PL158548B1 - Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i c DNA PL - Google Patents

Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i c DNA PL

Info

Publication number
PL158548B1
PL158548B1 PL1986260930A PL26093086A PL158548B1 PL 158548 B1 PL158548 B1 PL 158548B1 PL 1986260930 A PL1986260930 A PL 1986260930A PL 26093086 A PL26093086 A PL 26093086A PL 158548 B1 PL158548 B1 PL 158548B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
dna
cdna
self
probes
clones
Prior art date
Application number
PL1986260930A
Other languages
English (en)
Other versions
PL260930A1 (en
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed filed Critical
Publication of PL260930A1 publication Critical patent/PL260930A1/xx
Publication of PL158548B1 publication Critical patent/PL158548B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/415Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from plants

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Botany (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Micro-Organisms Or Cultivation Processes Thereof (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)
  • Preparation Of Compounds By Using Micro-Organisms (AREA)
  • Breeding Of Plants And Reproduction By Means Of Culturing (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad D N A kodujacej specyficzna glikoproteine S-locus z roslin z cecha samo-niezgodnosci, której to sekwencji niekodujaca, kom plem entarna nic D N A korzystnie ma sekwencje zasad przedstawiona na rys., fig.2, oraz dowolnego fragmentu tej sekwencji zasad D N A unikal- nego dla tej sekwencji jak równiez dow olnego rów now a- znika funkcjonalnego tej sekwencji zasada D N A lub jego fragm entu, znamienny tym, ze tworzy sie bank cD N A z klonów zawierajacych cD N A kom plem entarny dla poli A + RN A pochodzacego ze znam ion lub szyjek slupków roslin z cecha sam oniezgodnosci; hybrydyzuje sie D N A z tych klonów z sondam i cD N A ze znam ion lub szyjek slupków roslin z cecha samoniezgodnosci i z sondami cD N A pochodzacego z sadzonek; prowadzi sie selekcje podzbioru klonów posiadajacych D N A , który hybrydy- zuje z sondami cD N A z tych znam ion lub szyjek slupków natom iast nie hybrydyzuje z sondam i cD N A z sadzonek, preparuje sie i amplifikuje D N A wektora transferowego zawierajacego D N A z tego podzbioru klonów i ten DN A w ektora transferowego poddaje sie trawieniu w celu oddzielenia D N A wektora transferowego od D N A z tego podzbioru klonów. 2. Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad cD N A , korzystnie o sekwencji przedstawionej na rys., fig.2, odpowiadajacej m R N A kodujacem u specyfi- czna glikoproteine S-locus z roslin z cecha sam o- niezgodnosci oraz dowolnego fragm entu . .. . Fig.2 Fig 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i cDNA .
Wynalazek rozwiązuje sposób wytwarzania nowego, klonowanego odcinka DNA, zwłaszcza klonowanego odcinka DNA zawierającego sekwencję zasad kodującą specyf iczną gl ikoprot ei^nę 3-locus roślin posiadających cechę samo-niezgodności. Ten klonowany DNA jest użyteczny do produkcji nasion mieszańcowych /hybrydowych/.
U ponad 300 gatutkeów reprezentujących bardzo odmienne rodziny okΓytrzlląΣkowych, samozapłodnienie jest blokowane mechanizmem znanym pod nazwą samo-niezgodności /Kast E.M., Proc.Am.Phil.Soc. 82, 449-518 /1940/4 W wyniku samozappyenia, wzajemne oddziaływanie pomiędzy znamieniem lub szyjką słupka i pyłkiem wywołuje zdecydowaną odpowiedź moo:fologiczną, zapobiegającą normalnemu wzrostowi łagiewki pyłkowej. Zapłodnienie staje się niemożliwe, gdyż łagiewki pyłkowe są niezdolne do wniknięcia do całej długości znamienia i szyjki słupka. Specyficzność tego wzajemnego oddziaływania jest zdeterminowana Jednym lub większą liczbą loci genetycznych i wymaga identyczności alleli wnoszonych przez męskie i żeńskie rośliny rodzicielskie.
158 548
Układy niezgodność i dzielą się na dwie większe grupy: układy gamtof ityczne, w których fenotyp ziarna pyłku jest zdeterminowany hapl oidalnyn genotypem pyłka i układy sporofityczne, w których fenotyp pyłka jest zdeterminowany genotypem diploidalnej rośliny raa^cznej. Λ' nie zgodno iści typu sporoi itycznego, przyk ładem której są rośliny krzyżowe z rodzaju Brassica, reakcja saeo-niezgodności jest lokalizwwana na powierzchni znamienia słupka i pojawia się w ciągu kilku minut pierwszego kontaktu pyłku z komórkami brodawkowymi na zewnętrznej powierzchni znamienia słupka. W tym rodzaju, samo-niezgodnością kieruje pojedynczy locus genetyczny, S-locus, charakteryzujący się wysoką poiimorricznością. .V naturalnych populacjach zidentyfikowano w nim 50 lub większą icezbę alleli /Thompson K.F. i wsp., Heredity 21, 345-542 /1968/, Cckendon D.J. Heredity 22, 159-171 /1974//.
Sugeruje się, że prawdopodobnie najłatwiejszą eksperymennalnie drogą do przeprowadzenia analizy mooekularnej genetycznej kontroli zjawiska niezgodność i jest wykrycie antygenów specyficznych w stosurku do różnych alleli S-locus w homogenatach znamion słupków pochodzących z różnych szczepów Brassica /Nasrallah -.E. i wsp., Heredity 22, 519-527 /1967//· Okazało się, że antygeny te odpowiadają glkkoproteńnom, które można rozdzielić w różnych układach elektroforetycznych /Nasrallah M.S. i wsp., Heredity 25, 23-27 /1979/., Nasrallah Μδ. i wsp., Genet. Rs. 20, 151-160 /1972/, Nishio T. i wsp., Heredity 38, 391 -396 /1977/, Nasrallah M.E. i wsp., Exp»rientia 40, 279-281 /19£4ł/7.
Na fakt, że te gl ktoproOeiny odgrywa ją w niezgodności ważną rolę wskazuje szereg dowodów, a mianowicie:
/1/ ruchliwość tych cząsteczek jest różna w ekstraktach znamion słupków pochodzących od szczepów Brassica o różnych allelach S-locus, /2/ cząsteczki te znajduje się wyłącznie w znamionach słupków , a szczególnie w powierzchniowych komórkach brodawkowych, a więc w miejscu początkowego kontaktu pyłku ze znamieniem słupka, /3/ występuje korelacja między większą szybkością syntezy tych specyficznych glikoprotein S-locus /SLSG/ w rozwijającym się znamieniu słupka i początkiem reakcji niezgodności w znamieniu słupka /Nasrallah J.B. 1 wsp., Experientia, 40,279-2181 /1984//.
/4/ najważniejszym dowodem jest to, że dziedziczność różnych form SLSG jest w ścisłej korelacji z rozdziałem /segregacją/ alleli S w pokoleniach F^ i F-, cc wskazuje na Oo, że gen odpowiedzialny za ten polimorfizm musi być genetycznie wyjątkowo ściśle związany z S-locus /Nasrallah M.B., Genet. Rs., 20, 151-160 /1972/, Hinata K. i wsp., HerediOy 41, 93-100 /197«//.
Wyoorębnienie klonu cDNA kodującego specyficzną glikoproteinę S-locus jest sprawą bardzo istotną, gdyż klon ten umerliwiłby identyfikację genów samo-niezgodność i w hodowlach, identyfikację stabilnych S-alleli z sinnymi promotorami, jak również wprowadzenie genów samo-niezgodności do odpowiednich szczepów rośliny przez transformację. Ponadto, oransoommowane szczepy posiadające S-allele mogłyby być Osadzane do szczepów posiadających różne S-allele, co dałoby zbiory nasion całkowicie mieszańcowych. Takie odmiany mieszańcowe są pożądane, gdyż uzyskuje się z nich wyższe plony. Wyddje się ponadto, że szczepy takie bardziej nadają się do wprowadzania cechy odporność i na chorobę i łatwiej przystosowują się do ekstremalnych warunków środowiska ^^r^o^tou. Frzykładowo, w rośinnach ozdobnych odmiany z samo-niezgodnością odznaczają się wytrzymywaniem dłuższego okresu składowania i kwitnieńeem przez dłuższy okres czasu w sezonie.
Zgodnie z powyższym, jednym z celów wynalazku jest ułatwienie produkcji nasion mieszańcowych poprzez wydajniejsze przeniesienie stabilnych S-alleli do hodowanych roślin.
Następnym celem wynalazku jest przełamanie samo-niezgodności w drzewach owocowych, co dałoby plony wyższe i lepszy zbiór owoców w ogródkach domowych, gdzie hoduje się tylko jedno drzewo owocowe.
Kolejnym celem wynalazku jest zastąpienie utrzymywania linii wsobnych z cechą samo-niezgodności przez zapylenie ręczne.
15Ó 548
Celem wynalazku jest ponadto umożliwienie międzyr odzs jowej hybrydyzacji pomięcz;. rodzajami z cechą sano-niezgodnośc i i bez tej cecn.y, w celu założenia szerszej puli genćw służącej do ulepszania roślin.
Te i inne cele osiągnięto przy zastosowaniu niniejszego wynalazku.
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DKA kodującej specyficzną gl ikcoproteinę S-locus z roślin z cechą samo-niezgodności, której to sekwencji niekodująca, kom^lemi^tarna nić DKA korzystnie ma sekwencję zasad przedstawioną na rys., fig. 2, oraz dowolnego fragmentu tej sekwencji zasad DNA unikalnego dla tej sekwencji jak również dowolnego równoważnika funkcjonalnego tej sekwencji zasad DNA lub jego fragmentu polegający na tym, że tworzy się bank cDNA z klonów zawierających cDNA komplementarny dla poli. A + RNA pochodzącego ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodności; hybrydyzuje się DNA z tych klonów z sondami cDNA ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodności i z sondami cDNA pochodzącego z sadzonek; prowadzi się selekcję podzbioru klonów posiadających DNA, który hybrydyzuje z sondami cDNA z tych znamion lub szyjek słupków, natomiast nie hybrydyzuje z sondami cDNA z sadzonek, preparuje się i amplifikuje DNA wektora transferowego zawierającego DNA z tego podzbioru klonów i ten DNA wektora transferowego poddaje się trawieniu w celu oddzielenia DNA wektora transferowego od DNA z tego podzbioru klonów.
Ponadto, przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad cDNA, korzystnie o sekwencji przedstawionej na rys., fig. 2, odpowiadającej mRNA kodującemu specyficzną glikoproteinę S-locus z roślin z cechą samo-niezgodności oraz dowolnego fragmentu tej sekwencji zasad cDNA unikalnego dla tej sekwencji zasad cDNA jak również dowolnego równoważnika funkcjonalnego tej sekwencji cDNA lub jej frag^ntu, polegający na tym, że tworzy się bank cDNA z kl^c^nć^w zawierających cDNA komplementarny do poli A+RNA ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodności; hybrydyzuje się DNA z tych klonów z sondami cDNA pochodzącego ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodności i z sondami cDNA pochodzącego z sadzonek; prowadzi się selekcję podzbioru klonów posiadających DNA, który hybrydyzuje z sondami cDNA ze znamion lub z szyjek słupków, natomiast nie hybrydyzuje z sondami cDNA z sadzonek; preparuje się i amU-^fiku je się DNA wektora transferowego zawierający DNA z tego podzbioru klonów i poddaje się trawieniu ten DNA welrtora transferowego w celu oddzielenia tego DNA wektora transferowego od DNA z podzbioru klonćw .
Wektor przenoszący rekombinowany DNA zawiera sekwencję zasad DNA kodującą specyficzną glkkoproteinę S-locus z rośliny z cechą samo-niezgodności lub sekwencję zasad cDNA odpowiadającą sekwencji mRNA kodującej specyficzną glikoproteinę S-locus z roślin z cechą samoniezgodności. Talki wektor transferowy służy do transfrr mowa nia mikroorganizmu za pomocą DNA zawartego w tym welrtorze. Przy zastosowaniu DNA otrzymanego sposobem według wynalazku można wytworzyć gen chlnierowy zawiera jący gen lub część genu specyficznej glkkoproteiny Slocus oraz inny gen lub jego część, jak również białko fuzyjne zawierające specyficzną glktoproteinę S-locus lub jego część z rośliny z cechą samo-niezgodności.To białko fuzyjne, lub jego część, zdolne jest do reagowania z antysurowicą przeciw specyficznej glikoproteinie S-locus z roślin z cechą samo-niezgodności.
Sekwencję cDNA kodującą przynajmniej część specyficznej glkcoproteiny S-locus z rośliny z cechą samonii^i^i^odt^ości z rośliny Brassion można klonować.
Na rysunku, fig. 1 przedstawia mapę restrykcyjną i strategię sekwencjonowania DKA insertu cDNA z Brassica w plazmidzie pBOS5. Mapę restrykcyjną sporządzono na podstawie analizy metodą elektroforezy żeloweji produktów trawienia pBOS5 jednym i dwoma enzymami. Grubą linią oznaczono region kodujący specyficzną glkioproteinę S-locus, a cienką linią oznaczono niekodujący region-3'sekwencji cDNA. Strzałki pod m pą wslkazują kierunek i zasięg sekwencji subklonowanych do wektorów M13 i odczyt z każdego miejsca restrykcyjnego.
Fig. 2 przedstawia sekwencję nukleotydową insertu cDNA w plazmidzie pB0S5. Naszkicowa15« 548 ny Jest również zarys sygnalnej sekwencji poliadenylacji, 5 - AATAA-3. Z sekwencji nukl-ectydowej tu przedstawionej wydsdukowanc następującą sekwencję aminokwasów®:
Nl-Gly Ser Val Val Leu Ile Leu Phe Cys Pro Ala Phe Sar
Ile Asa T'ar 50 Leu Ser Ser Thr Glu Ser Leu Arg ile Ser Ser Asn
Arg Thr Leu Val i uy Ser Pro Gly Asn Asn Phe Glu Leu Gly Phe
Fhe Arg Tór Asn Ser Ser 150 Ser Arg Trp Tyr Leu Gly ile 'Trp
Tyr Lys Lys Leu Leu As p Arg Thr Tyr Val 200 Trp Val Ala Asn
250
Arg Asp Asn Pro Leu Ser Asn Ala Ile Gly Tór Leu Lys Ile
300
Ser Gly Asn Asn Leu Val Leu Leu Gly His Thr Asn Lys Ser
Val Trp Ser Thr Asn Leu Thr Arg GLy Asn Glu Arg Leu Pro
350
Val Val Ala Glu Leu Leu Ser Asn Gly Asn Phe- -COOH.
Fig. 3 przedstawia proces subklonowania insertu cDNA-pB0S5 do serii wektorów ekspresji ρ'Ό?59θ· · W procesie tym /A/ przedstawia wytwarzanie odcinków L i S p30S5 przez trawienie enzymami Bemi-Xhol. Strzałki otrzymany kierunek trenskrypcji w plazmidzie cbimerowym; /B/ przedstewia mapę pTO59O. Strzałki wskazują na kierunek transkrypcji. Lac z'oznacza skrócony gen lac i kodujący około 590 aminokwasów. Region rozciągający się za genem lac z'zawiera sekwencję poliłącznika; /0/ przedstawia sekwencje nukleotydowe wektorów ekspresyjnych w mcejscu połączeń fuzyjnych oraz spodziewane produkty translacji. Skrót nucs oznacza nukleotydy a skrót aas oznacza aminokwasy.
Strategię izolacji sekwencji DNA kodujących SLSC opracowano opierając się na odkryciu, że w pewnych szczepach z cechą samo-niezgodności takich jak szczepy Brassica, 1-5% syntezy białka w pączkach znamienia słupka z cechą samo-niezgodnnści jest przeznaczone na syntezę tej właśnie makr occąstecz ki (Nasrollah J.B. i wsp., Ksper ientia 40, 279-281 /1984/). A więc., wydawało się joraw^podobne, że <iuża częsc Iklonów w banku cDNA złożonym z poli. A+
RNA z dojrzałych znamion słupków z cechą samo-niezgodność i powinna zawierać sekwencje SLSC. Wcceśniej już zaobserwowano, że cząsteczki SLSC pojawiają się w znamionach słupków, ale nie występują w liściach ani w sadzonkach ( Nasreallah J.B. i wsp., Sxpeenentia 40, 279-281 /1984/). Twórcy wynalazku wysunęli zatem hipotezę, że lolony SLSG-cDMA mogłyby być wzbogacone w tę właśnie frakcję w takim banku, który silnie hybrydyzowałby z raddorktywnym cDNA odpowiadającym mRNA z dojrzałych znamion słupków, a nie hybrydyzowałby ze znaczonym cDNA specyficznym dla ilości i sadzonek.
Bank cDNA otrzymuje się przez wytworzenie cDNA z poli A+ RNA pocoddzącegd ze znamion słupków z cechą samo-niezgodności,zebranych w czasie, kiedy zachodzi największa synteza SLSG, na drodze łączenia z primerem oUgo/dT/i2_i8» stosując enany sposób ( Maniatis T. i wsp., Molecular Cloning: A Laboratory Manuał /1982/).
Jako surowce roślirnie służące do otrzymywania znamion słupków z niezgodnością stosuje się naturalna populacje roślin oraz rośliny wyhodowane w ramach progrmmów hodowlanych na uniwersytetach, w stacjach badawczych i w przedsiębiorstwach nasienniczych. Przykładami odpowiednich roślin z naturalnych populacji są Lycopaareicon peruvinnum i solanum. Przykłady odpowiednich roślin uzyskiwanych z programów hodowlanych obejmują warzywa, takie jak ziemniaki, pomidory, rzepak, buraki, rośliny ozdobne, takie jak petunia, nikotyna, zboża i trawy, takie jak żyto, owoce pestkowe, takie jak wiśnie, śliwki i jabłka oraz zbiory roślin takich jak goździk korzenny, kapusta włoska i gorczyca, nasiona oleiste, takie jak nasiona winogron, zwłaszcza Brassica napus. Szczególnie korzystne są rośliny Brassica oleracea obdarzone cechą samor^l.ezgoćd^c^i^c^i, homozygotyccie w stosirnku do różnych S-iaLleli takich jak Sę, S-ą i S.ą oraz 47 inny chi dotychczas znanych alleli ( Thompson KF. i wsp., Hr^dity, 21, 345-362 /1966/, Ockendon KJ., Heredity, 33, 159-171 /1974/).
158 548
W celu uzyskania homozygotyczności w Brassica oleracea, nakłada się dojrzałe pyłki na niedojrzałe, a zatem samo-zgodne znamiona słupków tej samej rośliny.
Przykładami odpowiednich S-homozygot są wszystkie stabilne S-homczygoty spośród pięćdziesięciu znanych. Korzystnymi homozygotami są homozygoty Sg i e Brassica oleracea.
Poli A RNA m^żns wyodrębnić znanymi sposobami, takimi jak oligo/dT/chromatografia/ Aviv H. i wsp., Proc. Natl. Acad. Sci.. USA 69, 1408 /1972//.
cDNA otrzymanym z poli A+ RNA ze znamion słupków z cechą niezgodności traktuje się nukleazą S1, po czym m^ddyiiku je się fragmentem Klanowa polimerazy DNA 3.coli w celu otrzymania cDNA z tępymi końcami /Maniatis T. i wsp., Molecular Cloni-ng: A Laboratory Manuał /1982//. Taki cDNA z tępymi końcami poddaje się ligaćji z łącznikami odpowiednimi dla endonukleazy restrykcyjnej i wyczerpująco trawi się endonukLeazą restrykcyjną /Maniatis T. i wsp., Mdecular Clonino: A Laboratory /1982//. Odcinki cDNA o długości większej niż 500 par zasad izoluje się w znany sposób, na przykład metodą elektroforezy w żelu agarzoowym i klonuje w odpowiednim miejscu rββtgyCcyigym w plazmidzie. Plazmidy te stosuje się następnie do -transformacj klm^l'ek dowol^m znanym sposobem, takim jak metoda Hanahan'a D., J. Mo. Mol., 166,557-580 /1983/
Odpowiednimi dla endtnuld.eayg restrykcyjnej łącznikami są łączniki zawierające miejsca restyykcyjne korespondujące z unikalnymi miejscami restyykcynnymi w plazmidzie. Przykładwu można wymienić łączniki BcoRI, łączniki Batóll, szczególnie korzystrymi łącznikami dla endonukleazy restrykcyjnej w odniesieniu do Brassica oleracea są łączniki BamHI.
Odpowiednimi st03(3718^^ plazmidami są dowolne plazmidy zawierające unikalne miejsca restyykcyjne dla insercji obcego DNA, na przykład pBR322 i pK07. Korzystnie stosuje się plazmid pBR322.
St(^ElOTamg^i odpowiednim mikrolrganyimθm stanowiącym komórkę gospodarza może być każda komórka, która zapewni replikację rekombinant twego plazmidu. Przykładami takich mikroorganimnt^w są szczepy Lcoli KB101, JM101 i SF8. Korzystnie stosuje się szczep E.coli SP8.
Sondy cDNA ze znamion słupków i sadzonek wytwarza się w znany sposób, na przykład ^^tndą jurowadzonej lo^(^ol odwrotnej -trans kr^cji poli A+ RNA /Taylor J.M. i osp., Mochem. Biophys. Acta 442, 324 /1976//. Sondy pochodzące ze znamion słupków wytwarza się z poli A+ RNA wypreparowanego ze znamion z cechą samo-niezgodności, a soidg pochodzące z sadzonek otrzymuje się z poli A* RNA wyodrętinione^ z etio^ian;/^ /wypłonion^ch/ saMonek.
Skrining re kombinowanych klonów przeprcwadza się dowolnym znanym sposobem, na przykład metodą hybrydyzacji kolonii, Grunetein^a i Mgness^a /Grunstein M.I. i wsp., Proc.
Natl. Acad. Sci. USA 72, 3961 /1975//. Po otrzymaniu banku cDNA pobiera się z niego losowo oddzielne klony i charakteryzuje się DNA z tych kolonii znanymi sposobami, na przykład przenosząc na dwa filtry nitroceUuOolowθ i hybrydyzując z odpowiednimi sondami. Kolonie otrzymane z Brassica, które wykazują silną hybrydyzację z sondą cDNA otrzymaną ze znamion słupków, lecz nie dają reakcji z sondą cDNA pochodzącą z sadzonek, selekcjonuje się do dalszego stosowania. Plazmidem, który zawiera DNA pochodzący ze znamion, homoOogicyng do DNA z Brassica oleracea, jest plazmid pB0S5 posiadający numer akcesyjny ATCC4O191.
Po wyselekcjonowaniu kolonii, z każdej kolonii preparuje się plazmidowy DNA i poddaje go trawieniu odpowiednią endlnulkLeayą restrykcyjną. Powstałe inserty cDNA wydziela się z wektora plazmidtwego metodą elektroforezy żelowej.
Ammlifikację i izolację plazmid twego DNA prowadzi się znanymi sposobami (Maniatis T. i wsp., Molacular CIuIio: A Laboratory Manuał /1982/). Inserty wyodrębnia się z plazmidu przez trawienie odpowiednią endonukLeazą restrykcyjną, po czym prowadzi się elektroforezę v żelu agarolowym i elektroelutwanie /McDonald M.W. i wsp., J. Md. Biol. 110,
119 /1977//.
Produkty trawienia poddaje się próbom hybrydyzacji krzyżowej w celu określenia, czy odcinki DNA z plazmidów są homologicyle z odcinkami DNA pochodzącymi z oryginalnego surowca roślinnego. 'V ten sposób oznacza się plazmidy zawierające homologiczny DNA.
158 548
W celu oznaczenia sekwencji nukleotydowej w insercie cDNA, odcinki otrzymane po trawieniu insertu plazmidowego endonukleazą restrykcyjną, subklonuje się do odpowiednich wektorów i otrzymany jednoniciowy DNA poddaje się analizie sekwencji, stosując znane techniki, tskie jak technika Sanger^a /1979/ /Sanger ?. i wsp., J. Mooec. Biol., 143,161-173 /1980//.
Wektory nadające się do subklonowania są łatwo dostępne i ogólnie znane. Dla insertu pB0S5 szczególnie korzystne są wektory M1j - mp10 impTI /Messing J.I. i wap., Gene 19, 269-278 /1982//.
Mapa restrykcyjna i strategia sekwencjonowania DNA insertu cDNA z Bcassica w pB0S5 jest przedstawiona na rysunku, fig. 1.
Mapę restrykcyjną sporządzono opierając się na analizie metodą elektroforezy żelowej różnych produktów trawienia pB0S5 jedrym i dwoma enzymami. Grubą linią oznaczono region ^dującyw a cienką linią oznaczono niek^ujący region 3'sekwencji cDNA. Strzałki. pod mawskazują na kierunek i zasięg sekwencji subklonowanych do wektorów M13 oraz odczyt z każdego miejsca restrykcyjnego.
Oznaczono sekwencję nukleotydową w insercie pB0S5 BamH1 subklonwanym do M13mp10 i M13mp11. Jakkolwiek pięć z sześciu możliwych faz odczytu jest zablokOTanych przez wielokrotne kodony typu nonsens wzdłuż całego insertu o długości 1283 par zasad, to pozostała faza odczytu jest zdolna do translacji polipeptydu o długości 123 aminokwasów. Sekwencja nukleotydcwia AATAAA, której przypisuje się znaczenie sekwencji sygnalnej dla poliadenylacji m5NA /Proudfoodt N.J. i wsp., Naturę 263, 211-214 /1976//, jest usytuowana za rsgionsm kodu jącym SLSG, 11-16 par zasad od końca insertu cDNA. Przypuszcza się, że pochodzi ona z końca 3'πΛΝΑ. Ta sekwencja cDNA nie zawiera ogona poli/A/, który zwyke znajcluje się w odległości 11-30 par zasad od sygnału poliaderylacji. Wyjaśnienie nieobecności szlaku poli/A/ stało się możliwe dzięki odkryciu, że sekwencje BamHI flankujące obydwie strony insertu cDNA nie są podobne do sekwencji łącznika BamHI stosowanej w konstrukcji klonu cDNA. Przypuszcza się, że miejsce rozpoznawane przez BamHI jest zlokalizowane w pełnej długości sekwencji cDNA pomiędzy sygnałem poliadenylacji a ogonem poli/A/ sekwencji informacyjnej, a zatem, to miejsce rozpoznawane przez BamHI mogłoby wejść uo wektora pBR322, zamiast końca dosterrczonsgo przez sekwencję łącznika.
Wektorami ekspresyjrymi odpowiednimi do stosowania są wektory, które zawierają sekwencje DNA wymagane do transkrypcji klonowanych kopii genów i do translacji ich mRNA w 8.coli. Przykładem! takich wektorów są gt11, puc8, puc9, pTO59O, pWR59CO1, pTO55<O2. Korzystnie, dla insertu pB0S5 stosuje się trzy wektory ekspresyjne pTO-590, pTO59%1 i pW.55<O2, opisane ostatnio /Guo L.H. i wsp., Gsne 29, 251-254 /1984//. W wektorach tych obcy DNA może byó włączony do regionu poliłącznika tak, że te egzogenne sekwencje mogą podlegać w komórkach 8.coli translacji na białko fuzyjne, w którym pieiwszych 590 aminokwasów pochodzi ze ściętego genu^S-galaktozydazy E.coli /Guo L.H. i wsp., Gene 29, 251-254 /1984//i fig. 5a/.
Przez zastosowanie wszystkich trzech wektorów można łączyć odcinek obcego DNA z genem /3 galaktozydazy we wszystkich trzech możliwych tranelacyjnych fezach odczytu.
Przypuszczalny region kodujący insertu cDNA z Brasaica oleracea jest całkowicie zawarty w odcinku DNA /odcinek L na fig. 3b/ ograniczonym miejscami rθsttykcyOnymi enzymów BamHI /w pozycjach 1-6/ i Xhol /nuklsotydy 740-745/. A zatsm, jak podano na fig. 3c, odcinek L z pB0S5 mógłby teoretycznie kodować białko fuzyjne zawierające determinanty kodowane przez długą, otwartą ramę odczytu, przewidzianą na podstawie danych dotyczących sekwencji DNA jedynie wówwzas, gdy byłby włączony do wektora pTO59O-1. Jeśli odcinek L znajdowałby się w pozostałych dwu wektorach, pTO59O i p'.W59Co2, mógłby on znajdcwać się w fazie odczytu niewłaściwej względem genu β -galaktozydazy, a zatem, nie mógłby kiercwać syntezą białka fuzyjnego charakterystycznego dla DNA Brasaica. '
Tak więc, można skonstuuOTiać sześć plazmidów ekspresyjnych, przykładcwo ze szczepów
Brasaica L i S. Sześć tak otrzymanych konstruktów można osobno wprowadzać do odpowiednich komórek przez trcnisformacje 1 można oznaczać plazmidy w koloniach wyhodowanych z każdaj
158 5*8 transformacji poprzez trawienie odpowiednimi endonukleazami restrykcyjnymi.
Komórkami odpowiednimi do transformacji plazmidem ekspresyjnym są szczepy pozwalające na jego replikacja i translację. Przykłady stanowią z.coli, szczepy KBH , J..11O1 i SFb. Szczególnie Korzystny jest szczep E.coli SF8.
Σ każdej próby wyselekcjonowano jedną kolonię, która cawała spodziewany układ fragmentów. Spodziewanym układem dla Brassica jest układ dwócn fragmentów, przy czym jeden odpowiada wielkością odcinkowi L lub odcinkowi S, a drugi fragment mii taką samą długość jak wektor.
Z hodowli wyselekcjonowanych transformantów sporządza się ekstrakty i poddaje je frakcjonowaniu a znany sposób, na przykład przez elektroforezę w żelu poiaakyylomrndowwyrn SDS. Białka zanalizowane w ten sposób przenosi się elektroforetycznie na filtry nitroceluoooowe i poddaje reakcji z przeciwciałami przeciw SLSG w znany sposób. Przyłączony do wektora plazmid zawierający fragment L, kierujący syntezą polipeptydów pokrewnych do SLSG miżna zidentyfkkować poprzez dodatnią reakcję z antysurowicą przeciw SLSG albo innym dogodnym sposobem. Dla Brassica, wyróżniające się pasmo powinno mieć rozmiary takie, jakie są spodziewane dla białka fuzyjnego składającego się z aminokwasów powstałych w wyniku ekspresji plazmidu i regionu poliłącznika oraz 125 aminokwasów kodowanych przez klon cDNA Brassica.
Jak wspomiano, niniejszy wynalazek ma wiele zastosowań. Jednym z nich jest identyfikacja genów - S w hodcwlach, na przykład przez analizę genomowego DNA metodą Southeon^a. Następnym zastosowaniem wynalazku jest identyfikacja stabilnych 3-alleli z sinnymi promotorami przez, na przykład, ogniskowanie w punkcie lzoelekOyyzotym lub transforrncję. Transformowane szczepy posiadające S-allele można ponadto dosadzać do szczepów posiadających odmienne S-allele, zbierając nasiona całkowicie mieszańcowe. Do dalszych zastosowań wynalazku należą: ulepszanie produkcji mieszańcowych nasion przez wydajniejsze przeniesienie stabilnych S-alleli do hodowwi, na przykład przez transformację, przezwyciężenie cechy sJmOjniezgodności u drzew owocowych przez, na przykład, mutagenezę 5-genów in vitro albo przez chemiczne lub lrmutoothmiczne blokowanie samo-nlezgodności w liniach wsobnych, na przykład metoda transformacji lub mutageoezt in vitro.
Wynnaazek zilusroMano przykładami nie ograniczającymi jego zakresu.
Przykład I. Wytwiαzanle klonu zawierającego cDNA z Brassica oleracea, oznaczenie sekwencji nukleotydowej i zastosowanie do wytwarzania białek fuzyjnych.
W opisanym poniżej doświadczeniu użyto rośliny Brassica oleracea z cechą samo-niezgodności, homonygotyczne w stosutku do alleli Sg, S^, 5^ otrzymane w Uniwersytecie Stanowym w Nowym Jorku, Cortland.
Homrnytonycznoέć osiągnięto przez nałożenie dojrzałych pyłków na niedojrzałe, a zatem samozgodne znamiona słujków w tej samej roślinie.
cDNA z Brassica oleracea otezymano z poli. A+ RNA ze znamion słujków zeboJntch na dzień przed pełnym rozkwitem, przez łączenie z primerem ol igo/dT/^^g znaną metodą /Mannitis T. i wsp., jilooecular Cloning: A Laboratory Manuał /19482//·
Fo traktowaniu nukleazą S^ /Bethesda Research Laboraaories, BRL/ i nastęjniym przyłączeniu fragmentu Klenowa z polimerazy DNA i E.coli /BRL,/ i.IIaOatis T. i wsp., Mooeculao Cloning: A Leboratory Manuał /1982//, wytworzony cDNA z tępymi końcami poddano libacji z łącznikami dla BamHI /BRL/ znanym sposobem i następnemu wyczerpującmrau trawieni, u BamHI znanym sposobem /Mannitis T. i wsp., Mooeculao Cloning: A Laboratory /1982/. Odcinki cDNA dłuższe niż 500 par zasad wyodrębniono metodą elektroforezy w 1%, nisko topiącym się żelu sgarozowym, w 0,089 mlarnej zasadzie Tris, 0,089 molaonym kwasie borowym, 0,002 mooarnej soli dwusodowej EDTA i znanym sposobem klonowano do miejsca BanHl w plazmidzie pBR322 /Janiatis T. i wsp., Ι^β^^ο Cloning: A Laboratory Manuał /1982//. Transformację ogólnie dostępn^h temórek E.coli SFB powadzono metodą Hanahanza /Bananan D., J. Biol., 166,
557—580 /1982//.
Z banku cDNA pobrano losowo około 2000 odddzielnych klonów 1 DNA z tych kolonii prze158 548 niesiono na filtry nitrocelulozowe, prowadząc hybrydyzację z cDK« ze znamion słujków i cDNA z sadzonek.
Sondy cDNA ze znamion słujków i z ssazonek wytworzono przez prowadzoną losowo odwrotną transkryptjję poli. A+ rpa /Taylor J.M. i wsp., Si.ochem. Biophys. Acca 442, 324 /1976//. Sondy ze znarni.on słujków wytworzono z poli A+ RNA wy izolowanego ze słujków Brassica z cechą samoniezdnośc i, a sondy sadzonek trzymano z poli A + RN'A oczyszczonego z et^rtwan^h sadzonek Brassica.
Rekombinowane klony poddano skriningowi metodą hybrydyzacji kolonii Grunsteina i Hognessa /Grunstein M. i wsp., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 72, 3961 /19715///« Otrzymano osiem kolonii, które silnie hybrydyzowały z sondą cDNA pochodzącego ze znamion, lecz nie reagowały z sondą cDNA pochodzącego z sadzonek. Z każdej z tych ośmiu kolonii wytworzono plazmidowy DNA w znany sposób /Maniatis T. i wsp., Mooecular Cloning: A Laboratory Manuał /1982/,/. Ten plazmidowy DNA strawiono następnie endonukleazą restrykcyjną BamHI /Manńatis T., Mooecular Cloning: A Laboratory Manuał /1982//.
Z wektora plazmidowego wydzielono inserty cDNA metodą elektroforezy na żelu agarozwwym i elektroelucji /McDonald M..V. i wsp., J. Ml. Biol. 110, 119 /1977/ i za pomocą translacji typu nick znakowano je 5<^p /Righy P.W .J. i wsp^ J.Mol. .Biol. 113» 237-251 /1977///·
Następnie prowadzono próby hybrydyzacji krzyżowej pomiędzy różnymi wy izolowanymi plazmidami, stosując znane techniki /Maniatis T. i wsp., Mooecular Cloning: A Laboratory Manuał /1982//. Fróby hybrydyzacji krzyżowej wykazywały wzajemmą homooogię pomiędzy wszystkimi ośmioma rekombinowanymi plazmidami. Plazmid zawierający największy insert cDNA oznaczono symbolem pB0S5 i nadano mu numer akcesyjny ATCC 40191.
Odcinki insertu pBCS5 pochodzące z trawienia endonukleazą restrykcyjną subklonowano do wektorów M13-mp10 i mp11 /Messing J. i wsp., Gene 19» 269-27 6 /1982//, jak to przedstaw iono na fig. 1.
W otΓzemanye jednonicoowym DNA sekwencjonowania DNA prowadzono metodą zakańczania łańcucha didezoksynukleotydowego /Sanger F. i wsp., J. Mo. Biol, 143, 161-178 /1980//stosując jako primer 17-mer /New England Biolabs/ o następującej sekwencji: 5*-CTTTTCCCAGTCACGAC -3*.W5niki oznaczenia sekwencji nukleotydowej podano na fig. 2· Na ich podstawie określono sekwencję aminokwasową.
Plazmidy pWR59O, pMW!59O-1 1 pWRR9<O-2 są rodziną wektorów ekspresyjnych zaprojektowanych w celu ekspresji genów w każdej z trzech możliwych ram translacji /Gup L. H. i wsp., Gune, 29 , 251-254 /1984/7« W celu konstrukc j i plazmidów ekspresyjnych dla sekwencji cDNA Brassica wy izolowano odcinki o długości 745 par zasad /L/ i 558 par zasad /S/ otrzymane po trawieniu pB0S5 enzymami Bami-Xhol, stosując technikę elektroforezy w 1% nisko topiąyym się żelu agarozowym i w roztworze o podanym powyżej składzie. Odcinki te poddano lgacji z plazmidami p'/W?59O, pWRR9O-1 i pWRR50-2 poddanymi uprzedniej obróbce enzymiami BamHI i Sali, stosując znane techniki /Mannitis T. i wsp., Moe^cular Cloning: A Laboratory Manuał /19&2//· Sześć otrzymanych konstrukcji plazmidowych, oznaczonych jako pWR90-L, p'WR90-1L, p'.VR59<O2L, plVRR9COS, pW?59O-1S i p'TO59O-2S użyto do tr^anisfom^owania komórek E.coli SF8.
Transfominowane szczepy E.coli SF8 poddano jednodniowθmu wzrostowi w obecność i 1 mŁl -PTC. Ekstrakty sporządzono przez działanie ultradźwiękami w 7 M chlorowodorku guanidyny /Guo L.H. 1 wsp., Gene 29, 251-254 /1984//, po czym ilości równoważne 500 ^ul hodowli poddano elektroforezie w 1C% żelu akrnloemddwwye SDS /Lesmaai U.K., Naturę 227 , 680-685 /1970//. Rozdzielone białka przeniesiono elektroforetycznie na błony nitrocelułozowe metodą Towbin'a H. i wsp., /Pm. Acad. Sci. ^^^, 76 , 435°-4354 /19797.
-mmunoznakowanie plam nitrocelułołwwych wykonano metodą opisaną przez Symingt on^a J.
/Two-dlmentlmal Electrophoresis of Proteins, Academis Press /19837. Antysurowicę do pierwszego etapu uzyskano z hodowli białych królików nowooelandzkich, którym wielokrotnie wstrzykówano śródskórnle Sg-specyf lczną glUs^^teinę oczyszczoną przez ogniskowanie w .putkcie izoelekryyzinym w granulowanych złożach. // drugim etapie jako sondę zastołowaπo
158 548 białko A koniugowane z peroksydazą.
Przyk lać II. Genomowy DNA wy izolowany z różnych gaturków Brassica, to jest Brassica oleracea, Brassica camppeStis, 3rassica napus, Brassica juncea, Brassica nigra i Brassica carinata oraz z innych rodzajów tej samej rodziny C,u(^iierae znanej również jako Brassicaceas/, takich jak Kaphanus, Lepidium i Hi^tere poddano analizie Soutnerna /Southern E., J. :.'ol. Biol., 98, 503-517 /19757. Krążki nitroceluozoowe z naniesionymi produktami trawienia DNA enzymami restyykcyjnymi. taybrydyzowano ze znaczonym ^p pB0S5. We wszystkie przypadkach wykrywano sekwencje hybrydyzujące z p30S5, a więc, homooogiczne do pB0S5·
Pomimo, że wynalazek opisano szczegółowo w odniesieniu do specyficznych jego aspektów, dla specjał isóww jest zrozuń^te, że bez naruszenia jego istoty i zakresu można dokonywać różnych zmian i mooyffkaaji.
15« 548 pWR 590/L
582 583 Sac I
GGC AAC CGG GCG AGC TCG AAT TCG AGC TCG CCCGly Asn Arg Ala Ser Ser Asn Ser Ser Ser ProBam HI
-GGG GAT CCG TCG TCT TGA
-Gly Asp Pro Ser Ser Stop pWR 590-1/L
582 583 Sac I
GGC AAC CCG GGC GAG CTC GAA TTC GAG CTC GCC Gly Asn Pro Gly Glu Leu 'Gu Phe Glu Leu Ala
Bam HI
CGG GGA TCC GTC GTC (357 nucslTGA Arg Gly Ser Val Val (119 aas) Stop
1) Fig. 3c d.c pWR 590-2/L
598 599 Sac I
GAT CGC GCG GGA GCT CGA ATT CGA GCT GGC CCGAsp Arg Gly Arg Ala Arg Ile Arg Ala Arg ProBam HI
-GGG ATC CGT CGT CTT (54nucs) TAG
-Gly Ile Arg Arg Leu (18 aas) Stop
2)Fig.3c
BamHI Xhol h»
BamHI
B
Cal
Fig. 3
SacI
- EcoRI
- SacI
- Smal
- BamHI
- Xbal Sali
H PtfI Hindlll
158 548
5' - GGA TCC GTC GTC 50 TTG ATT CTA TTT TGT CCT GCC TTT TCG
ATC AAC ACT TTG TCG TCT ACA GAA TCT CTT AGA ATC TCA AGC
100
AAC AGA ACA CTT GTA TCT CCA GGT AAT AAC TTC GAA CTG GGC
150
TTC TTC CGA ACC AAC TCA AGT TCT CGT TGG TAT CTC GGG ATA TGG
200
TAC AAG AAA TTG CTC GAC AGA ACC TAT GTA TGG GTT GCC AAC AGA
250
GAT AAC CCA CTC TCC AAT GCC ATT GGA ACC CTC AAA ATC TGA GGC
AAT AAT CTT GTC CTC CTT GGT CAC ACC AAT AAA TCT GTT TGG TCG
ACG AAT CTT ACT AGA GGA AAT GAG AGA CTT CCG GTG GTG GCA GAG
350
CTT CTC TCT AAT GGA AAC TTC GTG ATG CGA GAC TCC AGT AAC AAC
Fig. 2 (i) AOO
GAC GCA AGT GAA A 50 TAC TTG TGG CAA AGT TTC GAT TAC CCT ACG GAT
ACT TTG CTT CCA GAG ATG 500 AAA CTG GGT TAC GAC CTC AAA ACA GGG
TTG AAC AGG TTC CTT ACA TCA TGG AGA AGT TCA GAT GAT CCA TCA
550
AGC GGG GAT TTC TCG TAC AAG CTC GAA ACC 600 CGA AGC CTT CCT GAG
TTT TAT CTA TGG CAT GGG ATC TTT CCA ATG CAT CGG AGT GGT CCA
650
TGG AAT GGA GTC CGA TTT AGT GGC ATA CCA GAG GAC CAA AAG CTG
700
AGT TAC ATG GTG TAC AAT TTC ACA GAG AAT AGT GAA GAG GTC GCT
TAT ACA TTC CGA ATG ACC AAC AAC AGC ATC TAC TCG AGA 750 TTG ACA
CTA AGT TCC GAA GGG TAT TTT CAG CGA CTT ACG TGG AAT CCG TCA
800 ATA GGG ATA TGG AAC AGG TTC TGG TCT TCT CCA GTG GAC CCC CAG
Fig. 2 (2)
850
TGC GAT ACA TAC ATA 900 ATG TGC GGG CCT TAC GCT TAC TGT GGC GTG
AAC ACA TCA CCT GTT TGT AAC 950 TGT ATC CAA GGG TTC AAT CCC CGG
AAT ATA CAG CAG TGG GAT CAG AGA GTC TGG GCA GGT GGG TGT ATA
AGG AGG ACG CGG CTT AGC TGC AGT GGA GAT GGT TTT ACA AGG ATG
1050
AAG AAC ATG AAG CTG CCA GAA ACT ACG ATG GCG 1100 ATT GTC GAC CGC
AGT ATT GGT GTG AAA GAA TGT GAG AAG AGG TGC CTT AGC GAT TGT 1150
AAT TGT ACT GCT TTT GCA AAT GCA AAT GCG GAT ATC CGG AAT GGT
GGG ACG GGT TGT GTG ATT TGG ACC GGA CGG CTT GAC GAT ATG CGG
1200
AAT TAC GTT GCT 1250 CAC GGT CAA GAT CTT TAT GTC AGA TTG GCT GTT
GCT GAC CTT GTT TAG CTC TTT CTC TTA AAA TAA AGC ACG GAT CC-3
Fig .2 m
158 548 <=> γ BamHI
ΓΟ ο
ο
-Sali σ' ο
ο fig.4 oo •ο o
rx)
-Xhol
-PttI
-Sali
-BglK ‘'o LBamH1
Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 5000 zł.

Claims (2)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasać DNA kodującej specyficzną glkioproteinę S-locus z roślin z cechą samo-niezgodności, której to sekwencji niekodująca, komplementarna nić DNA korzystnie ma sekwencję zasad przedstawioną na rys., fig. 2, oraz dowolnego fragmentu tej sekwencji zasad DNA unikalnego dla tej sekwencji jak również dowolnego równoważnika funkcjonalnego tej sekwencji zasad DNA lub jego fragmentu, znamienny t y m, że tworzy się bank cDNA z klonów zawierających cDNA komplementarny dla poli. A+ RNA pochodzącego ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodność i, hybrydyzuje się DNA z tych klonów z sondami cDNA ze znomoo luo szyjek słupków roślin z cecną samo-niezgodności i z sondami cDNA pochodzącego z sadzonek; prowadzi, się selekcję podzbioru klonów posiadających DNA, który hybrydyzuje z sondami cDNA z tych znamion lub szyjek słupków natomiast nie hybrydyzuje z sondami cDNA z sadzonek, preparuje się i amplifikuje DNA wektora transferowego zawierającego DNA z tego podzbioru klonów i ten DNA wektora transferowego poddaje się trawieniu w celu oddzielenia DNA wektora transferowego od DNA z tego podzbioru klonów .
  2. 2. Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad cDNA korzystnie o sekwencji przedstawionej na rys., fig. 2, odpowiadającej mRNA kodującemu specyficzną glikoproteinę S-locus z roślin z cechą samo-niezgodności oraz dowolnego fragmentu tej sekwencji zasad cDNA unikalnego dla tej sekwencji zasad cDNA jak również dowolnego równoważnika funkcjonalnego tej sekwencji cDNA lub jej fragmentu, znamienny tym, że tworzy się bank cDM-A z .klonów zew iera jących cDNA komplementarny do puli. A+ RNA ze znamion l.ub szyjek s3^upków roślin z cechą samo-niezgodności; hybrydyzuje się DNA z tych klonów z sondami cDNA pochodzącego ze znamion lub szyjek słupków roślin z cechą samo-niezgodności i z sondami cDNA pochodzącego z sadzonek; prowadzi się selekcję podzbioru klonów posiadających DNA, który hybrydyzuje z sondami cDNA ze znamion lub z szyjek słupków, natomiast nie hybrydyzuje z sondami cDNA z sadzonek; preparuje się i ampUfikuje się DNA wektora transferowego zawierający DNA z tego podzbioru klonów i poddaje się trawieniu ten DNA wektora transferowego w celu oddzielenia tego DNA wektora transferowego od DNA z podzbioru klonów.
PL1986260930A 1985-08-05 1986-08-05 Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i c DNA PL PL158548B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
US76224585A 1985-08-05 1985-08-05

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL260930A1 PL260930A1 (en) 1987-04-06
PL158548B1 true PL158548B1 (pl) 1992-09-30

Family

ID=25064505

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL1986260930A PL158548B1 (pl) 1985-08-05 1986-08-05 Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i c DNA PL

Country Status (5)

Country Link
EP (1) EP0212385A3 (pl)
JP (1) JPS62143688A (pl)
DD (2) DD284691A5 (pl)
DK (1) DK371086A (pl)
PL (1) PL158548B1 (pl)

Families Citing this family (5)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
NZ217916A (en) * 1985-10-29 1990-03-27 Lubrizol Genetics Inc Recombinant vector including a self-incompatibility gametophytic plant gene and relevant dna
AU603778B2 (en) * 1985-10-30 1990-11-29 University Of Melbourne, The Self-incompatibility gene
DK111089A (da) * 1988-03-08 1989-09-09 Kingroup Inc Fremgangsmaade til fremstilling af plantecellelinier og plantehybrider
EP0436467A3 (en) * 1989-12-29 1992-10-21 Ciba-Geigy Ag Expression of s-locus specific glycoprotein gene in transgenic plants
US5821094A (en) * 1992-03-03 1998-10-13 University Of Guelph S-locus receptor kinase gene in a self-incompatible brassica napus line

Family Cites Families (2)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE3485646D1 (de) * 1983-05-27 1992-05-21 Lubrizol Genetics Inc Selbstunvereinbarkeits-glykoprotein.
NZ217916A (en) * 1985-10-29 1990-03-27 Lubrizol Genetics Inc Recombinant vector including a self-incompatibility gametophytic plant gene and relevant dna

Also Published As

Publication number Publication date
DK371086A (da) 1987-02-06
JPS62143688A (ja) 1987-06-26
EP0212385A2 (en) 1987-03-04
DD284691A5 (de) 1990-11-21
DK371086D0 (da) 1986-08-04
PL260930A1 (en) 1987-04-06
DD280787A5 (de) 1990-07-18
EP0212385A3 (en) 1988-03-30

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Rotino et al. Genetic engineering of parthenocarpic plants
AU2011336603B2 (en) Synthetic clonal reproduction through seeds
Tsai et al. Sequence of an S-protein of Lycopersicon peruvianum and comparison with other solanaceous S-proteins
CA2213394C (en) Method to obtain male sterile plants
EP2517552B1 (en) Improved pepper plant
JPH10504706A (ja) 雄性不稔植物の維持のためのアントシアニン遺伝子の使用
US5981833A (en) Nuclear restorer genes for hybrid seed production
US5053331A (en) Self-incompatibility gene
ES2243932T3 (es) Secuencias de nucleotidos mediadores de la fertilidad masculina y procedimientos de utilizacion correspondientes.
US5684242A (en) Nuclear restorer genes for hybrid seed production
Newton et al. Involvement of S2 episomal sequences in the generation of NCS4 deletion mutation in maize mitochondria
PL158548B1 (pl) Sposób wytwarzania zasadniczo czystej sekwencji zasad DNA i c DNA PL
AU671272B2 (en) Regulation of plant genes
EP1123977B1 (en) GENES ENCODING PROTEINS REGULATING pH OF VACUOLES
US11840693B2 (en) Restorer plants
US11312967B2 (en) Restorer plants
CN111087455B (zh) 一种水稻育性相关蛋白OsSMARCAL1及其编码基因与应用
CN113943356A (zh) 蛋白质phd11、其编码基因以及它们在选育玉米雄性不育系中的应用
CN112625099A (zh) 油菜矮杆基因bnd2及其在油菜杂交育种中的应用
CN111875689A (zh) 一种利用番茄绿茎紧密连锁标记创制雄性不育系的方法
US12281318B1 (en) Tomato plants comprising transgenic event Del/Ros1-N
CN114853856B (zh) ClZISO基因在制备黄瓤西瓜中的应用以及在鉴定黄瓤西瓜中的应用
CN109371038A (zh) 一个控制亚非稻杂种不育的基因s1a4及应用
Zhu et al. Sequence analysis of a specific fragment associated with ogura cms in kale ('Brassica oleracea'var.'Acephala')
WO2025151507A1 (en) Compositions and methods for low glucosinolate brassica