PL187544B1 - Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów - Google Patents

Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów

Info

Publication number
PL187544B1
PL187544B1 PL97340293A PL34029397A PL187544B1 PL 187544 B1 PL187544 B1 PL 187544B1 PL 97340293 A PL97340293 A PL 97340293A PL 34029397 A PL34029397 A PL 34029397A PL 187544 B1 PL187544 B1 PL 187544B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
hmw
fraction
allergenic
melanoidins
free
Prior art date
Application number
PL97340293A
Other languages
English (en)
Other versions
PL340293A1 (en
Inventor
Lubertus Berrens
Romano Maria L. Gonzales
Camara Maria T. Gallego
Original Assignee
C B F Leti Sa
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by C B F Leti Sa filed Critical C B F Leti Sa
Priority to PL97340293A priority Critical patent/PL187544B1/pl
Publication of PL340293A1 publication Critical patent/PL340293A1/xx
Publication of PL187544B1 publication Critical patent/PL187544B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/435Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans
    • C07K14/43504Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans from invertebrates
    • C07K14/43513Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans from invertebrates from arachnidae
    • C07K14/43527Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans from invertebrates from arachnidae from ticks
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K39/00Medicinal preparations containing antigens or antibodies
    • A61K39/35Allergens
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K39/00Medicinal preparations containing antigens or antibodies
    • A61K39/35Allergens
    • A61K39/36Allergens from pollen
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/08Antiallergic agents
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K1/00General methods for the preparation of peptides, i.e. processes for the organic chemical preparation of peptides or proteins of any length
    • C07K1/12General methods for the preparation of peptides, i.e. processes for the organic chemical preparation of peptides or proteins of any length by hydrolysis, i.e. solvolysis in general
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K1/00General methods for the preparation of peptides, i.e. processes for the organic chemical preparation of peptides or proteins of any length
    • C07K1/14Extraction; Separation; Purification
    • C07K1/34Extraction; Separation; Purification by filtration, ultrafiltration or reverse osmosis

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Tropical Medicine & Parasitology (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Insects & Arthropods (AREA)
  • Mycology (AREA)
  • Analytical Chemistry (AREA)
  • Epidemiology (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Toxicology (AREA)
  • Water Supply & Treatment (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Medicines Containing Antibodies Or Antigens For Use As Internal Diagnostic Agents (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)
  • Chemical Or Physical Treatment Of Fibers (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)
  • Medicines Containing Material From Animals Or Micro-Organisms (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania ekstraktu do zapewniania tolerancji wobec materialu aler gennego u osobnika, znamienny tym, ze a) ekstrahuje sie alergenny material zródlowy; b) usuwa sie material o masie czasteczkowej nizszej niz 3500, prowadzac do otrzy- mania frakcji HMW-N, i ewentualnie liofilizuje sie HMW-N; c) z frakcji HMW-N usuwa sie taniny i melanoidyny, które sa fizycznie polaczone z materialem alergenu w HMW-N, prowadzac do otrzymania pozbawionej pigmentów frakcji HMW-D wolnej od wolnych tanin i melanoidyn oraz nieskoniugowanych tanin i me- lanoidyn, i ewentualnie liofilizuje sie HMW-D; d) degradauje sie obecne w frakcji HMW-D bialka, tworzac fragmenty o masie czasteczkowej pomiedzy 1000 a 10000, przy czym produkt z etapu d) stanowi Fb-D; i przy czym, ponadto przed etapem d) prowadzi sie etap utleniania HMW-D w sposób znany per se, zapewniajac frakcje HMW-Dox, w etapie d) przeprowadzajac zatem raczej degra- dacje HMW-Dox niz HMW-D. 2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze zródlowy material alergenny wy- biera sie ze znanych srodowiskowych, domowych i pozadomowych materialów alergennych, obejmujacych owady, roztocza, plesnie, pylki traw, chwastów, kwiatów, krzewów i drzew, pyly organiczne w srodowiskach zawodowych. PL PL PL

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy sposobu kontrolowanego enzymatycznego rozszczepiania i oczyszczania pozbawionych pigmentów' fragmentów aktywnych białek alergennych z domowych i pozadomowych materiałów źródłowych, który to sposób zapewnia tworzenie fragmentów alergenów zachowujących naturalne epitopy stymulujące limfocyty T, ale pozbawionych wiążących IgE epitopów dla komórek B i czynników aktywujących dopełniacz. Wynalazek dotyczy również nowych produktów farmaceutycznych. Te fragmenty alergenów nie wykazują wad konwencjonalnych ekstraktów alergennych do immunoterapii i można je bezpiecznie stosować do indukcji stanu specyficznej anergii komórek T i tolerancji immunologicznej u alergików.
Podstawa ogólna.
Wodne ekstrakty różnych substratów środowiskowych, takich jak kurz domowy, pozostałości złuszczonego nabłonka skór zwierzęcych, ziaren pyłku traw, chwastów, drzew oraz kilku innych materiałów powszechnie stosuje się do diagnozy in vivo i in vitro chorób alergicznych, takich jak astma oskrzelowa, naczynioruchowy nieżyt nosa i alergia pyłkowa u predysponowanych osób, tak zwanych pacjentów „atopowych”. Od pierwszych doniesień klinicznych Noona i Freemana w 1991 r., ekstrakty takie stosowano również do leczenia atopowych chorób alergicznych w trybie podskórnych iniekcji w celu „odczulania”, „zmniejszania wrażliwości” Iub „immunoterapii” tych schorzeń. W oparciu o obserwację, że przyczynowe i dominujące składniki alergenne w tych ekstraktach zawierają struktury szkieletu białkowego w zakresie mas cząsteczkowych 10-70 kDa, w procesie produkcji stało się powszechną praktyką dializowanie lub ultrafiltracja wodnych ekstraktów przez membrany o nominalnej granicy przepuszczalności 10 kDa, w celu usuwania mniej istotnych składników o masie cząsteczkowej mniejszej niż 10 kDa, z pozostawianiem tym samym multiwalentych białek antygenowych w zakresie 10-100 kDa w celu poprawy jakości alergennych ekstraktów do stosowania klinicznego. W niektórych przypadkach wybiera się niższą granicę przepuszczalności 3 kDa lub 5 kDa.
Zgodnie z obecną teorią, ekspozycja na alergeny środowiskowe powoduje u człowieka tworzenie specyficznych wobec alergenów przeciwciał o izotypach IgG i IgE. Dlatego tez, w kontekście immunologicznym, alergeny można traktować jako zwykłe indukujące przeciwciała IgG obce antygeny obdarzone właściwościami wspomagającymi - albo z powodu szczególnych właściwości molekularnych, albo jednoczesnej obecności w alergennych ekstraktach odpowiednich modulatorów - dodatkowe pobudzanie biosyntezy przeciwciał z klasy IgE. Kiedyś, antygeny takie dlatego bardziej właściwie nazwano „alergenami atopowymi” [1], Predysponowani genetycznie, tak zwani osobnicy „atopowi” wykazują szczególną skłonność pod tym
187 544 względem do odpowiadania podwyższonymi poziomami specyficznych wobec alergenów przeciwciał IgE. Po początkowej fazie indukcji lub „uczulania”, ponowny kontakt z alergenem uważany jest za prowadzący do miejscowego tworzenia kompleksów alergen-przeciwciało (IgE), które są odpowiedzialne za ostateczne objawy chorobowe. Bardziej szczegółowo, są to oddziaływania alergenów z ich specyficznymi przeciwciałami przytwierdzonymi z klasy IgE, związanymi z receptorami IgE-(e) w błonach komórkowych (tj. komórek tucznych lub leukocytów zasadochłonnych), które, jak się uważa, wyzwalają sekwencję zdarzeń biochemicznych ostatecznie prowadzących do uwalniania substancji mediatorowych, odpowiedzialnych za przejawiające się klinicznie objawy alergii. Opisano liczne podejścia mające na celu zmniejszenia ryzyka anafilaktycznych reakcji ubocznych podczas immunoterapii. Ostatnio opublikowano opis patentowy numer PCT/EP96/01733 (7 listopada 1996 r.), ujawniający nową kompozycję farmaceutyczną do stosowania w terapii odczulającej osób cierpiących na alergię. Kompozycja ta zawiera tyrozynę i spolimeryzowany alergen. Inne podejścia przedstawiono już na początku lat osiemdziesiątych, ale stwierdzono, że były one nieodpowiednie. Brytyjski opis patentowy numer GB-A-1 492 973 opisuje koprecypitat tyrozyny i alergenu, który zmodyfikowano czynnikiem powodującym sieciowanie wewnątrzcząsteczkowe. Europejski opis patentowy numer EP-A-0 367 306 opisuje sposób przygotowywania spolimeryzowanych alergenów, również zapewniający sieciowanie i, co istotne, powodujący obniżoną alergenność. W jeszcze innej dawnej publikacji, europejskim opisie patentowym numer EP-B0 038 154, którą opublikowano już w 1981 r„ opisano działanie na alergen polisarkozyną w celu obniżenia jego alergenności. Według publikacji, w szczególności użyteczna jest polisarkozyna o masie cząsteczkowej 2000-12000. Dokument ten odnosi się także do brytyjskiego opisu patentowego numer 1 282 163, opisującego ulepszoną postać terapii, w której alergenność alergenu obniża się poprzez traktowanie glutaraldehydem, co, jak się sugeruje, prowadzi do zachowania zdolności do wywoływania przeciwciał blokujących, ale wykazywania obniżonej alergenności, czyniąc go zatem bardziej odpowiednim do terapii odczulającej. Alternatywne podejście przedstawiono w brytyjskim opisie patentowym numer 1 578 348, w którym stwierdzono, że koniugaty alergen-glikol polietylenowy są zdolne do wywoływania pożądanego wpływu terapeutycznego polegającego na hamowaniu wytwarzania IgE specyficznych wobec alergenu. Stwierdzono, że materiały te są niealergenne i nieimmunogenne. Produkty wybrane do zamierzonej immunoterapii chorób alergicznych za pomocą wywołujących tolerancję fragmentów alergenów powinny być bardzo podobne do naturalnych epitopów komórek T, tworzonych w tak zwanych „komórkach prezentujących antygen” (APC) przez kwaśne hydrolazy lub inne enzymy w warunkach fizjologicznych. To określone podejście podjęto we wcześniejszych pracach, w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 4 469 667 oraz europejskim opisie patentowym numer EP 0113712 BI (patrz także odnośniki 6 i 7). Takie elementy naturalne obejmują możliwe związane z peptydami haptenowe struktury chemiczne, i mogą być naśladowane w laboratorium przez poddawanie składników alergennych ekstraktów rozszczepianiu enzymatycznemu w kontrolowanych warunkach. Jedna z wielu dróg badań na tym polu sugeruje, że leczenie alergii u człowieka powinno się prowadzić stosując pochodne alergenów, które nie indukują specyficznych przeciwciał IgE, tj. pochodne alergenów pozbawione ich tak zwanych wiążących IgE „epitopów dla komórek B”.
A zatem, w ciągu ostatnich dwudziestu lat sugerowano liczne odrębne drogi zapewniania kompozycji do odczulania, tj. obniżania alergenności. Znaczące wysiłki podjęto w celu rozwiązana tego problemu w różny sposób, jak dotąd z niewielkimi wynikami. W celu osiągnięcia lepszego zrozumienia wymagań leczenia, konieczne jest określenie, co dzieje się podczas indukcji lub wywoływania odpowiedzi alergicznej.
Indukcja odpowiedzi immunologicznej na obce antygeny wymaga współpracy różnych rodzajów komórek, tj. w najprostszej postaci tak zwanych „komórek prezentujących antygen” (APC) oraz populacji limfocytów T i B. Pierwszy sygnał, a mianowicie pomiędzy APC i limfocytami T, stanowią antygenowe fragmenty peptydowe, które powstają podczas wewnątrzkomórkowej obróbki (przez rozszepianie proteolityczne) obcego antygenu intemalizowanego przez APC, np. makro fagi. Fragmenty antygenowe (obce) (znane również jako „epitopy dla komórek T”) następnie ponownie przenoszone do zewnętrznej błony APC, gdzie zostają eks187 544 ponowane w postaci ligandów połączonych ze związanymi z błoną antygenami klasy II głównego kompleksu zgodności tkankowej (MHC). Spośród populacji limfocytów T (pomocniczych) (komórki Thl i Th2), rozpoznających takie epitopy dla komórek T na APC i współdziałających z wydzielającymi immunoglobuliny limfocytami B, aktywację specyficznych wobec alergenu klonów komórek Th2 uważa się odrywającą szczególnie kluczową rolę w rozwoju atopowych chorób człowieka. W przeciwieństwie do komórek Thl, komórki Th2 aktywowane przez kontakt z APC, w których zachodzi ekspresja właściwych epitopów dla komórek T na ich powierzchni, wytwarzają stosunkowo duże ilości interleukin 4 (IL-4) i 5 (IL-5), które mogą, między innymi, działać jako cytokinowe sygnały pobudzające biosyntezę IgE przez limfocyty B lub komórki plazmatyczne. Opierając się na tym, obecna teoria „wczesnej typu I” (atopowej) alergii twierdzi, że u osobników atopowych występuje względna przewaga Tn2 w stosunku do Thl, czego wynikiem staje się zwiększona synteza IgE, oraz że aktywna terapia powinna dlatego dążyć do przywrócenia równowagi aktywności specyficznych wobec alergenu komórek T z Th2>Thl do Thl>Th2. Rozważana manipulacja specyficznymi wobec alergenu klonami komórek T poprzez epitopy dla komórek T pochodzące z alergennych cząsteczek, sugeruje dlatego samą taką manipulację jako możliwe nowe podejście do uwieńczonej powodzeniem immunoterapii, z zastrzeżeniem, że takie epitopy nie powinny ani wiązać, ani indukować specyficznych wobec alergenu przeciwciał IgE [2, 3]. Jednakże, ostatnie próby kliniczne z niektórymi syntetycznymi peptydowymi epitopami dla komórek T zdefiniowanymi strukturalnie na podstawie sekwencji aminokwasowych wybranych antygenów wiążących IgE, uzyskanymi w wyniku klonowania molekularnego i zastosowania technologii rekombinacyjnej, do tej pory zawiodły pod względem uzyskania pożądanych korzystnych wpływów, tak że ta ostatnio podjęta droga wydaje się nie dawać wyników.
Bez zamiaru ograniczania się teorią, wydaje się być dobrze ustalone, że oddziaływania pomiędzy APC i komórkami Th wymagają czynników kostymulujących, obejmujących kilka receptorów błonowych. Istnieją również dowody, że jeśli występuje tylko pierwszy sygnał, tj. rozpoznawanie epitopów dla komórek T, wynikiem może być anergia komórek T. Po początkowej fazie stymulacji, te komórki Th2 przestają odpowiadać na dalszą stymulację przez APC pobudzane alergenem. Stąd, po stymulacji peptydami pochodzącymi z alergenu w specyficznych wobec alergenu klonach komórek Th2 może być indukowana anergia komórek T. Takie anergiczne komórki Th nie wspomagają wytwarzających IgE komórek B, prowadząc do obniżania poziomów IgE. Istnieją pewne wstępne dane kliniczne podtrzymujące pogląd, że prezentacja lub podawanie wyższych niż optymalne dawek wstępnie utworzonych zgodnych z MHC epitopów dla komórek T może, w nieobecności sygnałów kostymulujących, a być może nawet w już istniejącym stanie odporności, indukować anergię komórek T i tolerancję immunologiczną [6, 7].
Wiadmo, że ekstrakty pojedynczych alergennych materiałów źródłowych wykazują duzą różnorodność odrębnych alergenów białkowych wiążących IgE. Ponadto, każdy indywidualny alergen białkowy z pojedynczego źródła może wykazywać cały zakres różnych nie wiążących IgE epitopów dla komórek T. W świetle obfitości epitopów aktywujących komórki T i trudności w wyborze spośród nich właściwych peptydów wywołujących tolerancję, wydaje się uzasadnione założenie, ze skuteczną, immunoterapię o szerokim spektrum działania z zastosowaniem epitopów dla komórek T najlepiej można osiągnąć stosując zbiory nie wiążących IgE fragmentów naturalnej biblioteki alergenów z materiału źródłowego, a nie kilka wybranych syntetycznych peptydów lub nawet zrekombinowanych alergenów. Staje się to nawet bardziej uderzające w kontekście prawdopodobnej natury chemicznej dominujących epitopów. Zgodnie z obecną opinią, utrzymuje się, że epitopy dla komórek T są peptydami o liniowej sekwencji aminokwasowej, którą można - po zidentyfikowaniu -wytwarzać syntetycznie. Ten punkt widzenia, jednakże, całkowicie zaprzecza, że naturalnie występujące alergeny najczęściej zawierają potranslacyjne łańcuchy boczne złozone z węglowodanów lub innych związków organicznych chemicznie skoniugowanych ze szkieletami białkowymi. Takie chemicznie skoniugowane struktury lub „hapteny” często stanowią miejsca immunodominujące, które są zachowywane w wytwarzanych enzymatycznie fragmentach alergenów, ale nie występują w syntetycznych peptydach lub zrekombinowanych transkryptach alergenów. I, wreszcie, nauka i technologia dotyczące alergenów zachowują całkowite milczenie na temat najważniejszej praktycz6
187 544 nej kwestii, a mianowicie chemicznych i fizycznych oddziaływań zachodzących pomiędzy mnogością składników w nie oczyszczonych ekstraktach alergennych, prowadzących do degradacji produktów i tworzenia niefiżjologicznych kompleksów molekularnych. Z tych powodów, łącznie z brakiem praktycznych wyników dla opisanych powyżej kompozycji, zastosowano alternatywne podejście w celu opracowania bardziej odpowiednich preparatów do leczenia alergii.
Podstawa wynalazku.
Uprzednio zakładano, tak jak to się zazwyczaj czyni, ze układ immunologiczny traktuje alergeny dokładnie w taki sposób, jak zwykłe obce antygeny. Jednakże, założenie to ani nie wyjaśnia, dlaczego alergeny - w przeciwieństwie do zwykłych antygenów białkowych - indukują tworzenie specyficznych przeciwciał IgE równolegle do przeciwciał IgG, ani nie pomaga w zrozumieniu, dlaczego tylko mała część populacji ludzkiej (osobnicy „atopowi”) nie tylko wytwarza podwyższone poziomy takich przeciwciał IgE, ale wykazuje także skłonność do rozwijania klinicznych objawów choroby alergicznej. Jest oczywiste, że należy uwzględnić dodatkowe czynniki przed projektowaniem najbardziej odpowiednich preparatów lub fragmentów do przeciwdziałania patomechanizmowi(om) choroby alergicznej. Jeden z tych czynników dotyczy układu dopełniacza i jego aktywacji przez składniki ekstraktów alergennych.
O wodnych ekstraktach atergennych„domowych” materiałów źródłowych wi dawna wiadomo, że zużywają hemolltyazny dopełniacz w ludzkiej surowicy in vitro [8], BeCenla chemiczne licznych ekstraktów alergennych wykryły prawie uniwersalną obecność organicznych produktów rozkładu, które obejmują produkty o masach cząsteczkowych > 10 kDa reakcji typu Malllαrne białek lub peptydów z węglowodanami (tj. mylanoldyny), jak również rozuszczalne (eu-)melaniny w ekstraktach kurzu domowego i produktów zwierzęcych. Wykazano, ze składniki te są odpowiedzialne za aktywację dopełniacza, a częściowo również za dodatnie reakcje skórne in vivo u et”p”wych osobników alergicznych. Z drugiej strony, w wodnych ekstraktach typowych „p”zad”m”wyrh” alergenów, w rodzaju pyłków roślinnych, główne czynniki uczestniczące w aktywacji dopełniacza zostały ostatni” zidentyfikowane przez autorów wynalazku jak” wolne lub za^o^owane na białkach skondensowane lub hyCr”lizowalne taniny, bądź flawonoidy lub inne polifenole skoniugowane z wysoką gęstością z nośnikowymi cząsteczkami białkowymi w postaci haptenów. Same mylanhidynę, mylenlnę i produkty degradacji tanin opisano juz w 1983 r. jak” nieimmunogenne, chociaż mogą one ulegać prezentacji w fizycznym związku z antygenami białkowymi w ekstraktach, w ten sposób prowadząc do preferencyjnej indukcji przeciwciał z klasy lgE [9],
Mechanizm aktywacji dopełniacza bez pośrednictwa przeciwciał przez te szczególne związki ekstraktów alergennych obejmuje składniki klasycznej drogi Cl, C4, C2 i, w szczególnych warunkach, C3. A zatem, miejscowa aktywacja dopełniacza przez modulujące związki z alergennych ekstraktów może prowadzić d” silnej, uwalniającej histaminę anafilotoksyny C3a i fragmentu C3b, kluczowego czynnika w regulacji komórkowego układu odpornościowego. Wykazano ponadto, że dopełniacz w surowicy osobników „atopowych” wykazuje tendencję do bycia bardziej wrażliwym na czynniki aktywujące, niż obserwowano w surowicach zdrowych osób kontrolnych [8].
Niespodziewanie zaobserwowaliśmy, że taniny i melanoidyny w alergennych ekstraktach są zdolne do aktywacji układu dopełniacza nawet w nieobecności antygenów. Stąd, czynniki te rzeczywiście wykazują właściwości adiuwantów dzięki tworzeniu czynników dopełniacza, takich jak (multiwalyncyjny) C3b, który zapewnia właściwe „wtórne” sygnały do proliferacji limfocytów B i stymulacji syntezy przeciwciał. Receptor tego C3b, CD21 błony zewnętrznej komórek B, sam jest ligandem dla lektyny CD23 na limfocytach B, która z kolei została zidentyfikowana jak” receptor Fc lgE ” niskim powinowactwie. Chociaż szczegóły łańcucha oddziaływań komórka T/komórka B i receptor dopełniacza pozostają poza zakresem tego dokumentu, wydaje się oczywiste, ze bodźce do syntezy przeciwciał lgE specyficznych wobec alergenu oraz do niespecyficznej wobec alergenu aktywacji dopełniacza mogą być ściśle powiązane [10], Ponieważ podwyzszone wytwarzanie lgE skierowanych przeciw alergenowi jest generalnie uważane za wyw”ływujący klinicznie przejαwiający się reakcje alergiczne, implikuje to zatem, że czynniki aktywujące dopełniacz, CD21 i CD23 w ekstraktach aler187 544 gennych przeznaczonych do immunoterapii i indukcji tolerancji są niepożądane i muszą zostać wyeliminowane, zanim w ogóle można próbować zakończonej powodzeniem indukcji anergii komórek T. Świadomość tego wstępnego warunku i jego praktyczne spełnienie są całkowicie nowe i nie mają precedensu we wcześniejszych pracach.
Poznanie co najmniej dwóch funkcjonalnie odrębnych związków organicznych w alergennych ekstraktach, tj. aktywujących dopełniacz tanin i melanoidyn (lub „adiuwantów”) z jednej strony, działających synergistycznie z antygenowymi składnikami (gliko)proteinowymi z drugiej, stanowi nowy i nieoczekiwany przełom w zrozumieniu zależnych od IgE chorób alergicznych u ludzi, co posiada ważne technologiczne reperkusje dla projektowania i wytwarzania nowych lekarstw. Uważa się, na przykład, że do produkcji wywołujących tolerancję kompozycji epitopu dla komórek T nie prowadzących do indukcji przeciwciał IgE, alergenny materiał wyjściowy musi zostać oczyszczony, jak tylko to możliwe, z czynników aktywujących dopełniacz.
Poza swoimi właściwościami aktywacji dopełniacza, taniny i melanoidyny wywierają wiele innych niepożądanych wpływów. Związki te adsorbują silnie do większości białek poprzez liczne wiązania wodorowe i oddziaływania hydrofobowe, w ten sposób ochraniając białka przed atakiem enzymatycznym. Przeciwnie, taniny i melanoidyny hamują szereg różnych enzymów działających w fizjologicznych wartościach pH obojętnego lub nieznacznie zasadowego, włącznie z proteinazami serynowymi trypsyną, chymotrypsyną i kalikreiną [11]. Ponieważ siły fizyczne uczestniczące w oddziaływaniach tanina/melanoidyna-białko odwracalnie spadają do zera przy wartościach pH poniżej 2,5, proteinazą z wyboru do enzymatycznego wytwarzania epitopów dla komórek T z alergennych makrocząsteczek jest enzym żołądkowy pepsyna, który przejawia optimum aktywności w pH 2. Przy tej wartości pH, taniny i melanoidyny (których maksymalna masa cząsteczkowa wynosi około 5 kDa) dysocjują od białek i mogą zostać usunęte przez diallzę lub ullt^rdiiltr^a^ji^. DllUego też, .est bezwzględme konieczne, aby proces trawienia enzymatycznego pepsyną w celu fragmentacji alergenu został poprzedzony przez etap dializy z podłoża kwaśnego (o pH niższym niż 2,5) w nieobecności enzymu, w celu usunięcia zakłócających tanin i/lub melanoidyn bez wpływania na struktury białek alergennych. Gdyby te polihydroksylowe substancje nie zostały usunięte przed procesem trawienia pepsyną, mogłyby one po zobojętnieniu ponownie wiązać się z pożądanymi peptydami dla komórek T i czynić je niedostępnymi w końcowym produkcie farmaceutycznym. Dlatego też, potencjalny materiał wyjściowy do fragmentacji enzymatycznej może zawierać „pozbawione pigmentów” alergeny przygotowane w pH 2 w nieobecności enzymu, a opisane szczegółowo w europejskim opisie patentowym numer Ep 0 662 080 BI. Taniny i/lub melanoidyny można usuwać na etapie dializy przez membrany o granicy przepuszczalności 5 kDa.
Jak opisano szczegółowo w europejskim opisie patentowym numer EP 0 662 080 BI, proces depigmentacji białek alergennych w rozcieńczonym roztworze kwasu solnego lub siarkowego o pH 2,0 ± 0,1 usuwa zasadniczą część (15-60% wagowych, zależnie od materiału źródłowego) rozpuszczonych składników o masie cząsteczkowej >10 kDa z ekstraktów alergennych przez dializę lub ultrafiltrację bezpośrednio z podłoża kwaśnego poprzez membrany o granicy przepuszczalności 10 kDa. Dlatego też, masy cząsteczkowe ulegających desorpcji składników pozostają w zakresie poniżej 10 kDa i obejmują one naturalne taniny, (eu)melaniny i melanoidyny, które normalnie posiadają masę cząsteczkową około 5 kDa. Jeśli tego stanowiącego środek ostrożności etapu kwaśnej dializy nie przeprowadzi się przed fazą trawienia, np. fazą trawienia dodaną pepsyną, tak jak nie wprowadzono go do procedur opisanych w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 4 469 667 oraz europejskim opisie patentowym numer EP 0113712 BI, zobojętnienie kwaśnego roztworu w przypadku pepsyny po hydrolizie w pH 2 powodować będzie odtwarzanie kompleksów taninapeptyd, jak dyskutowano powyżej, w ten sposób osłaniając pożądane epitopy dla komórek T przed późniejszym rozpoznawaniem przez komórkowy układ odpornościowy. Zaniechanie usuwania tanin i melanoidyn przed trawieniem enzymatycznym będzie również pozostawiać niezmienioną siłę aktywacji dopełniacza produktu końcowego i prowadzić do niepożądanej stymulacji syntezy IgE po zastosowaniu u ludzi.
187 544
Pomimo poprawnie przeprowadzonego procesu depigmentacji, chemicznie związane struktury polifenolowe i typu Maillarda można często nadal identyfikować chemicznie i spektroskopowo nawet na poddanych właściwej depigmentacji białkach alergennych [12]. Takie skoniugowane polifenolowe i węglowodanowe pochodne tworzą integralną część struktury molekularnej alergenów białkowych i nie mogą zostać usunięte w kwaśnym podłożu. Wykazano nawet, że takie niebiałkowe łańcuchy boczne mogą, nawet jako hapteny, tworzyć część miejsc epitopowych dla komórek B rozpoznawanych przez specyficzne przeciwciała IgE i IgG, jak przedstawiono w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 5 384 395 i europejskim opisie patentowym numer EP A 0 387 952. Rzeczywiście, eliminacja fizycznie zaadsorbowanych tanin i melanoidyn przez proces depigmentacji według europejskiego opisu patentowego numer EP 0 662 080 BI, pomaga w odmaskowywaniu tych skoniugowanych z białkami struktur haptenowych, prowadząc dla większości alergenów do niewielkiego wzrostu wiązania specyficznych przeciwciał IgE. Z drugiej strony, rozmieszczenie i gęstość haptenów na nośniku będącym antygenem białkowym mogą być takie, że określone pozbawione pigmentów preparaty zawierające składniki o masach cząsteczkowych >10 kDa (HMW-D) nie mogą łatwo ulegać hydrolizie enzymatycznej, jak to donoszono dla alergenów z pyłku Parietaria judaica [12]. W przeciwieństwie do tego, co założono w europejskim opisie patentowym numer EP 0113712 BI, stwierdzono, że łatwość enzymatycznego trawienia pepsyną jest różna wśród różnych pozbawionych pigmentów preparatów alergenów zawierających składniki o masach cząsteczkowych >10 kDa, co oznacza, że warunki hydrolizy enzymatycznej muszą zostać dostosowane zależnie od źródła alergenu. Jak przedstawiono w przykładach z Figury 1 niniejszego zgłoszenia patentowego, szybkość pojawiania się wolnych peptydowych grup aminowych, oznaczana z odczynnikiem ninhydrynowym podczas trawienia pepsyną, rzeczywiście wykazuje znaczne zróżnicowanie wśród różnych alergennych preparatów pyłku.
Dominujące struktury haptenowe, które, jak stwierdzono, włączone są do szkieletów białek alergennych, należą do grupy polihydroksylowych flawonoidów i innych polifenoli, które w warunkach utleniających tworzą silne wiązania tioeterowe z resztami cystein w makrocząsteczce białka, bądź stanowią produkty chemicznego przegrupowania heksoz lub pentoz związanych z grupami e-aminowymi łańcuchów bocznych lizyn [1]. Struktury haptenowe połączone poprzez zarówno atom S, jak i atom N(e), absorbują światło ultrafioletowe w zakresie 300-350 nm, gdzie absorpcja czystego białka jest znikoma. Jak zilustrowano w przykładach z Figury 2, rzeczywiście obserwuje się odwrotną zależność pomiędzy gęstością haptenów ocenianą w przybliżeniu przez spektroskopię w UV, a szybkością trawienia alergennych kompleksów hapten-białko pepsyną, jak mierzono poprzez uwalniane, reaktywne wobec ninhydryny, wolne grupy aminowe.
W niektórych przypadkach preparatów HMW-D o wysokiej oporności na pepsynę, metodami elektroforetycznymi można wykazać, że - pomimo małej ilości uwalnianych wolnych grup aminowych (Fig. 1) - fragmentacja jest nie mniej jednak widoczna dzięki utracie wykrywalnych składników białkowych. W przykładzie dotyczącym pyłku Parietaria, wyraźną fragmentację można również wykazać przez utratę siły aktywacji dopełniacza - ale nie wiązania IgE - dla fragmentów enzymatycznych (Fb-D) o współczynnik równy co najmniej 100. W świetle silnych redukujących właściwości elementów strukturalnych polifenol- lub lizyna-cukier, w niektórych przypadkach utlenianie może być warunkiem wstępnym wymaganym do pełnej eliminacji zarówno miejsc wiążących IgE, jak i aktywujących dopełniacz. Utlenianie preparatów HMW-D przed fragmentacją można prowadzić stosując szereg różnych czynników chemicznych, np. sole nadjodowe (patrz niżej). Jednakże, w celu ochrony możliwych węglowodanowych epitopów dla komórek T, metodą z wyboru jest utlenianie za pomocą napromieniowywania ultrafioletem, które, jak wykazano, zmniejsza zarówno siłę aktywacji dopełniacza, jak i wiązania IgE (13). Dlatego też, w przypadku preparatów HMW-D z pyłku niektórych chwastów, drzew i ziół, można wprowadzić dodatkowy etap utleniania po depigmentacji, ale przed fragmentacją (patrz poniżej).
Procedury enzymatycznej fragmentacji i (ewentualnie) utleniania według wynalazku można stosować do wszystkich znanych alergennych materiałów środowiskowych, domowych i pozadomowych, włącznie z roztoczami, owadami, pleśniami, pyłkiem rodzin traw, chwa187 544 stów i drzew, pyłami organicznymi w środowiskach zawodowych itp. Materiały te można ekstrahować i poddawać procesowi depigmentacji w sposób opisany, np., w europejskim opisie patentowym numer EP 0 662 080 BI, którego zawartość włączono w ten sposób do niniejszego opisu poprzez odnośniki literaturowe. Późniejszy właściwy wybór warUnków fragmentacji (wcześniejsze utlenianie, stosunek enzymu do substratu, okres hydrolizy enzymatycznej itp.) dla uzyskania degradacji proteolitycznej substancji alergennej w ekstrakcie może zależeć od wstępnej weryfikacji doświadczalnej stosownie do charakteru materiału źródłowego. Taki wybór jest czynnością rutynową dla specjalisty w tej dziedzinie i można go dokonać bez nadmiernego obciążenia.
Proponowane przygotowywanie naturalnych epitopów dla komórek T obejmuje szereg etapów, które przykładowo przedstawiono w procedurze opisanej w przykładzie. Ogólnie, sposób według wynalazku jest sposobem wytwarzania ekstraktu zapewniającego tolerancję do stosowania u osobnika w celu zapewnienia tolerancji wobec materiału alergennego, przy czym rzeczony sposób obejmuje:
a) ekstrakcję alergennego materiału źródłowego,
b) usuwanie materiału o masie cząsteczkowej niższej od 3,5 kDa, w ten sposób prowadząc do otrzymania frakcji HMW-N, ewentualnie liofilizację HMW-N,
c) usuwanie z frakcji tanin i melanoidyn, które są fizycznie połączone z materiałem alergenu w HMW-N, w ten sposób prowadząc do otrzymania pozbawionej pigmentów frakcji HMW-D wolnej od wolnych tanin i melanoidyn oraz nieskoniugowanych tanin i melanoidyn, ewentualnie liofilizację HMW-D,
d) degradację białka obecnego w HMW-D, w ten sposób tworząc fragmenty o masie cząsteczkowej pomiędzy 1 a 10 kDa, przy czym rzeczony produkt z etapu d) jest Fb-D, gdzie operacje z etapów a-d prowadzi się w sposób znany per se dla rzeczonych etapów.
Wynalazek obejmuje również ekstrakt alergennego materiału źródłowego, zawierający fragmenty alergenów, zachowujące swoje naturalne epitopy stymulujące limfocyty T, ale wolne od epitopów wiążących IgE, w maksymalnym stopniu pozbawione czynników aktywujących dopełniacz oraz bezpieczne do stosowania jako kompozycje do indukcji stanu anergii specyficznych komórek T i tolerancji immunologicznej u alergików. Ekstrakt według wynalazku może pochodzić ze źródeł alergennych wybranych spośród znanych środowiskowych, domowych i pozadomowych, materiałów alergennych, włącznie z owadami, roztoczami, pleśniami, pyłkiem traw, chwastów, kwiatów, krzewów lub drzew oraz materiałów alergennych w środowiskach zawodowych.
Ekstraktem takim jest korzystnie ekstrakt, w którym siła wiązania IgE fragmentów alergenów, wyrażana jako ilość zliofilizowanego materiału wymagana do 50% inhibicji wiązania IgE w warunkach standardowego oznaczenia, jest co najmniej 100 razy niższa, niż siła nietraktowanego ekstraktu w tym samym rozpuszczalniku i w tych samych warunkach.
Ekstraktem według wynalazku w każdym z wymienionych powyżej rozwiązań może być ekstrakt, w którym współczynnik stymulacji limfocytów T fragmentów alergenów wynosi 50150% w stosunku do tego dla nietraktowanego ekstraktu w tym samym rozpuszczalniku i w tych samych warunkach. W szczególności, ekstraktem według wynalazku jest ekstrakt, w którym fragmenty alergenów posiadają masę cząsteczkową pomiędzy 1 kDa a 10 kDa, jak określono przez dializę wodnego roztworu o pH .7,0 przez membrany o takich nominalnych granicach przepuszczalności. Ekstrakt według wynalazku jest pozbawiony wolnych lub zaadsorbowanych na białkach tanin, melanoidyn i innych pigmentów.
W skrócie, preparat możliwy do otrzymania zgodnie ze sposobem według wynalazku, jak ujawniono, również wchodzi w zakres wynalazku. Taki preparat według wynalazku będzie odpowiednio w farmaceutycznie dopuszczalnej postaci dawkowania w celu stosowania u ludzi i/lub zwierząt.
Stosowanie preparatu według wynalazku jako składnika aktywnego lekarstwa do leczenia osobnika z alergią, w celu indukcji tolerancji na naturalną substancję alergemny z której otrzymano preparat, również uważa się za odpowiednie rozwiązanie wynalazku.
Przykład ilustrujący ekstrakcję, depigmentację i fragmentację sposobem według wynalazku.
187 544
A. Przygotowywanie HMW-N.
Wysuszone alergenne materiały źródłowe, takie jak odtłuszczone proszki pyłku roślinnego, produkty zwierzęce, skończone hodowle roztoczy lub suszone ciała czystych roztoczy bądź ciała innych owadów, zawiesza się w roztworze 0,01 M buforu fosforanowego, pH 7,0, zawierającego 0,15 M NaCl (PBS). Ekstrakcję prowadzi się dwukrotnie z mieszaniem w chłodni w temperaturze +4°C, mianowicie najpierw w ciągu 4 godzin, po czym pozostałość po wirowaniu ponownie ekstrahuje się w ciągu 18 godzin i wiruje. Połączone ekstrakty dializuje się wobec 5 objętości wody destylowanej stosując układ Pellicon® wyposażony w membrany o nominalnej granicy przepuszczalności 10 kDa (nr kat. Millipore®, PLBC 000 05). Oddializowaną frakcję zatrzymywanych składników o masach cząsteczkowych >10 kDa suszy się następnie przez liofilizację, otrzymując nieoczyszczony produkt składników alergenu o masach cząsteczkowych >10 kDa, HMW-N. W wybranych przypadkach, mianowicie jeśli wiadomo, że istnieją „mniejsze” alergeny o masach cząsteczkowych niższych niż 10 kDa, membrany o granicy przepuszczalności można zastąpić membranami dializacyjnymi o granicy przepuszczalności 3,5 kDa.
B. Przygotowywanie HMW-D.
Szczegóły procedury depigmentacji sformułowano w europejskim opisie patentowym numer EP 0 662 081 BI. Krótko, zliofilizowany produkt HMW-N z A) rozpuszcza się w temperaturze pokojowej w wodzie destylowanej w stężeniu 10 mg/ml. Do roztworu tego dodaje się w temperaturze pokojowej i przy stałym mieszaniu 2 N HCL i, podczas zbliżania się do punktu końcowego, 0,1 N HC1 w celu obniżenia pH do 2,0 ±0,1; następnie kontynuuje się mieszanie w ciągu co najmniej 15 minut. Substancje chromoforowe lub „pigmenty” ulegające desorpcji w podłożu kwaśnym z HMW-N usuwa się następnie przez powtarzaną dializę lub ultrafiltrację w chłodni w temperaturze 4°C w ciągu co najmniej 17 godzin wobec kilku zmian wody destylowanej przez membrany o granicy przepuszczalności 10 kDa, dzięki czemu pH roztworu zatrzymywanych składników o masach cząsteczkowych >10 kDa wzrasta do wartości około 3,5. Roztwór zatrzymywanych składników po gruntownej dializie doprowadza się do pH 7,0 ±0,1 przez dodawanie 1,0-0,1 N NaOH. Zobojętniony roztwór ostatecznie wiruje się, przepuszcza przez jałowy sączek o średnicy porów 0,2 ąm i suszy przez liofilizację, otrzymując pozbawiony pigmentów alergenny produkt HMW-D.
C. Przygotowywanie HMW-Dox.
W prototypowej procedurze próbkę zlioilizowanego HMW-D rozpuszcza się w 0,05 M (50 mM) meta-nadjodanie sodowym w pH 5,3 i pozostawia z mieszaniem na 1 godzinę w temperaturze otoczenia. Następnie roztwór przepuszcza się w wodzie destylowanej przez małą kolumnę Sephadex® G25 i pierwsze frakcje eluatu wychodzące z kolumny łączy się i liofilizuje, otrzymując utleniony preparat HMW-Dox. Siłę działania utlenionych preparatów określa się przez porównanie z pierwotnymi produktami HMW-D pod względem zużywania hemolitycznego dopełniacza i hamowania wiązania specyficznych przeciwciał IgE, zgodnie z ustalonymi technikami. Przykład przypadku HMW-D z pyłku Parietaria judaica podano w tabeli I. Dla uniknięcia zanieczyszczenia pozostałościami środków chemicznych lub niepożądanymi produktami rozkładu, preferencyjnie jednakże należy traktować utlenianie HMW-D w roztworze wodnym przez napromieniowywanie światłem ultrafioletowym, jak opisano we wcześniejszej pracy (13).
D. Przygotowywanie enzymatycznych fragmentów Fb-D.
W proponowanej procedurze otrzymywania naturalnych peptydowych epitopów dla komórek T lub haptenów-peptydów pochodzących z trawienia białek, materiałami wyjściowymi są pozbawione pigmentów preparaty HMW-D, otrzymywane zgodnie ze sposobami opisanymi w B) oraz europejskim opisie patentowym numer EP 0 662 080 BI, lub HMW-Dox opisane w C). Procedura otrzymywania fragmentów enzymatycznych Fb-D z obu produktów wyjściowych jest identyczna i można jąopisać szczegółowo jak poniżej.
Zliofilizowany pozbawiony pigmentów materiał HMW-D (lub HMW-Dox) rozpuszcza się w 10 objętościach dwukrotnie destylowanej wody i przenosi do naczynia o podwójnych ścianach, umożliwiającego podczas okresu trawienia krążenie wody o temperaturze 37 ± 1°C
187 544 pomiędzy ścianami zewnętrzną i wewnętrzną z wykorzystaniem pompy perystaltycznej. Do roztworu tego dodaje się, z ciągłym mieszaniem, 2 N HCl w celu obniżenia pH do około 2,5. Następnie dodaje się enzym proteolityczny pepsynę w postaci immobiliowanej, sprzęgniętej z 4% usieciowaną Sepharose® (Sepharose-pepsin, Sigma Chemical Co., St. Louis, USA, nr kat. P-3286) w postaci suchego proszku w stosunku 4 jednostek aktywności pepsyny na mg HMW-D (tj. około 1:5 enzym/substrat w/w, bądź w innym, zależnie od źródła alergenu). Zawiesinę doprowadza się następnie do pH 2,0 ±0,1 przez dodawanie kroplami 0,1 N HC1 i mieszanie kontynuuje się w ciągu co najmniej 6 godzin w temperaturze 37 ± 1°C, utrzymując wartość pH mieszaniny na poziomie 2,0 ± 0,1 dzięki kontroli z zastosowaniem automatycznego pH-statu. Po zakończeniu okresu trawienia mieszaninę zobojętnia się do pH 7,0 stosując 2,0-0,1 NaOH, a następnie sączy przez membranę o średnicy porów 0,4 pm w celu usunięcia cząstek enzymu. Następnie dodaje się wodę destylowaną do uzyskania objętości końcowej dwukrotnie większej od tej pierwotnego roztworu, a następnie dializuje w układzie przepływu stycznego Minitan® wyposażonym w membranę Millipore o granicy przepuszczalności 10 kDa. Zbiera się płyn zewnętrzny (masa cząsteczkowa M <10 kDa), a odrzuca się płyn wewnętrzny, zawierający endo-fragmenty Fa-D o masach cząsteczkowych >10 kDa. W celu zilustrowania, w Tabeli I tego dokumentu podano niektóre szczegóły analityczne endo-fragmentów Fa-D o masach cząsteczkowych >10 kDa, w większości złożonych z heteropolisacharydów. Materiał M <10 kDa poddaje się następnie dalszemu etapowi dializy w Minitan z zastosowaniem membrany o granicy przepuszczalności 1 kDa, gdzie zachowuje się frakcję zatrzymywanych składników o masach cząsteczkowych >1 kDa, a odrzuca płyn zewnętrzny. Roztwór składników zatrzymywanych ostatecznie wyjaławia się przez sączenie przez membrany filtracyjne o średnicy porów 0,22 pm i liofilizuje, otrzymując pożądany produkt fragmentów 1 kDa>Fb-D<10 kDa.
Wydajności i właściwości spektroskopowe produktów wyjściowych HMW-N, preparatów pośrednich HMW-D (Iub HMW-Dox), niestrawionych produktów ubocznych Fa-D (w większości heteropolisacharydów o masach cząsteczkowych >10 kDa) oraz pożądanych produktów końcowych Fb-D przedstawiono zbiorczo w tabeli II dla szeregu reprezentatywnych alergennych materiałów źródłowych.
Kontrola procesu.
Przebieg trawienia enzymatycznego monitoruje się poprzez uwalnianie wolnych grup aminowych. W regularnych odstępach podczas procesu hydrolizy enzymatycznej z mieszaniny pepsyna/białko pobiera się próbki o objętości 0,5 ml, doprowadza do stężenia końcowego 0,4 mg/ml w 4 N buforze octanu sodowego, pH 5,5, a następnie ogrzewa w ciągu 15 minut temperaturze 100°C z 50 pl 2% ninhydryny w rozpuszczalnej metylocelulozie zbuforowanej octanem. Po schłodzeniu odczytuje się absorbancję przy długości fali 541 nm wobec próby odczynnikowej. Reprezentatywne przykłady kinetycznych krzywych trawienia opartych na uwalnianiu wolnych grup aminowych przedstawiono zbiorczo na Figurze 1.
Jak widać na Figurze 1, uwalnianie wykrywalnych wolnych grup aminowych dla niektórych preparatów alergennych może być dość niskie (np. Parietaria, Artemisia, Ambrosia). Jednakże, nie musi to oznaczać, że nie występuje fragmentacja pod wpływem pepsyny, ponieważ, z wyjątkiem pyłku Parietaria judaica [12], enzymatyczne fragmenty Fb-D tych alergennych produktów w znaczącym stopniu traciły swoją zdolność wiązania specyficznych przeciwciał IgE, tj. swoje epitopy dla komórek B (tabela II). Można przypuszczać, że odczynnik ninhydrynowy zostaje zablokowany przez fenolowe łańcuchy boczne peptydów·. Jednakże, ważnym punktem w kontroli produktu jest to, ze końcowe produkty fragmentów Fb-D należy sprawdzać pod względem utraty zdolności wiązania IgE i aktywacji dopełniacza, łącznie z nie obniżonymi właściwościami stymulacji komórek T.
Kontrola produktu końcowego.
Wiązanie specyficznych wobec alergenu przeciwciał IgE.
Zdolność końcowych produktów Fb-D do łączenia się ze specyficznymi przeciwciałami klasy IgE in vitro sprawdza się za pomocąjakichkolwiek ustalonych procedur hamowania, z zastosowaniem surowic specyficznie uczulonych pacjentów z alergią. Siła wiązania IgE fragmen12
187 544 tów, wyrażana jako ilość suchego materiału powodującego 50% hamowanie w warunkach standardowego oznaczenia, musi być co najmniej 100 razy niższa, niż siła macierzystego preparatu HMW-D lub HMW-Dox w identycznych warunkach, tj. obniżona do równej lub niższej od 1%o w stosunku do materiału wyjściowego przed fragmentacją. Niektóre reprezentatywne dane otrzymane dla nieutlenianych preparatów HMW-D przedstawiono zbiorczo w tabeli DI.
Aktywacja dopełniacza.
Zdolność końcowych produktów Fb-D do aktywacji układu dopełniacza in vitro ustala się w oznaczeniach hemolitycznych Iub immunoenzymatycznych, zgodnie z opublikowanymi procedurami (8, 13). Siła aktywacji dopełniacza fragmentów, wyrażana na przykład jako ilość suchego materiału powodującego 50% utraty hemolitycznego dopełniacza, musi być co najmniej 100 razy niższa, niż ta macierzystego preparatu HMW-D Iub HMW-Dox przy oznaczaniu w identycznych warunkach, tj. obniżona do równej Iub niższej od 1% w stosunku do materiału wyjściowego przed fragmentacją.
Stymulacja komórek T.
W celu weryfikacji możliwości stosowania końcowych produktów Fb-D jako aktywnych preparatów zachowujących zasadnicze epitopy dla komórek T, fragmenty Fb-D bada się pod względem ich zdolności do indukcji proliferacji limfocytów T wyizolowanych z krwi pacjentów ze specyficzną alergisą zgodnie z ustalonymi procedurami immunologicznymi. Współczynnik stymulacji komórek T przez finalne fragmenty powinien wynosić pomiędzy 50 a 150% w stosunku do macierzystego preparatu HMW-D. Figura 3 podsumowuje niektóre reprezentatywne dane dotyczące peptydowych fragmentów Fb-D otrzymanych przez fragmentację preparatu HMW-D wyizolowanego z hodowli wykazującego wysoką alergenność tropikalnego roztocza Blomia tropicalis.
Metody różne.
Wszystkie produkty końcowe Fb-D rutynowo poddaje się dodatkowym procedurom kontrolnym, na przykład przez ogniskowanie izoelektryczne w żelu poliakryloamidowym w obecności Ampholines® w zakresie pH 3-10, które, w przeciwieństwie do macierzystych preparatów HMW-D - nie ujawnia jakichkolwiek prążków składników wykrywalnych zwyczajnymi czynnikami wybarwiąjącymi białka. Elektroforetyczny rozdział w żelach poliakryloamidowych z zastosowaniem siarczanu sodowego dodecylu (SDS-PAGE) w obecności Tricine (N-2hydroksy-l,l-bis[hydroksymetyloetylo]glicyna) ujawnia wzory rozkładu prążków wybarwialnych błękitem Coomassie'go, które są całkowicie niepodobne do tych obserwowanych dla macierzystych preparatów HMW-D, i które można wykorzystywać do weryfikacji powtarzalności procesu wytwarzania.
Szereg danych analitycznych dla niektórych reprezentatywnych preparatów alergennych podano w tabelach II i III.
DOKUMENTACJA
Opisy patentowe.
* Primary-tcrnc compounds or allergens, which may be isolated from plant material as well as methods for their preparation and application.
Autor wynalazku: Berrens, L. Europejski opis patentowy numer A 0 387 952. Przyznany 1995 r.
* Method for the isolation af primary-traic compounds or allergens from plant material.
Autor wynalazku: Berrens, L. Opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 5 384
395. Data patentu: 24 stycznia 1995 r.
* A process for the purification of aqueous extracts containing allergenically active proteins, extracts obtainable according to this process as well their use.
Autor wynalazku: Berrens, L. Europejski opis patentowy numer EP 0 662 080 BI. Data przyznania: 5 lutego 1997 r. Data złozenia: 21.09.92.
* Polypeptide active pollen immunosupresant fraction.
187 544
Michael J.G., Pesce A.J. (autorzy wynalazku). Europejski opis patentowy numer EP 0113712 Bl, w oparciu o zgłoszenie międzynarodowe PCT/US82/00886, data złożenia 30.06.82 r., data publikacji opisu patentowegol5.03.89 r.
Odnośniki literaturowe
[1] Berrens L. The Chemistry of Atopic Allergens. Monographs in Allergy, tom 7 (Karger, Bazylea 1971).
[2] Shakib F. (Red.) Immunological Intervention Strategies in Allergy. Biochem. Soc. Trans. 1997; 25: 383-403.
[3] Van Neervm R.J.J., Ebner C., Yssel H., Kapsenberg M.L., Lamb J.R. T-cell responses to allergens: epitope-specificity and clinical relevance. Immunology Today 1996; 17: 526-32.
[4] Simons F.E.R., Imada M., Li Y., Watson W.T.A., HayGlass K.T. Fel d 1 peptides: Effect on skin tests and cytokine synthesis in cat-allergic human subjects. Int. Immunology 1996; 8: 1937-45.
[5] Nicodemus C., Philip G., Jones N., Hirani S., Norman P. Integrated clinical experience with tolerogenic peptides. Int. Arch. Allery Immunol. 1997; 113: 326-8.
[6] Litwin A., Pesce A., Michael J.G. Regulation of the immune response to allergens by immunosuppresive allergenic fragments. I. Peptide fragments of honeybee venom phospholipaseA2. Int. Arch. Allergy Appl. Immunol. 1988; 87: 361-6.
[7] Litwin A., Pesce A., Fischer, T., Michael M., Michael J.G. Regulation of the human immune response to ragweed pollen by immunotherapy. A controlled trial comparing the effect of immunosuppresive peptic fragments of short ragweed with standard treatment. Clin. Exp. Allergy 1991; 21: 457-65.
[8] Berrens L. The Atopen: A Rehabilitation. Ann. Allergy 1976; 36: 351-61.
[9] Francus T.G., Siskind G.W., Becter C.G. Role of antigen structure in the regulation of IgE isotype expression. Proc. natl. Acad. Sci. USA 1983; 80: 3430-4.
[10] Sutton B.J., Gould HJ. The human IgE network nature 1993; 366: 421-8.
[11] Berrens L. Digestion of atopic allergens with trypsin, a-chymotrypsin and pancreatic kallikrein, and influence of the allergens upon the proteolytic and esterolytic activity of these enzymes. Immunochemistry 1968; 5: 585-605.
[12] Gonzalez Romano M.L., Gallego M.T., berrens L. Extraordinary stability of IgEbinding Parietaria pollen allergens in relation to chemically bound flavonoids. Mol. Immunol. 1996; 33:1287-93.
[13] Barrens L., Henocq E., Radermecker M. Photoinactivated allergens. I. Preparation, physicochemical and biological properties. Clin. Allergy 1973; 3: 449-59.
Tabela I
Wpływ utleniania meta-nadjodanem na siły wiązania IgE i aktywacji dopełniacza pozbawionych pigmentów alergennych preparatów HMW-D z pyłku Parietaria judaica.
Produkt Hg w oznaczonych dla 50% hemolizy w oznaczeniu współczynnik obniżenia
HMW-D 0,49
HMW-Dox 12,36 25,2
Hg dla 50% hamowania wiązania współczynnik
IgE w teście obniżenia
HMW-D 1,5
HMW-Dox 4,12 2,7
187 544
Tabela II
Analizy peptydowych fragmentów alergenów
Źródło alergenu Frakcja (*) Wydajność z suchego pyłku/hodowli, % w/w 50% hamowania IgE (krążki) pg w teście 50% hamowania IgE (EIA) pg w teście
1 2 3 4 5
Ambrosia HMW-N 15,03 n.o. n.o
elatior HMW-D 8,59 72,04 0,2
Fa-D 4,52 1312,06 brak hamowania
Fb-D 0,75 brak hamowania brak hamowania
Betula HMW-N 2,67 n.o. 0,009
alba HMW-D 1,72 n.o. 0,011
Fa-D 0,87 n.o. 0,442
Fb-D 0,42 n.o. 3,162
Lolium HMW-N 8,88 n.o. 0,081
perenne HMW-D 5,07 0,81 0,012
Fa-D 2,50 324,00 5,51
Fb-D 1,20 854,00 138,70
Olea HMW-N 8,20 n.o. n o.
europea HMW-D 5,15 11,08 0,011
Fa-D 1,70 141,30 2,54
Fb-D 0,80 1077,00 17,61
Parietaria HMW-N 3,60 5,18 0,008
judaica HMW-D 1,85 3,82 0,0126
Fa-D 0,93 3,77 0,012
Fb-D 0,14 4,17 0,0102
D. perony- HMW-N 14,96 n o. n.o.
ssinus HMW-D 14,51 2,84 n o.
187 544
c.d.tabeli II
1 2 3 4 5
Fa-D 6,08 52,70 n.o.
Fb-D 2,59 452,20 n.o.
Blomia HMW-N 9,60 n.o. 0,0143
tropicalis HMW-D 5,70 n.o. 0,0072
Fa-D 3,40 n.o. 0,0085
Fb-D 1,20 n.o. 2,667
(*) Frakcje Fa-D zawierają nie ulegające strawieniu pozostałości o masach cząsteczkowych >10 kDa.
Fragmenty Fb-D o 1 kDa < M <10 kDa zawierają pożądane produkty końcowe.
Tabela II
Analizy peptydowych fragmentów alergenów
Źródło alergenu E(1%, 1 cm) (270 nm) pH 7,4 E(1%, 1 cm) (325-350 nm) pH 7 materiał ninhydryno-dodatni jako % równow. glicyny % węglowodanów metoda antronowa jako % galakozy
1 2 3 4 5
Ambrosia 58,64 38,24 n.o. n.o.
elatior 50,80 38,68 1,96 41,13
0,40 1,24 1,58 36,08
39,48 27,08 3,92 28,45
Betula 10,56 - n.o. n.o.
alba 6,92 - n.o. n.o.
5,13 - n.o. n.o.
6,83 - n.o. n.o.
Lohum 7,33 2,82 n.o. n.o.
perenne 7,95 2,90 3,70 35,41
1,87 0,73 2,67 56,48
7,59 1,63 7,70 8,25
Olea 51,04 29,02 n.o. n o
europea 24,16 10,82 4,37 25,37
11,14 5,62 2,97 42,09
187 544
c.d.tabeli II
1 2 3 4 5
11,84 4,90 7,89 8,47
Parietaria 76,20 41,68 5,44 n.o.
judaica 40,64 18,92 3,35 30,07
30,72 15,29 3,18 30,35
38,88 24,00 4,09 38,83
D perony- 11,14 n.o. n.o. n.o.
ssinus 10,08 n.o. 3,10 39,78
10,70 n.o. 1,69 64,60
8,55 n.o 2,02 20,27
Blomia 26,22 n.o 100 16,53
tropi ca lis 25,42 n.o 81,00 22,49
30,16 n.o. 70,00 24,07
17,12 n.o. 100 18,54
(*) Frakcje Fa-D zawierają nie ulegające strawieniu pozostałości o masach cząsteczkowych >10 kDa. Fragmenty Fb-D o 1 kDa < M <10 kDa zawierają pożądane produkty końcowe.
Tabela III
Współczynniki obniżenia siły wiązania IgE (reaktywności z epitopami dla komórek B) oznaczone poprzez hamowanie wiązania IgE ze specyficznych surowic ludzkich dla poszczególnych produktów alergenów z HMW-D* skoniugowanymi chemicznie z zastosowaniem bromku cyjanu krążkami bibuły („hamowanie RAST”). Przeliczone wobec względnej siły HMW-D = 1.
Źródło alergenu Frakcja
HMW-D>10 kDa FaD >10 kDa 1 kDa <FaD<10 kDa
1 2 3 4
Ambrosia
elatior 1 18 1500
Betula alba 1 169 1123
Lohum perenne 1 400 1054
Olea europaea 1 13 97
Artemisia
vulgaris** 1 8 61
Parietaria
judaica 1 1 1
D pterony-
187 544
c.d.tabeli III
1 2 3 4
ss mus 1 19 159
Blomia
tropicalis ** 1 1 370
* nieutleniane preparaty pozbawione pigmentów ** współczynniki obniżenia obliczone z oznaczeń immunoenzymatycznych w płytkach do mikromiareczkowania z powierzchnią studzienek opłaszczoną HMW-D.
Podpisy do figur
Figura 1: Kinetyka uwalniania reaktywnych wobec ninhydryny wolnych grup aminowych z szeregu reprezentatywnych alergennych preparatów HMW-D poddanych enzymatycznej hydrolizie pepsyną. Warunki: patrz tekst.
Figura 2: Odwrotna zależność pomiędzy podatnością na trawienie preparatów HMW-D pyłku pepsyną (tj. barwą ninhydryny po 6 godzinach hydrolizy w temperaturze 37°C i pH 2) oraz współczynnikami ekstynkcji E(1%, 1 cm) przy długości fali 325 nm na podstawie widm w ultrafiolecie w 0,01 M buforze fosforanowym, pH 7,0.
Figura 3: Proliferacja limfocytów T w hodowlach limfocytów obwodowych (inkorporacja radioaktywnej tymidyny, jednostki względne) z krwi (a) pacjentów ze specyficzną. alergią pacjentów oraz (b) zdrowych osobników kontrolnych z ujemnymi wynikami testów skórnych po stymulacji pozbawionym pigmentów preparatem HMW-D oraz fragmentami Fb-D przygotowanymi z ekstraktów Blomia tropicalis.

Claims (15)

1. Sposób wytwarzania ekstraktu do zapewniania tolerancji wobec materiału alergennego u osobnika, znamienny tym, że
a) ekstrahuje się alergenny materiał źródłowy;
b) usuwa się materiał o masie cząsteczkowej niższej niż 3500, prowadząc do otrzymania frakcji HMW-N, i ewentualnie liofilizuje się HMW-N;
c) z frakcji HMW-N usuwa się taniny i mełanoidyny, które są fizycznie połączone z materiałem alergenu w HMW-N, prowadząc do otrzymania pozbawionej pigmentów frakcji HMW-D wolnej od wolnych tanin i melanoidyn oraz nieskoniugowanych tanin i melanoidyn, i ewentualnie liofilizuje się HMW-D;
d) degradauje się obecne w frakcji HMW-D białka, tworząc fragmenty o masie cząsteczkowej pomiędzy 1000 a 10000, przy czym produkt z etapu d) stanowi Fb-D; i przy czym, ponadto przed etapem d) prowadzi się etap utleniania HMW-D w sposób znany per se, zapewniając frakcję HMW~Dox, w etapie d) przeprowadzając zatem raczej degradację HMWDox niż HMW-D.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że źródłowy materiał alergenny wybiera się ze znanych środowiskowych, domowych i pozadomowych materiałów alergennych, obejmujących owady, roztocza, pleśnie, pyłki traw, chwastów, kwiatów, krzewów i drzew, pyły organiczne w środowiskach zawodowych.
3. Sposób według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że etap a) obejmuje zawieszanie alergennego materiału źródłowego w buforze fosforanowym, a następnie w etapie b) prowadzi się dializę wobec wody destylowanej z zastosowaniem półprzepuszczalnej membrany o granicy przepuszczalności 3500.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap b) obejmuje usuwanie materiału o masach cząsteczkowych niższych niż 10000, jeśli wiadomo, że tak zwane „mniejsze” alergeny o masach cząsteczkowych poniżej 10000 są nieobecne w alergennym materiale źródłowym, w ten sposób otrzymując frakcję HMW-N.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że etap a) obejmuje zawieszenie alergennego materiału źródłowego w buforze fosforanowym, a następnie w etapie b) ekstrakcję wobec wody destylowanej z zastosowaniem dializy przy granicy przepuszczalności 10000.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap c) obejmuje etap depigmentacji, w którym pH obniża się do poziomu poniżej 2,5, po którym następuje etap zapewniający usuwanie wolnych tanin, melanoidyn i innych pigmentów, w ten sposób otrzymując preparat HMW-D pozbawiony takich związków, np. przez dializę z wykorzystaniem co najmniej jednej półprzepuszczalnej membrany o określonej przepuszczalności mas cząsteczkowych.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie c) przeprowadza się etap depigmentacji, w którym pH obniża się do poziomu poniżej 2,5, po którym następuje etap wystarczający do zapewnienia usunięcia z uzyskanej frakcji wolnych tanin, melanoidyn, otrzymując HMW-D pozbawiony wolnych tanin i melanoidyn, np. przez dializę przez membranę o granicy przepuszczalności 10000, i w ten sposób zachowując frakcję o masach cząsteczkowych poniżej 10000, po której następuje dializa przez membranę o granicy przepuszczalności 1000, zachowując frakcję o masach cząsteczkowych powyżej 1000.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie c) prowadzi się końcowy etap doprowadzania wartości pH roztworu HMW-D do pH obojętnego.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie d) prowadzi się enzymatyczną degradację białka.
10. SposóS według zastrz. 1, zn amienny tym, że etap d) obejmuje prote olrtyczną degradację kwaśną proteinazą, gdzie wybiera się właściwe warunki fragmentacji, zmienne zaleznie od charakteru materiału źródłowego i wybranej proteinazy.
187 544
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap d) obejmuje proteolityczną degradację kwaśną hydrolazą pepsyną.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap d) obejmuje proteolityczne rozszczepianie kwaśną proteinazą, po którym następuje zatrzymanie frakcji o masie cząsteczkowej niższej niz 10000, co można osiągnąć np. przez dializę przez membranę o granicy przepuszczalności 10000.
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że po etapie c), a przed etapem d) wprowadza się etap utleniania poprzez naświetlanie roztworu HMW-D światłem ultrafioletowym o długości fali 250 nm lub 360 nm.
14. Sposób według zastrz. 1, albo 2, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, znamienny tym, że etap utleniania po etapie c), a przed etapem d) obejmuje traktowanie HMW-D metanadjodanem sodowym, po którym następuje oczyszczanie w celu usunięcia nadmiaru czynnika utleniającego, np. przez sączenie molekularne.
15. Ekstrakt możliwy do otrzymania sposobem jak zdefiniowano w zastrz. 1-14, do stosowania jako składnik aktywny leku do leczenia osób z alergią za pomocą indukowania tolerancji wobec naturalnych substancji alergennych, z których pochodzi preparat.
PL97340293A 1997-10-30 1997-10-30 Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów PL187544B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL97340293A PL187544B1 (pl) 1997-10-30 1997-10-30 Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PCT/NL1997/000598 WO1999022762A1 (en) 1997-10-30 1997-10-30 Tolerogenic fragments of natural allergens
PL97340293A PL187544B1 (pl) 1997-10-30 1997-10-30 Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL340293A1 PL340293A1 (en) 2001-01-29
PL187544B1 true PL187544B1 (pl) 2004-07-30

Family

ID=19866218

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL97340293A PL187544B1 (pl) 1997-10-30 1997-10-30 Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów

Country Status (16)

Country Link
US (2) US6350590B1 (pl)
EP (2) EP2042192A3 (pl)
JP (1) JP3790099B2 (pl)
AT (1) ATE417626T1 (pl)
AU (1) AU729589C (pl)
BR (1) BR9714899A (pl)
CA (1) CA2307655C (pl)
CZ (1) CZ302352B6 (pl)
DE (1) DE69739174D1 (pl)
DK (1) DK1024829T3 (pl)
ES (1) ES2319341T3 (pl)
HU (1) HUP0004831A3 (pl)
IL (1) IL135881A0 (pl)
PL (1) PL187544B1 (pl)
PT (1) PT1024829E (pl)
WO (1) WO1999022762A1 (pl)

Families Citing this family (10)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
BR9714899A (pt) * 1997-10-30 2000-08-22 C B F Letti S A Processo para produzir um extrato provendo tolerância para aplicação a um indivìduo a fim de prover tolerância contra material alergênico, extrato de material de fonte alergênica, preparação, e,uso da mesma
WO2003020306A1 (fr) * 2001-08-29 2003-03-13 Kyogo Itoh Desensibilisants
EP1872792A1 (en) * 2006-06-29 2008-01-02 Biotech Tools S.A. A method for the production of hydrolyzed allergen
US20100278880A1 (en) * 2008-01-02 2010-11-04 Biotech Tools S.A. Pharmaceutical formulation for allergen preparation
EA027259B1 (ru) 2011-04-29 2017-07-31 Селекта Байосайенсиз, Инк. Наноносители, вырабатывающие иммунную толерантность, для антиген-специфического удаления т-эффекторных клеток
CN105263478A (zh) 2013-05-03 2016-01-20 西莱克塔生物科技公司 用于诱导免疫耐受的具有特定药效学有效持续期之免疫抑制剂与抗原的递送
EA201790534A1 (ru) 2014-09-07 2017-07-31 Селекта Байосайенсиз, Инк. Способы и композиции для ослабления иммунных ответов против вирусного вектора для переноса, предназначенного для генной терапии
CA3039101A1 (en) 2016-10-05 2018-04-12 Asit Biotech S.A. Prevention of allergy
US11426451B2 (en) 2017-03-11 2022-08-30 Selecta Biosciences, Inc. Methods and compositions related to combined treatment with antiinflammatories and synthetic nanocarriers comprising an immunosuppressant
CN114207440A (zh) 2019-06-04 2022-03-18 西莱克塔生物科技公司 聚乙二醇化尿酸酶的制剂和剂量

Family Cites Families (16)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US150389A (en) 1874-05-05 Improvement in combined paper-clips and letter-folders
GB1282163A (en) 1969-08-06 1972-07-19 Beecham Group Ltd Modified allergens and a process for their preparation
GB1492973A (en) 1974-02-16 1977-11-23 Beecham Group Ltd Process for preparing injectable compositions
GB1578348A (en) 1976-08-17 1980-11-05 Pharmacia Ab Products and a method for the therapeutic suppression of reaginic antibodies responsible for common allergic
US4338297A (en) 1980-02-19 1982-07-06 Michael Jacob G Polypeptide active pollen immunosuppressant fraction
EP0038154B1 (en) 1980-04-15 1983-09-21 Beecham Group Plc Allergens modified with polysarcosines
JPS58115120A (ja) 1981-12-28 1983-07-08 Nippon Oil Co Ltd ピツチ系炭素繊維の製造方法
ES2013359A6 (es) 1988-11-04 1990-05-01 Corporacion Biolog Farmaceutic Procedimiento para la fabricacion de alergenos inmunogenicos polimerizados.
NL8900652A (nl) 1989-03-16 1990-10-16 Leti Lab Primair-toxische stoffen of allergenen, isoleerbaar uit plantaardig materiaal, alsmede werkwijzen ter bereiding ervan en de toepassing ervan.
US5792506A (en) * 1991-10-12 1998-08-11 The Regents Of The University Of California Neutralization of food allergens by thioredoxin
AU675629B2 (en) * 1992-09-21 1997-02-13 Laboratorios Leti S.A. A process for the purification of aqueous extracts containing allergenically active proteins, extracts obtainable according to this process as well as their use
WO1994006821A1 (en) * 1992-09-21 1994-03-31 Laboratorios Leti S.A. A process for the purification of aqueous extracts containing allergenically active proteins, extracts obtainable according to this process as well as their use
FI972443L (fi) * 1994-12-07 1997-06-09 Novo Nordisk As Polypeptidi, jonka allergeenisuus on vähentynyt
CZ283615B6 (cs) * 1996-05-31 1998-05-13 Bioveta, A.S. Způsob výroby vakcín proti dermatofytózám zvířat a dermatofytických alergenů
BR9714899A (pt) * 1997-10-30 2000-08-22 C B F Letti S A Processo para produzir um extrato provendo tolerância para aplicação a um indivìduo a fim de prover tolerância contra material alergênico, extrato de material de fonte alergênica, preparação, e,uso da mesma
WO2004031961A1 (en) 2002-09-30 2004-04-15 Insignia Solutions Plc Efficient system and method for updating a memory device

Also Published As

Publication number Publication date
US6350590B1 (en) 2002-02-26
EP2042192A2 (en) 2009-04-01
IL135881A0 (en) 2001-05-20
AU729589C (en) 2001-08-30
CZ20001529A3 (cs) 2000-10-11
JP3790099B2 (ja) 2006-06-28
US20020086348A1 (en) 2002-07-04
PT1024829E (pt) 2009-03-18
AU729589B2 (en) 2001-02-08
BR9714899A (pt) 2000-08-22
JP2001521907A (ja) 2001-11-13
CA2307655C (en) 2005-05-24
DK1024829T3 (da) 2009-02-09
WO1999022762A1 (en) 1999-05-14
ES2319341T3 (es) 2009-05-06
HUP0004831A2 (hu) 2001-05-28
HUP0004831A3 (en) 2001-09-28
CZ302352B6 (cs) 2011-03-30
AU5883398A (en) 1999-05-24
EP1024829A1 (en) 2000-08-09
US6660495B2 (en) 2003-12-09
DE69739174D1 (de) 2009-01-29
ATE417626T1 (de) 2009-01-15
EP2042192A3 (en) 2009-05-27
EP1024829B1 (en) 2008-12-17
CA2307655A1 (en) 1999-05-14
PL340293A1 (en) 2001-01-29

Similar Documents

Publication Publication Date Title
King Chemical and biological properties of some atopic allergens
EP2140880B1 (en) Modification of allergens
EP0113712B1 (en) Polypeptide active immunosuppressant fraction
EP2853271B1 (en) Allergen extracts
PL187544B1 (pl) Wywołujące tolerancję fragmenty naturalnych alergenów
EP1267921B1 (en) Composition and method for the prevention and/or the treatment of der pii allergy
Ibarrola et al. Biological characterization of glutaraldehyde‐modified Parietaria judaica pollen extracts
JPH02138130A (ja) 重合されたアレルゲンの製造方法
JPH10505356A (ja) ヒトへの投与のための組成物および方法、抗原特異的免疫応答のダウンレギュレーションを行うことが可能なペプチド
KR100395446B1 (ko) 펩티드 및 그 용도
AU682669B2 (en) Allergenic extracts
RU2279888C1 (ru) Аллергоид из яда пчел для аллерген-специфической иммунотерапии больных с аллергическими реакциями на ужаление пчелами и способ его получения
US20100086568A1 (en) Modification of allergens
US20220110983A1 (en) Methods of purifying an allergen extract
RU2809823C2 (ru) Способы очистки экстракта аллергена
Alam et al. Production and properties of histamine-releasing factor of guinea pigs.
SPITZAUER et al. R. VALENTA,* T. BALL,* M. FOCKE,* B. LINHART,* N. MOTHES,* V. NIEDERBERGER

Legal Events

Date Code Title Description
LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20051030