PL183389B1 - Zaprawa izolacyjna - Google Patents

Abstract

1. Zaprawa izolacyjna na wypelnienia posadzkowe i dachowe o dobrych wlasno- sciach izolacyjnych, zarówno termicznych, jak tez akustycznych, skladajaca sie z suchej mieszaniny cementu i wypelniaczy, majaca postac gotowa do uzytku i wymagajaca jedy- nie dodania wody, znamienna tym, ze zawie- ra od 90 do 94% objetosciowych przetworzone- go wtórnie twardego poliuretanu, rozdrobnio- nego do mieszaniny proszku i granulatu o wielkosci ziarna ponizej 8 mm, od 6 do 10% objetosciowych cementu, zwlaszcza 92% ob- jetosciowych przetworzonego wtórnie twar- dego poliuretanu i 8% objetosciowych cementu oraz ewentualnie dodatki. FIG. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zaprawa izolacyjna, stosowana do wypełnień posadzkowych i dachowych o dobrych własnościach izolacyjnych, zarówno termicznych, jak też akustycznych.

Wynalazek znajduje swe najważniejsze zastosowanie w przemyśle budowlanym, nadaje się bowiem do pokrywania warstw betonowych oraz jako wypełniający materiał betonowy w różnego typu budynkach.

Z międzynarodowego opisu patentowego nr WO 91/04291 znana jest mieszanina żywicy fenolowej i cementu, przeznaczona na warstwę wierzchnią. Katalizator estrowy przyspiesza reakcję pomiędzy obydwoma składnikami. Mieszanina jest stosowana jako wypełniacz, materiał stały i jako element zbrojenia.

Ponadto z europejskiego opisu patentowego nr 0 219 579 znany jest materiał izolacyjny na bazie cementu i wermikulitu. Produkt ten ma zwiększoną wytrzymałość na ściskanie oraz wykazuje większy opór na oddziaływanie sił ściskających. Może być stosowany do wyrobu paneli prefabrykowanych.

Oba opisy dotyczą materiału izolacyjnego o dobrych własnościach izolacyjnych, zarówno termicznych, jak też akustycznych. Materiały te nie nadają się jednak do odzysku produktów odpadowych.

Celem niniejszego wynalazkujest opracowanie zaprawy izolacyjnej, która pozwala na wykorzystanie dużych ilości materiału odpadowego poprzezjego przetworzenie w pełnowartościowy produkt.

Zaprawa izolacyjna na wypełnienia posadzkowe i dachowe o dobrych własnościach izolacyjnych, zarówno termicznych, jak też akustycznych, składająca się z suchej mieszaniny cementu i wypełniaczy, mająca postać gotową do użytku i wymagającąjedynie dodania wody, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera od 90 do 94% objętościowych przetworzonego wtórnie twardego poliuretanu, rozdrobnionego do mieszaniny proszku i granulatu o wielkości ziarna poniżej 8 mm, od 6 do 10% objętościowych cementu, zwłaszcza 92% objętościowych przetworzonego wtórnie twardego poliuretanu i 8% objętościowych cementu oraz, ewentualnie dodatki.

Korzystnie zaprawa zawiera dodatek w postaci środka przeciwpieniącego, zwłaszcza słabego kwasu lub kwaśnej soli, w ilości od 1 do 3% wagowych, i/lub środka zwilżającego, zwłaszcza fosforanu, w ilości poniżej 1% wagowego, i/lub upłynniacza, na przykład żywicy melaminowej, w ilości poniżej 1% wagowego.

183 389

Zaprawa izolacyjna może także zawierać dodatkowo wapno gaszone lub hydrauliczne i/lub barwniki, zwłaszcza sproszkowany tlenek żelaza, i/lub środek, nadającyjej własności tiksotropowe, zwłaszcza klej, na przykład klej do tapet, w szczególności metylocelulozę. Ciężar właściwy zaprawy izolacyjnej wynosi korzystnie około 300 do 450 kg/m³, zwłaszcza 400 kg/m³.

Zaprawa izolacyjna według wynalazku wykazuje o wiele wyższe parametry izolacyjne niż znane materiały. Osiągana wartość przewodności cieplnej lambda wynosi zazwyczaj 0,05 W/mK.

Jeżeli zwiększy się dodatek cementu, wówczas wzrasta wytrzymałość na ściskanie i następuje zmiana parametrów izolacyjnych.

Jako tworzywo bazowe służy przetworzony wtórnie poliuretan, pochodzący z różnych dziedzin przemysłu. Jako przykłady można wymienić zderzaki samochodowe, izolacyjne panele dachowe, chłodziarki, zamrażarki, termy i inne produkty odpadowe, które zawierają twardy poliuretan.

Twardy poliuretan jest mielony do postaci mieszaniny cząstek i drobnego granulatu o wielkości ziarna poniżej 8 mm oraz mieszany w celu uzyskania stałej objętości, ponieważ dostarczane materiały mają różną gęstość, mieszczącą się w przedziale od 35 do ponad 200 kg/m3.

Po bardzo starannym wymieszaniu wprowadza się dodatki, jak cement, wapno hydrauliczne i barwniki, wskutek czego uzyskuje się suchą mieszaninę zaprawową, która ulega utwardzeniu po dodaniu wody. Sucha mieszanina jest pakowana w worki papierowe lub plastikowe. Należy jedynie doprowadzić wodę. Mieszaninę można również sporządzać dopiero na miejscu przeznaczenia.

Ilość cementu w zaprawie izolacyjnej według wynalazku jest tak dobrana, że osiąga się co najmniej wystarczające, a nawet wzmocnione związanie produktu finalnego. Odpowiednio do tego ilość dodawanego cementu nie może być niższa od pewnej wartości, która zależy w zasadzie od całkowitej powierzchni rozdrobnionego poliuretanu.

Wielkość cząstek poliuretanu nie ma decydującego znaczenia, okazało się jednak, że korzystne technologicznie są cząstki poniżej 20 mm, korzystnie poniżej 8 mm. Podczas rozdrabniania zawsze powstaje pył. Udział pyłu sprawia, że wypełnione zostają, powstające w przeciwnym wypadku, pustki pomiędzy ziarnami. Pył zwiększa zauważalnie powierzchnię całkowitą, przy większej ilości pyłu należy dodać więcej cementu.

Jako środek przeciwpieniący do mieszaniny wyjściowej dodaje się słabe kwasy lub kwaśne sole, których zadaniem jest niszczenie pęcherzy, powstających podczas mieszania. Wystarczającyjest zazwyczaj dodatek poniżej 3%, korzystnie poniżej 1% ciężaru całej mieszaniny. Jako środki zwilżające stosuje się zazwyczaj fosforany. Właściwy okazał się dodatek w ilości poniżej 1%. Z kolei jako upłynniacze stosuje się zazwyczaj żywice melaminowe, naftaleny, ług posiarczynowy, na przykład wysuszony ług posiarczynowy.

Również dodatek upłynniacza może pozostawać poniżej 1 % wagowego całej mieszaniny.

Wreszcie można również dodawać opóźniacze lub przyspieszacze wiązania cementu. Tego typu dodatki dla betonu są ogólnie znane, odpowiednie substancje nadają się także do zaprawy izolacyjnej.

Dodatek pigmentu barwiącego nadaje mieszaninie zaprawowej równomierne zabarwienie. Do tego celu nadaje się szczególnie tlenek żelaza, a zatem Fe₂O3, dostępny w postaci proszku o maksymalnej wielkości ziarna równej 2 mikrometry. Dodaje się go w takiej ilości, aby uzyskać wystarczające zabarwienie.

Możliwe jest zbrojenie zaprawy izolacyjnej, na zbrojenie takie nadąjąsię maty, zwłaszcza maty z tworzywa sztucznego, ponadto materiał w kawałkach, na przykład cząstki tworzywa sztucznego i temu podobne.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia strukturę posadzki w przekroju, zaś fig. 2 - strukturę dachu o konstrukcji ukośnej i płaskiej, również w przekroju.

Na stropie betonowym 20, na którym osadzony jest mur 22, umieszczona jest warstwa 24 zaprawy izolacyjnej według wynalazku. Niezbędne przewody, które tutaj symbolizuje rura 26,

183 389 zostały wcześniej ułożone na stropie betonowym 20, a następnie pokryte zaprawą izolacyjną. Zazwyczaj minimalna grubość warstwy 24 wynosi 3 cm, korzystnie grubość ta wynosi od 5 do 10 cm.

Na zaprawę izolacyjną zastosowana jest mieszanina ziaren i cząstek poliuretanu, w której od 30 do 40% wagowych stanowi drobny pył o średnicy ziarna poniżej 0,1 mm. 10% ziaren ma średnicę ponad 2 mm.

Warstwa 24 opiera się z boku bezpośrednio o mur 22. Na warstwie 24 znajduje się, z lewej strony fig. 1, warstwa izolacyjna 28, jaką stosuje się zazwyczaj do tłumienia kroków i która często jest narzucona przepisami. Z tego typu warstwy 28 można jednak zrezygnować, jak ukazuje prawa część fig. 1, gdzie nie ma warstwy 28. Warstwa 24 zapewnia wystarczające tłumienie kroków.

Nad warstwą28, w prawej części rysunku, a zarazem bezpośrednio na warstwie 24, znajduje się warstwajastrychu 30. Jest ona lekko zbrojona, ajej grubość wynosi zazwyczaj 5 cm. Na warstwie jastrychu 30 znajduje się właściwa posadzka, uwidoczniona tutaj w postaci płytek 32. Jastrych 30 jest w znany sposób usytuowany w odstępie względem muru 22, albo zapomocąwarstwy 28, albo poprzez podniesienie materiału zaprawy izolacyjnej. Przewidziana jest tu również listwa podłogowa 32.

Zazwyczaj zaprawa izolacyjna jest po nałożeniu zagęszczana, na przykład poprzez lekkie ubijanie płaskim narzędziem. Do tego celu nadają się płaskie deski, na przykład o powierzchni 1/4 do 1/2 m², połączone z trzonkiem. Za pomocątrzonka płytajest dociskana do luźno nasypanej zaprawy, powodując jej zagęszczanie, a także ujednorodnianie. Możliwe są także inne sposoby zagęszczania.

W przykładzie wykonania, ukazanym na fig. 2, widocznajest konstrukcja płaskiego dachu, w prawej części figury z nachyleniem, w lewej części bez nachylenia. Na nośny strop betonowy 20 położonajest bezpośrednio warstwa 24 zaprawy izolacyjnej, przy czym nakładanie jest tak realizowane, że w prawej części rysunku po dociśnięciu powstaje skos, natomiast w lewej części rysunku płaska powierzchnia. Można tu również umieścić przewody rurowe lub temu podobne 26. Od góry warstwa 24 jest bezpośrednio pokryta uszczelnieniem 34, które zapewnia wodoszczelność. Z prawej strony płaski dach jest zakończony małym murkiem 22, na który w znany sposób zachodzi profil zabezpieczający 36.

Przy kład:

Do otrzymania 50 l netto nadającej się do użytku zaprawy posłużył jeden worek suchej mieszaniny według wynalazku, zawierającej 92% objętościowych przetworzonego wtórnie twardego poliuretanu, rozdrobnionego do mieszaniny proszku i granulatu o wielkości ziarna poniżej 8 mm oraz 8% objętościowych cementu, której objętość wynosiła około 76 l, zaś ciężar około 23 kg, ewentualnie z zastosowaniem dodatków w postaci środka przeciwpieniącego, środka zwilżającego i/lub upłynniacza, po czym wymieszano jąz dodatkiem wody przez około minutę w mieszalniku typu STOW lub HST. Do mieszania można również zastosować betoniarkę, zwykły mieszalnik, maszynę do mieszania tynku typu Estromat (zarej estrowany znak towarowy) lub maszynę do mieszania jastrychu typu PFT.

Jeden worek, zawierający 76 l suchej zaprawy, wystarczył do pokrycia 1 m2 podłoża warstwą zaprawy izolacyjnej o grubości 5 cm. Ciężar właściwy zaprawy wyniósł około 450 kg/m³, zaś jej wytrzymałość na ściskanie co najmniej 2 kg/m2.

Zaprawę izolacyjną według wynalazku można stosować również przy wyrobie płyt izolacyjnych, paneli izolacyjnych, przeznaczonych do umieszczenia w ścianach działowych i/lub na cegły.

183 389

183 389

FIG. 1

28

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.·

Cena 2,00 zł.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zaprawa izolacyjna na wypełnienia posadzkowe i dachowe o dobrych własnościach izolacyjnych, zarówno termicznych, jak też akustycznych, składająca się z suchej mieszaniny cementu i wypełniaczy, mająca postać gotową do użytku i wymagającą jedynie dodania wody, znamienna tym, że zawiera od 90 do 94% objętościowych przetworzonego wtórnie twardego poliuretanu, rozdrobnionego do mieszaniny proszku i granulatu o wielkości ziarna poniżej 8 mm, od 6 do 10⁰% objętościowych cementu, zwłaszcza 92% objętościowych przetworzonego wtórnie twardego poliuretanu i 8% objętościowych cementu oraz ewentualnie dodatki.
2. 2. Zaprawa izolacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera dodatek w postaci środka przeciwpieniącego, zwłaszcza słabego kwasu lub kwaśnej soli, w ilości od 1 do 3% wagowych.
3. 3. Zaprawa izolacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera dodatek w postaci środka zwilżającego, zwłaszcza fosforanu, w ilości poniżej 1% wagowego.
4. 4. Zaprawa izolacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera dodatek w postaci upłynniacza zwłaszcza żywicy melaminowej, w ilości poniżej 1% wagowego.