PL191374B1 - Sposób wytwarzania termowiążącej przekładki międzywarstwowej - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania termowiaz acej prze- k ladki mi edzywarstwowej, znamienny tym, ze na przedniej stronie (2a) pod lo za przek lad- ki (2), wybranego spo sród tekstylnych i nietka- nych pod lo zy, osadza si e punktowe wypuk lo- sci (3) o sredniej grubo sci E z polimeru termo- topliwego zawieraj acego aktywator rodnikowy i pozbawionego fotoinhibitora, a nast epnie mo- dyfikuje si e w la sciwo sci fizykochemiczne ter- motopliwego polimeru, wybrane spo sród tem- peratury topnienia i lepko sci, za pomoc a bom- bardowania elektronami punktowych wypuk lo- sci (3) z jednej ze stron (2a, 2b) pod lo za (2) na zadan a gleboko sc e wnikania elektronów w punktowe wypuk lo sci (3) w odniesieniu do ich sredniej grubo sci E. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania termowiążącej przekładki międzywarstwowej.

Spośród wszystkich problemów, jakie napotyka się w dziedzinie termowiążących przekładek międzywarstwowych jeden z najbardziej drażliwych wymagających rozwiązania stanowi ryzyko przebicia międzywarstwowego podłoża podczas nanoszenia termowiążącej przekładki międzywarstwowej pod naciskiem na gorąco na część odzieży, która ma być wzmocniona. W rzeczywistości temperatura wybrana dla dokonania tego nanoszenia na gorąco musi umożliwiać stopienie punktowej wypukłości z polimeru tak, że ten stopiony polimer może rozpłynąć się i przykleić do powierzchniowych włókien i nitek odzież y. Jednakż e czę sto zdarza się , ż e takie rozpł ywanie dokonuje się nie tylko na powierzchni, ale polimer przeciska się przez włókna lub nitki i pojawia się na przeciwległej powierzchni podłoża przekładki. Nie wpływa to na estetykę, jeżeli przekładka nie jest widoczna i nie stanowi spodniej strony odzieży. W każdym przypadku skutkiem takiego przebicia jest miejscowy wzrost sztywności przekładki, a zatem i części odzieży, co może być skutkiem odwrotnym do pożądanego. Może to również wywoływać przywieranie do tkanin wyściółki, takich jak podszewka i do części nakładki wzmacniającej szew, co jest szkodliwe dla jakości odzieży.

Znane jest wytwarzanie termowiążącej przekładki międzywarstwowej, w której punktowe wypukłości termotopliwego polimeru składają się z dwóch nakładających się warstw, a mianowicie z pierwszej warstwy stykającej się z wierzchnią stroną podłoża przekładki i z drugiej warstwy naniesionej dokładnie nad pierwszą. Oczywiście składniki obu warstw są dobrane tak, że kiedy są nanoszone na gorąco pod naciskiem na część odzieży, tylko termotopliwy polimer z drugiej warstwy reaguje na działanie temperatury. W tym przypadku termotopliwy polimer może przenikać tylko w kierunku części odzieży, przenikanie w kierunku podłoża przekładki jest uniemożliwione przez pierwszą warstwę działającą do pewnego stopnia jako przeszkoda.

W praktyce ta dwuwarstwowa technika wykazuje niedogodnoś ci, w szczególnoś ci trudność w wykonaniu nałoż enia dwóch warstw i ryzyko rozdzielenia się tych dwóch warstw.

W celu przezwyciężenia tych niedogodności Zgłaszają cy ujawnił już w opisie patentowym FR 2 606 603 wykorzystanie środków chemicznych, działających na termotopliwy polimer z możliwością modyfikowania, co najmniej częściowo, jego chemicznej struktury, przynajmniej przy powierzchni styku z podłożem przekładki, tak żeby uniemożliwić termotopliwemu polimerowi wiązanie przez podłoże przekładki pod wpływem ciepła i/lub nacisku, i/lub pary. Środki chemiczne zaadoptowane do modyfikowania struktury chemicznej termotopliwego polimeru obejmują co najmniej jedną reaktywną substancję i co najmniej jeden środek aktywujący przystosowany do wywoływania, zapewnienia i dalszego postępu reakcji między reaktywną substancją i termotopliwym polimerem.

Ujawnione są różne typy reaktywnych substancji, a mianowicie produkty termoutwardzalne, żywice karbamidowe, w szczególności mocznikowo-formaldehydowe i melaminowo-formaldehydowe, proste cząsteczki lub polimery mające co najmniej jedną izocyjanianową grupę funkcyjną zablokowaną lub nie, proste cząsteczki lub polimery mające co najmniej jedną azyrydynową grupę funkcyjną, modyfikowane polimery mające co najmniej jedną reaktywną grupę funkcyjną, w szczególności grupę epoksy lub grupę winylową.

Spośród środków aktywujących ujawnione jest doprowadzanie ciepła, promieniowanie ultrafioletowe, bombardowanie elektronami. W szczególności środki aktywujące mogą być użyte w obecności katalizatorów. Bardziej precyzyjnie, kiedy środkiem aktywującym reakcję sieciowania termotopliwego polimeru i modyfikowanego polimeru z winylową reaktywną grupą funkcyjną jest promieniowanie ultrafioletowe, przyjmuje się, że ten ostatni przeszkadza w zetknięciu się produktów fotoinicjacji.

Zwłaszcza, gdy środkiem aktywującym jest bombardowanie elektronami jako środek aktywujący, zaleca się dodanie do mieszaniny termotopliwego polimeru i substancji reaktywnej czynnika fotoinhibitującego w celu ograniczenia postępu chemicznej reakcji modyfikacji.

Podłoże przekładki powleczone mieszaniną przechodzi przed źródłem fotonów lub elektronów umieszczonym po nie powleczonej stronie podłoża tak, że cząstki korzystnie bombardują otwory lub perforację podłoża, od strony przeciwległej do termotopliwego polimeru.

W praktyce okazało się niemoż liwe uzyskanie zadowalających wyników w warunkach opisanych w opisie patentowym FR 2 606 603 przez zastosowanie bombardowania elektronami jako ś rodka aktywującego, pomimo całego zainteresowania jakie budziła ta technika. Szczególnie trudno monitorować postęp reakcji chemicznej za pomocą czynnika fotoinhibitującego oraz działać na poziomie otworów i perforacji podłoża przekładki od strony przeciwnej do termotopliwego polimeru.

PL 191 374 B1

Celem wynalazku jest dostarczenie sposobu wytwarzania termowiążącej przekładki międzywarstwowej, wykorzystującego bombardowanie elektronami w celu zmodyfikowania struktury chemicznej termotopliwego polimeru, który pozwala na pokonanie wyżej wymienionych trudności.

Zgodnie z wynalazkiem sposób wytwarzania termowiążącej przekładki międzywarstwowej polega na tym, że na przedniej stronie 2a podłoża przekładki 2, wybranego spośród tekstylnych i nietkanych podłoży, osadza się punktowe wypukłości 3 o średniej grubości E z polimeru termotopliwego zawierającego aktywator rodnikowy i pozbawionego fotoinhibitora, a następnie modyfikuje się właściwości fizykochemiczne termotopliwego polimeru, wybrane spośród temperatury topnienia i lepkości, za pomocą bombardowania elektronami punktowych wypukłości 3 z jednej ze stron 2a, 2b podłoża 2 na zadaną głębokość e wnikania elektronów w punktowe wypukłości 3 w odniesieniu do ich średniej grubości E.

Zadaniem rodnikowego aktywatora jest wytwarzanie wolnych rodników umożliwiających zainicjowanie reakcji polimeryzacji samego termotopliwego polimeru. Podobnie działa czynnik fotoinicjujący ujawniony w opisie patentowym FR 2 606 603 przy wykorzystaniu promieniowania ultrafioletowego jako środka aktywującego. Rodnikowy aktywator nie jest zatem, mówiąc ściśle, substancją reaktywną w takim sensie jak to ujawniono w opisie patentowym FR 2 606 603.

Korzystnie, tym aktywatorem rodnikowym typu akrylowego jest w szczególności trójmetakrylan trójmetanolopropanu lub trójakrylan trójmetanolopropanu. Te dwa związki są monomerami z akrylową grupą funkcyjną i są wymienione w opisie patentowym FR 2 606 603.

Dzięki aktywatorowi rodnikowemu i nieobecności fotoinhibitora możliwe jest uzyskanie modyfikacji strukturalnej termotopliwego polimeru w ograniczonej grubości e każdej punktowej wypukłości termotopliwego polimeru na termowiążącej przekładce międzywarstwowej.

W pierwszym wariancie wykonania wynalazku korzystnie podwyż sza się temperaturę topnienia termotopliwego polimeru za pomocą bombardowania elektronami tylnej strony 2b podłoża przekładki 2, przy czym zadana głębokość e zawiera się między 10 i 50%, korzystnie między 10 i 20% średniej grubości E.

W drugim wariancie wykonania wynalazku korzystnie obniż a się temperaturę topnienia termotopliwego polimeru za pomocą bombardowania elektronami przedniej strony 2a podłoża przekładki 2, przy czym zadana głębokość e zawiera się między 50 i 90%, korzystnie między 80 i 90% średniej grubości E.

W każdym przypadku, każda punktowa wypukłość polimeru jest utworzona przez pojedyncze jednowarstwowe osadzenie i potem działanie bombardujące elektronami, omawiana warstwa przedstawia zróżnicowaną temperaturę topnienia i/lub lepkość między pierwszą dolną strefą, która styka się z tekstylnym podłożem i która ma daną temperaturę topnienia i/lub lepkość, a drugą górną strefą, która ma temperaturę topnienia lub lepkość mniejszą niż termotopliwy polimer z pierwszej strefy.

Kiedy termowiążąca przekładka międzywarstwowa jest nanoszona na część odzieży pod naciskiem na gorąco, to właśnie druga strefa, która styka się z częścią odzieży i która wykazuje najniższą temperaturę topnienia będzie najbardziej reagować na działanie ciepła, podczas gdy pierwsza strefa, która ma wyższą temperaturę topnienia nie reaguje wcale lub reaguje w mniejszym stopniu. W rezultacie ta pierwsza strefa służy do pewnego stopnia jako przeszkoda dla przeciskającego się termotopliwego polimeru z drugiej strefy.

Niezależnie od wariantu wykonania temperatury topnienia i/lub lepkości zmieniają się stopniowo z grubością punktowej wypukłości. W rezultacie nie ma ryzyka rozdzielenia się lub rozwarstwienia między dwiema warstwami o różnej gęstości, jak to ma miejsce przy realizacji techniki dwuwarstwowej, w której każda punktowa wypukłość jest złożona z dwóch warstw o różnej twardości stanowiąc zawsze punkt najbardziej narażony na pęknięcie między warstwami.

Należy zauważyć, że wiązka elektronów wytwarzana przez przemysłowe wyrzutnie elektronowe nie zapewnia jednorodnego działania na różnej głębokości w danej substancji. W miarę jak wiązka elektronów wnika do wnętrza substancji, ilość elektronów, czyli dawka zmniejsza się stopniowo z grubością aż osiągnie zero przy danej grubości, która jest funkcją napięcia przyspieszającego wiązkę elektronów. Na przykład, dla wyrzutni elektronowej, której napięcie przyspieszające wynosi 150 kV uważa się, że dawka elektronów jest zatrzymywana przez materiał o gęstości 1 na grubości 200 μm. W tym przypadku, dla grubości rzędu 130 μm dawka ta jest nadal rzędu 50%.

Zgłaszający ustalił, że w celu uzyskania modyfikacji właściwości fizykochemicznych termotopliwego polimeru takiej, że dolna warstwa punktowej wypukłości staje się przeszkodą zapobiegającą przebiciu termowiążącej przekładki międzywarstwowej, niezbędne jest określanie dawką elektronów,

PL 191 374 B1 które docierają do rodnikowego aktywatora. Dlatego też dobieranie głębokości wnikania elektronów, jak zapewnia sposób według wynalazku, jest ukierunkowane na znalezienie odpowiedniej dawki elektronów zdolnych do wnikania do ograniczonej grubości e termotopliwego polimeru, to jest do grubości, dla której modyfikacja właściwości fizykochemicznych jest poszukiwana.

Przemysłowe wyrzutnie elektronowe są znormalizowane i nie jest możliwa łatwa zmiana napięcia przyspieszającego takiej wyrzutni. Dlatego też korzystnie na drodze wiązki elektronów stosuje się filtr zmniejszający głębokość wnikania elektronów. Głębokość wnikania wiązki elektronów do wnętrza punktowych wypukłości termotopliwego polimeru zmniejsza się poprzez wstawienie filtru między źródło wiązki elektronów a podłoże przekładki.

Skutkiem działania tego filtru jest sztuczne zmniejszenie grubości wnikania wiązki elektronów do wnętrza termotopliwego polimeru i tym samym precyzyjne dobranie rzeczywiście skutecznej głębokości wnikania.

Rodzaj stosowanego filtru, którym w szczególności może być arkusz papieru, a zwłaszcza dobór jego grubości, zależy od materiału stanowiącego podłoże przekładki i grubości e, na której pożądana jest modyfikacja właściwości fizykochemicznych. Na przykład, dla wyrzutni elektronowej, której napięcie przyspieszające wynosi 150 kV wstawiony jest filtr z papieru o gramaturze około 50 do 60 g/m².

Korzystnie stosuje się napięcie przyspieszające wiązkę elektronów wynoszące co najmniej

100 kV, a filtr wstawiony na drodze wiązki elektronów odpowiada zmniejszeniu głębokości wnikania zawartej między 50 i 100 μm.

Korzystnie jako filtr stosuje się papier o gramaturze między 50 i 100 g/m².

Korzystnie warunki działania wyrzutni elektronowej oraz ilość aktywatora rodnikowego dobiera się tak, że temperatura topnienia termotopliwego polimeru, w strefie poddanej bombardowaniu elektronami, ma odchylenia w dół i w górę rzędu 10 do 20°C.

Dla lepszego zrozumienia omawianych niżej dwóch przykładów wykonania termowiążącej przekładki międzywarstwowej, której punktowe wypukłości z jednowarstwowego termotopliwego polimeru wykazują zróżnicowane temperatury topnienia, przedkłada się rysunek, na którym:

fig. 1 przedstawia schematycznie termowiążącą przekładkę międzywarstwową w widoku z góry w znacznym powiększeniu; a fig. 2 przedstawia schematycznie omawianą przekładkę w przekroju przez punktową wypukłość polimeru.

Na termowiążącą przekładkę międzywarstwową 1 składają się podłoże 2 i punktowe wypukłości 3 z termotopliwego i termowiążącego polimeru. Podłoże może być zarówno odpowiednim tekstylnym podłożem typu tkaniny, dzianiny na osnowie lub dzianiny wątkowej, jak i materiałem nietkanym. Punktowe wypukłości 3 termotopliwego polimeru są osadzone na całej lub na części powierzchni na jednej z dwóch stron podłoża 2, zwanej stroną przednią. Stroną przednią jest ta strona, którą nanosi się na tylną stronę zabezpieczanej lub wzmacnianej części odzieży.

Stosuje się znane termotopliwe polimery, wybrane spośród poliamidów, polietylenów, poliuretanów, poliestrów, żywic karbamidowych itd. Można stosować również kopolimer. Istotne jest, aby polimer reagował miejscowym stopieniem i przywieraniem do włókien i nitek tylnej strony części odzieży w temperaturze nanoszenia na gorąco i pod ciśnieniem.

Punktowe wypukłości z polimeru nanosi się w sposób konwencjonalny w postaci wodnej zawiesiny, która jest następnie poddawna obróbce termicznej tak, żeby odparować rozpuszczalnik i zaglomerować ponownie cząstki termotopliwego polimeru oraz połączyć je z podłożem. Punktowe wypukłości polimeru osadza się konwencjonalną techniką, w szczególności techniką obrotowego sitodruku lub podobną.

Korzystnie termotopliwy polimer i aktywator rodnikowy w postaci proszków miesza się, topi się, wytłacza się i kruszy się, z wytworzeniem proszku, który rozcieńcza się z wytworzeniem wodnej zawiesiny w postaci pasty, którą osadza się na przedniej stronie podłoża przekładki jako punktowe wypukłości z polimeru.

W praktyce, punktowe wypukłości polimeru na powierzchni podłoża przekładki stanowią ilość rzędu 5 do 20 g/m² w zależności od rodzaju podłoża. Wodna zawiesina termotopliwego polimeru zawiera również aktywator rodnikowy, to jest związek, który jest zdolny utworzyć wolne rodniki pod wpływem bombardowania elektronami i jest pozbawiona czynnika fotoinhibitującego.

Jako przykład nie stanowiący ograniczenia wynalazku można wymienić aktywator typu akrylowego, taki jak trójmetakrylan trójmetanolopropanu lub trójakrylan trójmetanolopropanu. Ilość aktywatoPL 191 374 B1 ra rodnikowego do termotopliwego polimeru zawiera się między 5 i 20% wagowych, w przeliczeniu na wagę polimeru termotopliwego.

Korzystnie jako termotopliwy polimer stosuje się polietylen o wysokiej gęstości, a jako aktywator rodnikowy stosuje się trójmetakrylan trójmetanolopropanu w ilości 5 do 20% wagowych w stosunku do polietylenu o wysokiej gęstości.

Korzystnie punktowe wypukłości z termotopliwego polimeru zawierają ponadto polimer utwardzalny pod działaniem bombardowania elektronami lub aktywatora rodnikowego.

P r z y k ł a d 1

W pierwszym przykł adzie wykonania nakł ada się wodną zawiesinę termotopliwego polimeru, poddaje się następnie obróbce termicznej w celu odparowania zawartej w zawiesinie wody i skupienia mieszaniny termotopliwego polimeru i aktywatora, po czym tylną stronę 2b podłoża przekładki 2, to jest stronę, która nie zawiera punktowych wypukłości 3 polimeru, poddaje bombardowaniu elektronami. Elektrony przechodzą przez nitki lub włókna 4 podłoża 2 i wnikają w punktowe wypukłości polimeru 3, gdzie napotykają aktywator rodnikowy. Pod wpływem tych elektronów aktywator rodnikowy wytwarza wolne rodniki, które rozwijają reakcję sieciowania w strefie 3a termotopliwego polimeru.

W tym wariancie przykładu wykonania, głębokość wnikania elektronów oraz ilość i wybór aktywatora są określone tak, że pożądana modyfikacja właściwości fizykochemicznych, a mianowicie podwyższenie temperatury topnienia lub lepkości termotopliwego polimeru, zachodzi tylko w strefie 3a termotopliwego polimeru, który styka się lub jest w bezpośredniej bliskości włókien lub nitek 4 podłoża poddanego działaniu elektronów. Figura 2 pokazuje schematycznie za pomocą przerywanej linii 5 rozdzielenie pierwszej strefy 3a o zmodyfikowanej strukturze od drugiej strefy 3b o niezmodyfikowanej strukturze. W rzeczywistości działanie zmienia się stopniowo z grubością punktowej wypukłości. Pod kontrolowanym działaniem bombardowania elektronami powstaje takie samo zróżnicowanie wraz z grubością w każdej punktowej wypukłości polimeru 3. To zróżnicowanie spowodowane pewnym usieciowaniem, w tym pierwszym przykładzie przekłada się na podwyższenie temperatury topnienia termotopliwego polimeru stanowiącego pierwszą strefę 3a, z pozostającą niezmienioną temperaturą topnienia przez całą drugą strefę 3b, niezmodyfikowaną znacząco przez działanie elektronów.

Należy zauważyć, że każda punktowa wypukłość termotopliwego polimeru, w którą wnikają elektrony stanowi ośrodek stały. W rezultacie reakcje sieciowania wywołane dzięki wolnym rodnikom postępują w głąb bardzo nieznacznie w przeciwieństwie do tego co mogłoby zachodzić w ośrodku ciekłym.

Kiedy termowiążąca przekładka międzywarstwowa 1 jest nanoszona pod ciśnieniem na gorąco na część odzieży w temperaturze zwykle stosowanej do rozważanego termotopliwego polimeru, tylko druga strefa 3b każdej punktowej wypukłości 3 reaguje na temperaturę, to jest wykorzystuje swoją siłę przywierania przez wtopienie termotopliwego polimeru. W związku z podwyższeniem temperatury topnienia polimeru z pierwszej strefy 3a, temperatura nanoszona jest niewystarczająca, aby spowodować jego stopienie. Zatem, podczas nanoszenia pod ciśnieniem polimer z drugiej strefy 3b nie może przecisnąć się przez włókna lub nitki 4 podłoża 2 ze względu na uniemożliwienie takiego przeciskania przez pierwszą strefę 3a punktowej wypukłości 3, która nie reaguje na temperaturę i działa jak przeszkoda.

Zatem, działanie takiej przeszkody może być skuteczne bez nadmiernego obniżenia przywierającego działania każdej punktowej wypukłości 3, warunki działania, a w szczególności głębokość wnikania elektronów, są określone tak, że względna grubość pierwszej strefy 3a zawiera się między 10 i 50% cał kowitej gruboś ci punktowej wypukł o ś ci polimeru 3, a korzystnie mię dzy 10 i 20%.

Jako termotopliwe polimery użyte były poliamidy lub polietyleny o wysokiej gęstości, lub poliuretany, a jako aktywatory rodnikowe, trójmetakrylan trójmetanolopropanu lub trójakrylan trójmetanolopropanu w ilości 5 do 20% wagowych masy polimeru. Termotopliwy polimer był osadzany na podłożu przekładki w ilości 9 do 16 g/m². Użyta została wyrzutnia elektronowa o dawkach zawartych między 10 i 75 kGy i o napięciach przyspieszających 100 do 200 kV. Głębokość wnikania elektronów była dopasowywana przez wstawianie filtrów z papieru mającego gramaturę między 50 i 100 g/m².

Najlepsze wyniki uzyskano dla mieszaniny: polietylen o wysokiej gęstości jako polimer i trójmetakrylan trójmetanolopropanu jako aktywator, z tym ostatnim obecnym w ilości rzędu 20% wagowych w stosunku do termotopliwego polimeru, którą to mieszaninę przygotowano począ tkowo jako zawiesiną wodną służącą do osadzania punktowych wypukłości polimeru. Te najlepsze wyniki otrzymano wykorzystując dawkę elektronów 50 kGy i filtr 56 g/m². Testy siły wiązania pokazały zasadnicze podwyższenie sił wiążących, w tych samych warunkach i w tej samej temperaturze, w stosunku do próbki

PL 191 374 B1 kontrolnej nie poddanej bombardowaniu elektronami. Co więcej, przeprowadzono testy przenikania, w których próbka przekładki międzywarstwowej jest złożona sama ze sobą, tak żeby dwie tylne strony nie pokryte punktowymi wypukłościami termotopliwego polimeru stykały się ze sobą i po przyłożeniu ciśnienia w temperaturze od 150 do 170°C mierzona jest siła potrzebna do rozdzielenia tych dwóch powierzchni. Te testy pokazały faktyczny zanik sił rozdzielania, wskazujący na przenikanie termotopliwego polimeru przez podłoże przekładki dla próbek poddanych bombardowaniu elektronami. Przeciwnie, te siły rozdzielania pozostały znaczące dla próbki kontrolnej nie poddanej bombardowaniu elektronami; dla temperatury nanoszenia 150°C były one rzędu 25 do 30% sił wiążących, to jest sił potrzebnych do rozdzielenia przedniej strony próbki naniesionej na artykuł służący za odnośnik.

Możliwe jest zmniejszenie względnej ilości aktywatora rodnikowego w stosunku do termotopliwego polimeru wprowadzając operację uprzedniego mieszania dla zapewnienia bliższego kontaktu między aktywatorem rodnikowym i termotopliwym polimerem. W tym celu termotopliwy polimer i aktywator rodnikowy są mieszane w postaci proszków i mieszanina ta jest poddawna kolejnym operacjom topienia, wytłaczania i kruszenia, tak żeby otrzymać proszek, który jest następnie umieszczany w wodnej zawiesinie tworząc pastę służącą do osadzania punktowych wypukłości termotopliwego polimeru na przedniej stronie podłoża przekładki.

Należy ponadto zauważyć, że efekt podwyższenia temperatury topnienia termotopliwego polimeru może być również uzyskany przez dodanie do zawiesiny polimeru wypełniacza utwardzającego, to jest wypełniacza, który pod działaniem bombardowania elektronami będzie nieodwracalnie polimeryzował i twardniał, w rezultacie nie reagując już dłużej na temperaturę, jak to ma miejsce w przypadku termotopliwego polimeru. Monomery akrylowe tworzą część utwardzalnych wypełniaczy. Zatem, jeżeli jest to sam aktywator rodnikowy typu akrylowego, może on również w części stanowić utwardzalny wypełniacz.

P r z y k ł a d 2

W tym przykładzie wykonania bombardowanie elektronami jest dokonywane na przedniej stronie 2a podłoża 2. Warunki działania przy bombardowaniu elektronami, termotopliwe polimery i aktywatory są wybrane tak, aby miały przeciwny skutek niż ten z przykładu pierwszego, a mianowicie żeby obniżały temperaturę topnienia i/lub lepkość polimerów pod działaniem bombardowania elektronami. Oprócz tej różnicy, wyżej podane rozważania pozostają ważne.

W tym przypadku temperatura topnienia kopolimeru wynosząca 140°C jest w strefie poddanej działaniu promieniowania bombardujących elektronów sprowadzana do temperatury 100/120°C.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania termowiążącej przekładki międzywarstwowej, znamienny tym, że na przedniej stronie (2a) podłoża przekładki (2), wybranego spośród tekstylnych i nietkanych podłoży, osadza się punktowe wypukłości (3) o średniej grubości E z polimeru termotopliwego zawierającego aktywator rodnikowy i pozbawionego fotoinhibitora, a następnie modyfikuje się właściwości fizykochemiczne termotopliwego polimeru, wybrane spośród temperatury topnienia i lepkości, za pomocą bombardowania elektronami punktowych wypukłości (3) z jednej ze stron (2a, 2b) podłoża (2) na zadaną głębokość e wnikania elektronów w punktowe wypukłości (3) w odniesieniu do ich średniej grubości E.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podwyższa się temperaturę topnienia termotopliwego polimeru za pomocą bombardowania elektronami tylnej strony (2b) podłoża przekładki (2), przy czym zadana głębokość e zawiera się między 10 i 50%, korzystnie między 10 i 20%, średniej grubości E.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że obniża się temperaturę topnienia termotopliwego polimeru za pomocą bombardowania elektronami przedniej strony (2a) podłoża przekładki (2), przy czym zadana głębokość e zawiera się między 50 i 90%, korzystnie między 80 i 90%, średniej grubości E.
4. 4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że na drodze wiązki elektronów stosuje się filtr zmniejszający głębokość wnikania elektronów.
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że stosuje się napięcie przyspieszające wiązkę elektronów wynoszące co najmniej 100 kV, a filtr wstawiony na drodze wiązki elektronów odpowiada zmniejszeniu głębokości wnikania zawartej między 50 i 100 μm.

   PL 191 374 B1
6. 6. Sposób wedł ug zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, ż e jako filtr stosuje się papier o gramatu₂ rze między 50 i 100 g/m.
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako aktywator rodnikowy stosuje się monomer typu akrylowego, zwłaszcza wybrany spośród trójmetakrylanu trójmetanolopropanu i trójakrylanu trójmetanolopropanu.
8. 8. Sposób wedł ug zastrz. 7, znamienny tym, ż e jako termotopliwy polimer stosuje się polietylen o wysokiej gęstości, a jako aktywator rodnikowy stosuje się trójmetakrylan trójmetanolopropanu w iloś ci 5 do 20% wagowych w stosunku do polietylenu o wysokiej gę stoś ci.
9. 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że termotopliwy polimer i aktywator rodnikowy w postaci proszków miesza się, topi się, wytłacza się i kruszy się, z wytworzeniem proszku, który rozcieńcza się z wytworzeniem wodnej zawiesiny w postaci pasty, którą osadza się na przedniej stronie podłoża przekładki jako punktowe wypukłości z polimeru.
10. 10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że modyfikuje się temperaturę topnienia w strefie poddanej bombardowaniu elektronami o 10 do 20°C.
11. 11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że punktowe wypukłości z termotopliwego polimeru zawierają ponadto polimer utwardzalny pod działaniem bombardowania elektronami lub aktywatora rodnikowego.