PL185530B1 - Urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do wprowadzania srodków leczni- czych do organizmu zawierajace obudowe, nabój z prepa- ratem albo skladnikami prekursorowymi do preparatu i majacy czesc przednia i czesc tyln a wyznaczajace ogólna os naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej czesci i przynajmniej jedna ruchoma scianke umieszczona pomiedzy czescia przednia a czescia tylna trzon tloka, majacy pierwszy i drugi koniec, znajdujacy sie czesciowo w obudowie do przemiesz- czania ruchomej scianki przy jej pierwszym koncu oraz zespól albo jego oslony, uruchamiajacy wewnatrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, znamienne tym , ze ma zespól zaciskowy (13, 64), do utrzymywania naboju (1, 41, 61) albo jego oslony, polaczony z obudowa (11), przy czym czesc przednia (3) znajduje sie dalej a czesc tylna (5) blizej obudowy (11), zespól uruchamiajacy (15, 63) do poruszania zespolem zaciskowym (13, 64) przy czym jego czesc tylna (5) stanowi czesc prowadzaca wzgledem obudo- wy (11), zespól blokujacy (14, 66) nabój (1, 61) przed rucha- mi osiowymi wzgledem obudowy (11), zespól uruchamiajacy (15, 63) do przesuwania trzonu tloka (12, 64) pomiedzy przynajmniej jednym polozeniem wsunietym a przynajmniej jednym polozeniem wysunietym, przy czym przy wzglednym polozeniu pomiedzy trzonem tloka (12, 64) w polozeniu wsu- nietym a nabojem (1, 61) w polozeniu zablokowanym trzon tloka (12, 64) znajduje sie w naboju (1 , 6 1). FIG 1A FIG .1B FIG .1C PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu.

Urządzenia do wprowadzania środków leczniczych do organizmu oparte o oddzielną obudowę i wymienialne naboje znalazły szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach, takich jak medyczne układy dostarczające, dzięki elastyczności i oszczędności zawartej w możliwości zapewnienia obudowy wielokrotnego użytku z mniej lub bardziej zaawansowaną maszynerią dla przygotowywania, dawkowania, sterowania i monitorowania procedurą wstrzyknięcia, przy czym cechy wymienialnego naboju mogą być ograniczone do tych koniecznych dla bezpiecznego zamknięcia i prostego wypchnięcia środka farmaceutycznego, które to cechy mogą ponadto być dostosowane do każdego indywidualnego typu preparatu.

W bardziej trwałych konstrukcjach, dla sytuacji leczenia szpitalnego, istnieje kilka ograniczeń projektowych i część obudowy może być wysoce wyrafinowana, mając na względzie zmotoryzowane zespoły manipulacyjne, działanie sterowane przez procesor i zbieranie danych, jak również możliwe złącza z innym dostępnym oprzyrządowaniem. Często wykorzystuje się również swobodę projektową w celu uczynienia części obudowy zgodną z jednym bądź kilkoma istniejącymi albo standardowymi nabojami, strzykawkami albo typami urządzeń do wstrzykiwania, tym samym zwiększając zakres zastosowań dla urządzenia i zmniejszając koszt adaptacji dla części nabojowej.

Dla celów ambulatoryjnych, ograniczenia projektowe są poważniejsze, zwłaszcza dla samodzielnych urządzeń, bez dołączanego podparcia. Wymagania rozmiaru i masy nakładają ograniczenia na liczbę i stopień wyrafinowania funkcji, jakie można zawrzeć. Automatyka jako alternatywny środek zwiększania bezpieczeństwa i zapobiegania błędnemu zastosowaniu jest podobnie ograniczona przez dodany zespół zmotoryzowany, a repertuar działań przez ograniczoną pojemność zespołu gromadzenia energii.

Jednakże urządzenia te muszą, sprostać wszystkim przyjętym aspektom bezpieczeństwa i dokładności nie tylko w samym etapie dawkowania, który powinien pozwalać zarówno na wielokrotne wstrzyknięcia równych i nie zmienionych ilości, jak również dokładnie odmierzonych pojedynczych dawek, ale również we właściwej sekwencji i prcepro-wadceniu etapów wstępnych, takich jak mieszanie, odpowietrzanie i wstępne wstrzyknięcie. Problemy te stają

185 530 się bardziej wyraźne dla środków farmaceutycznych, które mają ograniczoną zdolność przechowywania, co wymaga etapów przygotowania natychmiast przed użyciem, albo które są wrażliwe na wstrząsy i wymagają przygotowania i dawkowania w kontrolowanych warunkach mechanicznych. Naboje o dwóch lub wielu komorach często stosuje się dla leków wymagających etapu odtworzenia, takiego jak rozpuszczenie stabilnego, liofilizowanego proszku w jednej komorze rozpuszczalnikiem z drugiej komory. Poza dodatkowym etapem przygotowania, naboje wielokomorowe przedstawiają szczególne problemy jeśli chodzi o wysiłki zmniejszenia wymiarów, ponieważ zwykle są większe niż naboje jednokomorowe, częściowo z powodu konieczności przestrzeni mieszania a częściowo z powodu dodatkowych ścian i struktur mieszających.

Choć można zaprojektować poręczne i przenośne urządzenia do wprowadzania środków leczniczych do organizmu z minimum cech wspierających, koniecznych do bezpiecznego kontrolowania wszystkich wyżej wspomnianych wymagać i problemów w rękach doświadczonego operatora, ogólny trend w długoterminowym podawaniu leków jest taki, by przenieść odpowiedzialność za podawanie na samego pacjenta, również w wypadku dzieci i osób niepełnosprawnych, na przykład przez zastosowanie urządzeń typu długopisowego. Wysoki stopień automatyki i kontroli jest zatem pożądany w celu uniknięcia błędów, nie tylko w czasie samych etapów wprowadzania, ale również krytycznych etapów inicjacji i przygotowywania. Pacjenci zależni od codziennego podawania mają również uzasadnioną potrzebę wygody i urządzeń wystarczająco dyskretnych, by można je było nosić w codziennym życiu. Przeciwstawne wymagania, co do wysoce wyspecjalizowanych a jednak małych i wygodnych urządzeń nie są zaspokojone przez żadne znane ze stanu techniki sugestie.

Amerykańskie opisy patentowe 5,112,317 i 5,232,459 przedstawiają typowe mechaniczne i ręcznie obsługiwane przenośne urządzenia wielodawkowe, których rozmiar jest zminimalizowany przez umożliwienie skurczenia się urządzeń w miarę zużycia lekarstwa, w pierwszym odniesieniu przez liniowe a w drugim odniesieniu przez nagwintowane wsuwanie części zawierającej ampułkę do głównej części urządzenia. Aby nie powodować problemu w czasie wstrzykiwania, mechanizm dawkowania musi koniecznie pracować w sposób przerywany, nie nadający się dla dalszej automatyzacji i samemu wymagając odpowiednich wymiarów i zasobów. Nie są obecnie znane żadne specjalne cechy, służące ułatwieniu i zabezpieczeniu etapów przygotowywania i inicjacji przed dawkowaniem.

Amerykańskie opisy patentowe US 4,874,381, US 4,968,299 i WO 96/05878 przedstawiają podobne, ręcznie obsługiwane urządzenia, które zapewniają etap inicjacji, w którym zachodzi odtworzenie lekarstwa w dwu przedziałowym naboju. W celu zabezpieczenia powolnego i ostrożnego wewnętrznego przenoszenia płynu, względny ruch pomiędzy trzonem tłoka a nabojem przeprowadzany jest pomiędzy częściami nagwintowanymi. Poza wyżej wspomnianymi ograniczeniami ogólnymi co do dalszej automatyzacji, nic nie ułatwia bezpiecznego przeniesienia sterowania pomiędzy etapem odtwarzania a etapami dawkowania.

Urządzenia te z zespołami zmotoryzowanymi i automatycznymi przedstawiono w kilku uprzednich opisach patentowych, reprezentowanych, na przykład przez opisy patentowe US 4 529 401, US 4 833 384, US 5 106 375, US 5 139 484, EP 143 895, EP 293 958, DE 2 710 433, WO 85/02546 i WO 95/24233. Ogólnie urządzenia te albo tylko nadają się do instalacji trwałych, albo, gdy sugeruje się ich zastosowanie przenośne, są niezgrabne przy niskim stosunku naboju do ogólnego rozmiaru. Wszystkim brakuje cech przygotowywania naboju z odpowiednim układem kontrolnym. Odniesienie W0/02720 przedstawia układ naboju typu dwu przedziałowego, który może być stosowany w urządzeniu przenośnym. Poza specjalnym układem wciągania igły, zasada odtwarzania jest całkowicie konwencjonalna bez jakiegokolwiek zastosowania możliwości automatyzacji.

Według tego istnieje ciągła potrzeba tego typu przenośnych urządzeń, uwalniających pacjentów podających sobie samym leki z obciążenia uczenia się i kontrolowania w sposób wolny od błędów każdego etapu schematu dawkowania, korzystnie przez wbudowanie wysokiego stopnia automatyzacji w urządzenia, równocześnie zadowalając uzasadnione żądanie

185 530 pacjentów łatwego zastosowania i dyskretnego projektu. Choć niniejszy wynalazek ma ogólniejsze zastosowanie, będzie głównie opisany na tym tle.

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do wprowadzania środków leczniczych zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylnią wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy jej pierwszym końcu oraz zespół albo jego osłony, uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, charakteryzujące się tym, że ma zespół zaciskowy do utrzymywania naboju albo jego osłony, połączony z obudową przy czym część przednia znajduje się dalej a część tylna bliżej obudowy, zespół uruchamiający do poruszania zespołem zaciskowym, przy czym jego część tylna stanowi część prowadzącą względem obudowy, zespół blokujący nabój przed ruchami osiowymi względem obudowy, oraz zespół uruchamiający do przesuwania trzonu tłoka pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, przy czym przy względnym położeniu pomiędzy trzonem tłoka w położeniu wsuniętym a nabojem w położeniu zablokowanym trzon tłoka znajduje się w naboju.

Nabój zawiera naczynie, mające zasadniczo stały wewnętrzny przekrój poprzeczny i że ruchoma ścianka jest w postaci nurnika. Nabój zawierający składniki prekursorowe, jest dwulub wielokomorowym, przedzielony co najmniej jedną ścianką pośrednią. Naczynie naboju ma średnicę wewnętrzną pomiędzy 2 a 20 mm i stosunek długości do średnicy wewnętrznej wynosi ponad 3.

Obudowa stanowi pojemnik otaczający przynajmniej część trzonu tłoka, zespół zaciskowy, zespół blokujący i przynajmniej niektóre zespoły uruchamiające i kończy się możliwie najbliżej dalszego końca naboju i przebiega przynajmniej częściowo wzdłuż naboju, gdy jest on w położeniu zablokowanym oraz jest wyposażona w otwór otaczający nabój. Stosunek długości obudowy wzdłuż osi naboju względem całej kolumny preparatu w naboju przed jego wypchnięciem jest mniejszy od 10.

Trzon tłoka w położeniu wsuniętym ma drugi koniec zawarty wewnątrz obudowy oraz posiada gwinty na przynajmniej części swej długości i że zespół uruchamiający do przesuwania tłoka zawiera dopełniający układ śrubowo-nakrętkowy z częścią napędzaną.

W układzie śrubowo-nakrętkowym zespół uruchamiający jest zazębiony z częścią nakrętkową i ma zespół zapobiegający obrotowi części trzonu tłoka lub w układzie śrubowo-nakrętkowym zespół uruchamiający jest zazębiony z częścią trzonu tłoka i ma zespół zapobiegający obrotowi części nakrętkowej. Zespół uruchamiający zawiera zespół silnikowy, przy czym zespół silnikowy zawiera, co najmniej jeden silnik elektryczny. Ewentualnie zespół uruchamiający zawiera źródło nagromadzonej energii. Korzystnie, gdy źródło energii stanowi, co najmniej jedno źródło energii.

Trzon tłoka ma długość mniejszą niż 2- krotność długości naboju pomiędzy tylną częścią ruchomej ścianki a przednią częścią wnętrza naboju, z tym że zespół zaciskowy jest oddzielny od trzonu tłoka.

Zespół uruchamiający zawiera zespół silnikowy do napędzania zespołu zaciskowego albo ruchu trzonu tłoka i ma zespół przesuwny do wybiorczego połączenia pomiędzy zespołem zaciskowym a trzonem tłoka. Korzystnie, gdy trzon tłoka jest zespołem zaciskowym.

Część trzonu tłoka i część nabojowa mają odpowiadające sobie gwinty do ruchu posuwisto-zwrotnego dla przesunięcia naboju, przy czym część trzonu tłoka jest osadzona obrotowo o część nabojowa jest osadzona nieobrotowo. Gwintowana część trzonu tłoka jest wsunięta do wnętrza naboju podczas ruchu naboju. Gwinty są umieszczone na trzonie tłoka do przesunięcia naboju względem obudowy do przesunięcia trzonu tłoka względem obudowy.

Zespół uruchamiający ma zespół silnikowy do przesuwania naboju i trzonu tłoka i zespół przenoszący do przestawnego połączenia z nabojem i trzonem tłoka.

185 530

Zespół zaciskowy zawiera zespół przymocowania i zespół poruszający, przy czym zespół przymocowania jest połączony z nabojem do zespołu poruszającego i zawiera wózek do naboju, przy czym ten wózek jest przymocowany do zespołu zaciskowego i ma elementy blokujące połączenie z nabojem.

Urządzenie ma zespół blokujący do zabezpieczania naboju przed ruchami osiowymi względem obudowy oraz do zabezpieczania naboju przed ruchami osiowymi i obrotowymi oraz ma zespoły blokujący i sterujący zabezpieczające nabój przed odłączeniem.

Urządzenie zawiera zespół przenoszenia do przeniesienia połączony rozłącznie z zespołem zaciskowym i trzonem tłoka wyłączonym z ruchu osiowego względem obudowy do przeniesienia ruchu na ruch obudowy przeciwny albo odwrotny.

Zespół przenoszenia jest połączony z przynajmniej jednym elementem uruchamiającym, przy czym element uruchamiający odłączenie zespołu zaciskowego i włączanie trzonu tłoka jest połączony z zespołem zaciskowym albo nabojem z położeniem zablokowania albo jego rzeczywistym zablokowaniem, przy czym element uruchamiający włączanie zespołu zaciskowego i odłączenie trzonu tłoka jest połączony z położeniem wysuniętym trzonu tłoka.

Zespół przenoszenia zawiera zespół komunikujący do uwalniania przez element uruchamiający odpowiednio zespół włączający i zespół wyłączający, który to zespół komunikujący jest zespołem mechanicznym i jest połączony osiowo z trzonem tłoka, gdy nabój jest w położeniu zablokowania, i z zespołem zaciskowym, gdy trzon tłoka jest w położeniu wsuniętym.

Zespoły włączający i wyłączający są zasadniczo zespołami jednoczesnego włączania i wyłączania.

Zespół uruchamiający zawiera zespół silnikowy do ruchu zespołu zaciskowego jak i trzonu tłoka i zespół przenoszenia do połączenia zespołu uruchamiającego z zespołem, zaciskowym i trzonem tłoka.

Przy względnym położeniu pomiędzy trzonem tłoka w jego położeniu wsuniętym i naboju w jego położeniu zablokowanym, trzon tłoka jest wsunięty do naboju poza początkowe położenia dla ruchomej ścianki w naboju.

Zespół blokujący ma kilka położeń zablokowania wzdłuż toru ruchu naboju.

Urządzenie mające oddzielny od trzonu tłoka zespół zaciskowy zawiera kilka położeń zablokowania naboju i zawiera ponadto zespół wykrywania położenia i zespół sterujący dla zapobiegania albo umożliwiania pracy urządzenia we wstępnie określonych położeniach urządzenia oraz zawiera czujnik dla przynajmniej jednego parametru naboju.

Przedmiotem wynalazku jest także urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi preparatu i mający część przednią i część tylną, wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający koniec i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, charakteryzujące się tym, że ma zespół zaciskowy do utrzymywania naboju albo jego osłony, połączony z obudową, przy czym część przednia jest dalej a część tylna bliżej obudowy, zespół uruchamiający do poruszania zespołu zaciskowego, z tym że część tylna naboju stanowi część prowadzącą względem obudowy, przy czym ma zespół uruchamiający do przesunięcia ruchomego trzonu tłoka pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i że zespół uruchamiający zawiera silnik elektryczny.

Przedmiotem wynalazku jest też urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylną, wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki, przy jej pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie przynajmniej

185 530 jednym trzonem, charakteryzujące się tym, że ma zespół zaciskowy do utrzymywania naboju albo jego osłony, połączony z obudową tak, że jego część przednia znajduje się dalej a część tylna bliżej obudowy, zespół uruchamiający do poruszania zespołu zaciskowego wraz z nabojem, a część tylna stanowi część prowadzącą względem obudowy oraz do przesuwania ruchomego trzonu pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i że trzon tłoka jest zespołem zaciskowym.

Przedmiotem wynalazku jest również urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylną, wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy jej pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, charakteryzujące się tym, że ma zespół zaciskowy do utrzymywania naboju albo jego osłony, połączony z obudową, przy czym jego część przednia znajduje się dalej a część tylna bliżej obudowy, zespół uruchamiający do poruszania zespołu zaciskowego z nabojem, przy czym jego część tylna stanowi część prowadzącą względem obudowy, oraz do przesunięcia ruchomego trzonu pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i zespół do przenoszenia ruchów powodowanych przez zespoły uruchamiające.

Głównym celem niniejszego wynalazku jest uniknięcie albo polepszenie wyżej wspomnianych wad znanych urządzeń. Bardziej szczegółowo celem jest zaoferowanie wygodnego urządzenia 0 średnich wymiarach i sposobie obsługi nadającym się do wykorzystania ambulatoryjnego. Dalszym celem jest zaoferowanie urządzenia ułatwiającego obsługę i zmniejszającego ryzyko 1 wypadki możliwego błędnego zastosowania. Jeszcze innym celem jest zaoferowanie urządzenia nadającego się do obsługi zautomatyzowanej i zmotoryzowanej. Jeszcze innym celem jest zapewnienie takiego urządzenia z polepszonymi możliwościami samokontroli. Dalszym celem jest zapewnienie urządzenia ułatwiającego inicjację. Innym celem jest zapewnienie takiego urządzenia, nadającego się do nabojów wielokomorowych i ułatwiającego etapy odtwarzania w połączeniu z nimi.

Urządzenie określonego typu ma zespół zaciskowy dostosowany do zaciśnięcia i utrzymania naboju oraz zespół uruchamiający do przesuwania naboju względem obudowy do położenia zablokowania, w którym trzon tłoka przechodzi do naboju. Według sposobu obsługi, odpowiadający ruch do zablokowania przemieszcza ruchomą ściankę naboju przynajmniej częściowo, po czym można przeprowadzić główne wypychanie dawki. Zaciśnięcie i przesunięcie naboju względem obudowy w zastrzeżony sposób pozwala na kontrolowane włożenie naboju do urządzenia. Obecność trzonu tłoka wewnątrz naboju po tym etapie działa sama, blokując nabój wobec bocznych ruchów, by tym samym zapobiec niezamierzonemu i niebezpiecznemu usunięciu wewnątrz proceduralnemu, który to środek bezpieczeństwa może być dalej opracowany przez dodatkowy zespół blokujący. Ruch w czasie przemieszczenia ruchomej ścianki naboju pozwala na prostą i kontrolowaną inicjację urządzenia. Normalnie taka inicjacja jest procedurą spójnego etapu, wyraźnie oddzieloną od następującej głównej operacji przeprowadzenia wprowadzania środka. Przez przesunięcie naboju w czasie tego etapu, ostateczny rozmiar urządzenia wyłączy długość, wymaganą dla inicjacji i zasadniczo długość uderzenia trzonu tłoka może być ograniczona do tego, co konieczne jest dla wypchnięcia ostatecznego preparatu. Te same cechy umożliwiają zastosowanie i wykorzystanie małych typów nabojów. Osiowe zablokowanie pozwala na przejście sterowania od inicjacji do wstrzykiwania i stabilny wymiar urządzenia w czasie dalszych etapów. Wyżej wspomniane ogólne zalety wzmocnione są, gdy połączy się je z zespołem automatycznym. Zaciskanie i przesuwanie przy pomocy zespołu uruchamiającego pozwala na kontrolowaną i dostosowaną inicjację w sposób wolny od błędów również dla wysoce wrażliwych preparatów. Ruch jako taki ułatwia automatyczne wykrywanie cech naboju, takich jak stan, zawartość albo zapewniony

185 530 kod identyfikacyjny, poprzez działanie skanujące nawet ze stacjonarnej sondy albo czujnika. Zachowanie wymiaru i możliwość zastosowania krótszych trzonów tłoka pozwala na dodatkowe funkcje bez nadmiernego rozdęcia. Przejście kontroli z inicjacji na wstrzykiwanie jest ułatwione przez jasną, dwuetapową procedurę i może nawet być zmechanizowane, na przykład jeżeli zostanie połączone z etapem blokowania.

Z dogodną taką kontrolą, ten sam zespół mechaniczny może być zastosowany zarówno dla ruchu naboju, jaki i następującego dawkowania, co znacznie upraszcza wewnętrzny projekt.

Dalsze cele i zalety wynalazku będąjashe ze szczegółowego opisu poniżej.

Zasady niniejszego wynalazku można zastosować do urządzeń albo układów do wprowadzania środków leczniczych do organizmu w szerokim znaczeniu dla dowolnego typu związków chemicznych, kompozycji albo preparatów dostarczanych w dowolnym celu.

Wynalazek opracowano głównie mając na względzie zastosowania dla preparatów medycznych i dla wygody, wynalazek zostanie opisany dla tego zastosowania. W tych zastosowaniach kanał ihfucyjhy albo zespół przewodzący może być rurką albo cewnikiem, igłą bądź kaniulą albo układem bezigłowym opartym na dyszy płynowej albo dziale cząsteczkowym z płynnym propelentem. Materiał w naboju będzie mógł być wyrzucany przez przemieszczenie ścianki ruchomej i można zastosować dowolny materiał spełniający to wymaganie. Zwykle materiałem jest płyn, a korzystnie ciecz, włączając materiały zachowujące się jak ciecze, takie jak emulsje albo zawiesiny. Te obserwacje dotyczą ostatecznego preparatu, natomiast inne składniki, mianowicie ciała stałe, mogą być obecne przed ostatecznym preparatem. Natura zawartości naboju będzie, jak się rozumie, obejmować również środki farmaceutyczne w szerokim znaczeniu i zawierać, składniki naturalne i płyny ustrojowe wstępnie wypełnione albo pobierane do naboju, choć najczęściej środek farmaceutyczny jest przygotowywany w fabryce. Wynalazek daje szczególne korzyści w połączeniu z wrażliwymi związkami, podatnymi na rozkład albo denaturację pod stresem mechanicznym, takim jak wysokie siły rwące. Zwiecki o dużej masie cząsteczkowej mogą być tego typu, hormony o dużej masie cząsteczkowej, na przykład hormony wzrostu. Wynalazek oferuje również szczególne korzyści w połączeniu ze cwieckami farmaceutycznymi wymagającymi etapu przygotowania natychmiast przed wlewem, zwykle zmieszania dwóch bądź wielu składników, które mogą być wszystkie płynne albo mogą obejmować ciało stałe, jak przy rozpuszczaniu proszku liofilizowanego w rozpuszczalniku, takiego jak hormony albo prostaglandyny.

Sposób podawania może się również zmieniać w szerokich granicach i może obejmować całkowicie ciągły wlew, ciągły wlew ze zmiennym przepływem albo przerywane wlewy albo wstrzyknięcia z powtarzanymi albo równymi albo zmiennymi dawkami. Szczególnie w połączeniu z zespołem automatycznym, który zostanie opisany poniżej, sposób podawania może być łatwo zmieniany przez dostosowanie w programie albo podobne sterowanie. Ponadto wynalazek daje specjalne korzyści w podawaniu przerywanym. Podobnie wynalazek daje korzyści, na przykład w inicjacji, w większości sposobów podawania również, gdy rozważa się tylko jedną operację dawkowania, choć specjalne korzyści uzyskuje się, gdy naboje są zaprojektowane dla więcej niż jednej albo wielu pojedynczych dawek do podawania przerywanego.

Jak stwierdzono, urcąecehie ihfUcyjhe typu stanowiącego podstawę dla bieżących usprawnień zawiera przynajmniej nabój na preparat farmaceutyczny, obudowę na przynajmniej mechanizm dawkujący oraz trzon tłoka w szerokim sensie pracujący tak, by wejść w i przemieścić ruchomą ściankę naboju.

Ogólnie opisane naboje potrzebują kilku rodzajów działań inicjujących, zależnie od przemieszczenia ruchomej ścianki, w celu wyzerowania urządzenia i umożliwienia powtarzanego i powtarzalnego dawkowania mogącego sprostać wymaganiom wysokiej dokładności. W swym pierwszym ruchu, ruchoma ścianka może potrzebować niezwykłej siły drzełamująco-lucującej po przechowywaniu w celu pokonania zarówno wewnętrznego oporu przed zmianą kształtu i zwiększonego tarcia o ścianę z uwagi na przyleganie albo brak poślizgu w punktach zetknięcia. Również w związku ze słabszą zwykłą siłą, wstrzykiwania, sprężyste i niesprężyste odkształcenia i tolerancje muszą być zniwelowane w ruchomej ściance, obudowie naboju, zamocowaniach

185 530 wylotu i tak dalej. Same preparaty mogą mieć sprężalne wtręty, takie jak pęcherzyki gazu.

Odpowietrzenie i wstępne wstrzyknięcie konieczne jest dla usunięcia gazu w przedziale naczynia, i wypełnienia przestrzeni na przykład przy przednim uszczelnieniu, zamocowaniach wylotowych i we wnętrzu urządzeń wylotowych albo igieł.

Dwu- lub wielokomorowe typy nabojów są znane, na przykład dla preparatów wymagających zmieszania dwóch bądź więcej składników albo prekursorów przed podaniem. Składniki są utrzymywane oddzielnie przez jedną bądź wiele ścianek pośrednich o różnych znanych projektach, które to ścianki dzielą naczynie na kilka komór, czasami umieszczonych równolegle wzdłuż osi naboju, ale zwykle w układzie jedna na drugiej wzdłuż osi. Połączenie składników może zajść przez przerwanie, przebicie albo otwarcie konstrukcji zaworowej w ściankach pośrednich, na przykład przez wprowadzenie szpili albo igły przez przód naboju, przez albo przy tylnej ściance ruchomej albo przez zespół z zewnątrz W innym znanym projekcie, ścianka albo ścianki pośrednie są typu tłoka a połączenie przepływowe pomiędzy komorami dokonuje się przez przesunięcie tłoka do odcinka omijającego, gdzie ścianka wewnętrzna ma jeden albo kilka powiększonych odcinków albo powtarzalnych obwodowych rowków i ląduje w sposób, umożliwiający przepływ zawartości komory tylnej do komory przedniej przy przemieszczeniu tylnej ścianki ruchomej. Komory mogą zawierać gaz, płyn albo ciało stałe. Ogólnie obecny jest przynajmniej jeden płyn. Najczęściej w zastosowaniach farmaceutycznych obecne są tylko dwie komory i zwykle zawierają jeden płyn i jedno ciało stałe, przy czym to ostatnie jest rozpuszczane i odtwarzane w czasie operacji mieszania.

Inicjacja nabojów typu wielokomorowego wymaga wszystkich opisanych ogólnego typu etapów, choć w postaci poważniejszej, z uwagi na obecność dodatkowych ścianek i przestrzeni. W celu zapewnienia skutecznego mieszania, ogólnie przestrzeń mieszania musi być zapewniona w dodatku do przestrzeni zajmowanych przez objętości składników.

Sproszkowane składniki w postaci sypkiej również wymagają dodatkowej przestrzeni zawartej w odstępach pomiędzy cząstkami. Etap mieszania może wytworzyć wtręty z pianki albo gazu, wymagające przestrzeni dla osadzenia się. Ścianki pośrednie typu tłoka ogólnie muszą być przemieszczone przynajmniej o ich własną długość w celu osiągnięcia nieszczelnego miejsca w ominięciu. W sumie naboje typu wielokomorowego wymagają długich przesunięć przesuwalnych ścianek w etapie inicjacji, zarówno dla zmieszania i następującego odpowietrzenia i korzystają w szczególny sposób z zalet niniejszego wynalazku.

Wymiary nabojów mogą zmieniać się silnie zależnie od zamierzonego zastosowania i ogólne zakresy są trudne do podania. Typowe wymiary w zalecanym zastosowaniu do samodzielnego podawania przy użyciu urządzeń przenośnych wynoszą 2 do 30 mm średnica wewnętrzna a korzystnie 3 do 20 mm. Pożądany jest duży stosunek długości do średnicy, mniej więcej pomiędzy 2 a 20, a korzystnie pomiędzy 2,5 a 15, w oparciu o kolumnę preparatu po inicjacji, ale przed jakimkolwiek dawkowaniem albo usunięciem. Długości nabojów są rzecz jasna większe z uwagi przynajmniej na wymiary tłoka, w przypadku nabojów wielokomorowych znacznie większe z podanych względów, ale ich stosunek długości do średnicy korzystnie utrzymywany jest poniżej 20 razy a korzystnie poniżej 10 razy powyżej określonego stosunku dla kolumny.

Niniejszy wynalazek może wymagać pewnych struktur projektowych, ułatwiających zaciskanie, poruszanie i blokowanie. W ograniczonym stopniu struktury takie można umieścić na wewnętrznej powierzchni naczynia naboju. W wielu jednak przypadkach zaleca się użycie zewnętrza naboju. Jednościankowy nabój można wciąż używać, zwłaszcza, gdy używa się dających się obrabiać maszynowo albo odlewanych materiałów ściennych, takich jak szkło albo poliwęglan. Lepszą elastyczność projektową uzyskuje się z oddzielnymi częściami po zewnętrznej stronie naczynia naboju. Mogą być one ograniczone do położeń wymagających specjalnych wspomnianych struktur albo mogą obejmować zasadniczo całe naczynie (porównaj na przykład opis patentowy US 5 435 076) w celu utworzenia rękawa albo pojemnika na naczynie, na przykład w celu zapewnienia dodatkowej ochrony albo w celu umożliwienia wolnego wyboru miejsc zamocowania naczynia. Pojemnik może być dopasowany zatrzaskowo na

185 530 naczyniu dla najlepszego naprowadzenia i najmniejszego wymiaru albo może pozostawać pomiędzy nimi pewien luz, na przykład w celu przyjęcia naczyń o innym kształcie, średnicy i długości, albo w celu umożliwienia wolnego obracania się w nim naczynia. Struktury dla wyżej wspomnianych celów mogą obejmować obszary zwiększonego tarcia nadające się do zaciśnięcia albo uszczelnienia, wypusty albo inne kształty o nieobrotowej symetrii w celu zapobieżenia obrotom, ale umożliwienia przemieszczenia osiowego, wewnętrzne bądź zewnętrzne gwinty albo dla zablokowania naboju albo dla poruszania nim przy użyciu uruchamiacza z pasującymi gwintami, kołnierze albo występy dla zaciskania albo blokowania, gniazda albo siedziska dla uszczelek itp. Szczegóły w tych względach zostaną przedyskutowane poniżej w związku z każdym funkcjonalnym przykładowym wykonaniem. Na częściach rękawa albo pojemnika w szczególności może być wymagane, by zawierały one okna albo były wykonane z przezroczystego, prześwitującego albo innego materiału pozwalającego na wzrokową inspekcję albo automatyczne wykrywanie naczynia albo zawartości naczynia albo jego dowolnego kodowania. Oddzielne części, rękawy albo pojemniki opisane tutaj powinny posuwać się za naczyniem w przynajmniej jego ruchach osiowych. Zgodnie z tym, używany tu gdziekolwiek termin „nabój” należy rozumieć jako obejmujący dowolną część zaprojektowaną tak, by towarzyszyła naczyniu przynajmniej częściowo w jego ruchu osiowym względem obudowy pomiędzy zaciskaniem a blokowaniem.

Obudowa urządzenia stanowi punkt odniesienia dla ruchu naboju i ruchów trzonu tłoka jak również punkt odniesienia dla sił przykładanych przez zespół uruchamiający wykonujący wspomniane ruchy, przy czym siła przykładana jest pomiędzy obudową a częścią poruszającą się albo zaciskającą. Minimalnym funkcjonalnym wymaganiem jest to, że obudowa oferuje podparcie albo platformę dla części ruchomych a zespół uruchamiający zapewnia ruchy i siły. W zwykłej praktyce jednak zaleca się, by obudowa stanowiła pojemnik przynajmniej częściowo obejmując części i korzystnie również w takim stopniu, że tylko cechy, które według projektu są kontrolowane albo monitorowane przez operatora są odsłonięte na zewnątrz.

Przy, albo w obudowie umieszczone są przynajmniej trzon tłoka, zespół zaciskający, zespół blokujący i zespół uruchamiający dla części ruchomych. Jak będzie dalej przedyskutowane poniżej, mogą być obecne dodatkowe zespoły, mianowicie zespół sterujący i zespół wykrywający.

Choć obudowa może mieć wymiar wystarczająco duży, by przebiegać poza nabój po zaciśnięciu i przed ruchem, a zgodnie z tym ruch zachodzi całkowicie na, albo wewnątrz obudowy, zaleca się w celu zachowania rozmiarów, by w kierunku osi naboju, obudowa kończyła się proksymalnie do dystalnego końca naboju przed ruchem naboju. We wspomnianym kierunku i przed ruchem, nabój tworzy zgodnie z tym część dystalną całego urządzenia. Również po ruchu i gdy nabój jest w położeniu zablokowanym, obudowa może kończyć się wyraźnie proksymalnie do dystalnego końca naboju albo części przedniej, na przykład dla zaoszczędzenia masy albo ułatwienia inspekcji wzrokowej. Jako iż wyżej wspomniane rozważania o zachowaniu wymiarów nie stosują się w tylnym albo zablokowanym położeniu, może być zalecane przedłużenie obudowy przynajmniej częściowo, a korzystnie zasadniczo całkowicie, wzdłuż naboju w tym położeniu, na przykład w celu ochrony naboju, dla zapewnienia naprowadzenia dla naboju w czasie ruchu albo w jego ostatecznym położeniu albo w celu zapewnienia miejsca dla urządzeń wykrywających albo detekcyjnych, co zostanie dalej objaśnione poniżej. Obudowie można nadać kształt rury, zasadniczo albo całkowicie otaczającej nabój, możliwie z otworami na okna, mającej otwarcie przy jej końcu dystalnym dopasowane do kształtu i wymiarów naboju. Również w nieobecności wyżej wspomnianego przedłużenia obudowy, gdy obudowa kończy się wyraźnie proksymalnie do dystalnego końca naboju, może być korzystne zapewnienie podobnego otworu, zwłaszcza, gdy obudowa w zalecany sposób jest ukształtowana jako pojemnik. Zgodnie z tym jest ogólnym zaleceniem, by zapewnić otwór w obudowie, który to otwór otacza nabój w całości albo w części i w kształcie i wymiarze pozwala na przyjęcie naboju i przeprowadzenie przynajmniej części jego osiowego ruchu w nim.

185 530

Choć można wyobrazić sobie, iż część obudowy przebiega do wnętrza naczynia naboju albo pomiędzy naczyniem a zewnętrzną częścią, zaleca się, by całość naboju jak określono była objęta przez taki otwór.

Kiedykolwiek pożądane będzie zminimalizowanie ogólnego wymiaru, części obudowy przebiegające w kierunku osi naboju, ale przeciwnie do końca obudowy przyjmującego nabój powinny mieć nadane najkrótsze możliwe przedłużenie. Rzadko wymiary urządzenia przed albo w czasie inicjacji stanowią poważny problem dla użytkownika a punktem odniesienia dla oceny wymiarów jest, zatem sytuacja po inicjacji i przed usunięciem. W niniejszym urządzeniu krytyczna miara może być również wzięta, gdy nabój został zablokowany w obudowie. Pomiar ten korzystnie może być stały w czasie operacji wstrzyknięcia albo może się zmniejszać w wypadku, gdy urządzeniu pozwala się na skrócenie według zużycia preparatu, jak to jest znane per se, a w tym ostatnim przypadku punkt odniesienia powinien być przed pierwszą operacją dawkowania. We wspomnianych sytuacjach pierwszą interesującą wartościąjest maksymalna długość obudowy wzdłuż osi naboju, albo równolegle do niej, mierzona od tylnego końca naboju. Korzystnie wspomniana odległość wynosi pomiędzy 2 a 20 cm, lepiej pomiędzy 3 a 15 cm a najlepiej pomiędzy 4 a 10 cm. Drugą interesującą wartością jest pierwsza wartość związana z całkowitą długością uderzenia dawkującego, pożądaną dla stosowanego typu naboju. Wspomniany stosunek wynosi korzystnie przynajmniej 1, często przynajmniej 1,2 a korzystnie przynajmniej 1,5, ale mniej niż 10, lepiej mniej niż 7, a najlepiej mniej niż 5. Maksymalny wymiar urządzenia prostopadle do osi naboju, jest ogólnie mniejszy niż maksymalny wymiar współosiowy.

Trzon tłoka działa tak, by wejść i przemieścić ruchomą ściankę naboju i jest przynajmniej częściowo umieszczony w, albo przy obudowie. Przynajmniej w czasie operacji dawkowania, trzon tłoka będzie poruszał się osiowo względem obudowy pomiędzy jednym albo wieloma położeniami wsuniętymi, a jednym, albo wieloma położeniami wysuniętymi względem wylotu naboju. Trzon tłoka może być również umieszczony tak, by przesuwał się osiowo w czasie ruchu naboju, czy to w celu zwiększenia czy też zmniejszenia jego ruchu względem naboju, na przykład w połączeniu z operacjami wchodzenia albo wychodzenia na początku albo na końcu ruchu albo w celu dokładnej regulacji przemieszczenia ruchomej ścianki dla różnych faz inicjacyjnych w czasie wspomnianego ruchu naboju. W swym położeniu wsuniętym, trzon tłoka albo części połączone z nim mogą przebiegać poza i być odsłonięte przy tylnym końcu obudowy, naprzeciwko części przedniej przyjmującej nabój, na przykład w celu minimalizacji wymiarów obudowy, ale jest tu korzystnie zawarty wewnątrz granic obudowy dla najbezpieczniejszego i najdogodniejszego działania i dla dodanej przestrzeni w przypadku dalszych funkcji pomocniczych. Podobnie, nawet w położeniu wsuniętym, przednia część trzonu tłoka przebiega do wnętrza naboju po jego ruchu a przynajmniej niektóre z tych części mogą przebiegać poza granice obudowy przy jej przednim końcu, zwłaszcza, gdy obudowa nie obejmuje zasadniczych części naboju jak opisano powyżej, ale może również być całkowicie wewnątrz obudowy, zwłaszcza, gdy obudowa wystaje wokół naboju. Ruchy trzonu osiowego i opisane ograniczenia nie wyłączają tego, że trzon może wykonywać boczne albo w szczególności obrotowe ruchy dla innych celów, które zostaną przedyskutowane.

Trzon tłoka będzie wystarczająco sztywny, by przy swym przednim końcu był zdolny do przemieszczenia ruchomej ścianki po uruchomieniu dalej w tym i będzie przynajmniej wystarczająco długi i prosty, by przebiegł przez wnętrze naboju z możliwą dodatkową długością wymuszoną przez zespół uruchamiający. W innych aspektach, pojęcie „trzon” należy rozumieć w szerokim sensie jako obejmujące pojedyncze albo złożone struktury i dodane do nich szczegóły, na przykład dla uruchamiania albo sterowania, ale ogólnie nie obejmujące osiowo nieruchomych części. Przedni koniec trzonu będzie wchodził w ruchomą ściankę w sposób, umożliwiający przynajmniej na działanie przepychające, dla którego to działania nie jest konieczne żadne przymocowanie do ścianki, ale jedynie przyleganie powierzchni albo części końcowej, co nadaje pożądaną jednorodną i rozłożoną siłę, możliwie przez zespół osłonowy, jak opisano. W tym wypadku pożądane jest zapewnienie działania ciągnącego na ścianę, na

185 530 przykład w celu umożliwienia zassania preparatów albo płynów ustrojowych do naboju, przy czym zachodzenie głowicy trzonu musi obejmować fizyczne przymocowanie do ścianki, które może być dowolnego konwencjonalnego albo znanego typu, takie jak oparte na tarciu, zamek wciskowy, podcięty zamek bagnetowy, gwinty albo dowolne inne dopasowanie.

Układy dla przepychania trzonu tłoka osiowo ogólnie obejmują zespól uruchamiający i odpowiednie cechy mocujące na trzonie dla przeniesienia nań siły, które to zespoły i cechy muszą być wzajemnie dopasowane i które mogą przybierać wiele form, które zostaną przykładowo omówione poniżej. Początkowo obserwuje się, iż wszelkie wspomniane cechy zachodzenia mogą być umieszczone albo przy samym trzonie albo na oddzielnym wale, na przykład zasadniczo równoległym do trzonu, z prostym układem przepychającym pomiędzy nimi, jak to na przykład przedstawia kilka odniesień wspomnianych we wprowadzeniu. W celu zaoszczędzenia wymiarów i masy ogólnie zaleca się poczynić dopasowania na samym trzonie tłoka a dla wygody opis zostanie podany w znaczeniu tej opcji. Trzon może zachodzić prosto przez układ sprzęgłowy oparty na tarciu, możliwie wzmocnionym przez działanie dźwigni pomiędzy promieniowo uciskaną dźwignią a dopasowanym pod względem kształtu osiowym rowkiem na trzonie, na który przykłada się siłę napędową. Prosty układ uzyskuje się poprzez wyposażenie trzonu w osiową serię pierścieniowatych albo jednostronnych poprzecznych żeber, rowków albo zębów zachodzących w zębate struktury na zespole uruchamiającym, napędzanym kołem zębatym. Zespołowi uruchamiającemu zapewnić trzeba mniejsze siły, jeżeli trzon jest nagwintowany i napędzany przez dopasowany układ śrubowo-nakrętkowy, dzięki uzyskanemu stosunkowi przekładni. Zespół uruchamiający może wówczas obracać nakrętkę, na mechanizmie przekładni, zaś zapobiega się obrotowi trzonu albo też zespół uruchamiający może się sam obracać, na kole napędowym przymocowanym doń, zaś. gwint nakrętki utrzymywany jest obrotowo stacjonarnie. We wszystkich powyższych przykładach z wyjątkiem ostatniego, pożądane może być zablokowanie trzonu względem kątowego przemieszczenia, równocześnie pozwalając na osiowe przemieszczenie. Można to uczynić na wiele znanych sposobów, w tym nieobrotowo symetryczny szczegół na trzonie, taki jak jeden bądź wiele powierzchni płaskich, rowków itp. albo na zewnętrzu trzonu albo w osiowym otworze wewnątrz niego, przy czym szczegół ten przebiega z osiowo stałym przekrojem poprzecznym przez trzon, albo też nieobrotowo symetryczny szczegół, taki jak występ współdziałający z dopasowanym osiowym kanałem na współdziałającym członie, takim jak otaczający rękaw albo na wale w osiowym otworze. Szczegóły te mogą również działać jako łożyska dla trzonu, czy to same czy też w dodatku do oddzielnych konwencjonalnych łożysk. Szczegóły i łożyska powinny zapewnić układ trzonu zasadniczo współosiowy z osią naboju, możliwie z tolerancjami, pozwalającymi na dopasowanie do małych niedokładności położenia pomiędzy nimi.

Zespół uruchamiający ogólnie zawiera zespół silnikowy i źródło energii. „Zespół silnikowy” należy rozumieć jako zawierający dowolną przekładnię potrzebną dla nadania ruchu albo wyszczególnionej funkcji. Zespół silnikowy może być dowolnego znanego typu, na przykład elektryczny, hydrauliczny, pneumatyczny albo mechaniczny. Zaleca się elektryczne zespoły silnikowe z uwagi na prostotę i łatwość sterowania. Źródło energii może być zewnętrzne i obejmować zespół dla przenoszenia energii na urządzenie, ale w celu uczynienia urządzenia rzeczywiście przenośnym, zaleca się wewnętrzne źródła energii. Dla niniejszych celów, należy rozumieć, iż „źródło energii” obejmuje dowolny zespół przekształcający albo konwersyjny, konieczny do dostarczenia energii w postaci wymaganej przez zespół silnikowy, choć zalecany jest dobór źródeł energii tak, by ograniczyć konwersje wewnątrz urządzenia. Źródło energii może kierować energię ręczną, ale korzystnie obejmuje energię zgromadzoną, taką jak zespół pompujący albo źródło ciśnienia dla pneumatycznego albo hydraulicznego zespołu silnikowego albo układ sprężynowy dla mechanicznego zespołu silnikowego. Dla elektrycznych zespołów silnikowych kondensatory albo korzystnie baterie są dogodnymi źródłami energii. Zastosowanych może być kilka silników albo kilka źródeł energii, połączenie dowolnego z wspomnianych zespołów w celu napędzania różnych części mechanicznych, narzędzi i czujników urządzenia, choć ogólnie zaleca się zastosowanie tak niewielu zespołów, jak to tylko możliwe.

185 530

Należy rozumieć, iż używany tu termin „zespół uruchamiający” obejmuje wszystkie konieczne zespoły dla zapewnienia energii urządzeniu, choć sugeruje się jawnie specjalne zespoły.

Napęd zespołu silnikowego może być przyłożony do trzonu tłoka w różnych położeniach. Zespołowi silnikowemu można pozwolić na towarzyszenie tłokowi w jego ruchach, co wymaga tylko jednego punktu zachodzenia na trzonie. Zaleca się jednak uczynienie zespołu silnikowego stacjonarnym. Punkt zachodzenia można wówczas wybrać w pobliżu końca naboju, pozwalając na zachodzenia na trzon w czasie całej fazy wytryskiwania i pozwalając na wykorzystanie przestrzeni tylnej, na przykład w celu zapewnienia konstrukcji kurczącej. Punkt zachodzenia może być również wybrany na przeciwległym końcu przy tylnej części trzonu, który w wypadku stacjonarnego zespołu silnikowego wymaga jakiegoś zespołu przenoszącego, rękawa otaczającego pręt, wału przebiegającego do jego osiowego otworu albo dodychacza działającego w podobny sposób.

Minimalna długość trzonu tłoka, według określenia, odpowiada pożądanemu uderzeniu dawkującemu, możliwie z dodatkową długością w celu umożliwienia cech zachodzenia jak opisano, przynajmniej i,i, przynajmniej i,3 albo korzystnie i,5 razy pożądana długość dawkowania. Minimalna długość może być użyteczna jeżeli przemieszczenie ruchomej ścianki naboju w czasie inicjacji do rozpoczęcia dawkowania, przy ruchu naboju, przeprowadzane jest przez osiowo stacjonarny wał popychacza, po czym przeprowadza się dawkowanie przez osiowo ruchomy trzon popychacza, gdy wybiega on od przodu części stacjonarnej przy zastosowaniu dowolnego z opisanych mechanizmów napędowych. Zaleca się, by maksymalna długość odpowiadała tu zasadniczo długości części stacjonarnej. Ogólnie uzyskuje się prostszą i dokładniejszą konstrukcję, jeżeli trzonowi tłoka nada się minimalną długość odpowiadającą pożądanej drodze zarówno w czasie inicjacji jak i dawkowania albo korzystnie całej jego drodze we wnętrzu naboju, znów z dodatkową długością, wymaganą dla uruchomienia, taką jak przynajmniej i,i, przynajmniej 1,3 albo korzystnie 1,5 wspomnianych długości. Zaleca się, by maksymalna długość wynosiła mniej niż 4 razy, lepiej, jeśli mniej niż 3 razy a korzystnie mniej niż 2 razy wspomniane długości. Jeżeli jest to pożądane, trzon może być wykonany teleskopowo w tych granicach.

Ogólnie zespół zaciskowy według wynalazku zawiera zespół przymocowania i zespół poruszający, przy założeniu, iż ten sam zespół może spełniać obie funkcje. Zespół zaciskowy będzie w stanie przymocować, utrzymać i wciągnąć nabój względem obudowy. Zespół zaciskowy może być całkowicie różny od zespołu trzonu tłoka w celu umożliwienia wysokiego stopnia elastyczności roboczej. Mogą one zachodzić na nabój przy jego wnętrzu, w którym to przypadku zespół taki korzystnie przynajmniej częściowo otacza trzon tłoka, ograniczając wymagania przestrzenne. Mogą one również zachodzić na nabój na zewnątrz jego kanału, na zewnątrz albo pomiędzy naczyniem, a możliwymi częściami zewnętrznymi, co umożliwia zastosowanie węższych kanałów naboju. Zespół zaciskowy może poruszać nabój przez przeniesienie go do tyłu w swym własnym ruchu osiowym w tym samym kierunku, albo też zespół zaciskowy może być osiowo stacjonarny, ale zapewniać obrót, który przenoszony jest na ruch osiowy naboju przez mechanizm śruby i nakrętki, przy czym nabój może obracać się vis-a-vis gwintu stacjonarnego, ale korzystnie jest odwrotnie i część przenosząca gwint obraca się, zaś zapobiega się ruchom kątowym naboju.

Długość zespołu mocującego może odpowiadać długości ruchu dla naboju, korzystnie z dodaną długością dla zachodzenia uruchamiania, która to minimalna długość zwykle stosowana jest, gdy punkt zachodzenia uruchamiania jest w pobliżu krańca tylnego ruchu naboju, ale długość zespołu zaciskającego może być przedłużona dalej do tyłu, zwłaszcza, gdy punkt zachodzenia uruchamiania umieszczony jest dalej do tyłu, choć zaleca się nie przedłużanie jej o wiele dalej niz najbardziej tylna część trzonu tłoka w jego położeniu wsuniętym. W opisanych działaniach każda z zasad napędu proponowana dla trzonu tłoka może być zastosowana. Zespół uruchamiający może zawierać oddzielny zespół silnikowy dla zespołu zaciskowego i trzonu tłoka, ale zaleca się zastosowanie tego samego zespołu silnikowego i zapewnienie przeniesienia zachodzenia pomiędzy nimi. Ogólnie trzon tłoka może być niezależnie sterowany tak, by

185 530 zachodził i przemieszczał ruchomą ściankę według dowolnego pożądanego wzorca działania, choć zalecanym wzorcem jest, jak wskazano, utrzymanie trzonu tłoka w położeniu stacjonarnym, ale z jego przednim końcem w takim położeniu względem zespołu zaciskowego, że wykonuje on przynajmniej część a korzystnie zasadniczo całość przemieszczenia ruchomej ścianki koniecznego dla inicjacji, przy czym zasada stacjonarnego trzonu między innymi ułatwia zastosowanie tego samego zespołu uruchamiającego, z odpowiednim zespołem przenoszącym, dla zarówno ruchów zespołu zaciskowego jak i ruchów trzonu tłoka.

W celu zmniejszenia mechaniki, oszczędności przestrzeni i umożliwienia węższych nabojów w układzie zaleca się zastosowanie trzonu tłoka nie tylko dla wpłynięcia na ruchomą ściankę naboju, ale również jako zespół zaciskowy dla ruchów naboju. Zalecanym sposobem realizacji tego celu jest umożliwienie ruchu naboju nad i wzdłuż trzonu tłoka, w czasie, gdy trzon zachodzi na ściankę. Zaleca się, by względny ruch pomiędzy nabojem a trzonem tłoka dokonywał się przez zachodzenie gwintowe między nimi. Choć można wyobrazić sobie, iż nabój jest częścią napędzaną i obracaną. tym samym przesuwaną wzdłuż gwintów części trzonu tłoka, utrzymywanego przynajmniej obrotowo stacjonarnie, ogólnie prostszy projekt możliwy jest, jeżeli trzon tłoka jest częścią obracaną a zapobiega się ruchom naboju, przy czym pozwala się na ruch osiowy, na przykład przy pomocy dowolnego z wyżej wymienionych środków. Gwinty na trzonie tłoka mogą być umieszczone na innej części trzonu niż część środkowa, przebiegająca do wnętrza naczynia naboju, na kołnierzu otaczającym wspomnianą część środkową, co ułatwia swobodne układanie gwintów naboju, na jego zewnętrzu, a część środkowa może być nie nagwintowana. Wymagania wymiarowe zmniejszają się, jeżeli środkowa cześć trzonu, która w zamierzeniu ma przynajmniej częściowo przebiegać do wnętrza naczynia naboju wyposażona jest w gwinty. Powyższe możliwości projektowe odnoszą się do trzonu tłoka w jego funkcji jako zespołu zaciskowego dla celów ruchu naboju i przynajmniej częściowo jego inicjacji. Dla celów późniejszego uwalniania, dowolna z wcześniej opisanych zasad ruchu trzonu tłoka może być zastosowana, całkowicie niezależnie od obecnie opisanych cech zespołu zaciskowego, dla czego może być potrzebna zmiana kontroli ruchu. Jednakże uruchamianie przez podobny zespół jest ułatwione, jeżeli gwinty na pręcie wykorzystuje się dla obydwu celów. Istnieją pewne zalety w stosowaniu różnych typów gwintów, na przykład odpowiednio, lewoskrętnych i prawoskrętnych, dla dwóch działań, choć jeden i ciągły gwint okazał się dawać szczególnie łagodne działanie.

Jak początkowo wskazano, specjalny zespół mocujący może, ale nie musi, być zapewniony w celu przymocowania zespołu poruszającego do naboju. Zaleca się, by obudowa albo zespół zaciskający przynajmniej zawierał prowadnice dla ułożenia liniowego włożonego świeżego naboju zarówno bocznie jak i osiowo w położeniu dogodnym dla przymocowania. Opisany zespół poruszający może sam działać tak, by pozwalać na zamocowanie. W zalecanym przykładowym wykonaniu tej opcji, człony trzonu i naboju gwintowo nachodzą na siebie, co wymaga minimum środków towarzyszących dla wyzwolenia zamocowania w sposób dokładny. Jednym z zalecanych szczegółów towarzyszących jest zapewnienie dodatniego ciśnienia pomiędzy gwintami trzonu a naboju przez nałożenie siły i sprężystości pomiędzy nimi, korzystnie na część trzonową przez obciążenie sprężynowe. Innym zalecanym szczegółem towarzyszącym jest zastosowanie wystarczającego skoku gwintu, by pozwolić na więcej niż jeden, powiedzmy dwa do czterech, niezależny gwint, co daje równą liczbę obwodowych okazji do zachodzenia dla członów, zapewniając odpowiednio dokładne rozłożenie precyzji przez kontrolowanie jedynie stopniem obrotu, przy braku, którego konieczne byłoby trudniejsze monitorowanie odległości osiowej. Jeszcze innym zalecanym szczegółem towarzyszącym jest zaprojektowanie przynajmniej jednego z przeciwległych nagwintowanych końców terminalnych z wewnętrznie zwężającymi się powierzchniami w celu towarzyszenia współosiowemu ustawieniu się członów. Jeszcze innym zalecanym szczegółem towarzyszącym jest uczynienie jednej ze współdziałających części gwintowanych, korzystnie żeńskiej części gwintowanej, w sposób znany per se, nieco sprężystą i z występami zamiast pełnych gwintów, tym samym mając zdolność przyjęcia przeciwległych gwintów w wielu położeniach kątowych, możliwie również

185 530 współdziałając z oddzielną powierzchnią zatrzymującą pomiędzy członami dla określonego związku osiowego. Należy tu znów podkreślić, iż gwinty na części nabojowej mogą być zapewnione na samym naczyniu naboju, czy to na jego powierzchni wewnętrznej czy też zewnętrznej, albo też na oddzielnej części naboju, przy czym ta ostatnia możliwość jest zalecana dla bardziej rozbudowanych układów.

Inne podejście do problemu zamocowania, zalecane, gdy pozwala na nie dostępna przestrzeń, polega na zaprojektowaniu wózka dla naboju, który to wózek stanowi część naboju w trakcie jego drogi, i zgodnie z tym jest szczegółem naboju w wyżej określonym sensie, ale który to wózek jest mniej lub więcej na stałe przymocowany do zespołu ruchomego albo przynajmniej nie wymaga żadnej oddzielnej operacji przymocowania. W tym przykładowym wykonaniu dowolne z wyżej wspomnianych zasad zachodzenia pomiędzy trzonem a nabojem mogą zostać zastosowane pomiędzy trzonem a nabojem. Zaleca się, by wózek miał struktury prowadnicze dla blokowania naboju w określonej i stabilnej osiowej pozycji względem wózka i, gdy tylko dowolny z wyżej wspomnianych mechanizmów napędowych wymaga tego, towarzyszył stabilnemu kątowemu położeniu naboju, tak jak wypusty albo dowolna inna struktura o nieobrotowej symetrii. Zastosowany może być dowolny znany zespół blokujący służący temu celowi. Przy odpowiednim projekcie jedynym etapem wymaganym przez operatora urządzenia przy wkładaniu naboju albo wymienianiu opróżnionego naboju na świeży jest zabezpieczenie odpowiedniego położenia naboju w wózku i z tego względu zalecane jest zastosowanie prostego zespołu blokującego, takiego jak wcisk, śruba, bagnet albo dowolne inne znane dopasowanie.

Po ruchu naboju, nabój zostanie zablokowany względem obudowy, przynajmniej, jeśli chodzi o dalsze ruchy osiowe, ale również jeśli chodzi o ruchy kątowe, dzięki zastosowaniu zespołu blokującego urządzenia. Wspomniany zespół blokujący może przybierać postać dowolnego znanego typu, takiego jak śruba, wcisk, bagnet, oparty na cewce, itp. Jednakże zaleca się wykorzystanie zablokowania już zapewnionego przez zespół zaciskowy w celu uproszczenia urządzenia i jego działania. Gdy zespół zaciskowy działający oddzielnie od trzonu tłoka jest obecny, minimalnym wymaganiem jest, by ten zespół zaciskowy, po ruchu naboju utrzymywał nabój nieruchomo względem obudowy i w tym przypadku zespół blokujący jest ograniczony do cech sterowniczych koniecznych dla utrzymania położenia stacjonarnego. Jednakże, zalecane jest ogólnie dodanie zespołu blokującego w dodatku do takiego zespołu zaciskowego blokującego. Zaleca się dodanie przynajmniej powierzchni hamującej na obudowie, na której odpowiednia powierzchnia na naboju mocno się opiera. Pasujące zablokowanie względem obracania się może być zapewnione przez współdziałające osiowe występy, przez tarcie w przypadku zachodzenia gwintowego, przez oddzielnie działającą i sterowaną część, takąjak działająca dzięki cewce struktura blokująca albo w dowolny inny znany sposób. Całkowicie oddzielny zespół blokujący dla naboju może być korzystnie zastosowany, na przykład dla dodatkowego bezpieczeństwa blokowania, wyższej elastyczności roboczej a zwłaszcza, gdy trzon tłoka stosowany jest jako zespół zaciskowy w celu uwolnienia go od zadania dozowania. Taki zespół korzystnie blokuje zarówno ruchy do przodu jak i do tyłu i korzystnie również ruchy kątowe, dla których to celów dowolne z dodatkowych zespołów wspomnianych powyżej w związku z oddzielnym zespołem zaciskowym mogą być zastosowane. Najbardziej zalecane zespoły blokujące oddzielnie pracują w celu zablokowania we wszystkich trzech tych kierunkach. Oddzielna praca może dokonywać się dzięki zespołowi procesora albo dzięki zespołowi mechanicznemu, na przykład uruchamianemu w pewnych zwiazkach położeniowych pomiędzy częściami urządzenia. Zespół blokujący może zapewniać kilka położeń zablokowanych wzdłuż trajektorii ruchu naboju, która to opcja może być wykorzystywana w celu zapewnienia urządzenia obkurczajacego również w czasie fazy dawkowania albo wytrysku urządzenia. Dogodną realizacją dla tego celu jest zastosowanie zespołu zaciskowego oddzielonego od trzonu tłoka i umieszczonego tak, by poruszał i zatrzymywał nabój w kilku punktach w celu zapewnienia kilku położeń zablokowania.

185 530

Typoym działaniem byłoby poruszanie naboju w kierunku obudowy do pierwszego położenia Ulokowania, uczynienie ruchu wypychającego do przodu przy pomocy trzonu tłoka, przesunięć naboju w kierunku obudowy do nowego położenia zablokowania, uczynienie nowego ruch wypchnięcia tłoka itd.

Wspdzłałanie pomiędzy częściami urządzenia wskazano w związku z różnymi podanymi przykładoymi wykonaniami, co sugeruje, iż istnieje wiele dostępnych możliwości roboczych. W jerokim znaczeniu zalecanym sposobem roboczym jest przesunięcie naboju, z jego częścią tył_ prowadzącą, względem obudowy, jednocześnie utrzymując trzon tłoka zasadniczo osiowtnieruchomo względem obudowy i w czasie przynajmniej części ruchu nachodzenia i przeaeszczania ruchomej ścianki naboju w celu przeprowadzenia jego przynajmniej częścioweinicjacji, po czym nabój jest utrzymywany nieruchomo względem obudowy, zaś trzon tłok»siowo porusza się względem obudowy i zachodzi na ruchomą ściankę w celu przeprawienia przynajmniej jednego działania dozującego. Formalnie etapem początkowym możibyć zorientowanie naboju z jego przednią częścią dystalnie a jego częścią tylną proksymaie do obudowy. Jak wskazano, ruch naboju może być przerywany albo ciągły ze zmienną ab korzystnie ze stałą prędkością.

Zalej wynalazku jest, iż ruch ten może być kontrolowany dla każdego celu w inicjacji i że możnzapewnić powolny i jednostajny ruch tam, gdzie potrzeba, w czasie mieszania składników w nabojach dwu- lub wielokomorowych. Podobnie, działanie dozujące trzonu tłoka możbyć przerywane albo ciągłe ze zmienną albo ze stałą prędkością zależnie od pożądonegtypu wlewu albo wzorca podawania. Z tego wynika, iż pojedyncze działanie dozujące w du opróżnienia naboju jest możliwe, choć najczęściej pożądanych jest kilka pojedynczych tiałań, przy których każda dawka może być równa albo ustawiana indywidualnie. Choć możlve jest wsunięcie trzonu tłoka ze ścianki ruchomej pomiędzy każdym działaniem dozuj ącynw dawkowaniu przerywanym, ze względów i w sposób znany per se, co może się łatwo dokaać przy sterowaniu programowym, ogólnie zalecane jest utrzymywanie trzonu tłoka zasałiczo zachodzącego albo opartego na ruchomej ściance pomiędzy pojedynczymi działaniandawkującymi.

Speclną zaletę bezpieczeństwa uzyskuje się, jeżeli zapewni się zespół albo środki ostrożnoścw celu zapobieżenia uwalnianiu się naboju w czasie przerywanych etapów pracy. Jeżeli jest tożliwe usunięcie naboju w czasie fazy dawkowania i ponowne włożenie tego samego albohnego naboju, może dojść do niebezpiecznej sytuacji z uwagi na utratę kontroli nad typemi ilością preparatu usuwanego w następnych działaniach dawkujących. Zaleca się, zatem by ualnianiu naboju zapobiegać przynajmniej, gdy trzon tłoka jest w położeniu do dawkowaniatorzystnie zapobiegać również w czasie inicjacji naboju, a najkorzystniej również gdy tylko zpocznie się ruch naboju względem obudowy. Wyrażając to inaczej, zaleca się, by, gdy tyli» działanie urządzenia rozpocznie się od punktu wyzerowania, z którego biorą odniesienie rme działania, uwalnianie naboju nie było możliwe aż do powrotu urządzenia do tego sameg punktu wyzerowania. Zalecanym punktem wyzerowania jest ten, w którym trzon tłoka jest położeniu wsuniętym a nabój w położeniu dalszym względem obudowy. W czasie normalnej racy urządzenia pomiędzy początkowym punktem wyzerowania a powrotem do tego samej punktu wyzerowania, nabój ulega inicjacji i przynajmniej znacznemu opróżnieniu przez j Ino bądź kilka działań dawkujących przed wsunięciem trzonu tłoka i odłączeniem naboju prze jego ruch do położenia dalszego.

Zaleć się jednak, by bieżący cykl roboczy był dowolnie przerywany a urządzenie dawało sięloprowadzić z powrotem do punktu wyzerowania, dla manewrów korekcyjnych. Zapobiegać uwalnianiu się może dokonywać się przez zespół sterowania procesorowego, ale zaleca się, stosować zespół mechaniczny. W tym względzie niniejszy wynalazek ułatwia to, gdyż już py etapie ruchu naboju trzon tłoka wystaje do wnętrza naczynia i jedynym dalszym wymagania jest zablokowanie względem ruchu osiowego od obudowy, które zapewnione jest z innyd względów, jak wyjaśniono i przykładowo omówiono.

185 530

Sekwencja robocza korzystnie obejmuje etapy i zespoły do zarządzania przejściami pomiędzy różnymi fazami. W szczególności pożądane jest zapewnienie kontrolowanego przejścia od fazy ruchu początkowego dla zespołu zaciskowego, gdy nabój zbliża się do obudowy, do fazy dawkowania, gdy trzon tłoka przesunie się w celu wypchnięcia zawartości naboju. Zgodnie z tym zaleca się zapewnienie zespołu przejścia pracującego w celu zakończenia, a korzystnie również zablokowania, ruchu zespołu zaciskowego poprzez działanie wyłączające, możliwie również ułatwiając fizyczne zablokowanie naboju, a zatem stanowiącego część zespołu blokującego i pracującego tak, by uwolnić tłok dla dawkowania przez działanie włączające. Zaleca się, by te działania były odwracalne dla umożliwienia, na przykład gdy nabój zostanie opróżniony a trzon tłoka wsunięty do jego położenia przed pierwszym działaniem dawkującym, odwrotnego działania zatrzymywania, a korzystnie również blokowania, ruchu trzonu tłoka przez działanie wyłączające i zwolnienie zespołu blokującego w celu usunięcia naboju względem obudowy przez działanie włączające, możliwie również ułatwiając fizyczne uwolnienie naboju. Dogodne jest ponadto, by wyłączanie i włączanie odpowiednio zachodziło zasadniczo równocześnie, w przypadku sterowania programowego dzięki czasowo bliskim sygnałom a w przypadku sterowania mechanicznego poprzez fizycznie połączone części urządzenia, choć nawet wówczas w przypadku mechanicznym należy pozwolić na mały luz w łańcuchu od wydarzenia wyzwalającego do działania włączającego/wyłączającego w celu pozwolenia na wystarczająco duży ruch przejścia w dalszym etapie.

Stwierdzono również, iż korzystne jest połączenie wspomnianych działań wyłączających i włączających z blokowaniem naboju, czy to w jego ostatnim/pierwszym ruchu względem obudowy czy też z rzeczywistym blokowaniem/uwalnianiem naboju.

Powyższe przejście sterownicze powinno być dokonane całkowicie przez zespół programowy dla najwyższej elastyczności, przy zapewnieniu, iż obecny zespół uruchamiający jest wystarczająco kompletny dla indywidualnego napędzania różnych części w ich zamierzonych ruchach, taki jak oddzielny zespół silnikowy i działający poprzez cewkę zespół blokujący i hamujący. W celu zabezpieczenia działania we właściwym związku przestrzennym pomiędzy częściami, czujniki albo mikroprzełączniki mogą być potrzebne w krytycznych położeniach dla części ruchomych, na przykład dla wykrywania proksymalnych i dystalnych krańców trzonu tłoka i zespołu zaciskowego. Często jest jednak zalecane zapewnienie zespołu mechanicznego, towarzyszącego przeniesieniu sterowania dla najbezpieczniejszej obsługi i może to być konieczne, jeżeli ten sam zespół silnikowy ma być stosowany dla różnych celów, takich jak ruch zespołu zaciskowego i następujący ruch oddzielnego trzonu tłoka, albo, jeżeli trzon tłoka będzie zdolny do pełnienia obu tych funkcji. Zespół mechanicznego przeniesienia można łatwo umieścić tak, by był wyzwalany przez części ruchome w położeniach krytycznych. Nic nie uniemożliwia zastosowania połączonego zespołu programowego i mechanicznego dla najwyższego bezpieczeństwa i redundacji roboczej.

Wyzwolenie wyżej wspomnianego przeniesienia sterowania ogólnie wymaga wykrycia położenia odpowiedniej części używanego jako wydarzenia wyzwalającego oraz zakomunikowania tej informacji odpowiednio zespołom włączającemu i wyłączającemu. Zalecanym wydarzeniem wyzwalającym dla przejścia od operacji ruchu naboju do operacji dawkowania jest dojście naboju do okolicy albo dokładnie do jego zamierzonego położenia zablokowania względem obudowy. Podobnie, przy końcu pełnego albo przerwanego cyklu roboczego, gdy pożądana może być sekwencja odwrotna, zalecanym wydarzeniem wyzwalającym jest dojście trzonu tłoka do okolicy albo dokładnie do jego położenia wsuniętego, odpowiadającego położeniu tuż przed dawkowaniem. Rzeczywiste wykrywanie można przeprowadzić na wiele sposobów, takich jak mikroprzełączniki, gdy pożądana jest komunikacja elektryczna albo mechanicznie przy pomocy osiowego ruchu struktury, po którym następuje osiowy ruch części wyzwalającej, przekształcenie wspomnianego osiowego ruchu części wyzwalającej na ruch promieniowy na przykład przy zastosowaniu zwężających się powierzchni albo powierzchni krzywkowych, przekształcenie wspomnianego ruchu osiowego w ruch obrotowy części wykrywającej czy to przy jej osi równolegle czy też prostopadle do osi części ruchomej, poprzez

185 530 zastosowanie helikalnego, na przykład śrubowego, ruchu naboju dla przekształcenia jego ruchu obrotowego w boczny ruch wykrywający, na przykład przez wystające ucho albo powierzchnię krzywkową na naboju, przez wejście odchylonego członu blokującego do szczeliny albo dyszy części ruchomej, gdy jest ona w położeniu wykrywanym albo w dowolny inny sposób. Do wykrywania dowolna może być stosowana część części ruchomej, taka jak nabój, zespół zaciskowy albo trzon tłoka, taka jak jego część przednia, część tylna, albo część pośrednia, przy założeniu, że odpowiadająca część wykrywająca jest tak umieszczona, że współdziałają one z tą częścią w jej zamierzonym położeniu wyzwalającym, choć zaleca się zastosowanie zasadniczo najbardziej przedniej i najbardziej tylnego odcinka tych części dla tego celu.

Zakomunikowanie wykrytego zdarzenia wyzwalającego zespołowi włączającemu i wyłączającemu odpowiednio również może przybierać wiele postaci. W sterowaniu programowym, wspomniane zakomunikowanie może być zapewnione przez zespół procesorowy. W zalecanym zastosowaniu sterowania mechanicznego, również dla komunikowania stosowany jest zespół mechaniczny. Same części mogą przenosić informację, zespół zaciskowy albo trzon tłoka, gdy używany jest również jako zespół zaciskowy mogą wykrywać zwiększoną siłę ruchu, gdy nabój opiera się o powierzchnię zatrzymującią a zwiększona siła może być wykorzystana do wyłączenia ruchu zespołu zaciskowego i umożliwienia ruchu trzonu tłoka dla dawkowania. Ogólnie zaleca się zastosowanie mechanicznego zespołu komunikującego niezależnego od części, sterowanych przez same zespoły włączający i wyłączający. Ten zespół komunikujący może mieć inny projekt tak długo, jak wykonuje pożądane działanie włączające i wyłączające. Jeżeli zespół zaciskowy i trzon tłoka mają niezależne zespoły silnikowe, zespół komunikujący może włączać i wyłączać te zespoły silnikowe. Jeżeli stosuje się ten sam zespół silnikowy dla niezależnego zespołu zaciskowego i trzonu tłoka, zespół komunikujący może odłączać zespół silnikowy od jednej z części i podłączać go do drugiej części. Jeżeli trzon tłoka pełni również funkcję zespołu zaciskowego, zaleca się, by zespół komunikujący działał tak, by osiowo zablokować nabój, jednocześnie uwalniając trzon tłoka lub odwrotnie, korzystnie ze stale włączonym zespołem silnikowym.

Urządzenie według wynalazku może być połączone z dodatkowymi opcjonalnymi cechami dla ulepszonego działania. Urządzenie może być wyposażone w zespół wykrywający położenie w celu umożliwienia pracy w pewnych ułożeniach urządzenia, ale zapobieżenia działaniu w innych. Jest pożądane, by wiele etapów w etapie inicjacji, takich jak odpowietrzanie, wstępne wytryskiwanie i być może także odtwarzanie, wykonywać z końcem igły wskazującym nieco do góry i zespół wykrywający położenie może towarzyszyć w zapobieganiu aktywacji albo działania zespołu silnikowego dla zespołu zaciskowego albo trzonu tłoka przy wstępnie określonym kątowym odchyleniu od pożądanego ułożenia do góry. Zespół wykrywający położenie może przybierać postać opisaną w naszym równocześnie zgłoszonym szwedzkim opisie patentowym Se 9503685-1, zawartym w mniejszym przez odniesienie.

Zaleca się ponadto, by urządzenie było wyposażone w zespół czujnikowy dla przynajmniej jednego parametru wkładanego naboju. Czujnik może sprawdzać typ naboju w celu zapobieżenia użyciu nabojów niezamierzonego typu mechanicznego, zawartości preparatu albo stężenia. Czujnik może również sprawdzać i możliwie odczytywać czytelny maszynowo kod naboju. Czujnik może również sprawdzać stan i status naboju w celu zaalarmowania użytkownika albo zapobieżenia działaniu urządzenia w wypadku wykrycia niewłaściwego stanu, takiego jak pęknięcia albo inne mechaniczne defekty naboju, niewłaściwe ułożenie albo wygląd tłoków albo ścianek, niepełne wypełnienie, utrata barwy, obecność kurzu itp. Niniejszy wynalazek zapewnia pewne korzyści w połączeniu z takimi czujnikami. Dzięki ruchowi naboju względem obudowy możliwe jest uzyskanie działania skanującego wzdłuż osi naboju nawet z czujnika nieruchomego względem obudowy oraz zastosowanie tego samego czujnika dla kilku zadań mierniczych. Możliwe jest dostosowanie prędkości ruchu naboju do wymaganego przez pomiary czujnika i umożliwienie nieciągłej drogi i zatrzymań w położeniach krytycznych. Ponieważ przynajmniej częściowo inicjacja naboju zachodzi w czasie ruchu, możliwe jest postępowanie za rozwojem zdarzenia w czasie rzeczywistym, takiego jak właściwe zakończenie

185 530 odtwarzania albo udane odpowietrzenie. Choć możliwe jest zastosowanie czujników ruchomych, zaleca się zastosowanie nieruchomego czujnika ze względów przedstawionych. Zespół wykrywający położenie może przybierać dowolną z postaci przedstawionych w naszym równocześnie zgłoszonym zgłoszeniu patentowym z tej samej daty, zatytułowanym „Urządzenie dostarczające i sposób jego działania”, zawartym w niniejszym, przez odniesienie.

Jak wskazano, urządzenie wstrzykujące może być wyposażone w zespół procesorowy w celu przeprowadzenia określonych działań, ale również dla funkcji dodatkowych. Zaleca się, by urządzenie było wyposażone w zespół sterowniczy w postaci ldawiszy albo inaczej dla wprowadzania koniecznych komend. Po włożeniu świeżego naboju, zespół zaciskowy może być włączany dla ruchu automatycznie ale zaleca się, by użytkownik wprowadzał komendę dla rozpoczęcia procesu zaciskania naboju, jego ruchu i inicjacji. Włączenie to może być zależne od tego, że opcjonalne urządzenie wykrywające położenie zatwierdzi właściwe kątowe położenie urządzenia, jak opisano. W czasie ruchu naboju i inicjacji, zespół procesorowy może monitorować dane wyjściowe z dowolnego obecnego czujnika w celu wyzwolenia alarmu albo przerwania albo odwrócenia działania, gdyby wykryty został jakiś błędny stan. Jeżeli przejście albo komenda pomiędzy różnymi opisanymi fazami są sterowane procesorem, może być konieczne przyjęcie przez procesor danych o przestrzennych położeniach części, a gdy nabój jest w swym położeniu zablokowania, wydanie komendy wyłączającej dla zespołu zaciskowego, możliwie również komendy blokowania dla oddzielnego zespołu blokującego, i równocześnie albo później komendy włączającej dla działania dawkującego trzonu tłoka. Przy odpowiednim projekcie zespołu mechanicznego dla przeniesienia sterowania jak opisano, może być wystarczające, by procesor rozpoczął proces i zatrzymał się, gdy trzon tłoka zostanie włączony dla działania dawkującego, możliwie po początkowym działaniu dawkującym dla ukończonego odpowietrzenia albo wstępnego wstrzyknięcia, jeżeli nie są one włączone w schemat inicjacji. Przed dawkowaniem podawczym i podaniem, należy ustawić pożądaną dawkę, czy to indywidualnie dla każdego wstrzyknięcia czy też dla powtarzanych równych dawek. To ustawienie dawki może być wstępnie zaprogramowane w urządzeniu, możliwie z procesorowo sterowanym jego dopasowaniem do stężenia i wykrytego typu naboju, albo może być ręcznie programowane przez użytkownika, możliwie z podobną pomocą procesora. Przynajmniej jeden obsługiwany przez użytkownika wyzwalacz albo klawisz powinien być obecny dla rozpoczęcia każdego podawania dawkującego, przy aktywacji, którego zaleca się, by procesor napędzał zespól silnikowy dla trzonu tłoka w celu przeprowadzenia wymaganego przemieszczenia osiowego. Zaleca się, by zapewniony był zespół sprzężenia zwrotnego w celu rejestracji albo rzeczywistego przemieszczenia osiowego trzonu, albo, korzystnie dla najlepszej rozdzielczości, rzeczywistego obrotu kątowego silnika albo trzonu tłoka, gdy obecne są ruchy obrotowe. Zaleca się również, by procesor śledził całkowitą dawkowaną objętość albo całkowite wykonane przemieszczenie osiowe trzonu tłoka dla jego korelacji z całością dostępnego naboju w celu zapobieżenia wyzwalaniu niepełnych dawek przy końcu pojemności naboju. W dodatku do tego, zapewnione może być fizyczne wykrywanie wydłużonego krańca trzonu tłoka, czy to w znaczeniu bezwzględnym przy pewnym położeniu czy też w znaczeniu względnym w stosunku do naboju, na przykład przez wykrycie dodatkowej siły, gdy napędza się trzon tłoka na koniec naboju. Dowolny z tych sposobów może być zastosowany w celu, czy to automatycznie czy też po potwierdzeniu ręcznym, rozpoczęcia odwrotnej operacji wsuwania trzonu tłoka, odłączania naboju od zespołu blokującego i ruchu naboju do jego krańca dystalnego, wszystko to w celu doprowadzenia urządzenia do jego punktu początkowego albo wyzerowania. Zaleca się również, by urządzenie miało interfejs do podłączenia zewnętrznego zespołu obróbki danych, czy to dla wprowadzania danych do urządzenia czy też dla ładownia informacji z urządzenia, czasu i dawki podanych ilości.

Przedmiot wynalazku w korzystnym przykładzie wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1A do 1C przedstawiają schematycznie podstawowe cechy urządzenia w trzech różnych etapach pracy, fig. 2 przedstawia podobne urządzenie jak fig. 1 z bardziej szczegółowym oddzielnym zespołem zaciskowym, fig. 3A do 3F przedstawiaaą urządzenie

185 530 oparte na oddzielnym zespole zaciskowym i mechanicznym zespole przeniesienia sterowania, przy czym fig. 3 A do 3D przedstawiają różne etapy pracy, a fig. 3F przedstawia schematyczny rysunek zestawieniowy urządzenia, fig. 4A do 4E przedstawiają schematycznie urządzenie oparte na połączonym trzonie tłoka i części zespołu zaciskowego w różnych etapach pracy, fig. 5A do 5E przedstawiają schematycznie modyfikację przykładowego wykonania z fig. 4, zaprojektowaną w celu zapewnienia automatycznego mechanicznego zespołu przeniesienia sterowania, fig. 6A do 6D przedstawiają urządzenie, oparte na połączonym trzonie tłoka i zespole zaciskowym i z mechanicznym zespołem przeniesienia.

Figury 1A do 1C przedstawiają podstawowe cechy urządzenia w trzech różnych etapach pracy. Nabój, ogólnie oznaczony 1, ma podłużną tuleję 2, przedni koniec 3 z wylotem 4, otwarty tylny koniec 5 i tłok 6, mogący się przemieszczać wzdłuż wnętrza tulei 2. Więcej tłoków może być obecnych w przypadku, gdy nabój jest typu dwu- lub wielokomorowego. Pompa albo część urządzenia dawkującego, ogólnie oznaczona jako 10, zawiera obudowę 11, trzon tłoka 12, zespół zaciskowy 13, zespół blokujący 14 i jednostkę zespołu uruchamiającego 15, przedstawione liniami zarysowymi. Trzon tłoka 12 działa tak, by oprzeć się i przemieścić tłok 6 i może poruszać się względem obudowy. Zespół zaciskowy 13 zaprojektowany jest tak, by nachodził na nabój 1 i przesuwał nabój 1 przynajmniej w kierunku ku obudowie 11 z prowadzącym tylnym końcem naboju 5. Zespół blokujący 14 ogranicza ruch naboju 1 i może ponadto mocować jego umiejscowienie. Jednostka zespołu uruchamiającego 15 służy ogólnie do uruchomienia trzonu tłoka 12 i zespołu zaciskowego 13 tak, by wykonały one swe odpowiednie ruchy i zawiera zespół przeniesienia sterowania w celu zapewnienia właściwej ich kolejności.

W etapie z fig. 1A, zakłada się, iż świeży nabój 1 przymocowano do urządzenia 10 w taki sposób, że zespół zaciskowy 13 wchodzi w nabój 1 i że trzon tłoka 12, będąc przy swoim tylnym krańcu 5, jest blisko albo opiera się na tłoku 6 w jego początkowym położeniu w świeżym naboju 1. Fig. IB przedstawia położenia względne, gdy zespół zaciskowy 13 przesunął nabój 1 do obudowy 11 aż jego dalszy ruch w tym kierunku został zablokowany przez zespół blokujący 14. Trzon tłoka 12 utrzymywany był przy jego najdalszym do tyłu krańcu, ale wciąż powodował on przemieszczenie tłoka 6 w kierunku przedniego końca naboju 1 w wyniku ruchu naboju 1 w kierunku trzonu tłoka 12. W czasie tego etapu może zachodzić wypychanie środka medycznego przez otwór 4, ale korzystnie przeprowadza się operację inicjacji. W etapie z Fig. 1C, trzon tłoka 12 przesunął się do przodu względem zarówno naboju 1 jak i obudowy 11, natomiast nabój 1 utrzymany był nieruchomo względem obudowy 11 w położeniu zablokowania 14. W rezultacie, trzon tłoka 12 przesunął tłok 6 do jego najbardziej przedniego położenia w tulei 2 i trzon tłoka może być w swym krańcowo dalszym położeniu. W czasie tego etapu zawartość naboju 1 może być wystrzyknięta przez otwór 4. Różne działania zostały skoordynowane w zespole uruchamiającym 15. Rozważa się, iż w celu umożliwienia zastosowania nowego świeżego naboju 1 może zachodzić odwrotna sekwencja, t.j. wsunięcie trzonu tłoka 12 do położenia z fig. IB, uwolnienie zespołu blokującego 14 i ruch naboju 1 z jego przednim końcem 3 prowadzącym od obudowy 11 przez uruchomienie zespołu zaciskowego 13.

Figura 2 przedstawia urządzenie 20, podobne do tego z fig. 1, i ze wspólnymi cechami mającymi te same numery odnośne, ale z oddzielnym zespołem zaciskowym bardziej szczegółowo. Zespół zaciskowy zawiera rękaw 21 z wewnętrznymi gwintami 22, który to rękaw jest osiowo zamocowany w obudowie 11, ale może się obracać pod wpływem jednostki zespołu uruchamiającego 15. Nabój 1 ma odpowiadające zewnętrzne gwinty 23, ale również podłużne wypusty w gwintach współdziałające z pasującymi strukturami wypustowymi 24 na przedniej powierzchni obudowy 25. Zespół blokujący 26 jest tu umieszczony jako boczne wewnętrzne powierzchnie na obrotowym rękawie 21. Trzon tłoka 12 jest i działa podobnie jak trzon tłoka przedstawiony odpowiednio na fig. 1A i IB, t.j. nabój 1 został wciągnięty do obudowy 11, ale będzie przesuwać się dalej aż do osiągnięcia zespołu blokującego 26. Zespół zaciskowy z fig. 2 działa przez obracanie rękawem 21, co powoduje przemieszczenie osiowe naboju 1 przez

185 530 zachodzenie wzajemnie pomiędzy wewnętrznym gwintem 22 rękawa 21 a zewnętrznym gwintem 23 naboju 1, pod wpływem, czego występy 23 i 24 odpowiednio zapobiegają ruchom kątowym naboju 1 względem obudowy 11. Ruch może trwać aż nabój 1 oprze się o powierzchnię zespołu blokującego 26, przy czym siła blokowania może osiągnąć dowolny poziom poprzez uzyskany efekt ryglowania. Obrót rękawa 21 w przeciwnym kierunku uwolni nabój 1 i przemieści go od obudowy 11. Jak opisano na Fig. 1, trzon tłoka 12 może być utrzymywany, zamocowany w jego krańcu najbliższym w czasie pracy zespołu zaciskowego 13.

Figury 3A do 3F przedstawiają urządzenie oparte o oddzielny zespół zaciskowy i mechaniczny zespół przeniesienia sterowania, przy czym fig. 3A do 3D przedstawiają różne etapy pracy, a fig. 3F przedstawia szczegóły urządzenia. Na fig. 3A do 3E przedstawiono część dawkującą urządzenia 30 i część nabojową 31. Część urządzenia zawiera obudowę 32 typu chassis, mającą dno 231 i dwie ściany pionowe 322 i 323 z otworami nośnymi dla części ruchomych. Odchylony sprężynowe bolec blokujący 324 jest umieszczony przy ścianie 323 w pobliżu swego otworu nośnego. Części ruchome obejmują obciążoną sprężyno wo osiową część końcową 33, człon napędowy 34, nagwintowaną część rękawa 35 i trzon tłoka 36, które to części widać dalej szczegółowo na fig. 3F. Osiowa część końcowa 33 zawiera sworzeń wału 331, sprężynę 332 i gniazdo 333 dla końca członu napędowego 34. Człon napędzający 34 zawiera rurę 341, przystosowaną do przyjęcia trzonu tłoka 36, ze szczeliną prowadniczą 342, koło trzpieniowe 343 i bolce sprzęgające 344 dla połączenia z nagwintowanym rękawem 35. Nagwintowany rękaw 35 ma kołnierz 351, ze strukturami przyjmującymi bolce sprzęgające 344, wewnętrzne gwinty 352 w pobliżu kołnierza, część rurową 353 i zewnętrzne gwinty 354 na części rurowej. Nabój 31 ma tylny koniec 311, wewnętrzne gwinty 312 przy końcu tylnym dla współdziałania z zewnętrznymi gwintami 354 na rękawie 35, część zbiornikową 313, wypusty 314 oraz przedni koniec 315, przebiegający w prawo. Przedstawiony nabój 31 może być obudową dla tulei strzykawki albo sam w sobie działać jako tuleja strzykawki. Trzon tłoka 36 zawiera bolec towarzyszący 361, dla współdziałania ze szczeliną prowadniczą 342, wał trzonu 362 z zewnętrznymi gwintami i płytkę popychacza 363 dla zachodzenia na tłok. Powracając do fig. 3A, widać na nim zestaw części. Osiowa część końcowa 33 przyjmuje koniec członu napędowego 34 w gnieździe 333 a bolce sprzęgające 344 przy drugim końcu członu napędowego 34 mogą ale nie muszą, jak to zostanie opisane poniżej, zachodzić na odpowiednie struktury w kołnierzu 351 nagwintowanego rękawa 35. Nagwintowany rękaw 35 wkłada się przez otwór w ścianie 323 tak, że jego kołnierz 351 opiera się na wnętrzu ściany 323 a jego część rurowa 353 przebiega od obudowy 32. Zewnętrzne gwinty 354 rękawa 35 przystosowane są do współdziałania z wewnętrznymi gwintami 312 naboju 31. Wypusty naboju 314 mają współdziałać z pasującymi strukturami (nie przedstawionymi) na obudowie 3 w celu zapobieżenia obrotom naboju 31. Trzon tłoka 36 włożony jest przez rurę członu napędowego 341 i przez część rurową 353 nagwintowanego rękawa 35, tak, że bolec towarzyszący 361 przebiega w szczelinach naprowadzających 342 członu napędowego 34, w celu zapewnienia tego, że trzon tłoka 36 obraca się z członem napędowym 34 i tak, że zewnętrzne gwinty trzonu 362 współdziałają z wewnętrznym gwintem 352 na rękawie 35, w celu zapewnienia tego, że trzon 36 przemieszcza się osiowo gdy obraca się względem rękawa 35.

Działanie urządzenia przedstawione jest na fig. 3 A do 3E. Na fig. 3 A, trzon tłoka 36 jest w swym położeniu wsuniętym a gwint wewnętrzny 312 naboju 31 zachodzi na zewnętrzny gwint 354 rękawa 35. Bolce sprzęgające członu napędowego 344 wchodzą w rękaw 35, dzięki ciśnieniu ze sprężyny 332, a gdy człon napędowy 34 obraca się w kierunku strzałki na kole trzpieniowym 343 człon napędowy 34, rękaw 35 i trzon tłoka 36 wszystkie obracają się razem i nabój 31 jest wciągany w kierunku obudowy 32, dzięki zachodzeniu gwintów z rękawem 35 a brak jego obrotu zapewniony jest dzięki wypustom 314, w kierunku strzałki ponad nabojem 31. Na fig. 3B nabój 31 doszedł do i oparł się o ściankę 323. Po dojściu popycha on odchylony sprężynowe bolec blokujący 324 przez jego otwór w ścianie w celu przemieszczenia członu napędowego 34 naprzeciw sprężyny 332 i w celu odłączenia bolców sprzęgających 344 od rękawa 35. Człon napędowy 34 i trzon tłoka 36 mogą się obecnie swobodnie obracać względem

185 530 rękawa 35 i jego wewnętrznego gwintu 352. Na fig. 3C, ciągły obrót koła trzpieniowego 343 spowodował przesunięcie trzonu tłoka 36 do przodu w działaniu wypychającym dzięki jego zachodzeniu śrubowo-nakrętkowemu z obecnie nieruchomym gwintem 352. Na fig. 3D sekwencja ulega odwróceniu przez obrót koła trzpieniowego w kierunku przeciwnym, jak wskazano przy pomocy strzałki. Obrót ten spowodował powrót trzonu tłoka 36 niemal do jego położenia wsuniętego z uwagi na jego zachodzenie z gwintem 352. Na fig. 3E dalszemu ruchowi tylnemu trzonu tłoka 36 zapobiega się przez zetknięcie pomiędzy płytką pchającą 363 a dalszym końcem rękawa 35 a zachodzenie na gwint 352 wprowadza wówczas rękaw 35 w początek ruchu obrotowego z trzonem tłoka 36. Pierwsze odłączenie naboju 31 uwalnia bolec blokujący 324, który jest odchylony sprężynowo w kierunku tego położenia i pozwala na ustalenie połączenia bolców sprzęgających 344, z rękawem 35. Dalszy obrót koła trzpieniowego 343 przesuwa nabój 31 od obudowy 32 w kierunku strzałki.

Jasne jest, iż w opisanym właśnie przykładowym wykonaniu, nagwintowany rękaw 35 działa jako zespół zaciskowy, ściana 323 jako zespół blokujący, możliwie wraz z gwintami dla ryglowania, a człon napędowy 34 działa jako część zespołu uruchamiającego dla ruchu zarówno zespołu zaciskowego jak i trzonu tłoka. Zespół uruchamiający zawiera również zespół przeniesienia sterowania w postaci różnych opisanych cech sterowniczych, które zapewniają pożądaną kolejność etapów i zmniejszają sterowanie do obrotu koła trzpieniowego w jednym albo w drugim kierunku, co może dokonywać się ręcznie, ale korzystnie przez silnik elektryczny na kołach zębatych. Na fig. 3B, wydarzeniem wyzwalającym jest dojście naboju 31 do ściany 323 a przekazanie informacji o tym obejmuje bolec blokujący 324 i osiowy ruch członu napędowego, który z kolei wyłącza zespół zaciskowy i włącza ruch do przodu trzonu tłoka. Na fig. 3E, wydarzeniem wyzwalającym jest dojście płytki pchającej 363 do rękawa 35, co przekształcane jest na włączenie zespołu zaciskowego i wyłączenie trzonu tłoka.

Figury 4A do 4E przedstawiają schematycznie urządzenie oparte na połączonym trzonie tłoka i części zespołu zaciskowego w różnych etapach pracy. Na rysunkach tych nie przedstawiono obudowy, a jedynie główne części ruchome. Od prawej do lewej, urządzenie zawiera nabój 41, mający kołnierz w odcinku środkowym 42 z wypustami (nie przedstawione). Wał 43, działający zarówno jako trzon tłoka jak i zespół zaciskowy ma koło napędowe 44, zachodzące na przykład na płaskie powierzchnie na wale w celu umożliwienia przemieszczenia przezeń wału osiowego oraz kołnierz 45 przy swym końcu. Wał jest zewnętrznie nagwintowany, poza spłaszczonymi powierzchniami dla koła 44 oraz, jak w przykładowym wykonaniu z fig. 3 w zachodzeniu na pasujący wewnętrzny gwint na naboju 41, który to nabój jest utrzymywany bez obrotu dzięki współdziałaniu pomiędzy występami na kołnierzu 42 a podobnymi strukturami na obudowie. Blokada wału 46 może poruszać się w górę bądź w dół poza kołnierz 45 albo w celu zwolnienia albo zapobieżenia ruchom wału 43 do przodu. Podobna blokada naboju 47 może poruszać się w dół albo w górę poza kołnierz środkowego odcinka 42 naboju albo dla uwolnienia albo zapobieżenia jego ruchowi do przodu.

Na figurze 4A blokada 46 jest aktywowana i obrót wału 43 powoduje przesunięcie się naboju 41 w kierunku strzałki dzięki zachodzeniu wzajemnemu gwintu zewnętrznego wału 43 i wewnętrznego naboju 41. Na fig. 4B nabój 41 osiągnął tylne położenie końcowe i blokada 47 ulega aktywacji w celu zapobieżenia jego ruchowi do przodu, zaś blokada 46 ulega deaktywacji w celu umożliwienia ruchu do przodu wału 43. Na fig. 3C ciągły obrót wału 43 w tym samym kierunku przesunął wał do krańcowego położenia przedniego wewnątrz naboju 41, ale kierunek obrotu ulega obecnie odwróceniu w celu przesunięcia wału 43 do tyłu jak wskazuje strzałka. Na fig. 4D wał 43 znów doszedł do swego tylnego krańca i blokada 46 jest aktywowana w celu utrzymania wału w tym położeniu, zaś blokada 47 ulega deaktywacji w celu umożliwienia nabojowi 41 ruchu do przodu a ciągły obrót w tym samym kierunku, co na fig. 4C przesuwa nabój w kierunku strzałki. Na fig. 4E, nabój 41 doszedł do swego najbardziej przedniego położenia i sytuacja jest taka sama jak na fig. 4A. Nabój można zastąpić świeżym a cykl ponawia się.

185 530

To przykładowe wykonanie pokazuje, że ten sam zespół można zastosować jako trzon tłoka i zespół zaciskowy. Przeniesienie sterowania jest kontrolowane przez blokady 46 i 47, które mogą działać elektromechanicznie, na przykład dzięki cewkom, pojedynczo albo wspólnie. Układ sterowniczy potrzebuje jedynie sterować dwiema blokadami i napędzać obrót do przodu i do tyłu, możliwie z czujnikami dla wykrywania krańcowych położeń wału i naboju.

Figury 5A do 5E przedstawiają to samo ogólne przykładowe wykonanie, co na fig.4, choć z pewnymi schematycznie przedstawionymi modyfikacjami w celu zapewnienia mechanicznej kontroli sterowaniem. Położenia numeryczne z fig. 4 zostały zachowane. Blokadzie wału 46 i blokadzie naboju 47 nadano zwężone powierzchnie dolne i umieszczono pod skierowanym w dół ciśnieniem sprężyny jak wskazują strzałki 50 i 51. Układ ten pozwala na przejście kołnierza naboju 42 pod blokadą 47 i na przejście kołnierza wału 45 pod blokadą 46, gdy części te przesuwają się w lewo na rysunku, ale zapobiega ich ruchowi w prawo. Jak widać na fig. 5B, czujnik naboju 52, odchylony sprężynowo w prawo jak wskazuje strzałka 54, umieszczony jest tak, że jest przemieszczany w lewo przez nabój dochodzący do swego tylnego krańca a ruch ten jest komunikowany blokadzie wału 46, która tym samym jest podnoszona przez współdziałanie powierzchni rampowej 53 i odpowiedniej powierzchni na blokadzie 46. Osiowy ruch naboju konieczny dla działania podnoszącego oznaczono jako 55. Jak widać najlepiej na fig. 5D, czujnik wału 56, odchylony sprężynowe w prawo jak wskazuje strzałka 58, umieszczony jest tak, że jest przemieszczany w lewo przez kołnierz wału 45, dochodzący do swego tylnego krańca i ruch ten komunikowany jest blokadzie naboju 47, która jest dzięki temu unoszona przez współdziałanie powierzchni rampowej 57 i odpowiedniej powierzchni na blokadzie 47. Osiowy ruch wału konieczny dla działania podnoszącego oznaczono jako 59. Opisane cechy są zaprojektowane w celu wyeliminowania potrzeby oddzielnego sterowania blokadami 46 i 47 i zmniejszenia koniecznego wpływu na obrót wału w każdym z dwóch kierunków.

Następnie opisane zostaną różnice w działaniu w stosunku do fig. 4. Etap przedstawiony na fig. 5a działa w taki sam sposób jak na fig. 4A, t.j. obrót wału 43, powoduje przesunięcie naboju 4i w lewo. W tym przykładowym wykonaniu, blokada naboju 47 może się ślizgać wzdłuż naboju 4i aż zostanie uniesiona przez kołnierz 42. Na fig. 5B nabój 4i dochodzi do swego najbardziej tylnego położenia i przemieszcza czujnik 52 w lewo, tym samym unosząc blokadę wału 46 w celu uwolnienia wału 43 dla ruchu do przodu. W swym ruchu kołnierz naboju 42 przechodzi również przez blokadę naboju 47, która jest najpierw unoszona, a następnie opada z tyłu kołnierza, blokując nabój względem dalszych ruchów do przodu. Fig. 5C działa jak fig. 4C, tj. ciągły obrót wału 43 w tym samym kierunku, co poprzednio przesuwa wał do przodu w celu wypchnięcia zawartości naboju 4i. Blokada wału 46 utrzymywana jest wysoko z tego samego względu jak opisano na fig. 5B tak długi, jak nabój 4i jest utrzymywany w swym najbardziej tylnym położeniu. Na fig. 5D, jak na Fig. 4D, odwrócenie obrotu wprowadza wał 43 z powrotem do jego najbardziej tylnego położenia. Uciska on tu czujnik 56 w tył, który to ruch przekształcany jest na działanie unoszące na blokadę naboju 47, tym samym uwalniając nabój 4i dla ruchu do przodu. Na fig. 5E ciągły obrót wału 43 w tym samym kierunku wprowadził nabój w to samo położenie, co na fig. 5A. Gdy tylko nabój opuści swe najbardziej tylne położenie, czujnik naboju 52 przesuwa się do przodu, uwalniając blokadę wału 46, która obniżyła się i zablokowała wał 43 względem dalszych ruchów do przodu. Blokada naboju 47 może być albo wysoko albo nisko po przejściu kołnierza 42.

Figury 6A do 6D przedstawiają jeszcze inne urządzenie, oparte na połączonym trzonie tłoka i zespole zaciskowym i z mechanicznym zespołem przenoszącym. Fig. 6A i 6B przedstawiają dwa widoki wnętrza urządzenia bez obudowy. Fig. 6C przedstawia część najbliższą z zastosowaną szyjką naboju 6i. Fig. 6D przedstawia powiększony widok zespołu blokującego i przenoszącego urządzenia. Na fig. 6A i 6B przedstawiono nabój 6i, koryto prowadnicze 62, połączone z obudową zespół uruchamiający oznaczony ogólnie 63, nagwintowany wał 64, działający jako trzon tłoka oraz zespół zaciskowy, jednostkę towarzyszącą wału 65 i mechanizm blokujący 66. Z naboju 6i, widać zewnętrzną osłonę, zawierającą w swym wnętrzu

185 530 szklaną tuleję o prostym kształcie z przynajmniej jednym tłokiem. Jak widać najlepiej na fig. 6C, zewnętrzna osłona 611 z tyłu kołnierza 612 o nieco mniejszej średnicy niż główna część czyli zewnętrzna osłona 611, oraz szyję 613 dla zachodzenia na zespół blokujący 66. Otwór tylnej części 614 ma wewnętrzne gwinty (nie przedstawione) dla współdziałania z nagwintowanym wałem 64. Koryto 62 ma wewnętrzny kontur o półkolistym przekroju poprzecznym, dostosowany do zewnętrznego konturu naboju 61. Zespół uruchamiający 603 zawiera silnik elektryczny 631 z kołem zębatym 632 współdziałającym z większym zębatym kołem trzpieniowym 633 przymocowanym do wału trzpieniowego 634, z tyłu podpartego w łożysku 635 a w kierunku przednim przebiegającym do wydłużonej wydrążonej jamy w wale 64, przy czym wał trzpieniowy 634 i jama wału 64 mają dopasowany, ale nie okrągły przekrój poprzeczny w celu umożliwienia osiowego przemieszczenia wału 64 z zachowanym uruchomieniem od wału trzpieniowego 634. Wał 64 jest agwintowany dla współdziałania z wewnętrznym gwintem naboju 61 a jego tylna część jest obrotowo połączona z jednostką towarzyszącą 65. Jednostka towarzysząca 65 zawiera łożysko 651 w ściance 652 dla wału 64 oraz dwa ramiona 653, wystające do przodu ze ściany 652. Jak widać najlepiej na fig. 6D, ramiona 653 kończą się w górnych rampach 654 i dolnych powierzchniach zatrzymujących 655. Zespół blokujący 66 zawiera element blokujący 661, naprowadzany w obudowie i odchylony w kierunku dolnego położenia przez sprężynę 662. Element blokujący 661 ma górną część jarzmową 663, z dolnymi zwężającymi się powierzchniami 664 dla współdziałania z rampami 654 na ramionach 653 oraz dolną część jarzmową 665, która po uniesieniu współdziała z powierzchniami blokującymi 665 na ramionach 653 w celu zablokowania dalszego ruchu do przodu ramion. Dolne jarzmo 665 ma szerokość dostosowaną do wejścia w szyjkę 613, pomiędzy tuleją 611 a kołnierzem 612, naboju 61. Szczelina pomiędzy jarzmem górnym 663 a dolnym 665 dostosowana jest do umożliwienia przejścia ramion 653. Pierścień spoczywający 666 jest nieco osiowo ruchomy i odchylony w kie.ir.inku położenia przedniego przez 667 i jest stabilizowany w swym ruchu przez współdziałające występy 668 na pierścieniu oraz szczeliny 669 w korycie 62. Pierścień spoczywający 666 jest współosiowy z nabojem 61 i ma z grubsza tę samą średnicę, co kołnierz 612 na naboju 61 i jest umieszczony tak, by utrzymywać element blokujący 661 w jego położeniu górnym, gdy pierścień 666 jest w swym położeniu przednim, ale umożliwiać dociśnięcie elementu blokującego 661 w kierunku jego położenia dolnego, w szyjce 613, gdy pierścień 666 jest przepchnięty do tyłu przez kołnierz naboju 612.

Ogólny wzorzec pracy urządzenia z fig. 6 jest podobny do opisanego w odniesieniu do fig. 4, t.j. wał 64 obraca się w swym położeniu wsuniętym w celu pociągnięcia naboju 61 do tyłu aż do położenia zablokowania, wał 64 następnie przesuwa się do przodu przez ciągły obrót w tym samym kierunku w celu wypchnięcia zawartości naboju 61, obrót ulega odwróceniu w celu wprowadzenia wału 64 z powrotem w położenie wsunięte, nabój 61 jest uwalniany i nabój 61 jest odsuwany przez ciągły obrót wału 64 w tym samym kierunku. Zespoły blokujący i przenoszący różnią się od tych przedstawionych na fig. 4 a ich działanie zostanie opisane w odniesieniu do fig. 6D. W momencie zobrazowanym na fig. 6D, wał (nie przedstawiony) jest prawie w sw\^;m najbardziej tylnym położeniu. Element blokujący 661 spoczywa na pierścieniu spoczywającym 666, umożliwiając przejście kołnierza naboju 612 pod elementem blokującym, a dolne jarzmo 665 zachodzi na powierzchnie blokujące 655 ramion 653, w celu zablokowania jednostki towarzyszącej 65 i wału 64 względem jakiegokolwiek ruchu do przodu. Obrót wału 64 w kierunku, który przyciąga nabój do tyłu pozwoli na przejście kołnierza 612 naboju 61 pod uniesionym elementem blokującym 661 w celu odepchnięcia pierścienia spoczywającego 666 i umożliwienia wpadnięcia elementu blokującego 661 do szyjki naboju 613 oraz równocześnie uwolnienia wału 64 dla ruchu do przodu. Odwrócenie kierunku obrotu wału 64 doprowadzi do zachodzenia rampowych części końcowych 654 ramion 653 na powierzchnie zwężające się 664 górnego jarzma 663, powodując uniesienie elementu blokującego z szyjki 613, pozwalając kołnierzowi 612 i pierścieniowi spoczywającemu 666 na przejście pod elementem blokującym 661 i znów na zablokowanie ramion 653 względem ruchu do przodu. Pewien luz osiowy wału jest dozwolony pomiędzy pełnym umożliwieniem ruchu naboju a pełnym zablokowaniem ruchu wału 64.

185 530

Cykl roboczy może się zacząć z wałem 64 w jego najbardziej tylnym położeniu, w którym element blokujący 661 jest uniesiony do swego położenia górnego, umocowany tam przez pierścień spoczywający 666 wypchnięty do przodu przez sprężynę 667, blokując ruch wału do przodu, ale pozwalając na przejście kołnierza 612 naboju 61. Nawet w swym położeniu wsuniętym, wał 64 przebiega daleko poza mechanizm blokujący 66 a do jego końca może być przymocowany nabój 61 przez obrócenie wału 64 dla zachodzenia nań jego wewnętrznego gwintu. Obrót wału 64 spowoduje przesunięcie naboju 61 w kierunku mechanizmu blokującego, przejście z jego kołnierzem 612 pod elementem blokującym 661, przy równoczesnym przemieszczeniu do tyłu pierścienia spoczywającego 666 oraz zablokowanie przed dalszym przemieszczeniem osiowym przez zetknięcie pomiędzy elementem blokującym 661 a większą główną częścią naboju 611. Element blokujący 661 może obecnie opaść do szyjki naboju 613 w celu zablokowania naboju i pełnego uwolnienia ramion 653 dla ruchu do przodu. Ciągły obrót wału w tym samym kierunku przesunie wał 64 i jednostkę towarzyszącą 65 do przodu w celu wypchnięcia zawartości naboju. Po wypchnięciu, obrót wału 64 ulega odwróceniu, a jednostka towarzysząca 65 i wał 64 przesuwają się do tyłu, natomiast nabój 61 jest wciąż zablokowany przez element blokujący 661, będący w swym położeniu dolnym. Gdy wał 64 i jednostka towarzysząca 65 zbliżą się do swego najbardziej tylnego położenia, rampowe części końcowe 654 ramion 653 zajdą na zwężające się powierzchnie 664 górnego jarzma 663 i uniosą element blokujący 661 przeciwko ciśnieniu sprężyny 662 z szyjki naboju 613, umożliwiając przejście pierścienia spoczywającego 666 i kołnierza naboju 612 pod elementem blokującym i tak, że dolne jarzmo 665 mniej więcej zachodzi na powierzchnie blokujące 655 ramion 653 w celu zablokowania jednostki towarzyszącej 65 i wału 64 względem jakiegokolwiek ruchu do przodu. Ciągły ruch obrotowy w tym samym kierunku przesuwa obecnie odblokowany nabój 61 do przodu, zaś pierścień spoczywający 666 przesuwa się pod elementem blokującym 661 w celu zabezpieczenie jego położenia, aż nabój 61 zostanie usunięty. Jasne jest, iż wał 64 jest wyłączony ze swych ruchów osiowych tak długo, jak nabój 61 nie jest w swym położeniu zablokowania, z elementem blokującym 661 w jego położeniu dolnym, i że nabój 61 jest wyłączony z ruchów osiowych aż wał 64 i jednostka towarzysząca 65 są w ich najbardziej tylnym położeniu, unosząc element blokujący 661 do jego górnego położenia, i że nie są potrzebne żadne działania sterownicze inne niż obrót wału w jednym albo w drugim kierunku.

Przykładowo przedstawione wykonania mają jedynie charakter ilustracyjny i nie należy rozumieć, iż w jakikolwiek sposób ograniczają zakres albo ogólność wynalazku, jak określono w zastrzeżeniach.

185 530

185 530

FIG. 3F

185 530

Λ5ή| <44

43,

42,

FIG.4A

ID

FIG.4B

	li
	I

FIG.4C

Λ s		Ui
.-,	f.......I

FIG.4D

FIG.4E

185 530

185 530

185 530

185 530

FIG.1A FIG.1B FIG.1C

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (47)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylną, ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy jej pierwszym końcu oraz zespół albo jego osłony, uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, znamienne tym, że ma zespół zaciskowy (13, 64), do utrzymywania naboju (1, 41, 61) albo jego osłony, połączony z obudową (11), przy czym część przednia (3) znajduje się dalej a część tylna (5) bliżej obudowy (11), zespól uruchamiający (15, 63) do poruszania zespołem zaciskowym (13, 64) przy czym jego część tylna (5) stanowi część prowadzącą względem obudowy (11), zespół blokujący (14, 66) nabój (1, 61) przed ruchami osiowymi względem obudowy (11), zespół uruchamiający (15, 63) do przesuwania trzonu tłoka (12, 64) pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, przy czym przy względnym położeniu pomiędzy trzonem tłoka (12, 64) w położeniu wsuniętym a nabojem (1, 61) w położeniu zablokowanym trzon tłoka (12, 64) znajduje się w naboju (1, 61).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że nabój (1) zawiera naczynie (2), mające zasadniczo stały wewnętrzny przekrój poprzeczny i że ruchoma ścianka (6) jest w postaci nurnika.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że nabój (1) zawierający składniki prekursorowe jest dwu- lub wielokomorowym, przedzielony co najmniej jedną ścianką pośrednią (6).
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że nabój (1) zawiera naczynie (2), mające średnicę wewnętrzną pomiędzy 2 a 20 mm i stosunek długości do średnicy wewnętrznej wynosi ponad 3.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (11) stanowi pojemnik otaczający przynajmniej część trzonu tłoka (12), zespół zaciskowy (13), zespół blokujący (14) i przynajmniej niektóre zespoły uruchamiające (15).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (11) kończy się możliwie najbliżej dalszego końca (3) naboju (1).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (11) przebiega przynajmniej częściowo wzdłuż naboju (1) gdy jest on w położeniu zablokowanym.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że obudowa (11) ma otwór otaczający nabój (1).
9. 9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że stosunek długości obudowy (11) wzdłuż osi naboju (1) względem całej kolumny preparatu w naboju (1) przed jego wypchnięciem jest niniejszy od 10.
10. 10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzon tłoka (12) w położeniu wsuniętym ma drugi koniec zawarty wewnątrz obudowy (11).
11. 11. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzon tłoka (64) ma gwinty na przynajmniej części swej długości i że zespół uruchamiający (63) do przesuwania tłoka (64) zawiera dopełniający układ śrubowo-nakrętkowy (614, 64) z częścią napędzaną.
12. 12. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że w układzie śrubowo-nakrętkowym (614, 64) zespół uruchamiający (63) jest zazębiony z częścią nakrętkową (614) i ma zespół zapobiegający obrotowi części trzonu tłoka (64).

    185 530
13. 13. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że w układzie śrubowo-nakrętkowym (614, 64) zespół uruchamiający (63) jest zazębiony z częścią trzonu tłoka (64) i ma zespół zapobiegający obrotowi części nakrętkowej (614).
14. 14. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół uruchamiający (63) zawiera zespół silnikowy.
15. 15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym, że zespół silnikowy zawiera co najmniej jeden silnik elektryczny (631).
16. 16. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół uruchamiający (63) zawiera źródło nagromadzonej energii.
17. 17. Urządzenie według zastrz. 16, znamienne tym, że źródło energii jest co najmniej jednym źródłem energii.
18. 18. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzon tłoka (12) ma długość mniejszą· niż 2- krotność długości naboju (1) pomiędzy tylną częścią ruchomej ścianki (6), a przednią częścią wnętrza naboju (1).
19. 19. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół zaciskowy (13) jest oddzielny od trzonu tłoka (12).
20. 20. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że zespół uruchamiający (15) zawiera zespół silnikowy do napędzania albo ruchu zespołu zaciskowego (13) albo ruchu trzonu tłoka (12), i ma zespół przesuwny do wybiórczego połączenia pomiędzy zespołem zaciskowym (13), a trzonem tłoka (12).
21. 21. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzon tłoka (64) jest zespołem zaciskowym.
22. 22. Urządzenie według zastrz. 21, znamienne tym, że część trzonu tłoka (64) i część nabojowa (61) mają odpowiadające sobie gwinty (614) do ruchu posuwisto-zwrotnego dla przesunięcia naboju (61).
23. 23. Urządzenie według zastrz. 22, znamienne tym, że część trzonu tłoka (64) jest osadzona obrotowo a część nabojowa (61) jest osadzona nieobrotowo.
24. 24. Urządzenie według zastrz. 22, znamienne tym, że gwintowana część trzonu tłoka (64) jest wsunięta do wnętrza naboju (61) podczas ruchu naboju (61).
25. 25. Urządzenie według zastrz. 22, znamienne tym, że gwinty (614) są umieszczone na trzonie tłoka (64) do przesunięcia naboju (61) względem obudowy do przesunięcia trzonu tłoka (64) względem obudowy.
26. 26. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że zespół uruchamiający (63) ma zespół silnikowy do przesuwania naboju (61) i trzonu tłoka (64), i zespół przenoszący (65, 66) do przestawnego połączenia z nabojem i trzonem tłoka (64).
27. 27. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół zaciskowy (13) zawiera zespół przymocowania i zespół poruszający, przy czym zespół przymocowania jest połączony z nabojem (1) do zespołu poruszającego.
28. 28. Urządzenie według zastrz. 27, znamienne tym, że zespół przymocowania zawiera wózek dla naboju (1), przy czym wózek jest przymocowany do zespołu zaciskowego (13) i ma elementy blokujące połączenie z nabojem (1).
29. 29. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ma zespół blokujący (14, 66) do zabezpieczania naboju (1, 61) przed ruchami osiowymi względem obudowy.
30. 30. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że ma zespół blokujący (14) do zabezpieczania naboju (1) przed ruchami osiowymi i obrotowymi.
31. 31. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że ma zespół blokujący (66) i zespół sterujący do zabezpieczania naboju (61) przed odłączeniem.
32. 32. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera zespół przenoszenia (65, 66), połączony rozłącznie z zespołem zaciskowym (64) i trzonem tłoka (64) wyłączonym z ruchu osiowego względem obudowy do przeniesienia ruchu na ruch przeciwny albo odwrotny.
33. 33. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że zespół przenoszenia (65, 66) jest połączony z przynajmniej jednym elementem uruchamiającym (66).

    185 530
34. 34. Urządzenie według zastrz. 33, znamienne tym, że element uruchamiający (66) odłączenie zespołu zaciskowego (64) i włączanie trzonu tłoka (64) jest połączony z zespołem zaciskowym albo nabojem (61) z położeniem zablokowania albo jego rzeczywistym zablokowaniem.
35. 35. Urządzenie według zastrz. 33, znamienne tym, że element uruchamiający (66) włączanie zespołu zaciskowego (64) i odłączenie trzonu tłoka (64) jest połączony z położeniem wysuniętym trzonu tłoka (64).
36. 36. Urządzenie według zastrz. 33, znamienne tym, że zespół przenoszenia (65, 66) zawiera zespół komunikujący (661) do uwalniania przez element uruchamiający (66) odpowiednio zespół włączający i zespół wyłączający, który to zespół komunikujący (661) jest zespołem mechanicznym.
37. 37. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że zespół przenoszenia (65, 66) jest połączony osiowo z trzonem tłoka (64), gdy nabój jest w położeniu zablokowania, i z zespołem zaciskowym, gdy trzon tłoka jest w położeniu wsuniętym.
38. 38. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że zespoły włączający i wyłączający (654,664,653, 655) są zasadniczo zespołami jednoczesnego włączania i wyłączania.
39. 39. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że zespół uruchamiający (63) zawiera zespół silnikowy do ruchu zespołu zaciskowego jak i trzonu tłoka (64), i zespół przenoszenia (65,66) do połączenia zespołu uruchamiającego (63) z zespołem zaciskowym i trzonem tłoka (64).
40. 40. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że przy względnym położeniu pomiędzy trzonem tłoka (12) w jego położeniu wsuniętym i naboju (1) w jego położeniu zablokowanym trzon tłoka (12) jest wsunięty do naboju (1) poza początkowe położenia dla ruchomej ścianki (6) w naboju (1).
41. 41. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespół blokujący (66) ma kilka położeń zablokowania wzdłuż toru ruchu naboju (61).
42. 42. Urządzenie według zastrz. 1 albo 19, znamienne tym, że oddzielny od trzonu tłoka (12) zespół zaciskowy (13) ma kilka położeń zablokowania naboju (1).
43. 43. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera ponadto zespół wykrywania położenia i zespół sterujący dla zapobiegania albo umożliwiania pracy urządzenia we wstępnie określonych położeniach urządzenia.
44. 44. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera czujnik (52) dla przynajmniej jednego parametru naboju (41).
45. 45. Urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi preparatu i mający część przednią i część tylną wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną, trzon tłoka, mający koniec i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie trzonem, znamienne tym, że ma zespół zaciskowy (13) do utrzymywania naboju (1) albo jego osłony, połączony z obudową (11), przy czym część przednia (3) jest dalej a część tylna (5) bliżej obudowy (11), zespół uruchamiający (15) do poruszania zespołu zaciskowego (13), z tym że część tylna (5) naboju (1) stanowi część prowadzącą względem obudowy (11), przy czym ma zespół uruchamiający (15) do przesunięcia ruchomego trzonu tłoka (12) pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i że zespół uruchamiający (15) zawiera silnik elektryczny.
46. 46. Urządzenie do wprowadzania środków leczniczych do organizmu zawierające obudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylną, wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią a częścią tylną trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy jej pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy z osadzonym przesuwnie przynajmniej jednym trzonem, znamienne tym,

    185 530 że ma zespół zaciskowy (13) do utrzymywania naboju (11) albo jego osłony, połączony z obudową (11), przy czym jego część przednia (3) znajduje się dalej a część tylna (5) bliżej obudowy (11), zespół uruchamiający (15) do poruszania zespołu zaciskowego (13) wraz nabojem (1), a część tylna (5) stanowi część prowadzącą względem obudowy (11) oraz do przesuwania ruchomego trzonu (64) pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i że trzon tłoka (64) jest zespołem zaciskowym.
47. 47. UrządUiue de wprowadzaniaśrcnikówleczniceych do orgamzmuzawierzjąceobudowę, nabój z preparatem albo składnikami prekursorowymi do preparatu i mający część przednią i część tylną, wyznaczające ogólną oś naboju, wylot dla preparatu umieszczony przy przedniej części i przynajmniej jedną ruchomą ściankę umieszczoną pomiędzy częścią przednią. a częścią tylną, trzon tłoka, mający pierwszy i drugi koniec, znajdujący się częściowo w obudowie do przemieszczania ruchomej ścianki przy jej pierwszym końcu oraz zespół uruchamiający wewnątrz obudowy-z osadzonym przesuwnie trzonem, znamienne tym, że ma zespół zaciskowy do utrzymywania naboju (61) albo jego osłony, połączony z obudową, przy czym jego część przednia znajduje się dalej a część tylna bliżej obudowy, zespół uruchamiający (63) do poruszania zespołu zaciskowego z nabojem (61), przy czym jego część tylna stanowi część prowadzącą względem obudowy, oraz do przesunięcia ruchomego trzonu (64) pomiędzy przynajmniej jednym położeniem wsuniętym a przynajmniej jednym położeniem wysuniętym, i zespół do przenoszenia (65, 63) ruchów powodowanych przez zespoły uruchamiające (63).

    * * *