PL249486B1

PL249486B1 - Płyta wiórowa

Info

Publication number: PL249486B1
Application number: PL442767A
Authority: PL
Inventors: Tomasz Rydzkowski; Wiesław Szada-Borzyszkowski; Monika Szada-Borzyszkowska; Grzegorz Chomka; Jarosław Chodór
Original assignee: Politechnika Koszalińska
Priority date: 2022-11-09
Filing date: 2022-11-09
Publication date: 2026-04-27
Also published as: PL442767A1

Abstract

Zgłoszenie dotyczy płyty wiórowej, która posiada dwie warstwy zewnętrzne, pomiędzy którymi znajduje się trzecia warstwa wewnętrzna. Płyta wiórowa charakteryzuje się tym, że każda z warstw zewnętrznych (1, 1') składa się, między innymi, z igieł drzew iglastych w ilości od 3,000% do 15,150% wag. oraz wiórów drzewnych w ilości od 15,150% do 27,300% wag. W skład płyty wiórowej wchodzi również żywica klejowa, emulsja mocznikowa, utwardzacz oraz woda.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest płyta wiórowa. Płyty wiórowe znajdują szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach techniki i przemysłu, a w szczególności w przemyśle meblarskim i budowlanym. Wykorzystuje się je do produkcji mebli oraz materiałów konstrukcyjnych.

W stanie techniki, znany jest szereg publikacji, w których ujawnione zostały różne rozwiązania odnoszące się do budowy, składu, i sposobu wytwarzania płyt wiórowych.

Z opisu wzoru użytkowego PL 64595 Y1, znana jest wzmocniona płyta wiórowa składająca się z warstwy zaklejonych wiórów przedzielonych siatkami z włókna szklanego. Pomiędzy siatkami z włókna szklanego znajdują się zaklejone warstwy wiórów. Wzmocniona płyta wiórowa może posiadać siatkę z włókna szklanego, która jest wprowadzana w strefę warstwy zewnętrznej na powierzchni płyty, albo w warstwę środkową płyty, lub w obu warstwach równocześnie. W procesie formowania wzmocnionej płyty wiórowej, klej nanosi się na wióry drzewne, z których następnie formowana jest odpowiednio warstwa zewnętrzna, warstwa środkowa i następna warstwa zewnętrzna. Siatkę z włókna szklanego wprowadza się w postaci taśmy bez końca. Wzmocniona płyta wiórowa ma zwiększoną wytrzymałość na rozciąganie prostopadłe do płaszczyzny, i może być stosowana zarówno w meblarstwie, jak i w budownictwie do wytwarzania elementów konstrukcyjnych narażonych na działanie naprężeń zginających.

Z publikacji patentowej KR100639360B1, znany jest sposób wytwarzania sztucznej sklejki przy użyciu igieł sosnowych jako głównego materiału, charakteryzujący się tym, że składa się on z 33 do 45% wagowo igieł sosnowych, 10 do 18% wagowo proszku węgla drzewnego o wielkości cząstek 30 do 150 mesh i 40 do 52% masy kleju na bazie żywicy syntetycznej. Sklejka z igłami sosnowymi prawie nie emituje lotnych związków organicznych, takich jak formaldehyd, i może tłumić zasiedlanie szkodliwych owadów, takich jak karaluchy. Sklejka jest odpowiednia do produkcji mebli i materiałów do wnętrz budynków, zwłaszcza zlewozmywaków kuchennych.

Z opisu wzoru użytkowego PL 65933 Y1, znana jest kompozytowa płyta wiórowo-mineralna jedno lub wielowarstwowa. Płyta kompozytowa charakteryzuje się tym, że każda warstwa zbudowana jest z rozmieszczonych równomiernie wypełnień z wiórów i wypełnień z wełny mineralnej. Zawiera wypełnienie 30% z wełny mineralnej, które obniża palność płyty o 18-30%. Dodatek wełny mineralnej do 30% nie wpływa istotnie na parametry wytrzymałościowe płyty, a ponadto, płyta z dodatkiem wełny mineralnej charakteryzuje się obniżonym spęcznieniem i zmniejszoną nasiąkliwością, oraz obniżonym współczynnikiem przewodnictwa cieplnego.

W opisie wzoru użytkowego PL 66155 Y1, ujawniona jest wielowarstwowa płyta wiórowa o obniżonej gęstości, która charakteryzuje się tym, że składa się z warstw zewnętrznych złożonych z równomiernie rozmieszczonych wiórów drzewnych, oraz warstwy wewnętrznej stanowiącej mieszaninę wiórów drzewnych i prażonych nasion kukurydzy. Dodatek prażonych nasion kukurydzy w ilości wagowej 50% pozwala uzyskać obniżony współczynnik przewodzenia ciepła na poziomie 0,13 W/mK. Wytrzymałość na zginanie przedmiotowej płyty wynosi około 6 N/mm 2, natomiast moduł sprężystości wynosi około 900 N/mm². Płyta wiórowa przeznaczona jest do stosowania w meblarstwie i w budownictwie do aranżacji wnętrz.

W tłumaczeniu patentu europejskiego PL/EP 2081743 T3, ujawniona została płyta wiórowa i/lub pilśniowa, zawierająca popcorn, oraz sposób jej wytwarzania. Wynalazek dotyczy tworzyw drewnopodobnych i/lub kompozytów, w szczególności płyt wiórowych i pilśniowych, a także kompozytów, które zawierają lignocelulozę i popcorn. W płycie wiórowej i/lub pilśniowej zastosowano tworzywo drewnopodobne i kompozyt, tj. popcorn, jako materiał nadający strukturę i stabilizujący wymiary. Poprzez dodanie do płyty prażonej kukurydzy można zmniejszyć gęstość objętościową, natomiast korzystne właściwości płyt wiórowych i/lub pilśniowych nie ulegają pogorszeniu, a nawet w niektórych zastosowaniach, w ramach tego wynalazku, mogą jeszcze ulegać poprawie.

W chińskim zgłoszeniu patentowym CN105082302A, ujawniony został sposób przetwarzania surowców biomasy przez pektynazę, w celu wytworzenia płyty wiórowej o wysokiej wytrzymałości. Płyta wiórowa zawiera drewno lub wióry niedrewniane lub bambusowe; procent wagowy drewna lub wiórów niedrzewnych lub bambusowych w płycie wiórowej wynosi 90-98%, a resztę składników płyty wiórowej stanowi klej z żywicy mocznikowo-formaldehydowej, lub klej z żywicy fenolowej, lub klej izocyjanianowy, lub klej z naturalnego polimeru. Sposób wytwarzania obejmuje etapy przetwarzania pektynazy, rozdrabniania, wytwarzania wiórów, suszenia, klejenia, układania nawierzchni, prasowania na gorąco, obróbki końcowej, i testowania wydajności; lub rozdrabniania surowców, produkcji wiórów, przetwarzania pektynazy, suszenia, klejenia, brukowania, prasowania na gorąco, obróbki końcowej, i testowania wydajności.

Zgodnie z metodą produkcji, surowe materiały drzewne lub surowe materiały niedrzewne lub bambus są przetwarzane na surowce w kształcie wiórków. Płyta wiórowa charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, niskim zużyciem kleju, niską emisją wolnego formaldehydu i cyklicznym wykorzystaniem.

Na podstawie znanego stanu techniki można stwierdzić, że w literaturze z dziedziny techniki odnoszącej się do wytwarzania płyt wiórowych, nie są znane rozwiązania, w których wykorzystuje się odpady leśne jako surowiec do ich produkcji. Tym samym, niniejszy wynalazek rozwiązuje problem techniczny, który polega na efektywnym wykorzystaniu odpadów leśnych w technologiach wytwarzania płyt wiórowych. Dodatkowo, problemem technicznym, przed którym stanęli twórcy niniejszego wynalazku stało się opracowanie składu płyty wiórowej, w której główny i powszechnie stosowany składnik, tj. wióry drzewne, zostanie częściowo zastąpiony odpadami leśnymi, jak na przykład igłami drzew iglastych.

W związku z powyższym, Zgłaszający opracował rozwiązanie eliminujące braki i niedoskonałości wynikające ze stanu techniki.

Istotę wynalazku stanowi płyta wiórowa posiadająca dwie warstwy zewnętrzne, pomiędzy którymi znajduje się trzecia, warstwa wewnętrzna. Płyta wiórowa według wynalazku charakteryzuje się tym, że każda z warstw zewnętrznych składa się z igieł drzew iglastych w ilości od 3,000% do 15,150% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, wiórów drzewnych w ilości od 15,150% do 27,300% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, żywicy klejowej w ilości 1,265% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, emulsji mocznikowej w ilości 0,155% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, utwardzacza w ilości 0,015% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, oraz wody w ilości 1,265% wag. w stosunku do masy całej kompozycji. Warstwa wewnętrzna płyty wiórowej składa się z wiórów drzewnych w ilości 61,600% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, żywicy klejowej w ilości 2,535% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, emulsji mocznikowej w ilości 0,300% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, utwardzacza w ilości 0,030% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, oraz wody w ilości 2,535% wag. w stosunku do masy całej kompozycji. Korzystnie, wióry drzewne w obu warstwach zewnętrznych mają średnią grubość 0,25 mm i średnią długość 3,5 mm, a wióry drzewne w warstwie wewnętrznej mają średnią grubość 0,50 mm i średnią długość 40 mm. Korzystnie, w obu warstwach zewnętrznych, stosunek wagowy igieł drzew iglastych do wiórów drzewnych wynosi od 50%:50% do 10%:90%. Korzystnie, igły drzew iglastych w obu warstwach zewnętrznych stanowią wsad, którego 50% stanowią igły o maksymalnym wymiarze do 1 mm, od 25% do 30%, stanowią igły o wymiarach w przedziale od 1 do 2 mm, i od 20% do 25% stanowią igły o wymiarach w przedziale od 2 do 15 mm. Korzystnie, igły drzew iglastych w obu warstwach zewnętrznych wybrane są spośród igieł sosnowych, lub igieł świerkowych, lub igieł jodłowych. Korzystnie, gdy igły drzew iglastych oraz wióry drzewne mają wilgotność w przedziale od 6% do 8%.

Tym samym wynalazek rozwiązuje problem dostępności surowca drzewnego niezbędnego do produkcji płyt wiórowych, zastępując znaczną część wiórów igłami drzew iglastych. Korzystnym skutkiem takiego rozwiązania jest ograniczenie zużycia drewna, przy wykorzystaniu igieł drzew iglastych, traktowanych jako odpad. Płyta wiórowa według wynalazku może zostać wykorzystana w konstrukcjach budowlanych, meblarstwie, wzornictwie, a także w innych branżach drzewnych, podobnie jak standardowa płyta wiórowa. Dodatkowo, taka płyta wykazuje ciekawy efekt wizualizacyjny, a więc może zostać wykorzystana dodatkowo jako element konstrukcyjny lub dekoracyjny, i w budownictwie do aranżacji wnętrz. Dodatkowym efektem może być uwalniający się z płyty zapach olejków eterycznych. Zapach ten jest naturalny, przyjemny, i bardzo pozytywnie postrzegany przez ludzi.

Zgodnie z powyższym, problemy techniczne wynikające z rozwiązań ujawnionych w stanie techniki zostały rozwiązane dzięki płycie wiórowej, stanowiącej przedmiot niniejszego wynalazku.

Płyta wiórowa według wynalazku została przedstawiona w przykładach wykonania i na rysunku na którym:

Fig. 1 przedstawia przekrój płyty wiórowej z dodatkiem igieł drzew iglastych

Fig. 2 przedstawia widok płyty wiórowej: a) 10% igieł; b) 20% igieł; c) 30% igieł; d) 40% igieł

Fig. 3 przedstawia przekrój płyty wiórowej z dodatkiem 10% igieł drzew iglastych: a) jodły;

b) świerku

Fig. 4 przedstawia przekrój płyty wiórowej z dodatkiem 20% igieł drzew iglastych: a) jodły; b) świerku

Fig. 5 przedstawia przekrój płyty wiórowej z dodatkiem 30% igieł drzew iglastych: a) jodły; b) świerku

Fig. 6 przedstawia przekrój płyty wiórowej z dodatkiem 40% igieł drzew iglastych: a) jodły; b) świerku

Pierwszy przykład wykonania

W pierwszym przykładzie wykonania wytworzona została płyta wiórowa posiadająca dwie jednakowe warstwy zewnętrzne 1, 1’, pomiędzy którymi znajdowała się trzecia warstwa, tj. warstwa wewnętrzna 2. W skład warstw zewnętrznych wchodziły igły sosnowe w ilości 3,000% wag., wióry drzewne w ilości 27,300% wag., żywica klejowa w ilości 1,265% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,155% wag., utwardzacz w ilości 0,015% wag., oraz woda w ilości 1,265% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W skład warstwy wewnętrznej 2 wchodziły wióry drzewne w ilości 61,600% wag., żywica klejowa w ilości 2,535% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,300% wag., utwardzacz w ilości 0,030% wag., oraz woda w ilości 2,535% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W pierwszym przykładzie wykonania, wióry drzewne w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’ miały średnią grubość 0,25 mm i średnią długość 3,5 mm, zaś wióry drzewne w warstwie wewnętrznej 2 miały średnią grubość 0,50 mm i średnią długość 40 mm. W tym przykładzie wykonania, stosunek wagowy igieł sosnowych do wiórów drzewnych wynosił, w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’, niezależnie 10%:90%. Do przygotowania płyty wiórowej według tego przykładu wykonania użyto igieł sosnowych oraz wiórów drzewnych mających wilgotność wynoszącą 6%. W tym przykładzie wykonania, igły sosnowe stanowiły wsad, którego 50% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 1 mm, 25% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 2 mm, i 25% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 7 mm. W tym przykładzie wykonania, do uformowania płyty wiórowej oraz sklejenia igieł sosnowych i wiórów drzewnych w warstwach zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2, przygotowany został klej, który składał się z opisanych wyżej składników, które scharakteryzowano pod względem jakościowym i ilościowym. Klej stanowiła mieszanina żywicy klejowej będącej żywicą mocznikowo-formaldehydową, emulsji mocznikowej, utwardzacza i wody. Żywica mocznikowo-formaldehydowa miała lepkość 400 mPa-s i pH wynoszące 7. Emulsję mocznikową, której zadaniem było ograniczenie wydzielania się wolnego formaldehydu w czasie procesu formowania, stanowiła mieszanina amoniaku, utropiny i mocznika w której procentowy udział składników wynosił odpowiednio: 40%, 30%, 30%. Funkcję utwardzacza pełnił chlorek amonowy z dodatkiem wody amoniakalnej, którego zadaniem było zmniejszenie pH do wartości 5,5. W skład kleju wchodziła również woda pełniąca rolę modyfikatora lepkości.

Po zmieszaniu składników, zgodnie ze składem ilościowym i jakościowym odpowiadającym każdej z warstw zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2, przeprowadzony został proces formowania. Proces formowania odbywał się metodą prasowania na gorąco przy maksymalnym nacisku 3 N/mm², w temperaturze 180°C, przez 350 s. W wyniku procesu formowania, otrzymano płytę wiórową o grubości 16 mm, gęstości 695 kg/m³ i wytrzymałości na zginanie wynoszącej 12,45 N/mm². Płyta wiórowa otrzymana zgodnie z tym przykładem wykonania pozwala na zmniejszenie zużycia materiału bazowego, tj. wiórów, poprzez zastąpienie części wiórów drzewnych igłami sosnowymi. Dodatkowo, kolejną korzyścią jest atrakcyjny wygląd uzyskanej płyty odznaczający się tym, że na jasnej powierzchni widoczne są ciemne pasma igieł sosnowych, co daje interesujący efekt dekoracyjny. Niewątpliwą zaletą jest to, iż płyta wiórowa utworzona zgodnie z pierwszym przykładem wykonania uwalnia przyjemny sosnowy zapach, który jest bardzo pozytywnie postrzegany.

Drugi przykład wykonania

W drugim przykładzie wykonania wytworzona została płyta wiórowa posiadająca dwie jednakowe warstwy zewnętrzne 1, 1’, pomiędzy którymi znajduje się trzecia warstwa, tj. warstwa wewnętrzna 2. W skład warstw zewnętrznych wchodziły igły świerkowe w ilości 9,100% wag., wióry drzewne w ilości 21,200% wag., żywica klejowa w ilości 1,265% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,155% wag., utwardzacz w ilości 0,015% wag., oraz woda w ilości 1,265% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W skład warstwy wewnętrznej 2 wchodziły wióry drzewne w ilości 61,600% wag., żywica klejowa w ilości 2,535% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,300% wag., utwardzacz w ilości 0,030% wag., oraz woda w ilości 2,535% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W drugim przykładzie wykonania, wióry drzewne w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’ miały średnią grubość 0,25 mm i średnią długość 3,5 mm, zaś wióry drzewne w warstwie wewnętrznej 2 miały średnią grubość 0,50 mm i średnią długość 40 mm. W tym przykładzie wykonania, stosunek wagowy igieł świerkowych do wiórów drzewnych wynosił, w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’, niezależnie 30%:70%. Do przygotowania płyty wiórowej według tego przykładu wykonania użyto igieł świerkowych oraz wiórów drzewnych mających wilgotność wynoszącą 7%. W tym przykładzie wykonania, igły świerkowe stanowiły wsad, którego 50% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 1 mm, 30% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 1,5 mm, i 20% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 10 mm. W tym przykładzie wykonania, do uformowania płyty wiórowej oraz sklejenia igieł świerkowych i wiórów drzewnych w warstwach zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2, przygotowany został klej, który składał się z opisanych wyżej składników, które scharakteryzowano pod względem jakościowym i ilościowym. Klej stanowiła mieszanina żywicy klejowej będącej żywicą mocznikowo-formaldehydową, emulsji mocznikowej, utwardzacza i wody. Żywica mocznikowo-formaldehydowa miała lepkość 800 mPa-s i pH wynoszące 7. Emulsję mocznikową, której zadaniem było ograniczenie wydzielania się wolnego formaldehydu w czasie procesu formowania, stanowiła mieszanina amoniaku, utropiny i mocznika, w której procentowy udział składników wynosił odpowiednio : 40%, 30%, 30%. Funkcję utwardzacza pełnił chlorek amonowy z dodatkiem wody amoniakalnej, którego zadaniem było zmniejszenie pH do wartości 5,5. W skład kleju wchodziła również woda pełniąca rolę modyfikatora lepkości.

Po zmieszaniu składników, zgodnie ze składem ilościowym i jakościowym odpowiadającym każdej z warstw zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2 przeprowadzony został proces formowania. Proces formowania odbywał się metodą prasowania na gorąco przy maksymalnym nacisku 3 N/mm², w temperaturze 180°C, przez 350 s. W wyniku procesu formowania, otrzymano płytę wiórową o grubości 16 mm, gęstości 695 kg/m³ i wytrzymałości na zginanie wynoszącej 12,00 N/mm². Płyta wiórowa otrzymana zgodnie z tym przykładem wykonania pozwala na zmniejszenie zużycia materiału bazowego, tj. wiórów, poprzez zastąpienie części wiórów drzewnych igłami świerkowymi. Dodatkowo, kolejną korzyścią jest atrakcyjny wygląd uzyskanej płyty odznaczający się tym, że na jasnej powierzchni widoczne są ciemne pasma igieł świerkowych, co daje interesujący efekt dekoracyjny. Niewątpliwą zaletą jest to, iż płyta wiórowa utworzona zgodnie z drugim przykładem wykonania uwalnia przyjemny świerkowy zapach, który jest bardzo pozytywnie postrzegany.

Trzeci przykład wykonania

W trzecim przykładzie wykonania wytworzona została płyta wiórowa posiadająca dwie jednakowe warstwy zewnętrzne 1, 1’, pomiędzy którymi znajduje się trzecia warstwa, tj. warstwa wewnętrzna 2. W skład warstw zewnętrznych wchodziły igły jodłowe w ilości 15,150% wag., wióry drzewne w ilości 15,150% wag., żywica klejowa w ilości 1,265% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,155% wag., utwardzacz w ilości 0,015% wag., oraz woda w ilości 1,265% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W skład warstwy wewnętrznej 2 wchodziły wióry drzewne w ilości 61,600% wag., żywica klejowa w ilości 2,535% wag., emulsja mocznikowa w ilości 0,300% wag., utwardzacz w ilości 0,030% wag., oraz woda w ilości 2,535% wag., w stosunku do masy całej kompozycji. W trzecim przykładzie wykonania, wióry drzewne w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’ miały średnią grubość 0,25 mm i średnią długość 3,5 mm, zaś wióry drzewne w warstwie wewnętrznej 2 miały średnią grubość 0,50 mm i średnią długość 40 mm. W tym przykładzie wykonania, stosunek wagowy igieł jodłowych do wiórów drzewnych wynosił, w obu warstwach zewnętrznych 1, 1’, niezależnie 50%:50%. Do przygotowania płyty wiórowej według tego przykładu wykonania użyto igieł jodłowych oraz wiórów drzewnych mających wilgotność wynoszącą 8%. W tym przykładzie wykonania igły jodłowe stanowiły wsad, którego 50% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 1 mm, 30% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 2 mm, i 20% stanowiły igły o maksymalnym wymiarze do 15 mm. W tym przykładzie wykonania, do uformowania płyty wiórowej oraz sklejenia igieł jodłowych i wiórów drzewnych w warstwach zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2, przygotowany został klej, który składał się z opisanych wyżej składników, które scharakteryzowano pod względem jakościowym i ilościowym. Klej stanowiła mieszanina żywicy klejowej będącej żywicą mocznikowo-formaldehydową, emulsji mocznikowej, utwardzacza, i wody. Żywica mocznikowo-formaldehydowa miała lepkość 2000 mPa-s i pH wynoszące 7. Emulsję mocznikową, której zadaniem było ograniczenie wydzielania się wolnego formaldehydu w czasie procesu formowania, stanowiła mieszanina amoniaku, utropiny i mocznika, w której procentowy udział składników wynosił odpowiednio: 40%, 30%, 30%. Funkcję utwardzacza pełnił chlorek amonowy z dodatkiem wody amoniakalnej, którego zadaniem było zmniejszenie pH do wartości 5,5. W skład kleju wchodziła również woda pełniąca rolę modyfikatora lepkości.

Po zmieszaniu składników, zgodnie ze składem ilościowym i jakościowym odpowiadającym każdej z warstw zewnętrznych 1, 1’ i warstwie wewnętrznej 2,przeprowadzony został proces formowania. Proces formowania odbywał się metodą prasowania na gorąco przy maksymalnym nacisku 3 N/mm², w temperaturze 180°C, przez 350 s. W wyniku procesu formowania, otrzymano płytę wiórową o grubości 16 mm, gęstości 685 kg/m³ i wytrzymałości na zginanie wynoszącej 11,10 N/mm². Płyta wiórowa otrzymana zgodnie z tym przykładem wykonania pozwala na zmniejszenie zużycia materiału bazowego, tj. wiórów, poprzez zastąpienie części wiórów drzewnych igłami jodłowymi. Dodatkowo, kolejną korzyścią jest atrakcyjny wygląd uzyskanej płyty odznaczający się tym, że na jasnej powierzchni widoczne są ciemne pasma igieł jodłowych, co daje interesujący efekt dekoracyjny. Niewątpliwą zaletą jest to, iż płyta wiórowa utworzona zgodnie z trzecim przykładem wykonania uwalnia przyjemny jodłowy zapach, który jest bardzo pozytywnie postrzegany.

Claims

1. Płyta wiórowa posiadająca dwie warstwy zewnętrzne, pomiędzy którymi znajduje się trzecia, warstwa wewnętrzna, znamienna tym, że każda z warstw zewnętrznych (1, 1’) składa się z igieł drzew iglastych w ilości od 3,000% do 15,150% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, wiórów drzewnych w ilości od 15,150% do 27,300% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, żywicy klejowej w ilości 1,265% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, emulsji mocznikowej w ilości 0,155% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, utwardzacza w ilości 0,015% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, oraz wody w ilości 1,265% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, zaś warstwa wewnętrzna (2) składa się z wiórów drzewnych w ilości 61,600% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, żywicy klejowej w ilości 2,535% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, emulsji mocznikowej w ilości 0,300% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, utwardzacza w ilości 0,030% wag. w stosunku do masy całej kompozycji, oraz wody w ilości 2,535% wag. w stosunku do masy całej kompozycji.

2. Płyta wiórowa według zastrz. 1, znamienna tym, że wióry drzewne w obu warstwach zewnętrznych (1, 1’) mają średnią grubość 0,25 mm i średnią długość 3,5 mm, a wióry drzewne w warstwie wewnętrznej (2) mają średnią grubość 0,50 mm i średnią długość 40 mm.

3. Płyta wiórowa według zastrz. 1, znamienna tym, że w obu warstwach zewnętrznych (1, 1’) stosunek wagowy igieł drzew iglastych do wiórów drzewnych wynosi od 50%:50% do 10%:90%.

4. Płyta wiórowa według zastrz. 1, znamienna tym, że igły drzew iglastych w obu warstwach zewnętrznych (1, 1’) stanowią wsad, którego 50% stanowią igły o maksymalnym wymiarze do 1 mm, od 25% do 30% stanowią igły o wymiarach w przedziale od 1 do 2 mm, i od 20% do 25% stanowią igły o wymiarach w przedziale od 2 do 15 mm.

5. Płyta wiórowa według zastrz. 1, znamienna tym, że igły drzew iglastych w obu warstwach zewnętrznych (1, 1’) wybrane są spośród igieł sosnowych lub igieł świerkowych, lub igieł jodłowych.

6. Płyta wiórowa według zastrz. 1, znamienna tym, że igły drzew iglastych oraz wióry drzewne mają wilgotność w przedziale od 6% do 8%.