuje się w zakresie 68-70°C, a ciśnienie na poziomie 400±20 mbar. Po wdozowaniu roztworu NaOH masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 1 godzinę. Następnie powstały chlorek sodu rozpuszcza się w wodzie i oddziela dolną warstwę solankową od warstwy organicznej. Z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, uzyskując surowy produkt o następujących właściwościach:

Liczba epoksydowa (LEP) - 0,317 mol/100 g, zawartość chloru hydrolizującego - 1,390%, zawartość α-glikoli - 0,15%.

Do surowego produktu o temperaturze 70°C, przy ciągłym mieszaniu, w czasie 45 minut dozuje się porcjami 9,80 g 49,0% wodnego roztworu NaOH. Po wprowadzeniu roztworu NaOH reakcję prowadzi się przez kolejną 1 godzinę, utrzymując temperaturę w zakresie 65-70°C. Po zakończeniu reakcji mieszaninę poreakcyjną utrzymuje się w temperaturze 70°C, dodaje się gorącą wodę, w celu rozpuszczenia powstałego NaCI, i oddziela się dolną warstwę solanki. Roztwór glicydylowego eteru nonylofenolu po kilkukrotnym przemyciu wodą poddaje się destylacji, usuwając wodę oraz wydzielając produkt, który po filtracji charakteryzuje się poniższymi właściwościami:

LEP - 0,338 mol/100 g zawartość chloru hydrolizującego - 0,049% zawartość α-glikoli - 0,71%.

Glicydylowe etery monohydroksylowych fenoli otrzymywane sposobem według wynalazku charakteryzują się wysoką jakością. Zawierają poniżej 1,0% grup α-glikolowych oraz poniżej 0,05% chloru hydrolizującego. Sposób według wynalazku pozwala osiągać wysoką jakość glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli, osiąganą dotychczas głównie metodami dwuetapowymi z zastosowaniem kłopotliwych katalizatorów przeniesienia fazowego.

Claims (5)

1. Sposób otrzymywania glicydylowych eterów monohydroksylowych fenoli, znamienny tym, że • epichlorohydrynę, monohydroksylowy fenol i wodę przy ciągłym mieszaniu podgrzewa się do temperatury 25-85°C, aż do całkowitego rozpuszczenia monohydroksylowego fenolu, nadal mieszając dozuje się wodny roztwór wodorotlenku metalu alkalicznego, przy czym stosuje się proporcje m olowe monohydroksylowy fenol : epichlorohydryna : woda : wodorotlenek metalu alkalicznego jak 1 : 3,0-8,0 : 0,35-1,50 : 0,05-0,30, i reakcję prowadzi się, aż do uzyskania ponad 50% konwersji monohydroksylowego fenolu, • ciśnienie w reaktorze obniża się do 300-600 mbar, do mieszaniny reakcyjnej o temperaturze 60-70°C dodaje się 0,75-0,95 mola wodorotlenku metalu alkalicznego, w przeliczeniu na 1 mol monohydroksylowego fenolu, w czasie 1,5-3,5 godziny, następnie masę reakcyjną miesza się jeszcze przez 0,25-1 godziny, po czym usuwa się wodę z układu reakcyjnego w postaci azeotropu z epichlorohydryną a warstwę epichlorohydrynową zawraca się do środowiska reakcji, • chlorek metalu alkalicznego powstały w procesie wymywa się wodą i oddziela się dolną warstwę solankową od warstwy organicznej, • z warstwy organicznej oddestylowuje się nieprzereagowaną epichlorohydrynę, a do pozost ałości po destylacji, o temperaturze 50-80°C, w obecności rozpuszczalnika lub bez jego dodatku, wprowadza się w czasie 5-45 minut 0,03-0,20 mola wodorotlenku metalu alkalicznego w przeliczeniu na 1 mol monohydroksylowego fenolu, reakcję prowadzi się przez kolejne 0,5-1,5 godziny, utrzymując temperaturę w zakresie 50-80°C, • do mieszaniny poreakcyjnej o temperaturze 50-80°C, dodaje się gorącą wodę, oddziela się dolną warstwę solanki, • roztwór glicydylowego eteru przemywa się gorącą wodą

PL 225 455 B1 • z roztworu glicydylowego eteru oddestylowuje się wodę oraz ewentualnie rozpuszczalnik, a wydzielony glicydylowy eter monohyroksylowego fenolu filtruje się.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monohydroksylowy fenol stosuje się o-krezol, tert-butylofenol, nonylofenol lub dodecylofenol.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu.

4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się wodorotlenek metalu alkalicznego w postaci wodnego roztworu o stężeniu 40-50%.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako wodorotlenek metalu alkalicznego stosuje się wodorotlenek sodu.