RS63002B1 - Upotreba oksidovanog holesterol sulfata (ocs) za lečenje akutnog otkazivanja jetre - Google Patents

Description

Opis

OBLAST TEHNIKE

[0001] Ovaj opis se uopšteno odnosi na prevenciju i/ili lečenje ishemije, disfunkcije organa i/ili otkazivanja organa, i nekroze i/ili apoptoze povezane sa disfunkcijom/otkazivanjem organa. Na primer, ovaj opis obezbeđuje kompozicije i postupke za prevenciju/lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja organa dovođenjem u kontakt organa sa jednim ili više oksidovanih holesterol sulfata (OCS). Organ može biti in vivo ili ex vivo.

UVOD

[0002] Nekroza je oblik povrede ćelije koji dovodi do prerane smrti ćelija u živom tkivu autolizom. Nekrozu izazivaju faktori koji se nalaze van ćelije ili tkiva, kao što su infekcija, toksini, ili trauma, što dovodi do neregulisanog varenja ćelijskih komponenti. Nasuprot tome, apoptoza je prirodno programirani i ciljani uzrok smrti ćelije. Dok apoptoza često ima blagotvorne efekte na organizam, nekroza je skoro uvek štetna i može biti fatalna. U nekim slučajevima, ove dve pojave su povezane tako što nekrotične ćelije oslobađaju faktore koji izazivaju apoptozu u okolnim ćelijama i tkivima.

[0003] Ćelije koje umiru usled nekroze ne prate put transdukcije apoptotičnog signala, već se aktiviraju različiti receptori koji dovode do gubitka integriteta ćelijske membrane i nekontrolisanog oslobađanja produkata ćelijske smrti u međućelijski prostor. Ovo u okolnom tkivu pokreće inflamatorni odgovor koji sprečava obližnje fagocite da lociraju i eliminišu mrtve ćelije fagocitozom. Iz ovog razloga, često je neophodno hirurški ukloniti nekrotično tkivo, postupak poznat kao debridman. Nelečena nekroza dovodi do nagomilavanja mrtvog tkiva u raspadanju i ostataka ćelija na ili blizu smrti ćelije. Klasičan primer je gangrena.

[0004] Disfunkcija organa je stanje u kojem organ ne obavlja svoju očekivanu, željenu ili uobičajenu funkciju. Otkazivanje organa je disfunkcija organa do te mere da se normalna homeostaza ne može održati bez spoljašnje kliničke intervencije. Ova dva stanja se javljaju u kontinualnom postepenom povećanju fiziološkog poremećaja i široko variraju od blagog stepena disfunkcije organa do potpuno ireverzibilnog otkazivanja organa. Disfunkcija i otkazivanje organa mogu biti akutni, razvijajući se brzo (npr. kao rezultat akutnog oštećenja kao što je bakterijska infekcija, teške opekotine, itd), ili mogu biti hronični, razvijajući se tokom dužeg perioda ili vremena (npr. kao posledica dugotrajne izloženosti lekovima koji su toksični za organe). Sindrom multiple disfunkcije organa (MODS, ranije poznat kao otkazivanje više organa (MOF) ili otkazivanje više sistema organa (MSOF)), odnosi se na otkazivanje dva ili više organa ili sistema organa u isto vreme, na primer, kardiovaskularnog i bubrežnog sistema. U nekim slučajevima, jedan etiološki agens ili događaj se može identifikovati kao iniciranje procesa bolesti ali to nije uvek slučaj; disfunkcija ili otkazivanje mogu biti uzrokovani sa više faktora i/ili uzročnih agenasa koji možda nikada neće biti identifikovani. Čest proksimalni uzrok je ishemija praćena upalom i nekrozom.

[0005] Disfunkcija i otkazivanje organa imaju velike kliničke i ekonomske posledice. Cena kliničke intervencije je izuzetno visoka i obično uključuje intenzivne mere održavanja života i za akutne i za hronične bolesti. Uglavnom, mortalitet se kreće od oko 30% do oko 100% i nije se značajno promenio od 1980-ih. Šanse za preživljavanje se menjaju kako se povećava broj uključenih organa, posebno ako je uključena kardiovaskularna disfunkcija. Za pacijente koji prežive, potpuni oporavak normalne funkcije možda neće nastupiti mnogo godina, ili se nikada neće dogoditi.

[0006] Trenutno ne postoji sredstvo koje može da preokrene ustanovljeno otkazivanje organa, a terapija je ograničena na lečenje osnovnog uzroka, ako je poznat, i pomoćnu negu kao što je očuvanje hemodinamike, nivoa tečnosti, pH ravnoteže i disanja.

[0007] Jedno moguće lečenje za ozbiljno otkazivanje organa je transplantacija organa od donatora. Međutim, organi koji se uzimaju za transplantaciju takođe mogu patiti od disfunkcije usled ishemijskog gubitka tečnosti, promena pH vrednosti, ketoacidoze i drugih problema povezanih sa uklanjanjem od donatora i izlaganjem ex vivo okruženju tokom transporta i skladištenja. Na primer, visoki nivoi inflamatornih citokina mogu biti prisutni u organima pre transplantacije i mogu izazvati oštećenja tokom transporta i skladištenja. Iako se može voditi računa o očuvanju funkcije organa, npr. kupanjem organa u specijalizovanoj tečnosti tokom transporta, očuvanje vitalnosti je i dalje veliki izazov, a potrebni su alternativni i/ili poboljšani agensi koji mogu da održe vijabilnost izvađenih organa. Posebno bi bilo korisno imati na raspolaganju sredstvo koje je potpuno biološki kompatibilno sa doniranim organima i telima primaoca transplantacije.

[0008] Postoji hitna potreba za agensima i postupcima za sprečavanje i lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja organa i sistema organa, uključujući prevenciju i lečenje osnovnih uzroka i/ili simptoma disfunkcije i otkazivanja organa, kao što su sepsa, ishemija, neželjena upala i ćelijska smrt.

[0009] US 2012/264816 opisuje postupke za prevenciju i lečenje oštećenja ili bolesti jetre koje uključuju obezbeđivanje sulfatnog oksisterol 25-hidroksiholesterol-3-sulfata (25HC3S) subjektu. Xu et al. (Gastroenterology, tom 140, izdanje 5, S-982) i Xu et al. (Mol Pharmacol 83:648-6582013) opisuje studije u kojima je rečeno da 25HC3S smanjuje akumulaciju lipida, steatozu jetre i upalu na modelima miševa sa nealkoholnom masnom jetrom izazvanom ishranom.

KRATAK PRIKAZ

[0010] Ovaj opis obezbeđuje različite upotrebe za oksidovane holesterol sulfate (OCS), uključujući postupke prevencije i/ili lečenja ishemije (npr., posle operacije), nekroze, apoptoze, disfunkcije organa, i/ili otkazivanja organa za in vivo i ex vivo organe. Postupci uključuju dovođenje u kontakt organa od interesa sa najmanje jednim oksidovanim holesterol sulfatom (OCS). Ako se organ od interesa nalazi u pacijentu (in vivo), onda kontakt generalno podrazumeva davanje pacijentu koji ima organ količinu od najmanje jednog OCS koji je efikasan ili dovoljan da spreči i/ili leči disfunkciju i/ili otkazivanje organa. Korisno je da je najmanje jedan OCS visoko biodostupan, čak i kada se daje oralno. Ako je organ već uzet od subjekta (tj. od donatora), i/ili se priprema za uzimanje od donatora, onda kontakt generalno uključuje primenu najmanje jednog OCS na organ.

[0011] Pored toga, ovaj opis obezbeđuje postupke prevencije i/ili lečenja bolesti i stanja koja dovode do i/ili uzrokuju, ili su na drugi način povezani sa, disfunkcijom/otkazivanjem organa kod pacijenta kome je to potrebno, davanjem pacijentu količine od najmanje jednog OCS koji je efikasan ili dovoljan za prevenciju i/ili lečenje bolesti ili stanja.

[0012] Aspekti ovog opisa obezbeđuju postupke profilaktičkog tretmana ili lečenja ishemije izazvane operacijom kod subjekta kome je to potrebno, koji obuhvataju davanje subjektu količine 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za profilaktički tretman ili lečenje ishemije. U nekim aspektima, ishemija obuhvata najmanje jednog člana izabranog od ishemije srca, ishemije mozga, ishemije creva, ishemije ekstremiteta, i ishemije kože. U drugim aspektima, profilaktički tretman ili lečenje ishemije obuhvata smanjenje jednog ili više zapaljenja, nekroze tkiva, nekroze organa, rizik od moždanog udara, i reperfuzionih povreda kod subjekta. U dodatnim aspektima, operacija se sastoji od najmanje jedne kardiovaskularne operacije, operacije srca, i operacije aneurizme. U daljim aspektima, 25HC3S se primenjuje ne više od sedam dana pre operacije, na primer najmanje na dnevnoj bazi počevši od najviše sedam dana pre operacije. U drugim aspektima, 25HC3S se primenjuje tokom operacije. U još nekim drugim aspektima, 25HC3S se primenjuje ne više od sedam dana nakon operacije, na primer najmanje na dnevnoj bazi ne više od sedam dana nakon operacije. U nekim aspektima, operacija nije operacija jetre. U drugim aspektima, operacija nije operacija transplantacije.

[0013] Aspekti opisa takođe obezbeđuju postupke prevencije ili lečenja disfunkcije ili otkazivanja jednog ili više organa ili sistema organa kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3 S) koja je dovoljna da spreči ili leči disfunkciju ili otkazivanje organa ili sistema organa, pri čemu ako jedan ili više organa obuhvata jetru, primena se dešava ne duže od 14 dana (2 nedelje). U nekim aspektima, jedan ili više organa se sastoji od najmanje jednog člana odabranog od jetre, bubrega, srca, mozga, i pankreasa. U dodatnim aspektima, disfunkcija ili otkazivanje je izazvano acetaminofenom (ATMP). U daljim aspektima, 25HC3S se primenjuje u roku od jedne nedelje od primene ATMP. U još nekim drugim aspektima, disfunkcija ili otkazivanje je sindrom multiple disfunkcije organa (MODS).

[0014] Dalji aspekti opisa obezbeđuju postupke transplantacije jedne od više ćelija, organa ili tkiva koji obuhvataju i) uklanjanje jedne ili više ćelija, organa ili tkiva od donatora, ii) dovođenje u kontakt jedne ili više ćelija, organa ili tkiva sa količinom 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3 S) koja je dovoljna da sačuva jednu od više ćelija, organa ili tkiva; i iii) presađivanje jedne ili više ćelija, organa ili tkiva u primaoca. U daljim aspektima, jedna ili više ćelija, organa ili tkiva nije ćelija jetre, organ jetre ili tkivo jetre.

[0015] Dodatni aspekti opisa obezbeđuju postupke očuvanja ćelije ex vivo, organa ili tkiva, koji obuhvataju dovođenje u kontakt ex vivo ćelije, organa ili tkiva, sa količinom 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za održanje ćelije, organa ili tkiva.

[0016] Dalji aspekti opisa obezbeđuju postupke prevencije ili lečenja akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je efikasna u prevenciji ili lečenju akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega; pri čemu je akutno otkazivanje jetre i/ili otkazivanje bubrega uzrokovano acetaminofenom (ATMP).

[0017] Dalji aspekti opisa:

1. Postupak za sprečavanje smrti ex vivo ćelije, koji obuhvata dovođenje u kontakt ex vivo ćeliju sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da spreči smrt ćelije.

2. Postupak prema stavki 1, pri čemu je ćelija podvrgnuta apoptozi ili nekrozi.

3. Postupak za sprečavanje smrti ćelije kod pacijenta, koji obuhvata davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da spreči smrt ćelije.

4. Postupak prema stavki 3, pri čemu je ćelija podvrgnuta apoptozi ili nekrozi.

5. Postupak profilaktičkog tretiranja ili lečenja ishemije kod subjekta kome je to potrebno, koji obuhvata davanje subjektu količine 5- holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za profilaktički tretman ili lečenje ishemije.

6. Postupak prema stavki 5, pri čemu ishemija obuhvata najmanje jednog člana izabranog između ishemije srca, ishemije mozga, ishemije creva, ishemije ekstremiteta, i ishemije kože.

7. Postupak prema stavci 5 ili 6, pri čemu profilaktičko tretiranje ili lečenje obuhvata smanjenje najmanje jednog od zapaljenja, nekroze tkiva, nekroze organa, moždanog udara, i reperfuzione povrede kod subjekta.

8. Postupak prema bilo kojoj stavci od 5 do 7, pri čemu je ishemija uzrokovana operacijom.

9. Postupak prema stavci 8 pri čemu operacija obuhvata najmanje jednu od kardiovaskularne operacije, operacije srca, i operacije aneurizme.

10. Postupak prema stavci 8 ili 9, pri čemu se 25HC3S primenjuje ne više od sedam dana pre operacije.

11. Postupak prema bilo kojoj stavci od 8 do 10, pri čemu se 25HC3 S primenjuje tokom operacije.

12. Postupak prema bilo kojoj stavci od 8 do 11, pri čemu se 25HC3S primenjuje ne više od sedam dana nakon operacije.

13. Postupak prema bilo kojoj stavci od 8 do 12, pri čemu operacija nije operacija jetre.

14. Postupak prema bilo kojoj stavci od 8 do 13, pri čemu operacija nije operacija transplantacije.

15. Postupak prema bilo kojoj stavci od 5 do 14, pri čemu se 25HC3S daje subjektu u doznom opsegu od oko 0,001 mg/kg/dan do oko 100 mg/kg/dan.

16. Postupak profilaktičkog tretiranja ili lečenja ishemije izazvane operacijom kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za profilaktički tretman ili lečenje ishemije.

17. Postupak prema stavci 16, pri čemu ishemija obuhvata najmanje jednog člana izabranog između ishemije srca, ishemije mozga, ishemije creva, ishemije ekstremiteta, i ishemije kože.

18. Postupak prema stavci 16 ili 17, pri čemu profilaktičko tretiranje ili lečenje obuhvata smanjenje jednog ili više od zapaljenja, nekroze tkiva, nekroze organa, rizika od moždanog udara, i reperfuzione povrede kod subjekta.

19. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 18, pri čemu operacija obuhvata najmanje jednu od kardiovaskularne operacije, operacije srca, i operacije aneurizme.

20. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 19, pri čemu se 25HC3S primenjuje ne više od sedam dana pre operacije.

21. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 20, pri čemu se 25HC3 S primenjuje tokom operacije.

22. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 21, pri čemu se 25HC3 S primenjuje ne više od sedam dana nakon operacije.

23. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 22, pri čemu operacija nije operacija jetre.

24. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 23, pri čemu operacija nije operacija transplantacije.

25. Postupak prema bilo kojoj stavci od 16 do 24, pri čemu se 25HC3S daje subjektu u doznom opsegu od oko 0,001 mg/kg/dan do oko 100 mg/kg/dan.

26. Postupak prevencije ili lečenja nekroze ćelija, tkiva i/ili organa kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da spreči ili leči nekrozu ćelija, tkiva i/ili organa.

27. Postupak prema stavci 26, pri čemu ćelije, tkiva i/ili organi sadrže najmanje jedan član odabran od jetre, bubrega, srca, mozga, i pankreasa.

28. Postupak za sprečavanje širenja nekroze unutar tkiva ili organa koji sadrži nekrotične ćelije, koji obuhvata davanje u tkivo ili organ količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da spreči širenje nekroze unutar tkiva ili organa.

29. Postupak za sprečavanje apoptoze ćelije, koji obuhvata dovođenje u kontakt ćelije sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je efikasna u sprečavanju apoptoze ćelije.

30. Postupak za minimiziranje apoptoze ćelija u tkivu ili organu, koji obuhvata dovođenje u kontakt ćelije sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da se minimizira apoptoza ćelija u tkivu ili organu.

31. Postupak prevencije ili lečenja disfunkcije ili otkazivanja jednog ili više organa ili sistema organa kod subjekta kome je to potrebno, uključujući

davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3 S) koja je dovoljna da spreči ili leči disfunkciju ili otkazivanje organa ili sistema organa,

pri čemu ako jedan ili više organa obuhvata jetru, primena se dešava ne duže od 14 dana.

32. Postupak prema stavci 31, pri čemu jedan ili više organa sadrži najmanje jedan član izabran između jetre, bubrega, srca, mozga, i pankreasa.

33. Postupak prema stavci 31 ili 32, pri čemu je disfunkcija ili otkazivanje uzrokovano acetaminofenom (ATMP).

34. Postupak prema stavci 33, pri čemu se 25HC3S daje u roku od jedne nedelje nakon davanja ATMP 35. Postupak prema bilo kojoj stavci od 31 do 34, pri čemu je disfunkcija ili otkazivanje sindrom multiple disfunkcije organa (MODS).

36. Postupak prema bilo kojoj stavci od 31 do 35, pri čemu se 25HC3S se daje u rasponu doza od oko 0,001 mg/kg/dan do oko 100 mg/kg/dan.

37. Postupak prevencije ili lečenja akutnog otkazivanja jetre i/ili akutnog otkazivanja bubrega kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je efikasna u prevenciji ili lečenju akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega.

38. Postupak prema stavci 37, pri čemu je akutno otkazivanje jetre i/ili akutno otkazivanje bubrega uzrokovano acetaminofenom (ATMP).

39. Postupak prema stavci 37 ili 38, pri čemu se 25HC3S daje u roku od jednog dana od početka akutnog otkazivanja jetre i/ili akutnog otkazivanja bubrega.

40. Postupak prema bilo kojoj stavci od 37 do 39, pri čemu se 25HC3S daje do 2 nedelje nakon dijagnoze akutnog otkazivanja jetre i/ili akutnog otkazivanja bubrega.

41. Postupak prema bilo kojoj stavci od 37 do 40, pri čemu se 25HC3S daje subjektu u doznom opsegu od oko 0,001 mg/kg/dan do oko 100 mg/kg/dan.

42. Postupak za smanjenje rizika od smrtnosti kod subjekta koji ima ili postoji rizik od disfunkcije ili otkazivanja organa ili sistema organa, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da smanji rizik od smrtnosti.

43. Postupak održavanja ex vivo ćelije, organa ili tkiva, koji obuhvata dovođenje u kontakt ex vivo ćeliju, organ ili tkivo, sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za održanje ćelije, organa ili tkiva.

44. Postupak transplantacije jedne ili više ćelija, organa ili tkiva koja se sastoji

od uklanjanje jedne ili više ćelija, organa ili tkiva od donatora,

dovođenje u kontakt jedne ili više ćelija, organa ili tkiva sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da sačuva jednu ili više ćelija, organa ili tkiva; i presađivanje jedne ili više ćelija, organa ili tkiva u primaoca.

45. Postupak prema stavci 44, pri čemu jedna ili više ćelija, organa ili tkiva nije ćelija jetre, organ jetre ili tkivo jetre.

46. Kompozicija koja sadrži

ex vivo ćeliju, organ ili tkivo i

5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S).

47. Kompozicija prema stavci 46, koja dalje sadrži oksidovani fiziološki kompatibilni nosač.

48. Kompozicija koja obuhvata:

aktivni agens koji sadrži najmanje jedan član

izabran od ibuprofena, aspirina, i acetaminofena; i

5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S).

49. Postupak profilaktičkog tretiranja ili lečenja sepse kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna za profilaktički tretman ili lečenje sepse.

50. Postupak prema stavci 49, pri čemu profilaktičko tretiranje ili lečenje sepse uključuje profilaktičko tretiranje ili lečenje oštećenja povezanih sa sepsom, pri čemu je oštećenje opciono disfunkcija ili otkazivanje jednog ili više organa.

51. Postupak prema stavci 50, pri čemu jedan ili više organa sadrži najmanje jedan član izabran između jetre, bubrega, srca, mozga, i pankreasa.

52. Postupak prevencije ili lečenja nekroze i/ili apoptoze udružene sa nekrozom ćelija ili tkiva kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine jednog ili oba 5-holesten-3, 25diol, 3-sulfata (25HC3S) i 5-holesten 3, 25-diol, disulfata (25HCDS) koja je efikasna u prevenciji ili lečenju nekroze i/ili apoptoze.

53. Postupak prema stavci 52, pri čemu je tkivo tkivo jetre i/ili tkivo bubrega.

54. Postupak prema stavci 53, pri čemu je nekroza uzrokovana acetaminofenom (ATMP).

55. Postupak prevencije ili lečenja akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega kod subjekta kome je to potrebno, uključujući davanje subjektu količine jednog ili oba

5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) i 5-holesten 3, 25-diol, disulfata (25HCDS) koja je efikasna u prevenciji ili lečenju akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega.

56. Postupak prema stavci 55, pri čemu je akutno otkazivanje jetre i/ili otkazivanje bubrega uzrokovano acetaminofenom (ATMP).

57. Postupak prema bilo kojoj stavci od 3, 4, 26 do 28, 42, i 49 do 56, pri čemu se 25HC3S daje u doznom opsegu od oko 0,001 mg/kg/dan do oko 100 mg/kg/dan.

58. Postupak prema bilo kojoj stavci od 3 do 28, 31 do 42, i 49 do 57, pri čemu se davanje izvodi oralno ili injektiranjem.

59. Postupak prema bilo kojoj stavci od 3 do 28, 31 do 42, i 49 do 57, pri čemu se davanje izvodi od jednom do 3 puta na dan.

60. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku medicinskog tretmana koji obuhvata sprečavanje smrti ćelije.

61. Postupak za sprečavanje smrti ćelije ex vivo, koji obuhvata dovođenje u kontakt ćelije sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da spreči smrt ćelije.

62. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku profilaktičkog tretiranja ili lečenja ishemije.

63. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku profilaktičkog tretiranja ili lečenja ishemije izazvane operacijom.

64.5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku prevencije ili lečenja nekroze ćelija, tkiva i/ili organa kod subjekta kome je to potrebno.

65. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku medicinskog tretmana koji obuhvata sprečavanje širenja nekroze unutar tkiva ili organa koji sadrži nekrotične ćelije.

66. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku medicinskog tretmana koji obuhvata sprečavanje apoptoze ćelije.

67. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku medicinskog tretmana koji se sastoji od minimiziranja apoptoze ćelija u tkivu ili organu.

68.5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku prevencije ili lečenja disfunkcije ili otkazivanja jednog ili više organa ili sistema organa kod subjekta kome je to potrebno, pri čemu ako jedan ili više organa obuhvata jetru postupak uključuje davanje 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) ne duže od 14 dana.

69. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku prevencije ili lečenja akutnog otkazivanja jetre i/ili akutnog otkazivanja bubrega kod subjekta kome je to potrebno.

70. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu prema stavci 67, pri čemu je akutno otkazivanje jetre i/ili akutno otkazivanje bubrega uzrokovano acetaminofenom (ATMP).

71. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku smanjenja rizika od mortaliteta kod subjekta koji doživljava ili je pod rizikom da doživi disfunkciju ili otkazivanje organa ili sistema organa.

72. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku lečenja koji obuhvata: uklanjanje, opciono operacijom, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva od donatora; i dovođenje u kontakt, ex vivo, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da sačuva jednu ili više ćelija, organa ili tkiva.

73. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku lečenja koji obuhvata: dovođenje u kontakt, ex vivo, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3 S) koja je dovoljna da sačuva jednu od više ćelija, organa ili tkiva; i transplantaciju, opciono operacijom, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva u primaoca.

74. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku lečenja koji obuhvata: uklanjanje, opciono operacijom, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva od donatora; dovođenje u kontakt, ex vivo, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva sa količinom 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) koja je dovoljna da sačuva jednu od više ćelija, organa ili tkiva; i transplantaciju, opciono operacijom, jedne ili više ćelija, organa ili tkiva u primaoca.

75. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) za upotrebu u postupku profilaktičkog tretiranja ili lečenja sepse.

76. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) i/ili 5-holesten 3, 25-diol, disulfat (25HCDS) za upotrebu u postupku prevencije ili lečenja nekroze i/ili apoptoze udružene sa nekrozom ćelija ili tkiva kod subjekta kome je to potrebno.

77. 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S) i/ili 5-holesten 3, 25-diol, disulfat (25HCDS) za upotrebu u postupku prevencije ili lečenja akutnog otkazivanja jetre i/ili otkazivanja bubrega kod subjekta kome je to potrebno.

[0018] Tačnije, ovaj pronalazak obezbeđuje sledeća izvođenja [1] do [14]:

[1] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu u postupku lečenja ili prevencije akutnog otkazivanja jetre koja obuhvata hepatitis.

[2] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema stavci [1], pri čemu 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat ili njegova farmaceutski prihvatljiva so je natrijumova so 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata.

[3] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so za upotrebu prema stavci [1] ili [2], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,001 mg/kg/dan do 100 mg/kg/dan.

[4] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema stavci [3], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,001 mg/kg/dan do 10 mg/kg/dan.

[5] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema stavci [4], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,1 mg/kg/dan do 10 mg/kg/dan.

[6] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [5], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, pacijentu koji ima donji prag bilirubina od >1,9 mg/dL.

[7] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [6], pri čemu je postupak postupak lečenja akutnog otkazivanja jetre koji uključuje alkoholni hepatitis.

[8] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [7], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, ne duže od 14 dana.

[9] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [8], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u roku od jednog dana od početka akutnog otkazivanja jetre.

[10] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [9], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, do 2 nedelje nakon dijagnostifikovanja akutnog otkazivanja jetre.

[11] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [10], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, od jednom do 3 puta na dan.

[12] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1]do [11], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, najmanje jednom oralno, subkutano, i intramuskularno.

[13] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [11], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, intravenski.

[14] 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kojoj stavci od [1] do [11], pri čemu se postupak sastoji od davanja 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, intradermalnim injektiranjem ili intraperitonealnim injektiranjem.

KRATAK OPIS SLIKA NACRTA

[0019]

Slika 1A-D. Efekat 25HC3 S na oporavak od akutnog otkazivanja jetre izazvanog acetaminofenom. Normalno predstavlja serume normalnih kontrolnih miševa; ATMP, od miševa tretiranih acetaminofenom i injektiranjem vezikula; ATMP 25HC3S, od miševa sa acetaminofenom i injektiranjem 25HC3S. A, ALT predstavlja alanin aminotransferazu; B, AST aspartat aminotransferazu; C, ALK, alkalnu fosfatazu; D, LDH, laktat dehidrogenazu. Svaka vrednost predstavlja srednju vrednost dve životinje.

Slika 2A i B. Efekat 25HC3S na oporavak nakon davanja acetaminofena (ATMP). Normalno predstavlja serume normalnih kontrolnih miševa; ATMP, miševi tretirani sa ATMP I nosačem; ATMP 25HC3S, miševi tretirani sa ATMP i 25HC3S. A, aktivnosti enzima: ALT, alanin aminotransferaza; AST, aspartat aminotransferaza; ALK, alkalna fosfataza; LDH, laktat dehidrogenaza; B, serumske koncentracije BUN (azota iz uree u krvi) i glukoza. Svaka vrednost predstavlja srednju vrednost dve životinje.

Slika 3A i B. Koncentracija 25HC3S u A, krvi i B, naznačenim tkivima pacova podvrgnutih visokim nivoima ATMP.

Slika 4. Podaci o mortalitetu kontrolnih i 25HC3S testiranih pacova na dane 1, 2, 3, 4, i 10 dana nakon ishemije jetre.

Slika 5A-D. Relativna aktivnost enzima (jedinice po decilitru krvi) kontrolnih u odnosu na tretirane pacove za A, alanin aminotransferazu (ALT), B, aspartat aminotransferazu (AST), C, alkanu fosfatazu (AKP) i D, antidiuretski hormon (ADH). Controlni pacovi su primili nosač; tretirani pacovi su primili 25HC3S.

Slika 6A i B. Vrednosti kreatina u serumu i BUN za eksperiment ishemija/reperfuzija bubrega. A, nivoi kreatina u serumu kao procenat nosača; B, nivoi BUN u serumu kao procenat nosača.

Slika 7. Stope preživljavanja od 24 sata za eksperiment ishemija/reperfuzija srca.

Slika 8A-L. Rezultati nakon povrede ishemije mozga. A Neuroskor od 7 poena; B, Neuroskor od 20 poena; C, postavljanje udova; D, 24-časovna zapremina lezije (mm3); E, 7-dnevna zapremina lezije (mm<3>); F, 24-časovna zapremina edema (mm<3>); G, 7-dnevna zapremina edema (mm<3>); H, 24-časovna zapremina lezije (%); I, 7-dnevna zapremina edema (%); J, 24-časovna T2 lezija (ms); K, 7-dnevna T2 lezija (ms); L, telesne mase (nosač/slepa proba, nosač/moždani udar i nosač/25HC3S).

Slika 9A-C. Studije sepse. Miševima su intravenski ubrizgane dve različite koncentracije lipopolisaharida, a zatim nosač ili 25 HC3S. A, 40 mg/kgLPS; B, 30 mg/kg LPS; C, 4 mg/ml LPS.

Slika 10. Nivo 25HC3S u uzorcima plazme iz kohorti 1-4 faze I.

DETALJAN OPIS PRONALASKA

[0020] Ovde su opisani postupci za prevenciju i/ili lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja organa ili sistema organa, kao i postupci lečenja neželjene nekroze i/ili apoptoze udružene sa otkazivanjem organa. Postupci uključuju dovođenje u kontakt organa od interesa sa najmanje jednim oksidovanim holesterol sulfatom (OCS). Ako se organ od interesa nalazi u pacijentu (in vivo), onda kontakt generalno uključuje davanje pacijentu količine od najmanje jednog OCS koji je efikasan ili dovoljan za prevenciju i/ili lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja jednog ili više organa ili sistema organa kod pacijenta, npr. dovoljno je da spreči ili leči najmanje jedan simptom disfunkcije ili otkazivanja organa koji se ispoljio kod pacijenta. Ako je organ već uzet od subjekta (tj. od donatora), pa je prema tome ex vivo, onda kontakt generalno uključuje dovođenje u kontakt organa sa najmanje jednim OCS, tj. primenu najmanje jednog OCS na organ, da bi se sačuvao organ, tj. održavala vijabilnost organa, i/ili poboljšalo održavanje organa, dok se ne transplantira.

[0021] Takođe su opisani postupci i/ili lečenja stanja koja dovode do, uzrokuju ili su uzrokovana, ili koja su povezana sa disfunkcijom i otkazivanjem organa, npr. prevencija i/ili lečenje zapaljenja, smrt ćelija (npr. nekroza), posledice ishemije, sepsa, i drugo. Postupci uključuju davanje, subjektu kome je to potrebno, količine od najmanje jednog OCS koji je efikasan ili dovoljan za prevenciju i/ili lečenje tog stanja.

[0022] U nekim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima, mogu ili ne moraju da imaju simptome i/ili su im dijagnostifikovani visoki nivoi holesterola (hiperholesterolemija, npr. nivoi holesterola u serumu u rasponu od oko 200 mg/dl ili više), ili sa stanjem povezanim sa visokim nivoima holesterola npr. hiperlipidemija, ateroskleroza, bolest srca, moždani udar, Alchajmerova bolest, kamen u žuči, holestatske bolesti jetre, itd. U nekim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima nemaju simptome i/ili im nisu dijagnostifikovani visoki nivoi holesterola (hiperholesterolemija, npr. nivoi holesterola u serumu u rasponu od oko 200 mg/dl ili više), ili sa stanjem povezanim sa visokim nivoima holesterola npr. hiperlipidemija, ateroskleroza, bolest srca, moždani udar, Alchajmerova bolest, kamen u žuči, holestatske bolesti jetre, itd.

[0023] U daljim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima mogu ili ne moraju da imaju simptome i/ili dijagnostifikovane poremećaje jetre kao što su hepatitis, zapaljenje jetre, uzrokovano uglavnom raznim virusima ali i nekim otrovima (npr. alkohol); autoimunost (autoimuni hepatitis) ili nasledna stanja; nealkoholna masna bolest jetre, spektar bolesti, povezan sa gojaznošću i koju karakteriše obilje masti u jetri, što može dovesti do hepatitisa, tj. steatohepatitisa i/ili ciroze; ciroza, tj. nastajanje fibroznog ožiljnog tkiva u jetri zbog zamene mrtvih ćelija jetre (smrt ćelija jetre može biti uzrokovana, npr. virusnim hepatitisom, alkoholizmom ili kontaktom sa drugim hemikalijama toksičnim za jetru); hemohromatoza, nasledna bolest koja uzrokuje nakupljanje gvožđa u telu, što na kraju dovodi do oštećenja jetre; karcinom jetre (npr. primarni hepatocelularni karcinom ili holangiokarcinom i metastatski kanceri, obično iz drugih delova gastrointestinalnog trakta); Vilsonova bolest, nasledna bolest koja uzrokuje da telo zadržava bakar; primarni sklerozirajući holangitis, inflamatorna bolest žučnog kanala, verovatno autoimune prirode; primarna bilijarna ciroza, autoimuna bolest malih žučnih kanala; Budd-Chiari sindrom (opstrukcija hepatične vene); Žilberov sindrom, genetski poremećaj metabolizma bilirubina, koji se nalazi kod oko 5% populacije; bolest skladištenja glikogena tip II; kao i razne pedijatrijske bolesti jetre, npr. uključujući bilijarnu atreziju, nedostatak alfa-1 antitripsina, Alagilov sindrom, i progresivnu porodičnu intrahepatičnu holestazu, itd. Pored toga, oštećenje jetre usled traume se takođe može lečiti, npr. oštećenja uzrokovana nezgodama, ranama od vatrenog oružija, itd. Dalje, oštećenje jetre uzrokovano određenim lekovima može se sprečiti ili lečiti, na primer, lekovima kao što je antiaritmičko sredstvo amiodaron, različiti antivirusni lekovi (npr. analozi nukleozida), aspirin (retko kao deo Rejevog sindroma kod dece), kortikosteroidi, metotreksat, tamoksifen, tetraciklin, itd. koji su poznati da izazivaju oštećenja jetre. U daljim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima nemaju simptome i/ili nemaju dijagnostifikovane poremećaje jetre kao što su hepatitis, zapaljenje jetre, uzrokovano uglavnom raznim virusima ali i nekim otrovima (npr. alkohol); autoimunost (autoimuni hepatitis) ili nasledna stanja; nealkoholna masna bolest jetre, spektar bolesti, povezan sa gojaznošću i koju karakteriše obilje masti u jetri, što može dovesti do hepatitisa, tj. steatohepatitis i/ili ciroza; ciroza, tj. nastajanje fibroznog ožiljnog tkiva u jetri zbog zamene mrtvih ćelija jetre (smrt ćelija jetre može biti uzrokovana, npr. virusnim hepatitisom, alkoholizmom ili kontaktom sa drugim hemikalijama toksičnim

1

za jetru); hemohromatoza, nasledna bolest koja uzrokuje nakupljanje gvožđa u telu, što na kraju dovodi do oštećenja jetre; karcinom jetre (npr. primarni hepatocelularni karcinom ili holangiokarcinom i metastatski kanceri, obično iz drugih delova gastrointestinalnog trakta); Vilsonova bolest, nasledna bolest koja uzrokuje da telo zadržava bakar; primarni sklerozirajući holangitis, inflamatorna bolest žučnog kanala, verovatno autoimune prirode; primarna bilijarna ciroza, autoimuna bolest malih žučnih kanala; Budd-Chiari sindrom (opstrukcija hepatične vene); Žilberov sindrom, genetski poremećaj metabolizma bilirubina, koji se nalazi kod oko 5% populacije; bolest skladištenja glikogena tip II; kao i razne pedijatrijske bolesti jetre, npr. uključujući bilijarnu atreziju, nedostatak alfa-1 antitripsina, Alagilov sindrom, i progresivnu porodičnu intrahepatičnu holestazu, itd. Pored toga, oštećenje jetre usled traume se takođe može lečiti, npr. oštećenja uzrokovana nezgodama, ranama od vatrenog oružija, itd. Dalje, oštećenje jetre uzrokovano određenim lekovima može se sprečiti ili lečiti, na primer, lekovima kao što je antiaritmičko sredstvo amiodaron, različiti antivirusni lekovi (npr. analozi nukleozida), aspirin (retko kao deo Rejevog sindroma kod dece), kortikosteroidi, metotreksat, tamoksifen, tetraciklin, itd. koji su poznati da izazivaju oštećenja jetre.

[0024] U daljim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima mogu ili ne moraju da imaju simptome nealkoholne masne bolesti jetre (NAFLD) i/ili nealkoholnog steatohepatitisa (NASH). U daljim aspektima, populacije subjekata koji su tretirani ovde opisanim postupcima nemaju simptome nealkoholne masne bolesti jetre (NAFLD) i/ili nealkoholnog steatohepatitisa (NASH).

[0025] Od ovde prikazanog opisa, ovaj pronalazak se posebno odnosi na 25HC3S, ili njegovu farmaceutski prihvatljivu so, za upotrebu u postupku lečenja ili prevencije akutnog otkazivanja jetre koji uključuje alkoholni hepatitis.

DEFINICIJE

[0026] Sledeće definicije se koriste u celom tekstu:

Prevencija i lečenje

[0027] Kako se ovde koristi, "profilaktički tretirati" ("profilaktički tretman", "profilaktičko tretiranje" itd.) i "sprečiti" ("prevencija", sprečavanje" itd.) odnose se na izbegavanje ili sprečavanje pojave najmanje jednog simptoma bolesti ili neželjeno stanje kao što je disfunkcija ili otkazivanje organa, profilaktičkim davanjem najmanje jednog OCS subjektu kome je to potrebno. Obično, "profilaktika" ili "profilaksa" se odnosi na smanjenje verovatnoće da se kod pacijenta razvije poremećaj. Tipično, stručnjak smatra da je subjekat izložen riziku ili podložan razvoju najmanje jednog simptoma bolesti ili neželjenog stanja, ili smatra da je verovatno da će razviti najmanje jedan simptom bolesti/stanja u odsustvu medicinske intervencije. Obično, međutim, za "prevenciju" ili "profilaktički tretman", primena se dešava pre nego što subjekt ima, ili je poznato ili potvrđeno da ima, simptome bolesti (stanje, poremećaj, sindrom, itd.; osim ako nije drugačije naznačeno, ovi termini se ovde koriste naizmenično). Drugim rečima, simptomi možda još nisu očigledni ili vidljivi. Subjekt se može smatrati rizičnim zbog raznih faktora, uključujući ali se ne ograničavajući na: genetsku predispoziciju; predstojeći medicinski ili hirurški postupak (npr. operacija, upotreba kontrastne boje u snimanju, hemoterapija, itd.); nedavna izvesna ili sumnjiva ili buduća neizbežna izloženost toksičnom agensu (npr. toksična hemikalija ili lek, zračenje, itd.); ili izlaganje ili iskustvo drugog stresora ili kombinacije stresora koji je/su povezani sa ili udruženi sa razvojem bolesti/stanja koje se sprečava. U nekim aspektima prevencije disfunkcije/otkazivanja organa, subjekt može već pokazati simptome potencijalnog prethodnika disfunkcije/otkazivanja organa, na primer, ishemija, sepsa, štetan ili neodgovarajući nivo upale, štetna smrt ćelija, nekroza, itd. U takvim aspektima, tretman subjekta može sprečiti škodljive ili štetne efekte ili ishode (rezultate) prethodnih stanja. "Prevencija" ili "profilaktički tretman" bolesti ili stanja može uključivati potpuno sprečavanje pojave simptoma koji se mogu otkriti, ili, alternativno, mogu uključivati smanjenje ili ublažavanje stepena, težine ili trajanja najmanje jednog simptoma bolesti koji bi se javio u odsustvu medicinskih intervencija koje su ovde obezbeđene, tj. osim ako se daje jedan ili više OCS-a. Alternativno, subjekt može imati simptome u ranoj fazi i ono što se sprečava je progresija do potpunog razvoja bolesti.

[0028] U nekim aspektima, ishod bolesti ili rezultat koji je sprečen je smrt subjekta.

[0029] "Lečiti" (tretman, lečenje, itd.) kako se ovde koristi odnosi se na davanje najmanje jednog OCS subjektu koji već pokazuje najmanje jedan simptom bolesti. Drugim rečima, najmanje jedan parametar za koji se zna da je povezan sa bolešću je izmeren, otkriven ili primećen kod subjekta. Disfunkcija/otkazivanje organa i/ili njihovi prekursori koji se tretiraju kako je ovde opisano su uzrokovani donekle predvidljivim faktorima (npr. videti gornji opis bolesti i stanja koji mogu dovesti disfunkcije/otkazivanja organa), ili neočekivanim uzrocima kao što su traume usled nezgoda (rekreativnih i nerekreativnih), rat, nedijagnostifikovane alergije ili drugi faktori rizika, itd. "Lečenje" uključuje smanjenje ili slabljenje, ili u nekim slučajevima, potpuno iskorenjavanje, najmanje jednog simptoma bolesti koji je bio prisutan pre ili u vreme davanja jednog ili više OCS-a. Tako, na primer, lečenje ishemije uključuje prevenciju ili lečenje oštećenja povezanih sa ishemijom i, na primer lečenje sepse uključuje prevenciju ili lečenje oštećenja povezanih sa sepsom.

[0030] Stručnjaci će prepoznati da jedna ili više disfunkcija organa, otkazivanja organa, i/ili jednog ili više stanja koja su prethodnici disfunkcije ili otkazivanja organa mogu biti komorbidni, tj. mogu biti prisutni kod subjekta ili pojedinca u isto vreme. Na primer, subjekt može imati aktivnu sepsu koja dovodi do otkazivanja organa. Prema tome, prevencija i/ili lečenje se mogu preklapati u tome što lečenje sepse može, u isto vreme, sprečiti pojavu otkazivanja organa; ili lečenje ishemije može sprečiti ili lečiti upalu koja se javlja nakon ishemijskog događaja, što bi dovelo do otkazivanja organa bez davanja OCS.

[0031] Primeri OCS koji se koriste u postupcima i kompozicijama koje su ovde opisane, uključuju ali nisu ograničeni na 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S); 5-holesten, 3b, 25-diol, disulfat (25HCDS); (5-holesten, 3, 27-diol, 3-sulfat); (5-holesten, 3, 27-diol, 3, 27-disulfat); (5-holesten, 3,7-diol, 3-sulfat); (5-holesten, 3,7-diol, 3,7-disulfat); (5-holesten, 3, 24-diol, 3-sulfat); (5-holestene, 3, 24-diol, 3, 24-disulfat); i (5-holesten, 3-ol, 24, 25-epoksi 3-sulfat). Opisivanje 25HC3S se nalazi u, npr., US patentu br.

8399441. Opisivanje 25HCDS se nalazi u, npr., WO 2013/154752. U određenim aspektima, OCS se bira između 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfata (25HC3S) i 5-holesten, 3b, 25-diol, disulfata (25HCDS) (sam ili u kombinaciji). U daljim aspektima, OCS je 5-holesten-3, 25-diol, 3-sulfat (25HC3S).

[0032] OCS-i su tipično sintetske verzije OCS-a koji se prirodno javljaju u telu. Egzogeni OCS se mogu primeniti u oblicima koji se prirodno nalaze u telu, i u koncentracijama koje su znatno veće od onih koje se javljaju prirodno. Za 25HC3S, prirodni nivoi se obično kreću od npr. oko 2 ng/ml ili manje do oko 5 ng/ml. Koncentracija OCS (npr.25HC3S u krvi ili plazmi pacijenta koji se leči sa OCS (npr.25HC3S) je generalno veća od oko 5 ng/ml, I obično se kreće od oko 50 ng/ml do oko 5000 ng/ml, kao što je oko 80 ng/ml do oko 3000 ng/ml, npr. od oko 100 do oko 2000 ng/ml, ili od oko 200 do oko 1000 ng/ml.

[0033] Kako se ovde koristi, "organ" se odnosi na diferenciranu i/ili relativno nezavisnu telesnu strukturu koja se sastoji od ćelija i tkiva koja obavljaju neku specijalizovanu funkciju u telu organizma. "Sistem organa" se odnosi na dva ili više organa koji rade zajedno u vršenju funkcionisanja tela. Šuplji organ je unutrašnji visceralni organ (unutrašnji organ) koji formira šuplju cev ili kesicu, ili koji uključuje šupljinu. Organi uzeti kao primer, čija se disfunkcija ili otkazivanje sprečavaju i/ili leče davanjem ili dovođenjem u kontakt jednog ili više OCS, uključuju ali nisu ograničeni na: srce, pluća, (npr., pluća oštećena plućnom fibrozom, npr., udružena sa hroničnom astmom), jetra, pankreas, bubrezi, mozak, creva, kolon, tireoidea, itd. U nekim slučajevima, disfunkcija ili otkazivanje koje se sprečava i/ili leči davanjem jednog ili više OCS uključuje organ koji nije jetra, na primer srce, pluća, pankreas, bubrege, mozak, creva, kolon, itd. Uopšteno govoreći, ovde opisani postupci i kompozicije koje se odnose na "organe" takođe treba razumeti da uključuju "sisteme organa", osim ako nije drugačije naznačeno.

[0034] "Disfunkcija organa" označava stanje ili zdravstveno stanje u kome organ ne obavlja svoju očekivanu funkciju. Funkcija organa predstavlja očekivanu funkciju odgovarajućeg organa unutar fizioloških opsega. Stručnjak u ovoj oblasti je svestan odgovarajuće funkcije organa tokom medicinskog pregleda. Disfunkcija organa tipično uključuje klinički sindrom u kome se razvija progresivna i potencijalno reverzibilna fiziološka disfunkcija u organu, opciono u odsustvu anatomskih povreda.

[0035] "Otkazivanje organa" označava disfunkciju organa do te mere da se normalna homeostaza ne može održati bez spoljašnje kliničke intervencije.

[0036] "Akutna disfunkcija organa" se odnosi na smanjenu funkciju organa koja se javlja brzo – u danima ili nedeljama (npr., u roku od 26 nedelja, u roku od 13 nedelja, u roku od 10 nedelja, u roku od 5 nedelja, u roku od 4 nedelje, u roku od 3 nedelje, u roku od 2 nedelje, u roku od 1 nedelje, u roku od 5 dana, u roku od 4 dana, u roku od 3 dana, ili u roku od 2 dana) – obično kod osobe koja nema već postojeće bolesti.

[0037] "Akutno otkazivanje organa" odnosi se na gubitak funkcije organa koji se javlja brzo – u danima ili nedeljama (npr., u roku od 26 nedelja, u roku od 13 nedelja, u roku od 10 nedelja, u roku od 5 nedelja, u roku od 4 nedelje, u roku od 3 nedelje, u roku od 2 nedelje, u roku od 1 nedelje, u roku od 5 dana, u roku od 4 dana, u roku od 3 dana, ili u roku od 2 dana) - obično kod osobe koja nema već postojeće bolesti. Na primer, izraz "akutno otkazivanje bubrega" označava brzo pogoršanje funkcije bubrega dovoljno da dovede do akumulacije otpadnih proizvoda u telu. Akutno otkazivanje jetre je detaljnije razmotreno u nastavku.

[0038] Kako se ovde koristi, "ishemija" se odnosi na smanjenje protoka krvi u organ.

[0039] Izrazi "sepsa" i "septikemija" se odnose na morbidno stanje koje je rezultat invazije krvotoka mikroorganizmima i sa njima povezanim endotoksinima.

[0040] "Endotoksin" se odnosi na sve štetne komponente mikrobnih ćelija kao što su lipopolisaharidi iz ćelijskih zidova gram-negativnih bakterija, peptidoglikani iz gram-pozitivnih bakterija, i manan iz ćelijskih zidova gljivica.

OPIS PRIMENE OKSIDOVANIH HOLESTEROL SULFATA (OCS)

[0041] Sprovođenje postupaka obično uključuje identifikaciju pacijenata koji pate od ili su u riziku od razvoja disfunkcije ili otkazivanja organa, ili stanja povezanog sa disfunkcijom ili otkazivanjem organa, I davanjem jednog ili više OCS u prihvatljivom obliku na odgovarajući način. Tačna doza koju treba primeniti može da varira u zavisnosti od starosti, pola, telesne mase i ukupnog zravstvenog stanja pojedinačnog pacijenta, kao i precizne etiologije bolesti. Međutim, generalno za primenu kod sisara (npr. ljudi), doze u opsegu od oko 0,001 do oko 100 mg ili više jedinjenja po kg telesne mase na 24 sata, i poželjno oko 0,01 do oko 50 mg jedinjenja po kg telesne mase na 24 sata, i poželjnije oko 0,1 do oko 10 mg jedinjenja po kg telesne mase na 24 sata su efikasni. Dnevne doze se uglavnom kreću od oko 0,1 miligrama do oko 5000 miligrama OCS skao što je 25HC3 S (ili njegova farmaceutski prihvatljiva so) po osobi na dan. U nekim aspektima, doza je od oko 10 miligrama do oko 2000 miligrama po osobi na dan, ili oko 100 miligrama do oko 1000 miligrama po osobi na dan. Doza će varirati u zavisnosti od načina davanja, bioraspoloživosti, i određene formulacije koja se primenjuje, kao i od prirode bolesti koja se

1

sprečava ili leči. Dalje, efektivna doza može da varira u zavisnosti od faktora kao što su pol, starost, i druga stanja pacijenta, kao I obim ili napredovanje stanja bolesti koja se leči.

[0042] Davanje može biti oralno ili parenteralno, uključujući intravensko, intramuskularno, subkutano, intradermalno injektiranje, intraperitonealno injektiranje, itd., ili drugim putevima (npr. transdermalna, sublingvalna, rektalna i bukalna isporuka, inhalacija aerosola, intravaginalno, intranazalno, topikalno, ka okapi za oči, putem sprejeva, itd.). Put primene zavisiće od prirode ili stanja koje se leči, npr. o vrsti ili stepenu povrede organa i/ili odbacivanja organa i/ili povezane nekroze i/ili apoptoze, i da li je tretman profilaktički ili ima za cilj da postigne lečenje. Na primer, da bi se postigao preventivni efekat pre nego što dođe do disfunkcije organa, oralno doziranje može biti dovoljno, posebno imajući u vidu odličnu bioraspoloživost oralno davanih OCS. Dalje, davanje jedinjenja na bilo koji način može se izvesti kao jedan način terapije, ili u kombinaciji sa drugim terapijama i modalitetima lečenja, npr. režimi ishrane, itd.

[0043] Subjekt kome se daje OCS je obično sisar, često čovek, ali to nije uvek slučaj. Veterinarska primena ove tehnologije se takođe razmatra, npr. za kućne ljubimce (mačke, pse, itd.), ili za stoku i životinje na farmi, za konje, pa čak i "divlje" životinje koje imaju posebnu vrednost ili koje su pod nadzorom veterinara, npr. životinje u rezervatima ili zoološkim vrtovima, povređene životinje koje se rehabilituju, itd.

[0044] U nekim aspektima, kompozicije se daju zajedno sa drugim modalitetima lečenja, kao što su različiti lekovi za ublažavanje bolova, sredstva protiv artritisa, različita hemoterapeutska sredstva, i antibiotička sredstva, u zavisnosti od bolesti koja pogađa subjekta. "U vezi sa" se odnosi na davanje preparata jednog ili više dodatnih sredstava, kao i na uključivanje jednog ili više dodatnih sredstava u kompoziciju ovog predmetnog opisa. Posebno, OCS se može davati zajedno sa sredstvom za koje je poznato da izaziva oštećenje organa kako bi se sprečilo oštećenje organa. Na primer, aspirin, ibuprofen i acetaminofen imaju potencijalno ozbiljne neželjene efektekoji oštećuju organe kada se uzimaju dugotrajno, ili kada ih uzimaju određene poštovane grupe (npr. veoma mladi, stariji, itd.), ili kada se progutaju prevelike doze, itd. Shodno tome, razmatrani su dozni oblici koji sadrže najmanje jedan OCS i jedan ili više takvih sredstava.

[0045] Količina OCS koja je efikasna da zaštiti od povreda organa izazvanih aspirinom, ibuprofenom ili acetaminofenom, može se odrediti standardnim kliničkim tehnikama. Pored toga, in vitro ili in vivo testovi mogu opciono da se koriste da pomognu u identifikaciji optimalnih opsega doziranja. Precizna doza koja će se primeniti zavisiće i od načina davanja, i može se odlučiti prema procenama lekara i okolnostima svakog pacijenta. Kako god, pogodne dnevne doze za oralno davanje su obično od oko 0,1 miligrama do oko 5000 miligrama OCS kao što je 25HC3 S (ili njegova farmaceutski prihvatljiva so) po osobi na dan. U nekim aspektima, oralna doza je od oko 10 miligrama do oko 2000 miligrama po osobi na dan, ili oko 100 miligrama do oko 1000 miligrama po osobi na dan. Oralne kompozicije su obično predviđene za profilaktičku upotrebu, npr. kada se potencijalno opasno sredstvo uzima u dužem vremenskom periodu (nedelje, meseci ili godine i želi se sprečiti oštećenje organa ili drugi neželjeni efekti. Kako god, kada je potrebno lečenje zbog oštećenja koje je već nastalo, kompozicije se obično formulišu za parenteralno ili, češće, za intravensko davanje.

[0046] Jedinjenja se mogu davati u čistom obliku ili u farmaceutski prihvatljivoj formulaciji koja uključuje odgovarajuće eliksire i vezivna sredstva (obično se nazivaju "nosači") ili kao farmaceutski prihvatljive soli (npr. soli alkalnih metala kao što su natrijumove, kalijumove, kalcijumove ili litijumove soli, amonijum, itd.) ili drugi kompleksi. Trebalo bi razumeti da farmaceutski prihvatljive formiulacije uključuju tečne i čvrste materijale koji se uobičajeno koriste za pripremanje i injektabilnih doznih oblika i čvrstih doznih oblika kao što su tablete i kapsule i aerosolizovanih doznih oblika. Pored toga, jedinjenja se mogu formulisati sa vodenim ili uljanim nosačima. Voda se može koristiti kao nosač za pripremu kompozicija (npr. kompozicije za injektiranje), koje takođe mogu uključivati koncvencionalne pufere i sredstva koja čine kompoziciju izotoničnom. Ostali potencijalni aditivi i drugi materijali (poželjno oni koji se obično smatraju bezbednim [GRAS]) uključuju: boje; arome; surfaktante (TWEEN®, oleinska kiselina, itd.); rastvarače, stabilizatore, eliksire, i veziva ili enkapsulante (laktoza, lipozomi, itd). Čvrsti razblaživači i ekscipicijensi uključuju laktozu, skrob, konvencionalna sredstva za dezintegraciju, i omotače. Mogu se koristiti i konzervansi kao što su metil paraben ili benzalkijum hlorid. U zavisnosti od formulacije, očekuje se da će aktivna komponenta (najmanje jedan OCS) biti prisutna kao oko 1% do oko 99% kompozicije i da će "nosač" činiti oko 1% do oko 99% kompozicije. Farmaceutske kompozicije prema ovom opisu mogu uključiti bilo koje pogodne farmaceutski prihvatljive aditive ili dodatke u meri u kojoj ne ometaju terapeutski efekat OCS(a). Dodatna pogodna sredstva koja se mogu davati zajedno ili koformulisati takođe uključuju druga sredstva koja se koriste za npr. borbu protiv toksičnosti acetaminofena, uključujući ali se ne ograničavajući na: metabolite puteva biosinteze metionina i/ili glutationa kao što su S-adenozilhomocistein (SAH), S-metilmetionin (SMM), cistin, betain, itd. Ili njihovi različiti oblici i/ili ili njihove soli npr. acetilcistein (npr. itravenski N-acetilcistein), razni neutraceutici, itd.

[0047] Primena jedinjenja prema ovom opisu može biti povremena, ili postepenom ili kontinuiranom, konstantnom ili kontrolisanom brzinom. Pored toga, doba dana ili broj puta dnevno kada se farmaceutska formulacija daje mogu da variraju i najbolje ih određuje kvalifikovani stručnjak kao što je lekar. Na primer, jedinjenje se može davati u roku od 1 nedelje, kao što je u roku od 1 dana, u roku od 12 sati, u roku od 1 sata, ili u roku od 10 minuta, od predoziranja npr. sredstva koje izaziva oštećenje organa. Jedinjenje se može davati najmanje jednom dnevno (npr., dva puta dnevno) pre operacije tokom najmanje 1 meseca ili najmanje 1 nedelje, ili najmanje 1 dan pre operacije, ili čak tokom operacije, npr. operacija koja se odnosi na ili je povezana sa ili koja može izazvati otkazivanje organa (npr. operacija koja uključuje namernu ishemiju/reperfuziju). Jedinjenje se takođe može davati najmanje na dnevnoj bazi (npr., dva puta dnevno) posle operacije najmanje 1 dan, najmanje 1 nedelju, ili najmanje 1 mesec. Na primer, Operacija može biti operacija srca (npr., aortokoronarni bajpas (CABG)), kardiovaskularna hirurgija, transplantacija srca i pluća, hirurgija pluća (npr., operacija plućne embolije), hirurgija duboke venske tromboze (DVT), operacija mozga, operacija jetre, operacija žučnih kanala, operacija bubrega (npr., operacija kamena u bubregu), gastrointestinalna hirurgija (npr., creva, intestinal blokada creva, divertikulitis, ili operacija torzije creva), ili operacija aneurizme. U nekim slučajevima, kao što je kada jedan ili više organa koji se leče obuhvataju jetru, davanje može trajati ne duže od 14 dana, kao što je ne duže od 10 dana, ne duže od 8 dana, ne duže od 5 dana, ili ne duže od 1 dan.

[0048] OCS se obično daju kao kompozicije koje se pripremaju u čvrstim oblicima kao što su tablete, pilule, praškovi, supozitorije, i razne formulacije sa sporim i produženim oslobađanjem, ili kao tečni rastvori, suspenzije, emulzije, itd. ili tečnosti pogodne za injektiranje i/ili intravensko davanje. Takođe se mogu pripremiti čvrsti oblici pogodni za rastvoranje u, ili suspenziju u, tečnostima pre davanja. Aktivni sastojci se mogu mešati sa ekscipijensima koji su farmaceutski prihvatljivi i kompatibilni sa aktivnim sastojcima, npr. farmaceutski i fiziološki prihvatljivi nosači. Pogodni ekscipijensi uključuju, na primer, vodu, fiziološki rastvor, dekstrozu, glicerol, i etanol, ili njihove kombinacije. Pored toga, kompozicija može sadržati manje količine pomoćnih supstanci kao što su sredstva za vlaženje ili emulgatori, i pH puferska sredstva. Oralni dozni oblici mogu uključivati različite zgusnjivače, arome, razblaživače, emulgatore, disperzivna sredstva, veziva, i sredstva za oblaganje. Kompozicija prema ovom opisu može da sadrži bilo koje takve dodatne sastojke tako da obezbedi kompoziciju u obliku pogodnom za predviđeni način davanja. Krajnja količina OCS u formulaciji takođe može da varira, ali uopšteno će biti od oko 1-99%. Još druge pogodne formulacije za upotrebu u u ovom opisu mogu se naći, na primer u Remington’s Pharmaceutical Sciences, Philadelphia, Pa., 19th ed. (1995); i Akers, Michael J. Sterile Drug Products: Formulation, Packaging, Manufacturing and Quality; izdavač Informa Healthcare (2010).

1

[0049] Kompozicije (preparati) prema ovom opisu mogu se formulisati i davati na bilo koji od mnogih pogodnih načina koji su poznati stručnjacima u ovoj oblasti, uključujući ali se ne ograničavajući na: oralno, injektiranjem, rektalno, inhalacijom, intravaginalno, intranazalno, topikalno, ka okapi za oči, putem sprejeva, itd. U nekim aspektima, način primene je oralni, injektiranjem ili intravenski. Tipično, oralno davanje je posebno efikasno kada se koristi profilaktički, npr. da bi se sprečilo oštećenje organa (npr. uzrokovano ili nekrozom i/ili apoptozom) i koje bi se inače javilo kod pacijenta koji uzima sredstvo koje oštećuje organe tokom dužeg vremenskog perioda, npr. nedelje, mesecima ili godinama. Kada je oštećenje već nastupilo, a posebno kada se dijagnostifikuje akutno otkazivanje organa, način davanja je obično parenteranil ili intravenski kako bi se ubrzala isporuka OCS.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE ORGANA I/ILI DISFUNKCIJA I/ILI OTKAZIVANJE SISTEMA ORGANA [0050] U nekim aspektima, ovaj opis obezbeđuje postupke za prevenciju i/ili lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja jednog ili više organa ili sistema organa kod subjekta kome je to potrebno. U nekim aspektima, disfunkcija i/ili otkazivanje organa i/ili Sistema organa je akutno.

[0051] Postupci mogu uključiti davanje subjektu terapeutski efikasne ili dovoljne količine jednog ili više OCS. Količina je dovoljna da spreči i/ili leči disfunkciju organa koji se leče, ili da spreči i/ili leči otkazivanje organa koji se leči. U nekim aspektima, otkazivanje organa koji se leči je sindrom multiple disfunkcije organa (MODS). Postupci obično uključuju identifikovanje ili dijagnostifikovanje subjekata kojima je potreban takav tretman, npr. subjekti koji bi imali koristi od takvog tretmana npr. zbog toga što je podložan disfunkciji ili otkazivanju organa, ili već pokazuje najmanje jedan znak ili simptom disfunkcije ili otkazivanja organa. Na primer, subjekt može biti član određene populacije pacijenata kao što su oni sa bolešću koja je rezultat akutne povrede (akutna povreda organa koja je rezultat bakterijske infekcije, teških opekotina, trauma, itd), ili hroničnih stanja (dugotrajno izlaganje lekovima koji oštećuju organe), i/ili iz drugih uzroka koji su detaljnije razmotreni u nastavku.

[0052] Grupe pacijenata na koje se odnosi ovaj opis takođe mogu biti definisane kao što sledi u nastavku. SOFA sistem je stvoren na konsenzusnom sastanku Evropskog društva za intenzivnu medicinu (European Society of Intensive Care Medicine) 1994 i kasnije revidiran 1996. SOFA je rezultat disfunkcije/otkazivanja šest organa koji dnevno meri otkazivanje više organa. Svaki organ se ocenjuje od 0 (normalan) do 4 (najnenormalniji), dajući dnevni rezultat od 0 do 24 poena. Cilj SOFA je da stvori jednostavan, pouzdan, i kontinuiran rezultat za kliničko osoblje. Sekvencijalna procena disfunkcije organa tokom prvih nekoliko dana na jedinici intenzivne nege (ICU) ili prijema u bolnicu je dobar pokazatelj prognoze. I srednji i najviši SOFA rezultati su posebno korisni prediktori ishoda.

[0053] U specifičnom aspektu, grupa pacijenata u skladu sa opisom je ona koja ima kao donji prag najmanje jedan SOFA rezultat, koji je na 1 za jedan od kliničkih kriterijuma za disanje, ili jetru, ili koagulaciju, ili kardiovaskularni, ili CNS, ili bubrežni na dan prijema u bolnicu ili jedinicu intenzivne nege (ICU). Prema tome, pomenutoj grupi pacijenata je potrebna terapijska intervencija u skladu sa ovim opisom, i prema tome i potreba za prevencijom ili smanjenjem disfunkcije organa ili otkazivanja organa.

[0054] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata u skladu sa ovim opisom je ona koja ima kao donji prag najmanje dva SOFA rezultata, svaki po 1 za dva od kliničkih kriterijuma disanja, i/ili jetre, i/ili koagulacije, i/ili kardiovaskularni, i/ili CNS, i/ili bubrežni na dan prijema u bolnicu ili jedinicu intenzivne nege (ICU). Prema tome, pomenutoj grupi pacijenata je potrebna terapijska intervencija u skladu sa ovim opisom, i prema tome i potreba za prevencijom ili smanjenjem disfunkcije organa ili otkazivanja organa.

[0055] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata u skladu sa ovim opisom je ona koja ima kao donji prag najmanje tri SOFA rezultata, svaki po 1 za tri od kliničkih kriterijuma disanja, i/ili jetra,

1

i/ili koagulacije, i/ili kardiovaskularni, i/ili CNS, i/ili bubrežni na dan prijema u bolnicu ili jedinicu intenzivne nege (ICU). Prema tome, pomenutoj grupi pacijenata je potrebna terapijska intervencija u skladu sa ovim opisom, i prema tome i potreba za prevencijom ili smanjenjem disfunkcije organa ili otkazivanja organa.

[0056] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata u skladu sa ovim opisom je ona koja ima kao donji prag najmanje četiri SOFA rezultata, svaki po 1 za četiri od kliničkih kriterijuma disanja, i/ili jetre, i/ili koagulacije, i/ili kardiovaskularni, i/ili CNS, i/ili bubrežni na dan prijema u bolnicu ili jedinicu intenzivne nege (ICU). Prema tome, pomenutoj grupi pacijenata je potrebna terapijska intervencija u skladu sa ovim opisom, i prema tome i potreba za prevencijom ili smanjenjem disfunkcije organa ili otkazivanja organa.

[0057] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata kojoj je potrebna prevencija ili smanjenje disfunkcije organa bubrega ili otkazivanja organa bubrega u skladu sa ovim opisom ima SOFA rezultat za bubrege od najmanje 1, ili od 2, ili od 3, ili od 4.

[0058] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata kojoj je potrebna prevencija ili smanjenje disfunkcije organa jetre ili otkazivanja organa jetre u skladu sa ovim opisom ima SOFA rezultat za jetru od najmanje 1, ili od 2, ili od 3, ili od 4.

[0059] U još jednom specifičnom aspektu, grupa pacijenata kojoj je potrebna prevencija ili smanjenje disfunkcije organa srca otkazivanja organa srca u skladu sa ovim opisom ima kardiovaskularni SOFA rezultat od najmanje 1, ili od 2, ili od 3, ili od 4.

[0060] U još jednom specifičnom aspektu grupa pacijenata kojoj je potrebna prevencija ili smanjenje disfunkcije organa pluća ili otkazivanja organa pluća u skladu sa ovim opisom ima respiratorni SOFA rezultat od najmanje 1, ili od 2, ili od 3, ili od 4.

[0061] Nezavisno od početnog rezultata, obično povećanje SOFA rezultata tokom prvih 48 sati na ICU ili u bolnici predviđa stopu mortaliteta od najmanje 50%.

[0062] Prema tome, u još jednom specifičnom aspektu grupa pacijenata kojoj je potrebna terapeutska prevencija zbog disfunkcije / otkazivanja organa u skladu sa ovim opisom se karakteriše povećanjem najmanje jednog SOFA rezultata u prvih 48 sati nakon prijema u bolnicu ili ICU.

[0063] U nekim aspektima, organ, organi ili sistem organa koji je/su podvrgnuti otkazivanju obuhvataju najmanje jednog člana od sledećih: kardiovaskularni, respiratorni, bubrežni, hematološki, neurološki, gastrointestinalni organi, organi jetre, srce, jetra, pluća, creva, kolon, bubrezi, slezina, i mozak.

[0064] U nekim aspektima, OCS treba da se koristi u kombinaciji sa tečnostima koje se daju intravenski, pri čemu je navedena kombinacija za upotrebu u terapiji subjekta koji ima hroničnu ili akutnu bolest ili akutno stanje pacijenta radi zaštite organa pomenutog pacijenta. Tečnosti koje se daju intravenski se, naravno, daju sistemski.

[0065] U jednom aspektu, subjekt koji ima hroničnu ili akutnu bolest ili stanje kome je potrebna zaštita svojih organa je karakterisan potrebom subjekta da primi intravenske tečnosti.

[0066] Najmanje jedan OCS prema ovom opisu može se primeniti radi prevencije ili smanjenja disfunkcije organa i otkazivanje organa, i prema tome najmanje jedan OCS nije nužno namenjen za bilo koji postupak primarnog lečenja ili prve linije lečenja hronične ili akutne bolesti ili akutnog stanja, koje se zbog toga može nazvati kao osnovna bolest(i). Ovo znači da ovaj opis ne obezbeđuje nužno terapiju of isceljenja/lečenja npr. infekcija, karcinoma, ili tumora koji se nalaze u odgovarajućem organu, nego

1

za oživljavanje dotičnog organa ka fiziološkoj funkciji. Shodno tome, terapija hronične ili akutne bolesti ili akutnog stanja pacijenta u obimu prema ovom opisu uključuje bilo koju vrstu inuficijencije prgana, ili slabu funkciju organa kao akutni događaj.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE DISFUNKCIJE I/ILI OTKAZIVANJA BUBREGA

[0067] Bolest bubrega može biti akutna ili hronična, ili čak akutna na hronično otkazivanje bubrega kao što je objašnjeno u nastavku.

[0068] Akutna povreda bubrega (AKI, ranije nazvana akutno otkazivanje bubrega (ARF)) se odnosi na nagli gubitak funkcije bubrega koji se razvija npr. u roku od 7 dana. AKI se obično javlja zbog oštećenja bubrežnog tkiva uzrokovanog smanjenim protokom krvi u bubregu (ishemija bubrega) iz bilo kog uzroka npr. nizak krvni pritisak, izloženost supstancama štetnim za bubrege, zapaljenski process u bubregu ili opstrukcija urinarnog trakta koja ometa protok urina. Uzroci akutne povrede bubrega uključuju nesreće, povrede, ili komplikacije nakon operacija u kojima bubrezi nisu imali normalan protok krvi tokom dužeg vremenskog perioda. Operacija bajpas srca je primer jednog takvog postupka. Predoziranje lekovima, bilo slučajno ili usled hemijskog preopterećenja lekovima kao što su antibiotici ili hemoterapija, takođe može izazvati početak akutne povrede bubrega. AKI se dijagnostikuje na osnovu karakterističnih laboratorijskih nalaza, kao što su povišen nivo azota iz uree u krvi (BUN) i kreatinin, ili nemogućnost bubrega da proizvede dovoljne količine urina (npr. manje od 400 mL na dan kod odraslih, manje od 0,5 mL/kg/h kod dece ili manje od 1 mL/kg/h kod odojčadi). Prema tome, ovi postupci mogu uključivati merenje jednog ili više ovih parametara kod subjekta i, ako jedan ili više ili izmereni parametri su pozitivni i prema tome ukazuju na prisustvo lošeg rada bubrega koji se razvija u roku od 7 dana, tada se dijagnostikuje akutna povreda bubrega i davanje najmanje jednog OCS subjektu, kao što je ovde opisano.

[0069] Hronična bolest bubrega (CKD) se obično razvija sporo i, u početku, pacijenti mogu pokazati malo simptoma. CKD može biti dugoročna posledica ireverzibilne akutne bolesti ili deo progresije bolesti. CKD ima brojne uzroke, uključujući diabetes melitus, dugotrajnu, nekontrolisanu hipertenziju, policističnu bolest bubrega, zarazne bolesti kao što je hantavirus, i određenu genetsku predispoziciju npr. varijante genaAPOL1. Ovi postupci uključuju davanje najmanje jednog OCS subjektu koji ima CKD.

[0070] U nekim slučajevima, klinički kriterijumi koji označavaju grupu(e) pacijenata za disfunkciju/otkazivanje bubrega su sledeći:

Pacijenti sa rizikom od disfunkcije/otkazivanja bubrega: smanjenje GFR >25%, kreatinin u serumu povećan 1,5 puta ili proizvodnja urina <0,5 ml/kg/sat tokom 6 sati

Pacijenti sa sadašnjom povredom bubrega: smanjenje GFR >50%, udvostručenje kreatinina ili proizvodnja urina <0,5 ml/kg/sat tokom 12 sati

Pacijenti sa otkazivanjem bubrega: smanjenje GFR >75%, utrostručenje kreatinina ili kreatinin >355 µmol/l (sa porastom od >44) (>4 mg/dl) ili izlučivanje urina ispod 0,3 ml/kg/sat tokom 24 sata

Pacijenti sa gubitkom funkcije bubrega: uporna akutna povreda bubrega (AKI) ili potpuni gubitak funkcije bubrega tokom više od 4 nedelje

Krajnja faza bolesti bubrega: potpuni gubitak funkcije bubrega duže od 3 meseca.

[0071] Prekomerna upotreba lekova kao što su aspirin, ibuprofen, i acetaminofen (paracetamol) takođe može izazvati hroničnu bolest bubrega. Ova vrsta oštećenja se može izbeći davanjem ovih sredstava u kombinaciji sa najmanje jednim OCS, bilo davanjem OCS u koordinaciji sa davanjem sredstva (npr. pre ili posle ili u isto vreme ali u posebnom preparatu);

ili, alternativno, davanjem kompozicija koje sadrže 1) lek toksičan za jetru kao što je aspirin, ibuprofen, i/ili acetaminofen; i 2) najmanje jedan OCS. Shodno tome, obezbeđene su kompozicije koje sadrže

1

aspirin plus jedan ili više OCS kao i kompozicije koje sadrže ibuprofen plus jedan ili više OCS i kompozicije koje sadrže acetaminofen plus jedan ili više OCS.

[0072] U kompozicijama koje sadrže aspirin plus jedan ili više OCS, aspirin je obično prisutan u približnom opsegu od 80 mg do 1000 mg po jediničnoj dozi (npr. pojedinačni oralni dozni oblik kao što je pilula, tableta, tečnost itd.), tj. oko 80, 90, 100, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450, 500, 550, 600, 650, 700, 750, 800, 850, 900, 950, ili 1000 mg. U kompozicijama koje sadrže ibuprofen plus jedan ili više OCS, ibuprofen je prisutan u rasponu od približno 50 mg do 500 mg, češće približno 100 mg do 350 mg, a najčešće približno 125 mg do 250 mg po jediničnoj dozi (npr. u pojedinačnom oralnom doznom obliku kao što je pilula, tableta, tečnost, itd.). Doze ibuprofena uzete kao primer uključuju 50, 60, 70, 80, 90, 100, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450 i 500 mg. Doziranje acetaminofena kreće se od oko 50 do oko 4000 mg po dozi, npr. oko 50, 75, 100,125,150, 200, 225, 250, 275, 300, 325, 350, 375, 400, 425, 450, 475, 500, 525, 550, 575, 600, 625, 650, 675, 700, 725, 750, 775, 800.825, 850, 875, 900, 925, 950, 975, 1000, 1100, 1200, 1300, 1400, 1500, 1600, 1700, 1800, 1900, 2000, 2100, 2200, 2300, 2400, 2500, 2600, 2700, 2800, 2900, 3000, 3100, 3200, 3300, 3400, 3500, 3600, 3700, 3800, 3900 ili oko 4000 mg/doza.

[0073] Takve kompozicije se mogu pripremiti u čvrstim oblicima kao što su tablete, pilule, praškovi, supozitorije, i različite formulacije sa sporim ili produženim oslobađanjem, ili kao tečni rastvori, suspenzije, emulzije, itd. Ili tečnosti pogodne za injektiranje i/ili intravensko davanje. Čvrsti oblici pogodni za rastvor u, ili suspenziju u, tečnosti pre primene se takođe mogu pripremiti. Aktivni sastojci se mogu mešati sa ekscipijensima koji su farmaceutski prihvatljivi i kompatibilni sa aktivnim sastojcima. Pogodni ekscipijensi uključuju, na primer, vodu, fiziološki rastvor, dekstrozu, glicerol, i etanol, ili njihove kombinacije. Pored toga, kompozicija može da sadrži manje količine pomoćnih supstanci kao što su sredstva za vlaženje ili emulgatori, i pH puferska sredstva. Oralni dozni oblici mogu da uključe različite zgušnjivače, arome, razblaživače, emulgatore, disperzivna sredstva, veziva, i sredstva za oblaganje. Kompozicije prema ovom opisu mogu da sadrže bilo koje takve dodatne sastojke stako da se obezbedi kompozicija u obliku pogodnom za predviđeni način davanja. Konačna količina aspirina, ibuprofena i/ili acetaminofena u formulaciji može da varira, ali generalno će biti od oko 1-99%. Konačna količina OCS u formulaciji takođe može da varira, ali generalno će biti od oko 1-99%, sa posebnim preporučenim dozama koje su prethodno opisane. Još druge pogodne formulacije za upotrebu u ovom opisu mogu se naći na primer u Remington’s Pharmaceutical Sciences, Philadelphia, Pa., 19th ed. (1995); i Akers, Michael J. Sterile Drug Products: Formulation, Packaging, Manufacturing and Quality; izdavač Informa Healthcare (2010).

[0074] Formulacije acetaminofena koje se mogu koristiti u kompozicijama prema ovom opisu (koje takođe uključuju najmanje jedan OCS kao što je 25HC3S) su opisane, na primer, u US pat. br.6,936,601; 6,926,907; 6,924,273; 6,916,788; 6,855,310; 6,852,336; 6,841,544; 6,833,362; 6,828,328; 6,787,164; 6,740,333; 6,702,850; 6,696,066; 6,686,390; 6,642,243; 6,627,234; 6,622,856; 6,613,346; 6,602,518; 6,593,331; 6,586,023; 6,569,439; 6,566,401; 6,566,361; 6,544,548; 6,528,097; 6,524,623; 6,511,982; 6,509,380; 6,492,334; 6,485,747; 6,482,831; 6,479,551; 6,475,526; 6,475,494; 6,458,809; 6,444,665; 6,440,983; 6,429,223; 6,413,512; 6,406,716; 6,391,886; 6,391,337; 6,391,294; 6,384,054; 6,383,527; 6,383,515; 6,375,957; 6,369,084; 6,369,082; 6,355,666; 6,350,467; 6,335,034; 6,309,669; 6,306,842; 6,303,632; 6,284,274; 6,277,384; 6,254,891; 6,245,802; 6,245,357; 6,242,493; 6,225,295; 6,221,377; 6,217,911; 6,217,907; 6,214,386; 6,187,338; 6,162,647; 6,159,500; 6,139,861; 6,127,352; 6,126,967; 6,077,533; 6,077,530; 6,057,347; 6,054,451; 6,048,540; 6,028,222; 6,007,841; 5,998,434; 5,972,916; 5,968,551; 5,965,167; 5,965,166; 5,945,416; 5,942,530; 5,919,826; 5,914,129; 5,897,880; 5,891,801; 5,891,477; 5,872,145; 5,863,922; 5,840,731; 5,837,729; 5,827,852; 5,776,462; 5,773,031; 5,739,139; 5,733,578; 5,724,957; 5,654,334; 5,639,475; 5,612,061; 5,603,959; 5,538,959; 5,474,757; 5,468,482; 5,466,865; 5,458,879; 5,417,980; 5,409,944; 5,409,709; 5,336,691; 5,322,689; 5,296,241; 5,273,759; 5,260,340; 5,238,686; 5,204,118; 5,154,926; 5,100,675; 5,036,097; 5,023,085; 5,011,688; 4,971,960; 4,971,785; 4,829,064; 4,822,781; 4,812,446; 4,794,112; 4,730,007; 4,703,045; 4,478,822; 4,476,115;

1

4,466,960; 4,460,368; 4,401,665; 4,314,989; 4,307,073; 4,260,629; 4,242,353; 4,237,140; 4,234,601; 4,233,317; 4,233,316; 4,233,315; 4,233,314; 4,233,313; 4,207,340; 4,132,788 i 4,049,803, i u podnetoj US patentnoj prijavi 2012/0172324.

[0075] Poznato je da boje za kontrast i poboljšavanje koje se koriste za različite vrste snimanja, posebno boje koje sadrže jod, uzrokuju oštećenje bubrega, posebno kod osetljivih populacija kao što su starije osobe, dijabetičari, oni koji već imaju neki oblik oštećenja bubrega, itd. Nefropatija izazvana kontrastom se definiše ili kao povećanje kreatinina u serumu za više od 25% ili kao apsolutno povećanje kreatinina u serumu od 0,5 mg/dL nakon primene boje npr. za rendgenske snimke ili kompjutersku tomografiju (CT). Boje koje sadrže jod uključuju ali nisu ograničene na joheksol, jodiksanol i joversol, kao i druge jonske jodne boje kao što su diatrizoat (Hypaque 50), metrizoat (Isopaque 370), i Ioksaglat (Hexabrix); i nejonski kontrastni medijumi kao što su jopamidol (Isovue 370), joheksol (Omnipaque 350), Ioksilan (Oxilan 350), jopromid (Ultravist 370), i jodiksanol (Visipaque 320). OCS koji su ovde opisani, mogu sprečiti ili umanjiti uticaj takvih boja kada se daju, na primer, pre davanja boje, i/ili istovremeno sa bojom i/ili posle davanja boje da bi se održale vrednosti bubrega na normalnom nivou uprkos izloženosti na boju, ili da bi se olakšalo ili ubrzalo vraćanje tih vrednosati u bezbedne, normalne opsege nakon davanja boje.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE DISFUNKCIJE I/ILI ODBACIVANJA JETRE

[0076] Aspekt uzet kao primer prema ovom opisu uključuje lečenje akutnog otkazivanja jetre, posebno akutnog otkazivanja jetre izazvanog nekrozom. Akutno otkazivanje jetre uključuje brzi razvoj hepatocelularne disfunkcije, posebno koagulopatije i promena mentalnog statusa (encefalopatija) kod pacijenta bez poznatog prethodnog oboljenja jetre. Ova bolest obuhvata brojna stanja čija je zajednička nit teška povreda hepatocita i/ili masivna nekroza npr. gubitak funkcije od 80-90% ćelija jetre. Gubitak funkcije hepatocita pokreće multiorganski odgovor koji karakteriše brza pojava teških komplikacija ubrzo nakon prvih znakova bolesti jetre (kao što je žutica). Komplikacije uključuju hepatičnu encefalopatiju i poremećenu sintezu proteina, npr. mereno nivoima albumina u serumu i protrombinskim vremenom u krvi. Do sada, mogućnosti lečenja akutnog otkazivanja jetre su bile ograničene i smrt se često javlja iznenada, čak i nakon što je jetra počela da se oporavlja od prvobitnog oštećenja.

[0077] Dijagnoza akutnog otkazivanja jetre (tj. identifikacija subjekta koji ima akutno otkazivanje jetre i kome bi koristila praksa ovih postupaka) se obično zasniva na fizičkom pregledu, laboratorijskim nalazima, anamnezi pacijenta, i prethodnoj medicinskoj istoriji da bi se utvrdile, na primer, promene mentalnog statusa, koagulopatija, brzina početka, i odsustvo poznatog prethodnog oboljenja jetre. Tačna definicija "brzina" zavisi od posebne konvencije koja se koristi. Postoje različite pod-podele koje se zasnivaju na vremenu pojave prvih simptoma jetre do pojave encefalopatije. Jedna šema definiše "akutno otkazivanje jetre" kao razvoj encefalopatije u roku od 26 nedelja od početka bilo kakvih simptoma jetre. Ovo se dalje deli na "fulminantno otkazivanje jetre", koje zahteva početak encefalopatije u toku od 8 nedelja, i "subfulminantno", koje opisuje početak encefalopatije nakon 8 nedelja ali pre 26 nedelja. Druga šema definiše "hiperakutno" otkazivanje jetre kao početak u roku od 7 dana, "akutno" otkazivanje jetre kao početak između 7 i 28 dana, i "subakutno" otkazivanje jetre kao početak između 28 dana i 24 nedelje. Subjekti identifikovani da imaju akutno otkazivanje jetre prem abilo kom od ovih kriterijuma mogu se lečiti prema ovde opisanim postupcima.

[0078] U nekim slučajevima, grupu pacijenata sa disfunkcijom/otkazivanjem jetre karakteriše niži prag bilirubina od >1,2 mg/dL, poželjno >1,9 mg/dL, poželjnije >5,9 mg/dL. Akutno otkazivanje jetre ima mnogo potencijalnih uzroka i subjekti identifikovani da imaju akutno otkazivanje jetre iz bilo kog razloga mogu se lečiti prema ovde opisanim postupcima. Mogući uzroci uključuju:

Acetaminofen (ATMP). Uzimanje previše acetaminofena (paracetamol, Tylenol®, drugi) je najčešći uzrok akutnog otkazivanja jetre u Sjedinjenim Američkim Državama. Akutno

2

otkazivanje jetre može nastati ako se jedna veoma velika doza ATMP uzme sva odjednom, ili može nastati ako se uzimaju veće doze od preporučenih svaki dan nekoliko dana. Osobe sa hroničnim oboljenjima jetre su posebno ranjive, kao i starije osobe, veoma mladi, itd. Kod takvih subjekta, ATMP "predoziranje" može biti doza koja bi bila bezbedna ili normalna doza za osobu koja nema hroničnu bolest jetre ili nije starija ili veoma mlada. Ovaj aspekt opisa je detaljno razmotren u nastavku.

Lekovi na recept. Neki lekovi na recept, uključujući antibiotike, nesteroidne antiinflamatorne lekove i antikonvulzante, mogu izazvati akutno otkazivanje jetre. Biljni dodaci. Biljni lekovi i suplementi, uključujući kavu, efedru, skutelariju i metvicu, povezani su sa akutnim otkazivanjem jetre.

Hepatitis i drugi virusi. Hepatitis A, hepatitis B i hepatitis E mogu izazvati akutno otkazivanje jetre. Drugi virusi koji mogu izazvati akutno otkazivanje jetre uključuju Epštajn Barov virus, citomegalovirus i herpes simplex virus.

Toksini. Toksini koji mogu izazvati akutno otkazivanje jetre uključuju otrovnu divlju gljivu Amanitaphalloides, koja se ponekad pogrešno smatra jestivom vrstom.

Autoimuna bolest. Otkazivanje jetre može biti izazvano autoimunim hepatitisom, bolešću u kojoj imuni sistem napada ćelije jetre, izazivajući upalu i povrede.

Bolesti vena u jetri. Vaskularne bolesti, kao što je Budd-Chiari sindrom, mogu izazvati stvaranje blokada u venama jetre i dovesti do akutnog otkazivanja jetre. Metabolička bolest. Retke metaboličke bolesti, kao što je Vilsonova bolest i akutna masna jetra u trudnoći, mogu izazvati akutnog otkazivanje jetre.

Karcinom. Karcinom koji počinje u jetri ili karcinom koji se širi na jetru sa drugih lokacija u telu može izazvati akutno otkazivanje jetre.

Drugo. Drugi uzroci uključuju idiosinkratične reakcije na lekove (npr. tetraciklin, troglitazon), prekomerni unos alkohola (teški alkoholni hepatitis), Rejev sindrom (akutno otkazivanje jetre kod deteta sa virusnom infekcijom npr. varičele u kojoj aspirin može da igra ulogu; i drugo. Mnogi slučajevi akutnog otkazivanja jetre nemaju očigledan uzrok.

[0079] Akutno otkazivanje jetre iz bilo kog uzroka može se sprečiti i/ili tlečiti postupcima i kompozicijama prema ovom opisu. Kompozicije mogu uključivati najmanje jedan lek ili biljni dodatak koji je potencijalno štetan za jetru plus najmanje jedan OCS kao što je 25HC3S.

[0080] Pored toga, različiti simptomi toksičnosti jetre mogu se sprečiti i/ili lečiti postupcima i kompozicijama prema ovom opisu pre razvoja potpunog ALF-a. Primeri simptoma uključuju ali nisu ograničeni na: cerebralni edem i encefalopaiju (što može dovesti do hepatične encefalopatije, kome, hernijacije mozga, itd.); koagulopatije (npr. produženje protrombinskog vremena, disfunkcija trombocita, trombocitopenija, intracerebralno krvarenje, itd.); otkazivanje bubrega (npr. usled prvobitne povrede kao što je predoziranje ATMP-om dovodi do akutne tubularne nekroze, ili od hiperdinamičke cirkulacije koja dovodi do hepatorenalnog sindroma ili funktionalnog otkazivanja bubrega); upala i infekcija (npr. sistemski inflamatorni sindrom, koji može dovesti do sepse i otkazivanja više organa bez obzira na prisustvo ili odsustvo infekcije; različiti metabolički poremećaji kao što su hiponatremija, hipoglikemija, hipokalemija, hipofosfatemija, metabolička alkaloza, i laktatna acidoza (koja se javlja pretežno kod predoziranja acetaminofenom); hemodinamični i kardiorespiratorni kompromis (npr. hipertenzija, smanjenje unosa kiseonika u tkivo, hipoksija tkiva i laktatna acidoza); plućne komplikacije (npr. akutni respiratorni distres sindrom (ARDS), sa ili bez sepse, plućno krvarenje, pleuralni izlivi, atelektaza, i intrapulmonarni šant, itd.); komplikacije u kasnoj trudnoći, za koje rane kliničke manifestacije ALF-a uključuju hipodinamiju, smanjenje apetita, tamno žuti urin, velika žutica, mučnina, povraćanje, i abdominalna distenzija, itd. Subjekti koji pokazuju jedan ili više ovih simptoma ili stanja mogu imati koristi od davanja najmanje jednog OCS.

Akutno otkazivanje jetre usled ATMP toksičnosti

[0081] U nekim aspektima, ovaj opis obezbeđuje postupke i kompozicije za prevenciju i/ili lečenje toksičnosti povezane sa ATMP i simptoma povezanih sa ili karakterističnih za njih, posebno povrede jetre ili ALF kao što je prethodno diskutovano. ATMP toksičnost je jedan od najčešćih uzroka trovanja širom sveta, a u Sjedinjenim Američkim Državama i Ujedinjenom Kraljevstvu je najčešći uzrok akutnog otkazivanja jetre. Mnogi pojedinci sa ATMP toksičnošću možda uopšte nemaju simptome u prva 24 sata nakon predoziranja. Drugi mogu u početku imati nespecifične tegobe kao što su nejasan bol u stomaku i mučnina. Sa progresijom bolesti, obično se razvijaju znaci otkazivanja jetre; to uključuje nizak šećer u krvi, nizak pH u krvi, lako krvarenje, i hepatičnu encefalopatiju. Oštećenje jetre, ili hepatotoksičnost, nije rezultat samog ATMP, već jednog od njegovih metabolita, N-acetil-pbenzohinonimina (NAPQI), takođe poznatog kao N-acetilimidohinon. NAPQI iscrpljuje prirodni antioksidant glutation u jetri i direktno oštećuje ćelije u jetri, što dovodi do otkazivanja jetre. Faktori rizika za toksičnost ATMP uključuju prekomerni hronični unos alkohola, gladovanje ili anoreksiju nervozu, i upotrebu određenih lekova koa što je izoniazid.

[0082] Ovde predstavljeni podaci pokazuju da davanje 25HC3S dramatično smanjuje smrtnost kod subjekata koji pate od akutnog otkazivanja jetre izazvanog acetaminofenom (ATMP). Postupci za prevenciju ili lečenje ALF kod subjekta kome je to potrebno, posebno disfunkcije i/ili akutnog otkazivanja jetre povezanih sa ATMP toksičnošću, su opisani u ovom otkriću. Postupci mogu uključiti davanje najmanje jednog OCS (npr.25HC3S) pre davanja ATMP, i/ili istovremeno sa davanjem ATMP, i/ili nakon davanja ATMP, da bi se sprečila i/ili lečila ATMP toksičnost.

[0083] Opis takođe daje nove kompozicije koje sadrže acetaminofen koformulisan sa najmanje jednim OCS, prethodno opisanim pod "disfunkcija i otkazivanje bubrega". Najmanje jedan OCS je prisutan u kompoziciji koja je dovoljna da spreči (ili barem umanji) toksičnost acetaminofena kod subjekta kome se kompozicija daje. Kompozicije uključuju najmanje jedan suštinski prečišćen OCS, acetaminofen i jedan ili više farmaceutski pogodnih nosača.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE DISFUNKCIJE I/ILI ODBACIVANJA PANKREASA

[0084] Pankreas je žlezdani organ koji funkcioniše u digestivnom sistemu i endokrinom sistemu kičmenjaka. On proizvodi nekoliko važnih hormona, uključujući insulin, glukagon, somatostatin, i polipeptid pankreasa, takođe luči sok pankreasa koji sadrži digestivne enzime koji pomažu varenje i apsorpciju hranljivih materija u tankom crevu. Upala pankreasa (pankreatitis) ima nekoliko uzroka i tipično zahteva hitan tretman. Može biti akutna, koja počinje iznenada i traje nekoliko dana, ili hronična, koja se javlja tokom mnogo godina. Osamdeset procenata slučajeva pankreatitisa je uzrokovano alkoholom ili kamenom u žuči, pri čemu je kamen u žuči pojedinačna najčešća etiologija akutnog pankreatitisa, a alkohol je pojedinačna najčešća etiologija hroničnog pankreatitisa. Teški pankreatitis je povezan sa otkazivanjem organa, nekrozom, inficiranom nekrozom, pseudocistom i apscesom, sa stopom mortaliteta oko 2-9%, i višom tamo gde je došlo do nekroze. Teški pankreatitis se dijagnostifikuje ako su najmanje tri od sledećeg tačne: starost pacijenata je veća od 55 godina; PO2 kiseonik u krvi je manji od 60mm Hg ili 7,9kP; bela krvna zrnca > 15000 WBC-a po mikrolitru (mcL); kalcijum < 2 mmol/L; urea > 16 mmol/L; laktat dehidrogenaza (LDH) > 600iu/L; aspartat transaminaza (AST) > 200iu/L; albumin < 32g/L; i glukoza > 10 mmol/L.

[0085] Aspekt prema ovom opisu je lečenje disfunkcije i/ili otkazivanja pankreasa davanjem najmanje jednog OCS pacijentu kome je to potrebno. Obučeni lekar identifikuje odgovarajuće pacijente ili populacije pacijenata koji ispoljavaju najmanje jedan od simptoma ili kriterijuma navedenih gore.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE DISFUNKCIJE I/ILI ODBACIVANJA SRCA

[0086] Otkazivanje srca (HF), koje se često koristi da označi hronično otkazivanje srca (CHF), javlja se kada srce nije u stanju da pumpa dovoljno da održi protok krvi kako bi zadovoljio potrebe tela. Izrazi kongestivno otkazivanje srca (CHF) ili kongestivna srčana insuficijencija (CCF) se često koriste naizmenično sa hroničnim otkazivanjem srca. Simptomi obično uključuju kratak dah (posebno tokom vežbanja, kada se leži noću, i noću tokom spavanja), preterani umor, i oticanje nogu. Uobičajeni uzroci otkazivanja srca uključuju bolest koronarne arterije uključujući prethodni infarkt miokarda (srčani udar), visok krvni pritisak, atrijalnu fibrilaciju, valvularnu bolest srca, i kardiomiopatiju. Otkazivanje srca se razlikuje od infarkta miokardau kome deo srčanog mišića odumire, i srčanog zastoja, u kome protok krvi potpuno prestaje.

[0087] Otkazivanje srca se obično dijagnostifikuje na osnovu istorije simptoma i fizičkog pregleda uz potvrdu ehokardiografijom, testovima krvi, i/ili radiografijom grudnog koša. Ehokardiografija koristi ultrazvuk da se odredi udarna zapremina (SV, količina krvi u srcu koja izlazi iz komora sa svakim otkucajem), krajnja dijastolna zapremina (EDV, ukupna količina krvi na kraju dijastole), i SV proporcionalno EDV, vrednost poznata kao ejekciona frakcija (EF). Abnormalnosti u jednom ili više njih mogu ukazivati ili potvrditi disfunkciju i/ili otkazivanje srca. Elektrokardiogram (ECG/EKG) se koristi za identifikaciju aritmija, ishemijske bolesti srca, hipertrofije desne i leve pretkomore, i prisustvo kašnjenja ili abnormalnosti provodljivosti (npr. blok leve grane snopa). Abnormalnosti u jednom ili više njih mogu takođe ukazivati ili potvrditi disfunkciju i/ili otkazivanje srca. Testovi krvi koji se rutinski sprovode radi dijagnostifikovanja ili potvrđivanja disfunkcije i/ili otkazivanja srca uključuju elektrolite (natrijum, kalijum), merenje bubrežne funkcije, testove funkcije jetre, testove funkcije štitaste žlezde, kompletnu krvnu sliku, i često C-reaktivni protein ako se sumnja na infekciju. Abnormalnosti u jednom ili više njih mogu takođe ukazivati ili potvrditi disfunkciju i/ili otkazivanje srca. Povišen natriuretički peptid B-tipa (BNP) je specifičan test koji ukazuje na otkazivanje srca. Ako se sumnja na infarkt miokarda, mogu se testirati različiti srčani markeri, uključujući ali se ne ograničavajući na troponin kreatin kinazu (CK)-MB (izoforma kreatin kinaze); laktat dehidrogenazu; aspartat transaminazu (AST) (takođe se naziva aspartat aminotransferaza); mioglobin; ishemijom modifikovan albumin (IMA); moždani natriuretski peptid; glikogen fosforilaza izoenzim BB, itd. Abnormalni nivoi jednog ili više njih (obično abnormalno visoki nivoi) smatraju se identifikacijom subjekta kome je potrebno lečenje zbog disfunkcije ili otkazivanja srca.

[0088] Subjekt za koga je potvrđeno da ima ili se sumnja da ima disfunkciju ili otkazivanje srca leči se davanjem terapeutski efikasne količine najmanje jednog OCS kao što je ovde opisano (npr. 25HC3S), količine koja je dovoljna da spreči simptome disfunkcije ili otkazivanja srca ili da ublaži simptome disfunkcije ili otkazivanja srca, npr. da se bar delimično vrati funkcija srca u normalnu ili blizu normalne, i/ili da se spreči pogoršanje funkcije srca i zdravlja pacijenta.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE DISFUNKCIJE I/ILI OTKAZIVANJA MOZGA

[0089] Disfunkcija i/ili otkazivanje mozga (tj. organski sindrom mozga "OBS") je opšti termin koji opisuje smanjenu mentalnu funkciju zbog neke medicinske bolesti osim psihijatrijske bolesti. Uzroci uključuju ali nisu ograničeni na povredu mozga izazvanu traumom; krvarenje u mozgu (intracerebralna hemoragija); krvarenje u prostor oko mozga (subarchnoidalna hemorhagija); krvni ugrušak unutar lobanje koji izaziva pritisak na mozak (subduralni hematom); potres mozga; različita stanja disanja kao što su nizak nivo kiseonika u telu (hipoksija) i visok nivo ugljen dioksida u telu (hiperkapnija); razni kardiovaskularni poremećaji, npr. demencija usled mnogih moždanih udara ili multi-infarkta demencija, infekcije srca (endokarditis, miokarditis), moždani udar (npr. spontani moždani udar) i prolazni ishemijski napad (TIA) ili takozvani "mini moždani udari"; ili zbog različitih degenerativnih poremećaja kao što je Alchajmerova bolest, Krojcfeld-Jakobova bolest, difuzna bolest Levijevog tela, Huntingtonova bolest, multipla skleroza, hidrocefalus normalnog pritiska, Parkinsonova bolest i Pikova

2

bolest; demencija usled metaboličkih uzroka kao što su bolesti bubrega, jetre, ili štitaste žlezde i/ili nedostatak vitamina (B1, B12, ili folata); kao i stanja vezana za drogu i alkohol npr. stanje odvikavanja od alkohola, intoksikacija usled upotreba droga ili alkohola, Wernicke-Korsakoff sindrom (dugotrajni efekat prekomerne konzumacije alkohola ili neuhranjenosti), i odvikavanje od lekova (posebno sedative-hipnotika i kortikosteroida); i iznenadne (akutne) ili dugotrajne (hronične) infekcije npr. septikemija, encefalitis, meningitis, prionske infekcije, i sifilis u kasnoj fazi; kao i komplikacije ili lečenje karcinoma. Simptomi OBS-a uključuju uznemirenost, konfuziju; dugotrajni gubitak funkcije mozga (demencija), i ozbiljan, kratkoročni gubitak funkcije mozga (delirijum), kao i uticaji na autonomni nervni sistem koji kontroliše npr. disanje. Diagnoza ili potvrda prisustva OBS-a se utvrđuje otkrivanjem ili merenjem različitih metodologija kao što su testovi krvi, elektroencefalogram (EEG), CT glave, MRI glave i/ili lumbalna punkcija [za koje se normalne vrednosti obično kreću u sledećem rasponu: pritisak: 70 - 180 mm Hg; izgled cerebralne kičmene tečnosti (CSF): bistar, bezbojan; ukupni protein CSF: 15 -60 mg/100 mL; gama globulin: 3 - 12% ukupnog proteina; CSF glukoza: 50 - 80 mg/100 mL (ili više od 2/nivoa šećera u krvi); broj ćelija CSF: 0-5 belih krvnih zrnaca (sve mononuklearne a nema crvenih krvnih zrnaca; i CSF hlorid: 110 - 125 mEq/L).

[0090] Ako su jedan ili više ovih testova ili analiza ili indicija abnormalni, subjekt se obično smatra podložnim ili već pati od OBS. Subjekt za kojeg je potvrđeno ili se sumnja da ima OBS (bilo u ranoj fazi ili uznapredovalom) se leči davanjem terapeutski efikasne količine najmanje jednog OCS kao što je ovde opisano (npr.25HC3S), količine koja je dovoljna da spreči simptome OBS, ili da ublaži simptome OBS, npr. da se bar delimično vrati funkcija mozga u normalu ili blizu normale, i/ili da se spreči dalje pogoršanje moždane funkcije i zdravlja pacijenta.

[0091] Otkazivanje srca se takođe može javiti kao neželjeni efekat i/ili kao posledica hemoterapije, npr. hemoterapija primljena kao lečenje kancera kao što je kancer dojke. Davanje najmanje jednog OCS kao što je ovde opisano, pacijentu koji prima ili je već primio hemoterapiju, može sprečiti neželjeno oštećenje srca (i drugih organa, sistema organa, tkiva i ćelija) tokom ili posle hemoterapije karcinoma. Drugim rečima najmanje jedan OCS se koristi kao zaštitno sredstvo za štetne efekte hemoterapije.

DISFUNKCIJA I/ILI OTKAZIVANJE ORGANA ZBOG TRAUME

[0092] U nekim aspektima, disfunkcija/otkazivanje organa je posledica traume. Primeri traumatskih povreda uključuju ali nisu ograničeni na: rane nastale u saobraćajnim nesrećama; rane od vatrenog oružja (kako slučajne tokom aktivnosti povezanih sa lovom, tako i namerno izazvane sa kriminalnim aktivnostima ili ratom); tupa trauma ili tupa povreda npr. nepenetrirajuća trauma tupim predmetom kao što je fizička trauma dela tela npr. udarom, povredom ili fizičkim napadom; itd. Primeri tupih trauma uključuju ali nisu ograničeni na: potres mozga, npr. potres mozga koji su pretrpeli sportisti ili osobe koje su učestvovale u nesrećama, padovima, itd., i tupe traume zadobijene kao rezultat susreta sa projektilom kao što je predmet koji pada, i drugo.

[0093] Pojedinci koji su podložni takvoj tupoj traumi (npr. sportisti, starije osobe) mogu imati koristi od profilaktičkog davanja jednog ili više OCS, i ako se kod subjekta dijagnostifikuje tupa trauma kao što je potres mozga, subjekt će imati koristi od davanja što je pre moguće nakon što se sumnja ili potvrdi povreda.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE STANJA UZROKOVANIH ISHEMIJOM

[0094] Ishemija se odnosi na nedovoljno snabdevanje krvlju tkiva ili organa, što uzrokuje nedostatak kiseonika i glukoze potrebnih za ćelijski metabolizam i održavanje tkiva u životu. Hipoksija (takođe poznata kao hipoksidacija ili anoksemija) je uzrokovana ishemijom i odnosi se na stanje u je kojem telo ili deo tela lišeno adekvatnog snabdevanja kiseonikom. Ishemija dovodi do oštećenja tkiva u postupku poznatom kao ishemijska kaskada. Oštećenje je uglavnom rezultat nagomilavanja metaboličkih otpadnih proizvoda, nemogućnosti održavanja ćelijskih membrana, oštećenja mitohondrija, i eventualnog curenja autolizujućih proteolitičkih enzima u ćeliju i okolna tkiva. Nastala upala takođe oštećuje ćelije i tkiva. Bez hitne intervencije, ishemija može brzo napredovati do nekroze tkiva, i na kraju do, na primer, disfunkcije ili otkazivanja organa.

[0095] Pored toga, obnavljanje snabdevanja krvlju ishemijskih tkiva može izazvati dodatna oštećenja poznata kao reperfuziona povreda. Reperfuziona povreda može biti štetnija od početne ishemije. Ponovno uvođenje krvotoka vraća kiseonik u tkiva, izazivajući veću proizvodnju slobodnih radikala i reaktivnih vrsta kiseonika koje oštećuju ćelije. Takođe donosi više jona kalcijuma u tkiva, što može izazvati preopterećenje kalcijumom i može dovesti do potencijalno fatalnih srčanih aritmija, i što može ubrzati samouništenje ćelije. Obnovljeni protok krvi takođe može preuveličati zapaljenski odgovor oštećenih tkiva, uzrokujući da bela krvna zrnca unište oštećene ali još uvek žive ćelije.

[0096] Ovaj opis obezbeđuje postupke prevencije i/ili lečenja neželjenih efekata ili ishoda ishemije, uključujući ishemija/reperfuzija povredu, kod subjekta kome je to potrebno. Postupci mogu da obuhvataju davanje terapeutski efikasne količine jednog ili više OCS dovoljnih za prevenciju ili lečenje ishemije i/ili ishemija/reperfuzija. Postupci takođe mogu uključivati identifikaciju ili dijagnostifikovanje subjekta koji će doživeti, ili doživljava ili koji je doživeo ishemiju i/ili ishemiju/reperfuziju. Ishemija i/ili ishemija/reperfuzija može biti posledica procesa bolesti (npr. arteroskleroza, krvni ugrušak, itd.), ili usled nezgodet (npr. presecanje arterije ili drugog krvnog kanala), ili može biti namerno (planirano), npr. kao što se dešava tokom nekih operacija srca ili drugih operacija kako bi se privremeno zaustavio protok krvi u definisanom ili ograničenom delu tela.

[0097] Tipovi ishemije koji su relevantni za ovde opisane postupke uključuju ali nisu ograničeni na:

Ishemija srca, npr., ishemija miokarda, koja se javlja kada srčani mišić, ili miokard, prima nedovoljan protok krvi. Ovo je najčešće posledica ateroskleroze, koja je dugotrajna akumulacija plakova bogatih holesterolom u koronarnim arterijama.

Ishemija creva: I debelo i tanko crevo mogu biti pogođeni ishemijskim povredama. Ishemijska povreda debelog creva može dovesti do upalnog procesa poznatog kao ishemijski kolitis, a takođe i kao rezultat operacije i razvoja athezije. Ishemija tankog creva se naziva mezenterijalna ishemija.

Ishemija mozga je nedovoljan protok krvi u mozgu, i može biti akutna (tj., brza) ili hronična (tj., dugotrajna). Akutni ishemijski moždani udar je hitna neurološka situacija koja može biti reverzibilna ako se leči brzo. Hronična ishemija mozga može dovesti do oblika demencije koji se zove vaskularna demencija. Kratka epizoda ishemije koja utiče na mozak naziva se prolazni ishemijski napad (TIA), koji se često pogrešno naziva "mini-moždani udar". Ishemija udova:

Nedostatak dotoka krvi u ud dovodi do akutne ishemije udova.

Ishemija kože se odnosi na smanjen dotok krvi u slojeve kože, što može dovesti do pegavosti ili neujednačenosti, nejednake promene boje kože, i može dovesti do razvoja cijanoze, ili drugih stanja kao što su dekubitusi (npr. dekubitusni čirevi, rane od ležanja, itd.).

Reverzibilna ishemija se odnosi na stanje koje rezultira nedostatkom protoka krvi do određenog organa koje se može preokrenuti upotrebom lekova ili operacije. Najčešće se odnosi na ometani protok krvi u srčani mišić ali se može odnositi na opstrukciju bilo kojeg organa u telu uključujući mozak. Da li se slučaj ishemije može preokrenuti ili ne zavisi od osnovnog uzroka. Nakupljanje plaka u arterijama, oslabljene arterije, nizak krvni pritisak, krvni ugrušci, i neuobičajeni srčani ritmovi mogu biti uzroci reverzibilne ishemije.

Apikalna ishemija se odnosi na nedostatak protoka krvi do vrha ili donjeg vrha srca.

Mezenterijalna ishemija se odnosi na zapaljenje i povredu tankog creva usled neadekvatnog snabdevanja krvlju. Uzroci smanjenog protoka krvi mogu uključivati promene u sistemskoj cirkulaciji (npr. nizak krvni pritisak) ili lokalne faktore kao što su suženje krvnih sudova ili krvni ugrušak.

2

Ishemija različitih organa, uključujući ali se ne ograničavajući na jetru (ishemija jetre), bubrege, creva, itd.

[0098] Ishemija, ishemija/reperfuzija takođe može biti uzročno povezana sa upalom i disfunkcijom/otkazivanjem organa. Na primer, cerebralna ishemija (mozga) je obično praćena izraženom inflamatornom reakcijom koja je inicirana ishemijom izazvanom ekspresijom citokina, adhezijom molekula, i drugih inflamatornih medijatora, uključujući prostanoide i azot oksid. Poznato je da intervencije usmerene na ublažavanje takve upale smanjuju progresiju oštećenja mozga koja nastaju npr. tokom kasnih stadijuma cerebralne ishemije. Pored toga, najčešći uzrok intrarenalnog (bubrežnog) otkazivanja (ARF) je prolazna ili produžena hipoperfuzija bubrega (ishemija).

[0099] Drugi tipovi ishemije, čiji se efekti mogu sprečiti ili lečiti kao što je ovde opisano, uključuju ali nisu ograničeni na: ishemijski moždani udar, ishemiju malih krvnih sudova, ishemijske/reperfuzijske povrede, itd.

[0100] Dijagnoza ishemije se obično sprovodi identifikacijom jednog ili više simptoma disfunkcije u određenom organu ili sistemu organa ili tkivu ili ćeliji koji su zahvaćeni. Prema tome, simptomi uključuju one koji su ovde navedeni za disfunkciju/otkazivanje pojedinačnih organa, plus dokumentovanje ishemije per se, kao što je beleženje istorije pacijenta (npr. poznata okluzija, blokada ili presecanje arterije koja inače snabdeva krvlju organ ili tkivo, snimanje koje pokazuje ili je u skladu sa takvim zapažanjima, itd.

[0101] Ako su jedan ili više odgovarajućih testova ili analiza indicija abnormalni, subjekt se obično smatra podložnim ili već pati od ishemije. Subjekt za koga je potvrđeno da ima ili se sumnja da ima ishemiju (ili je poznato da će biti podvrgnut planiranoj ishemiji, npr. tokom operativnog postupka) može se lečiti davanjem terapeutski efikasne količine najmanje jednog OCS kao što je ovde opisano (npr.25HC3 S), količine koja je dovoljna da spreči simptome ishemije i/ili ishemija-reperfuzija povrede, ili da ublaži simptome ishemija i/ili ishemija-reperfuzija povrede, npr. da bar delimično vrati funkciju organa ili tkiva u normalnu ili skoro normalnu kada se protok krvi ponovo uspostavi, i/ili da spreči dalje pogoršanje funkcije organa ili tkiva i zdravlja pacijenta.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE EFEKATA NEŽELJENE SMRTI ĆELIJA

[0102] Aktivna, regulisana smrt ćelija se odnosi na "programiranu ćelijsku smrt" ili "PCD" i predstavlja regulisani proces posredovan intracelularnim putevima. Dok je PCD obično koristan za organizam, aberacije u signalizaciji ili prisustvo ogromnog stresa na ćeliji mogu uzrokovati pojavu neželjenog PCD. Oblici PCD uključuju apoptozu, pokretanje kontrolisane intracelularne signalizacije kao odgovor na stres, što dovodi do samoubistva ćelije; i nekroptoza, oblik PCD koji služi kao rezerva za apoptozu, npr. kada je signalizacija apoptoze blokirana endogenim ili egzogenim faktorima kao što su virusi ili mutacije.

[0103] Za razliku od PCD, nekroza se odnosi na neregulisanu, pasivnu smrt ćelije koja rezultira štetnom, preranom smrću ćelija u živom tkivu. Nekrozu obično izazivaju faktori koji su izvan ćelije ili tkiva kao što su infekcija, toksini, trauma, ishemija, itd. Bez ograničenja teorijom, veruje se da nekroza uključuje gubitak integriteta membrane i nekontrolisano oslobađanje produkata smrti ćelija u intracelularni prostor, čime se pokreće inflamatorni odgovor u okolnom tkivu koji sprečava obližnje fagocite da lociraju i eliminišu mrtve ćelije fagocitozom. Dok operativno uklanjanje nekrotičnog tkiva može zaustaviti širenje nekroze, u nekim slučajevima u nekim slučajevima hirurška intervencija nije moguća ili praktična npr. kada su zahvaćena unutrašnja tkiva ili organi. Prema tome, nekroza unutrašnjih organa često dovodi do opasne i često smrtonosne disfunkcije i/ili otkazivanja organa.

2

[0104] Ovaj opis obezbeđuje postupke za prevenciju i/ili lečenje efekata neželjene smrti ćelija kod subjekta kome je to potrebno, posebno neželjene apoptoze i nekroze povezane sa disfunkcijom organa i/ili otkazivanjem organa. Smrt ćelije može biti rezultat ili biti povezana sa neželjenim PCD (npr. neželjena ili štetna apoptoza, autofagija, ili nekroptoza) ili sa nekrozom, koja je neželjena po definiciji; i/ili kombinacije ovih. Postupci obuhvataju davanje terapeutski efikasne količine jednog ili više OCS, pri čemu je količina dovoljna da spreči pojavu neželjene smrti ćelija, ili da leči efekte neželjene smrti ćelija koja se već pojavila kod subjekta.

[0105] Neželjena ili štetna smrt ćelija putem apoptoze se javlja, na primer, posle ishemije i kod Alchajmerove bolesti. Neželjena apoptoza je izuzetno štetna, uzrokujući veliko oštećenje tkiva.

[0106] Vrste nekroze koje se mogu sprečiti i/ili lečiti ovde opisanim postupcima uključuju ali nisu ograničeni na:

Aseptična nekroza je nekroza bez infekcije, obično u glavi butne kosti nakon traumatske dislokacije kuka.

Akutna tubularna nekroza se odnosi na akutno otkazivanje bubrega sa blagim do teškim oštećenjem ili nekroza ćelija tubula, obično sekundarnom ili usled nefrotoksičnosti, ishemije nakon velike operacije, traume (kraš sindrom), teška hipovolemija, sepsa, ili opekotine.

Avaskularna nekroza je posledica privremenog ili trajnog prestanka dotoka krvi u kosti. Odsustvo krvi uzrokuje odumiranje koštanog tkiva, što dovodi do preloma ili kolapsa cele kosti.

Balserova masna nekroza je gangreazni pankreatitis sa omentalnim bursitisom i diseminiranim mrljama nekroze masnog tkiva.

Premošćavajuća nekroza je nekroza septa konfluentne nekroze koja premošćuje susedne centralne vene lobula jetre i portalnih triajda karakterističnih za subakutnu nekrozu jetre. Kazeozna ili "sirasta" nekroza je nekroza u kojoj je tkivo mekano, suvo, i nalik na sir, najčešće se javlja kod tuberkoloze i sifilisa; za razliku od vlažne nekroze u kojoj je mrtvo tkivo vlažno i mekano.

Centralna nekroza je nekroza koja utiče na centralni deo zahvaćene kosti, ćelije ili lobula jetre.

Koagulaciona nekroza se odnosi na nekrozu dela organa ili tkiva, sa formiranjem fibroznih infarkta, protoplazma ćelija postaje fiksirana i neprozirna koagulacijom proteinskih elemenata, ćelijski obris traje duže vreme.

Kolikvativna ili tečna nekroza je ona u kojoj nekrotični material postaje omekšan i tečan. Trakasta nekroza se odnosi na leziju srca koju karakterišu hiperkontrakcije miofibrila i kontrakcijskih traka, i oštećenje mitohondrija uzrokovano prilivom kalcijuma u umiruće ćelije koje dovodi do zaustavljanja ćelija u kontrahovanom stanju.

Masna nekroza je ona u kojoj se neutralne masti u adipoznom tkivu razlažu na masne kiseline i glicerol, što obično utiče na pancreas i peripankreasnu mast kod akutnog hemoragičnog pankreatitisa.

Gangrenozna nekroza je ona kada ishemija kombinovana sa delovanjem bakterija izaziva truljenje. "Gangrena" uključuje suvu gangrenu, vlažnu gangrenu, ganus gangrenu, unutrašnju gangrenu i nekrotizirajući fasciitis.

Nekroza gingive se odnosi na smrt i degeneraciju ćelija i drugih strukturnih elemenata gingive (npr., nekrotizirajući ulcerozni gingivitis).

Interdentalna nekroza je progresivna bolest koja uništava tkivo papila i stvara interdentalne kratere. Uznapredovala interdentalna nekroza dovodi do gubitka paradontalnog pričvršćenja.

Ishemijska nekroza se odnosi na smrt i dezintegraciju tkiva kao rezultat ometanja njegovog snabdevanja krvlju, čime se tkiva lišavaju pristupa supstancama neophpdnim za metaboličko održavanje.

Makularna degeneracija: Makularna degeneracija (i vlažni i suvi oblici) se javlja kad se mali centralni deo mrežnjače, poznat kao makula, pogorša. Pošto se bolest razvija kako osoba stari, često se naziva senilna makularna degeneracija (AMD).

2

Masivna nekroza jetre odnosi se na masivnu, obično fatalnu, nekrozu jetre, retku komplikaciju virusnog hepatitisa (fulminantni hepatitis) koja takođe može biti rezultat izlaganja hepatotoksinima ili preosetljivosti na lekove.

Fosforna nekroza je nekroza kosti vilice usled izlaganja fosforu.

Postporođajna nekroza hipofize odnosi se na nekrozu hipofize tokom postporođajnog perioda, često povezana sa šokom i prekomernim krvarenjem iz materice tokom porođaja, i dovodi do promenljivih obrazaca hipopituitarizma.

Radijaciona nekroza je smrt tkiva uzrokovana zračenjem.

Selektivna nekroza ćelija miokarda se odnosi na miofibrilnu degeneraciju.

Zenkerova nekroza se odnosi na hijalinsku degeneraciju i nekrozu poprečno prugastih mišića; takođe se naziva i Zenkerova degeneracija.

[0107] Takva neželjena ili patološka smrt ćelija može se sprečiti ili lečiti dovođenjem u kontakt pogođenih ćelija sa jednim ili više OCS-a u količini koja je dovoljna da spreči ili leči smrt ćelija, i ili da spreči širenje signalizacije smrti ćelija u susedne ćelije. Ćelije kandidati za tretman, ili organi koji sadrže ćelije kandidate za tretman, se identifikuju bilo kojom ili sa nekoliko poznatih tehnika, npr. posmatranjem očiglednih efekata smrti ćelija (raspadanje tkiva, pretvaranje u tečnost, miris, itd.), detektovanje oslobađanja laktat dehidrogenaze (LDH), raznim skeniranjima kao što su tomografija ili nuklearna magnetna rezonanca, detektovanjem prisustva uzročnih bakterija (npr. korišćenjem PCR), korišćenjem antitela, itd.

PREVENCIJA I/ILI LEČENJE SIMPTOMA U VEZI SA ILI UZROKOVANE SEPSOM (SINDROM SISTEMSKOG INFLAMATORNOG ODGOVORA, ILI SIRS)

[0108] Sepsa je potencijalno opasna po život upala celog tela uzrokovana ozbiljnom infekcijom koja izaziva imuni odgovor. Infekciju obično izazivaju bakterije, ali može biti i posledica gljivica, virusa, ili parazita u krvi, urinarnom trakut, plućima, koži, ili drugim tkivima. Nažalost, simptomi se mogu nastaviti čak i nakon što infekcija nestane. Teška sepsa je sepsa koja uzrokuje lošu funkciju organa ili nedovoljan protok krvi, što se vidi npr. niskim krvnim pritiskom, visokim nivoom laktata, i/ili malim izlučivanjem urina. U stvari, smatra se da sepsa spada u kontinuum od infekcije do sindroma multiple disfunkcije organa (MODS). Septički šok je nizak krvni pritisak zbog sepse koji se ne poboljšava nakon davanja razumnih količina intravenskih tečnosti.

[0109] Do sada se sepsa obično lečila intravenskim tečnostima i antibioticima, često u jedinici intenzivne nege. Mogu se koristiti različiti lekovi i druge intervencije, npr. mehanička ventilacija, dijaliza, takođe se može koristiti i zasićenje kiseonikom. Ishodi zavise od težine bolesti pri čemu je rizik od smrti od sepse čak 30%, teške sepse čak 50%, a septičkog šoka čak 80%.

[0110] Ovde su obezbeđeni postupci prevencije ili lečenja sepse davanjem subjektu ili pacijentu kome je to potrebno, terapeutski efikasne količine najmanje jednog OCS. Na primer, ovaj opis uključuje lečenje endotoksemije i septikemije sisara i bubrežnu i mezenteričnu vazokonstrikciju koju izazivaju kateholamini koji se koriste za lečenje endotoksemije i septičkog šoka. Izraz "endotoksemija" se odnosi na prisustvo mikrobnih endotoksina u krvotoku. Subjekti sa endotoksemijom obično imaju i septikemiju. Ovaj opis uključuje postupak za lečenje septikemije/endotoksemije. Ovaj opis takođe uključuje postupak za lečenje akutnog otkazivanja bubrega uzrokovanog septikemijom/endotoksemijom. Dalje, ovaj opis uključuje postupak za lečenje vazokonstrikcije bubrega uzrokovane septikemijom/endotoksemijom. Dalje, ovaj opis obezbeđuje postupak za ublažavanje kateholaminom izazvane bubrežne i mezenterične vazokonstrikcije. Dalje, ovaj opis uključuje postupak za sprečavanje oštećenja creva i bubrega pacijenta usled efekata endotoksina i/ili vazopresora.

2

[0111] Sepsa je povezana sa mitohondrijalnom disfunkcijom, što dovodi do smanjene potrošnje kiseonika i može dovesti do otkazivanja više organa. Ovo posebno važi za povećane tenzije kiseonika u tkivima kod pacijenata sa sepsom, što ukazuje na smanjenu sposobnost organa da koriste kiseonik. Pošto proizvodnja ATP-a mitohondrijskom oksidativnom fosforilacijom čini više od 90% ukupne potrošnje kiseonika, mitohondrijska disfunkcija može direktno dovesti do otkazivanja organa, verovatno zbog azot oksida, za koji je poznato da inhibira disanje mitohondrija in vitro i koji se proizvodi u višku u sepsi. Prema tome, u specifičnom aspektu prema ovom opisu, OCS se koristi u postupcima prevencije disfunkcije i otkazivanja organa kod pacijenata sa sindromom sistemskog inflamatornog odgovora (SIRS), sepsom, teškom sepsom, i septičkim šokom.

[0112] Postupci mogu uključiti identifikaciju odgovarajućeg pacijenta kome je potrebno takvo lečenje, npr. otkrivanjem ili merenjem najmanje jednog simptoma sepse, npr. abnormalna temperatura (telesna temperature iznad 101 F (38,3 C, "groznica") ili ispod 96,8 F (36 C), povećan broj otkucaja srca, povećana brzina disanja, verovatna ili potvrđena infekcija, i moguća konfuzija. Pacijenti sa teškom sepsom pokazuju najmanje jedan od sledećih znakova i simptoma, koji ukazuju na to da neki organ možda zatiji: značajno smanjeno izlučivanje urina, nagla promena mentalnog statusa, smanjenje broja trombocita, otežano disanje, abnormalna funkcija pumpanja srca, i bol u stomaku. Dijagnoza septičkog šoka se obično zasniva na posmatranju znakova i simptoma teške sepse plus merenju izuzetno niskog krvnog pritiska koji ne reaguje adekvatno na jednostavnu zamenu tečnosti.

[0113] U nekim slučajevima, subjekt može biti kandidat za profilaktički ili terapijski tretman sa OCS za sepsu na osnovu kašlja/sputuma/bola u grudima; bola u stomaku/distenzije/dijareje; linijske infekcije; endokarditisa; disurije; glavobolje sa ukočenošću vrata; celulitisa/infekcije rana/zglobova; i/ili pozitivne mikrobiologije na bilo koju infekciju.

[0114] U drugim slučajevima, subjekt može biti kandidat za profilaktički ili terapijski tretman sa OCS za tešku sepsu na osnovu dijagnoze sepse i najmanje jedne kliničke sumnje na disfunkciju bilo kog organa izabranu od sledećih: sistolni krvni pritisak <90/srednji; <65 mm HG; laktat >2 mmol/L; bilirubin >34 µmol/L; izlučivanje urina <0,5 mL/kg/h tokom 2 h; kreatinin >177 µmol/L; trombociti < 100x 10<9>/L; i SpO2>90% osim ako se ne daje O2.

[0115] U nekim slučajevima, subjekt može biti kandidat za profilaktički ili terapijski tretman sa OCS za septički šok ako postoji refraktorna hipertenzija koja ne reaguje na lečenje i samo intravensko sistemsko davanje tečnosti nije dovoljno da održi krvni pritisak pacijenta da ne dođe do hipotenzije.

[0116] Pacijenti sa dijagnozom (koji pokazuju znake) rane sepse, teške sepse ili septičkog šoka su kandidati za lečenje ovde opisanim OCS, npr. davanjem terapeutski efikasne količine najmanje jednog OCS kao što je ovde opisano (npr.25HC3S). Količina koja se daje može biti dovoljna da spreči razvoj ili nastavak simptoma sepse, ili da barem umanji uticaj simptoma sepse.

SPREČAVANJE OŠTEĆENJA UZETIH ORGANA, TKIVA I CELIJA POSLE UZIMANJA

[0117] Ovde su dati postupci, kompozicije i sistemi (npr. aparati) za očuvanje vijabilnosti i/ili sprečavanje (zaštita od) oštećenja i propadanja ekstrakorporalnih, tkiva ili organa. U nekim aspektima, dužina vremena za koje se organ ili tkivo može koristiti za transplantaciju može se produžiti, i/ili organi koji inače nisu pogodni za transplantaciju mogu biti "spašeni", dovođenjem u kontakt sa jednim ili više OCS. U nekim aspektima, ćelije, tkiva ili organi se uzimaju od donatora ex vivo. Donator može biti živi donator ili mrtav donator, i može biti bilo koje vrste, iako je često donator sisar kao što je čovek. U drugim aspektima, ćelije, tkiva i organi su projektovani, tj. veštački generisani rastom u kontrolisanim uslovima u laboratoriji. U nekim aspektima, organi su namenjeni za implantaciju ili presađivanje primaocu transplantacije. Primalac može biti bilo koje vrste, iako je često primalac sisar kao što je

2

čovek. U nekim aspektima, ćelije, tkiva i/ili organi nisu namenjeni za transplantaciju u živog donatora per se ali su namenjeni za upotrebu u eksperimentalnim postupcima.

[0118] Davanje OCS se obično dešava nakon što se material koji treba transplantirati ukloni iz tela donatora, posebno ako je donator živi donator; međutim, ako je uklanjanje iz mrtvog donatora, davanje se može desiti u bilo kom trenutku nakon što se potvrdi smrt davaoca. U takvim slučajevima, OCS se može obezbediti za nekoliko ćelija, tkiva i/ili organa u isto vreme u mrtvom donatoru, npr. veštačkim protokom ili pumpanjem kompozicije koja sadrži OCS kroz cirkulatorni ili drugi sistem mrtvog donatora, ili na usmeren način kroz jedno ili više tkiva ili organa koji će biti sakupljeni dok se materijal za transplantaciju ne uzme. Ako je materijal veštački generisan, davanje/kontakt se može desiti u bilo kojoj pogodnoj fazi razvoja ili upotrebe materijala.

[0119] Postupci obično uključuju dovođenje u kontakt uzete ćelije, tkiva ili organa sa jednim ili više OCS npr. primenom jednog ili više OCS na ćeliju, tkivo ili organ, npr. kupanjem, ispiranjem ili potapanjem ćelije, tkiva ili organa u ili sa kompozicijom koja sadrži jedan ili više OCS, i/ili, u slučaju tkiva i organa, perfuzijom tkiva ili organa pumpanjem ili cirkulacijom kompozicije u i kroz tkivo ili organ. Pogodni OCS za upotrebu u kompoziciji uključuju ali nisu ograničeni na 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S) i 5-holesten, 3b, 25-diol, disulfat (25HCDS); (5-holesten, 3, 27-diol, 3-sulfat); (5-holesten, 3, 27-diol, 3, 27-disulfat); (5-holesten, 3,7-diol, 3-sulfat); (5-holesten, 3,7-diol, 3,7-disulfat); (5-holesten, 3, 24-diol, 3-sulfat); (5-holesten, 3, 24-diol, 3, 24-disulfat); i (5-holesten, 3-ol, 24, 25-epoksi 3-sulfat).

[0120] Uopšteno, jedan ili više OCS su prisutni u odgovarajućem biološki kompatibilnom tečnom nosaču ili rastvoru (medijum), i mogu biti prikladni za hladan (npr.0-4 °C) ili topao (npr. do oko 37 °C) transport i/ili skladištenje.

[0121] Medijum za transplantaciju uključujući najmanje jedan OCS je tipično vodeni. Pored najmanje jednog OCS, vodeni medijum može uključivati najmanje jedan od elektrolita, pufera, sredstva za impermeabilnost, koloide, hvatače ROS, i supstrate. Primeri elektrolita uključuju, ali nisu ograničeni na, kalcijum, hlorid, magnezijum, fosfat, kalijum, natrijum, i sulfat. Primeri pufera uključuju, ali nisu ograničeni na, citrat, histidin, K2HPO4, KH2PO4, Na2HPO4, NaHCO3, i NaH2PO4. Primeri sredstva za impermeabilnost uključuju, ali nisu ograničeni na, glukozu, histidin, laktobionat, manitol, rafinozu, i saharozu. Primeri koloida uključuju, ali nisu ograničeni na, hidroksietil skrob (HES) i polietilen glikol (PEG). Primeri hvatača ROS uključuju, ali nisu ograničeni na, alopurinol, glutationin, manitol, i triptofan. Primeri supstrata uključuju, ali nisu ograničeni na, adenozin, glutamat, i ketoglutarat.

[0122] U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od laktobionata, rafinoze, HES, steroida, i insulina. U drugim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od kalijum laktobionata, KH2PO4, MgSO4, rafinosu, adenozin, glutationin, alopurinol, i HES. U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od fosfatnog pufera i glukoze. U određenim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od fosfatnog pufera i saharoze. U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od citratnog pufera, manitol, citrat, i magnezijum. U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od histidinskog pufera, manitola, i histidin bionata. U određenim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od fosfatnog pufera, rafinoze, i laktobionata. U nekom slučaju, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan fosfatni pufer, manitol, i laktobionat. U drugim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan OCS i najmanje jedan od trehaloze, glukonata, i HES. U drugim slučajevima, vodeni medijum uključuje kalijum laktobionat, KH2PO4, MgSO4, rafinozu, adenozin, glutationin, alopurinol, i PEG. U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje hvatač, kao što je najmanje jedan od manitola i glutationa. U nekim slučajevima, vodeni medijum uključuje najmanje jedan od ketoglutarata, adenozina, i glutamata.

[0123] Vodeni medijum tipično ima pH u rasponu od oko 7,1 do oko 7,4. Vodeni medijum tipično ima osmolalnost u rasponu od oko 300 do oko 400, kao što je od 310 do oko 390.

[0124] Neki medijumi za transplantaciju su oksidovani (npr. korišćenjem mikromehurića kiseonika, videti US patent 7,749,692). Medijumi mogu uključivati različite biološki kompatibilne konzervanse kao što su kriokonzervansi. Medijumi mogu sadržati ili biti celi od krvi. Primeri pogodnih medijuma uključuju ali nisu ograničeni na: Steen Solution™; Perfadex ®; rastvor histidin-triptofan-ketoglutarata ili Custodiol HTK™; Viaspan™; TransMedics Solutions; i one opisane u US patentima 8,409,846; 7,981,596; 7,977,383; 7,592,023; 7,537,885; 7,476,660; 6,365,338; i 5,306,711; ili u objavljenim US patentima 2014/0234827; 2013/0102059; 2011/0300237; 2010/0272789; i 2005/0164156. Jedan ili više OCS su obično prisutni u medijumu u koncentraciji od oko 1 do oko 1000 mg/litar (npr. oko 0,05mM do oko 50 mM). U daljem aspektu, ono što je obezbeđeno je in vitro kompozicija koja sadrži 1) jednu ili više od: ćeliju ili više ćelija; tkivo ili više tkiva; i/ili najmanje jedan organ ili sistem organa; 2) jedan ili više OCS; i 3) biološki kompatibilan medijum kao što je jedan od gore navedenih vodenih medijuma. U još jednom daljem aspektu, ono što je obezbeđeno je medijum ili kompozicija koja sadrži jedan ili više OCS i biološki kompatibilan nosač, kao što je jedan od gore navedenih vodenih medijuma.

[0125] Kompozicije mogu biti ugrađene u sistem za čuvanje i/ili transport organa, koji uključuje kontejner za držanje ćelija, tkiva ili organa i medijum za konzervaciju, i, opciono, mehanizam za cirkulaciju ili pumpanje medijuma. Sistem može biti prenosiv. Kompozicije mogu biti ugrađene u postojeće sisteme (npr. TransMedics’ proprietary Organ Care System, XVIVO’s Lung Perfusion system, itd., ili mogu biti uključeni u nedavno razvijeni sistem.

[0126] Primeri organa koji se tretiraju i transportuju na ovaj način uključuju, ali nisu ograničeni na bubrege (pojedinačni, u celosti i dupli bubreg), srce, srce i pluća zajedno, jetru (uključujući njene delove, desni ili levi režanj, i bočne ili druge segmente), pluća (uključujući pojedinačna pluća, dupla pluća, i plućne režnjeve), pankreas (koji može uključivati slezinu i arteriju slezine), stomak, itd. Organi, tkiva i ćelije mogu biti alograftovi, izograftovi ili čak ksenograftovi (npr. srčani zalisci svinje koji se koriste za transplantaciju ljudima). U nekim slučajevima, organ(i) koji se tretiraju i transportuju na ovaj način ne uključuju jetru. Primeri tkiva koji se tretiraju i transportuju na ovaj način uključuju ali nisu ograničeni na kosti, tetive, ligamente, kožu, srčane zaliske, krvne sudove, rožnjače, nervno tkivo, itd. Primeri ćelija koje se tretiraju i transportuju na ovaj način uključuju ali nisu ograničeni na matične ćelije, ćelije ostrvaca pankreasa, nervne ćelije, itd.

[0127] Ovaj opis će biti dalje ilustrovan pomoću sledećih primera. Osim ako nije drugačije navedeno, svi procenti, delovi, itd. predstavljeni u primerima su maseni. Primeri su ovde dati samo u referentne svrhe; oni ne čine deo ovog pronalaska.

PRIMERI PRIMERI 1A i 1B. Uticaj davanja 25HC3S kod miševa podvrgnutih visokoj dozi acetaminofena (ATMP) PRIMER 1A

Materijali i postupci

[0128] Ženke miševa su peritonealno injektirane acetaminofenom (500 mg/kg, u 10% etanolu u PBS) bilo 0,5 ili 2 sata pre nego što su tretirane davanjem 25HC3S (20 ili 25 mg/kg, 10% propilen glikola u PBS). Serumi su sakupljeni 24 ili 48 sati nakon davanja acetaminofena i merene su enzimske aktivnosti seruma i drugi parametri seruma. Normalne vrednosti su dobijene od 10 miševa koji nisu primili

1

nikakvu injekciju, kontrolni miševi su primili samo acetaminofen (ATMP) plus nosač, a eksperimentalni miševi su primili ATMP plus 25HC3S.

Resultati

[0129] Rezultati su pokazali da je davanje ATMP značajno oštetilo tkivo jetre, povećavajući serumsku ALT aktivnost 6 puta; a AST i LDH 20 puta. Kao što je prikazano na slikama 1A-D, tretman sa 25HC3S 2 sata nakon davanja ATMP, smanjio je LDH za 60%; ALT za 58%; i AST za 45% u roku od 24 sata. Pored toga, tretman sa 25HC3S 0,5 sati nakon davanja ATMP vratio je većinu markera funkcije jetre i bubrega na normalne nivoe za 48 sati (slika 2), dok su netretirane kontrolne vrednosti ostale povišene.

[0130] Slike 3A i 3B prikazuju nivo 25HC3S u krvi (3A) i naznačenim tkivima (3B) u naznačeno vreme nakon davanja. Kao što se može videti, poluživot 25HC3S u cirkulaciji je oko 30 sati, a jedinjenje je široko raspoređeno u različitim tkivima u telu.

PRIMER 1B

Materijali i postupci

[0131] U drugom setu eksperimenata, ženke miševa su peritonealno injektirane acetaminofenom (600 mg/kg, u 20% EtOH u PBS) a zatim su dalje tretirane peritonealnom injektiranjem 25HC3S (25 mg/kg u 10% PG u PBS) 2 i 24 sata kasnije. Kontrolni miševi su primili ATMP bez 25HC3S. Smrtnost je praćena tokom 10 dana.

Rezultati

[0132] Kao što se vidi na slici 4, stopa preživljavanja životinja tretiranih sa 25HC3S je bila mnogo veća nego kod kontrolnih životinja, što ukazuje da je 25HC3S štitio životinje od smrti zbog visokih nivoa ATMP

[0133] Slike 5A-D prikazuju vrednosti za markere funkcije jetre (oštećenje) ALT, AST, AKP i ADH za pojedinačne preživele miševe. Miševi su grupisani ili kao kontrole koje su primile ATMP i nosač ("CON") ili miševi koji su primili ATMP i 25HC3S. Serumi su uzorkovani na 48 sati. Kao što se može videti, životinje Kojima je dat 25HC3 S uopšteno sui male niže vrednosti svakog enzima (tj. vrednosti bliže normalnim) nego kontrolne životinje koje nisu primile 25HC3S. (Imati na umu da slika 5 ne uključuje podatke o životinjama koje su umrle pre uzorkovanja.)

[0134] Rezime primera 1A i IB: Tretman sa 25HC3S značajno je smanjio nivoe aktivnosti ALT, AST, i ADH u serumu kod miševa koji su primili ATMP, i nakon toga značajno smanjio mortalitet miševa koji su primili ATMP. Ova zapažanja su u skladu sa efikasnošću 25HC3S u zaštiti životinja od oštećenja jetre izazvanih visokim nivoima ATMP, i ukazuju da se 25HC3S koristiti kao biomedicina za terapiju akutnog otkazivanja jetre izazvanog ATMP. PRIMER 2. Uticaj 25HC3S na hemijske vrednosti seruma kod miševa podvrgnutih visokoj dozi acetaminofena

Materijali i postupci.

[0135] Miševi su izazvani acetaminofenom (300 mg/kg PO) a zatim tretirani sa nosačem i 25HC3S (25 mg/kg) IP injektiranjem ili PO kljukanjem, jedan (1) sat i 24 sata nakon izazivanja acetaminofenom. Merenja i uzorci uključuju celu krv za serumsku i kliničku hemijsku analizu (ALT, AST, ALK, LDH, BUN i glukoza) i jetru i bubrege za fiksaciju formalina za histologiju.

2

Rezultati

[0136] Među grupama koje su bile izazvane acetaminofenom, primećeno je da grupe koje su tretirane PO nosačem pokazuju veće vrednosti kliničke hemije u poređenju sa grupama koje su tretirane IP nosačem, a to je takođe važilo za grupe koje su primile 25HC3S. Slično i u opštoj podršci ovome, gubitak telesne mase je bio veći u grupama koje su tretirane PO u odnosu na grupe koje su IP tretirane.

[0137] Izazov sa acetaminofenom je doveo do gubitka telesne mase i značajno povišenih kliničkih hemijskih parametara (LDH, AST i ALT) koji su dostigli maksimum na24 sata nakon izazivanja i vraćali se u normalu na 48 sati. Kada su grupe koje su tretirane 25HC3 poređene sa odgovarajućim načinom davanja kontrola nosača, nije bilo statistički značajnog smanjenja gubitka telesne mase ili povišenih kliničkih hemijskih partametara.

[0138] U zaključku i pod testiranim uslovima, jedan (1) sat nakon tretmana miševa izazvanih acetaminofenom sa 25HC3S (25 mg/kg, IP ili PO) nisu značajno promenjene hemijske vrednosti seruma nakon akutnog otkazivanja jetre, kao što je izazvano PO davanjem acetaminofena na 300 mg/kg. PRIMER 3. Ishemija-reperfuzija bubrega

MATERIJALI I POSTUPCI

Postupak pripremanja formulacije:

[0139]

Pripremanje formulacije za IP inektiranje:

25HC3S je rastvoren u propilen glikolu, 20 mg/mL, i čuvan na sobnoj temperature kao osnovni rastvor. Pre upotrebe, 3 dela PBS se pomešaju sa 1 delom osnovnog rastvora DV928. Konačna koncentracija za injektiranje je 5 mg/ml.

Pripremanje formulacije za oralno kljukanje:

25HC3S je suspendovan u 0,5% karboksimetilceluloze (CMC) koja sadrži 0,05% tween-80, na 10 mg/mL, i čuvan na sobnoj temperaturi i dobro izmešan pre upotrebe.

Postupci

Životinje:

[0140] Odrasli (9 do 11 nedelja stari) mužjaci Lewis pacova (LEW, RE11), 225-250 grama, su smešteni u kontrolisanom okruženju svetlo tamnog ciklusa od 12 sati i dozvoljen im je slobodan pristup vodi i redovnoj hrani za pacove. Svi pacovi su anestezirani pento barbitalom 40 mg/kg i.p. Ishemija levog bubrega je izvedena privremenim zatvaranjem leve bubrežne arterije i vene, i uretera u toku 50 min vaskularnim mikro-klipom. Koža je privremeno zatvorena tokom perioda ishemije, a pacovi su stavljeni na grejnu podlogu koja je održavana na temperaturi od 37°C. Prilikom reperfuzije, desni bubreg je uklonjen pre zatvaranja abdomena svilenim šavom 4-0.

Planiranje eksperimenta

[0141] Životinje su nasumično podeljene u 5 grupa:

Grupa A.25HC3S - i.p. doziranje (kao pred-tretman) N=12

Grupa B.25HC3S - i.p. doziranje (kao post-tretman) N=12

Grupa C.25HC3S - oral doziranje (kao pred-tretman) N=12

Grupa D. kontrola nosač, i.p. (kao pred-tretman) N=6

Grupa E. kontrola nosač, oralno (kao pred-tretman) N=6

[0142] Sve životinje su primale ili aktivnu materiju (25HC3 S) ili nosač jednom dnevno tokom određenog vremenskog perioda kao što je navedeno u šemi ispod. Pacovi u grupama su pre tretmana primili aktivnu materiju ili nosač 1 dan pre (Dan -1) hirurške intervencije (I/R događaj) i nastavili ukupno 4 dana. Pacovi u grupi posle tretmana su primili 1. tretman 30 min nakon zatvaranja bubrežne arterije i nastavili u toku od ukupno 3 dana. Uzorci krvi su uzeti od svih pacova 2 dana pre operacije (kao početna vrednost), 3 dana nakon operacije, i 7 dana nakon operacije za analizu serumskog kreatinina i azota iz uree u krvi (BUN). Svi pacovi su žrtvovani 7. dana.

Vađenje krvi

Tretman

Operacija

Rezultati

[0143] Rezultati su predstavljeni na slikama 6A i B. Kao što se može videti, predtretman IP injektiranjem 25HC3S dan pre operacije značajno je poboljšao nivoe kreatinina u serumu i BUN kod pacova. Posttretman IP injektiranjem je takođe smanjio nivoe kreatinina u serumu i BUN kod pacova. Davanje 25HC3S oralno kljukanjem, iako je dato dan pre operacije i u višoj dozi, smanjilo je nivoe kreatinina u serumu i BUN kod pacova 3. dana, ali u manjoj meri od davanja injektiranjem.

PRIMER 4. Ishemija-reperfuzija srca

Materijali i postupci

[0144] U eksperimentu su korišćeni miševi divljeg tipa C67B16, i mužjaci i ženke. Nakon anestezije, grudni koš svakog miša je otvoren i srce je podvrgnuto 45-minutnom periodu ishemije podvezivanjem leve silazne koronarne arterije, a zatim je dozvoljena reperfuzija uklanjanjem koronarne arterijske opstrukcije. Grudni koš je zatvoren, a miševima je ostavljeno da se oporave 24 sata. Sve životinje su žrtvovane na kraju studije, 24 h nakon postupka, da bi se dobio pristup tkivu srca. Srce je zamrznuto, isečeno na parčiće, a zatim obojeno da bi se odredila veličina infarkta.

[0145] S obzirom na iskustvo da 25-30% životinja može da ugine u roku od 24 sata zbog postupka (podvezivanje koronarne arterije), sve grupe su obuhvatale 12 životinja. Grupa tretirana nosačem (12 miševa) je upoređena sa grupama koje su tretirane sa 25HC3S (24 miša). Jedna grupa miševa je primila lek (25HC3 S) neposredno pre ishemije/reperfuzije (I/R), a druga grupa je primila lek oko 16-20 h pre I/R. Davanje je bilo i.p. putem sa nosačem (10 % propilen glikol u PBS) ili 25HC3 S u dozi od 25 mg/kg u istom nosaču.

Rezultati

[0146] Podaci nisu pokazali statistički značajnu razliku u veličini infarkta kada se uporede miševi tretirani nosačem i lekovima. Međutim, 24-časovno preživljavanje u grupi koja je tretirana nosačem je bilo 64% naspram 86% u grupi tretiranoj sa 25HC3S (slika 7), što ukazuje da davanje 25HC3S smanjuje mortalitet nakon povrede srca od ishemije-reperfuzije.

4

PRIMER 5. Studije moždanog udara kod pacova

Postupci i materijali

[0147] Prolazna fokusna cerebralna ishemija je izazvana zatvaranjem desne strane cerebralne arterije (MCA) kod mužjaka pacova Sprague Dawley pod anestezijom. Posle 120 min ishemije, protok krvi MCA je ponovo uspostavljen. Zbog toga je postupak nazvan tMCAO. Svim pacovima je data i.p. injekcija fiziološkog rastvora (4 ml po pacovu) nakon operacije. U istraživanju su korišćene tri grupe pacova:

Grupa A: 12 lažno operisani pacovi koji su primili nosač ip injektiranjem

Grupa B: 12 tMCAO pacova je primilo nosač ip injektiranjem

Grupa C: 12 tMCAO je primilo 25HC3S ip injektiranjem

Izmereni parametri su sledeći:

[0148]

Srednja telesna masa tokom vremena

Srednji Neuroskor od 7- i 20 poena tokom vremena

Rezultati testa za postavljanje udova tokom vremena

Srednje zapremine infarkta (mm3), zapremine edema (mm3) i T2-vremena relaksacije (ms)

[0149] Bihejvioralno testiranje je sprovedeno 24 sata, 3 dana, i 7 dana nakon prolaznog podvezivanja srednje cerebralne arterije (tMCAO). Oba testa Neuroskor od 20 poena i Neuroskor od 7 poena su sprovedeni da bi se procenili postishemijski motorički i ponašajni deficiti. Test postavljanja udova je sproveden da bi se procenila senzorna motorička integracija odgovora prednjih i zadnjih udova na taktilnu i proprioceptivnu stimulaciju.

Dobijeni MRI in vivo za sve pacove su obavljeni 24h i 7 dana nakon tMCAO.Veličina lezije, vijabilnost tkiva (T2 u millisekundama), i edem mozga su određeni korišćenjem apsolutnog T2-MRI. Osamnaest (18) koronalnih komada debljine 1 mm je dobijeno korišćenjem matrice za snimanje u vidnom polju. Apsolutne vrednosti T2 iz kontralateralnog korteksa su korišćene kao referenca za vijabilnost tkiva. Svi MRI podaci su analizirani korišćenjem Matlab softvera. Analizu zapremine infarkta/edema je uradio posmatrač koji nije znao kako su grupe bile tretirane.

Rezultati

[0150] Operacija tMCAO tipično dovodi do 20-25% mortaliteta kod životinja. U ovoj studiji, dve životinje u grupi za tretman su umrle odmah nakon operacije na mozgu. Jedna životinja u grupi koja je slepa proba, jedna životinja u grupi sa nosačem, i dve životinje u grupi koja je tretirana umrle su tokom merenja MRI 24 sata nakon operacije. Jedna životinja iz grupe sa nosačem i jedna životinja iz grupe koja je tretirana su umrle 2 dana ili 3 dana nakon operacije. Pored toga, jedna životinja u grupi sa nosačem nije pokazala nikakve znake povrede tMCAO prema sva tri bihejvioralna testa, merenjima MRI (kriterijumi za isključenje), ili promenama telesne mase, što ukazuje da se nije desilo operativno zatvaranje. Podaci za ovu životinju su isključeni iz analize. Druga životinja u grupi sa nosačem je takođe pokazala minimalne znake povrede tMCAO prema sva tri bihejvioralna testa i vijabilnosti tkiva (T2 u ms), dok nije bilo znakova povrede zbog zapremine lezije i edema mozga (iste vrednosti kao slepa proba). Njegova telesna masa nije opala kao kod svih drugih životinja već se povećala nakon operacije. Međutim, podaci ove životinje su uključeni u sve analize.

[0151] U ovoj studiji, tMCAO je karakteristično indukovao i funkcionalne deficite (po bihejvioralnim testovima i patologiju mozga (po MRI) kod svih životinja. Iako je postojao dosledan trend boljih rezultata u svakom testu i u svakoj vremenskoj tački kod životinja koje su primale 25HC3S u odnosu na one koje su primale nosač, nije bilo statistički značajnih razlika između grupe nosača i tretirane grupe u Neuroskoru od 7 poena (slika 8A), Neuroskoru od 20 poena (slika 8B), ili testu postavljanja udova (slika 8C). Trend oporavka tokom vremena nakon tMCAO između sva 3 bihejvioralna testa takođe je primetan kod svih životinja. Nedostatak razlika, ako ne i bolji trend, kod tretiranih životinja u odnosu na grupu nosača u sva 3 bihejvioralna testa ukazuju da tretman sa 25HC3 S nije izazvao iritaciju, nelagodnost, ili bilo kakve neželjene sporedne efekte kod ovih životinja.

[0152] Edem mozga je akutni odgovor nakon ishemijske/reperfuzione povrede, koji obično dostiže maksimum u roku od 3 dana nakon tMCAO i uglavnom se oporavlja 7 dana nakon postupka. U ovoj studiji, sve životinje su pokazale karakterističan edem mozga nakon tMCAO. Životinje koje su primale 25HC3 S pokazale su manju zapreminu edema (slika 8F) ili % edema (slika 8H) 24 sata nakon tMCAO u poređenju sa životinjama iz grupe sa nasačem, iako razlike nisu bile statistički značajne.7 dana nakon tMCAO, edem mozga, bilo zapremina edema ili % edema, u grupi sa nosačem i u tretiranoj grupi je skoro oporavljen (slike 8G i 8I).

[0153] Činilo se da životinje tretirane sa 25HC3 S imaju manju zapreminu lezija na mozgu od onih koje su primale nosač i 24 sata (slika 8D) i 7 dana (slika 8E) nakon tMCAO, iako razlike nisu bile statistički značajne. Zapremina lezije je imao tendenciju da se smanjuje ili oporavlja u obe grupe tokom vremena, upoređujući 24 sata sa 7 dana nakon tMCAO.

[0154] Životinje tretirane sa 25HC3S pokazale su statistički veću vijabilnost tkiva, izraženu nižim vremenom relaksacije T2 u ms, nego one životinje koje su primale nosač. Ova viša vijabilnost moždanog tkiva (ili niži T2 u ms) kod tretiranih životinja od one u grupi sa nosačem bila je očigledna i 24 sata (slika 8J) i 7 dana (slika 8K) nakon tMCAO. U obe grupe je primećen trend oporavka.

[0155] Značajan ali očekivan pad telesne mase primećen je kod svih životinja koje su primile tMCAO postupak (slika 8L), iako je telesna masa u grupi koja je tretirana smanjena jedan dan nakon doziranja ili pre tMCAO postupka. Međutim, u skladu sa drugim razlikama, bez obzira na statističku značajnost, uključujući trendove uočene u patologiji mozga i bihejvioralnim testovima, životinje koje su primale 25HC3 S pokazale su brži oporavak telesne mase od životinja koje su primale nosač počevši od 4. dana nakon postupka.

REZIME

[0156] Rezultati sugerišu povoljan efekat 25HC3S u ovom tMCAO modelu pacova. Na primer, rezultati MRI pokazuju da se činilo da 25HC3 S štiti mozak od povreda akutne ishemije.24 sata nakon operacije, pacovi tretirani sa 25HC3 S su pokazali manju zapreminu lezije mozga i statistički značajno manju T2 leziju. Vrednosti edema mozga (i zapremina edema i % edema) su obično bile manje od onih pacova u grupi sa nosačem. Iako su neki viši nivoi edema (i zapremina edema i % edema) pronađeni kod pacova tretiranih sa 25HC3 S 7 dana nakon operacije, zapremina lezije i lezija T2 su ponovo bili manji kod pacova tretiranih sa 25HC3 S nego kod pacova koji su primali nosač. Konkretno, tretman je rezultirao statistički značajno poboljšanim vrednostima lezija T2 mozga kod pacova tretiranih sa 25HC3 S, u poređenju sa netretiranim pacovima, i 24 sata i 7 dana nakon operacije.

PRIMERI 6A-C. Sepsa

PRIMERI 6A I 6B

Materijali i postupci

[0157] Da bi se ispitao efekat 25HC3S na sepsu izazvanu endotoksinom lipopolisaharidom (LPS), 11 nedelja starim ženkama miševa C57BL/6J je IV injektiran LPS (30 mg/kg ili 40 mg/kg, u PBS) 2 sata pre nego što će biti lečene davanjem 25HC3S (25 mg/kg, 10% propilen glikol u PBS), a mortalitet je praćen (% preživljavanja).

Rezultati

[0158] Podaci iz ova dva eksperimenta su prikazani na slikama 9A i B. Kao što se može videti, u oba eksperimenta, miševi koji su primili 25HC3S živeli su znatno duže od miševa koji su primili samo nosač. PRIMER 6C

Materijali i postupci

[0159] Sproveden je dalji eksperiment za ispitivanje efekata prethodnog tretmana 25HC3S na mortalitet izazvan LPS. U ovom eksperimentu, 11 nedelja starim ženkama miševa C57BL/6J je IV-injektiran LPS (4 mg/kg u PBS). Miševi su tretirani davanjem 25HC3S (50 mg/kg, 10% propilen glikol u PBS) 2 sata pre davanja LPS, i praćen je mortalitet (% preživljavanja). Rezultati su predstavljeni dole na slici 9C. Kao što se može videti:

Rezultati

Kontrolna grupa:

[0160]

Prvog dana, jedan od pet (1/5) miševa je uginulo, tj. stopa preživljavanja je bila 80%;

Do drugog dana, dva od pet (2/5) miševa je uginulo, tj. stopa preživljavanja je bila 60%;

Do 3. dana, tri od pet (3/5) miševa je uginulo, tj. stopa preživljavanja je bila 40%.

[0161] Grupa tretirana sa 25HC3S: od 3. dana, nijedan od pet miševa tretiranih sa 25HC3S nije uginuo, tj. stopa preživljavanja je bila 100%.

Rezime

[0162] Davanje 25HC3S produžava život kod miševa izloženih LPS.

PRIMER 7. Studija povećavanja pojedinačne doze faze I na ljudima

[0163] Sprovedena je nasumična, dvostruko slepa i placebo kontrolisana studija faze I, prve na čoveku. Aktivno sredstvo, 25HC3S, je suspendovano u dozi od 30, 100, 300, i 600 mg u 60 mL ORABlend ® SF bez šećera, aromatizovanog, oralnog suspendujućeg nosača. Kao placebo dozni oblik, kalcijum karbonat, USP, je suspendovan u dozi od 30, 100, 300, i 600 mg u 60 mL ORABlend ® SF bez šećera, aromatizovanog, oralnog suspendujućeg nosača. Suspenzija, bilo aktivna ili placebo, je oralno davana svakom subjektu. Svaka dozna grupa je imala 4 subjekta koji su primili jednu dozu aktivnog i 2 subjekta koji su primili jednu dozu placeba. Sve subjekte su pratili zdravstveni stručnjaci u pogledu potencijalnih neželjenih događaja tokom 7 dana nakon davanja. Uzorci plazme su sakupljeni u odabranim vremenskim intervalima pre i posle davanja, kao što je prikazano na slici 10.

[0164] Nisu primećeni neželjeni efekti ni u jednoj dozi, uključujući one koji su primali 600 mg 25HC3S. I aktivni i placebo su dobro podneti. Farmakokinetički, lek je pokazao visoku bioraspoloživost (slika 10).

[0165] Osim ako nije drugačije navedeno, upućivanje na jedinjenje ili komponentu uključuje jedinjenje ili komponentu samu po sebi, kao i kombinacije sa drugim jedinjenjima ili komponentama, kao što su smeše jedinjenja.

[0166] Kako se ovde koristi, oblici jednine uključuju reference u množini osim ako kontekst jasno ne nalaže drugačije.

[0167] Za sve numeričke opsege date ovde, treba razumeti da opsezi uključuju sve cele brojeve između najviše i najniže vrednosti opsega, kao i sve decimalne razlomke koji se nalaze između tih vrednosti, npr. u povećanjima od 0,1.

[0168] Za sve ovde navedene numeričke vrednosti, vrednost je namenjena da obuhvati sve statistički značajne vrednosti koje okružuju numeričku vrednost.

Claims (13)

Patentni zahtevi

1. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu u postupku lečenja ili prevencije akutnog otkazivanja jetre koji uključuje alkoholni hepatitis.

2. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema zahtevu 1, pri čemu 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat ili njegova farmaceutski prihvatljiva so je natrijumova so 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata.

3. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema zahtevu 1 ili 2, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,001 mg/kg/dan do 100 mg/kg/dan.

4. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema zahtevu 3, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,001 mg/kg/dan do 10 mg/kg/dan.

5. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema zahtevu 4, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u doznom opsegu od 0,1 mg/kg/dan do 10 mg/kg/dan.

6. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, pacijentu naznačeno sa donjim pragom bilirubina od >1,9 mg/dL.

7. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, ne duže od 14 dana.

8. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, u roku od jednog dana od početka akutnog otkazivanja jetre.

9. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, do 2 nedelje nakon dijagnostifikovanja akutnog otkazivanja jetre.

10. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, od jednom do 3 puta na dan.

11. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od prethodnih zahteva, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, najmanje jednom oralno, subkutano, i intramuskularno.

12. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od zahteva 1 do 10, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, intravenski.

13. 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfat (25HC3S), ili njegova farmaceutski prihvatljiva so, za upotrebu prema bilo kom od zahteva 1 do 10, pri čemu postupak obuhvata davanje 5-holesten-3,25-diol, 3-sulfata (25HC3S), ili njegove farmaceutski prihvatljive soli, intradermalno injektiranjem ili intraperitonealno injektiranjem.

4