PL192009B1

PL192009B1 - Plaster do stosowania miejscowego, zawierający niesteroidowy środek przeciwreumatyczny

Info

Publication number: PL192009B1
Application number: PL345535A
Authority: PL
Inventors: Walter Müller
Original assignee: Lohmann Therapie Syst Lts
Priority date: 1998-07-09
Filing date: 1999-07-06
Publication date: 2006-08-31
Also published as: JP2002520270A; EP1094796B1; EP1094796A1; PL345535A1; HUP0103715A2; CN1222280C; CA2336732A1; BR9911981A; ATE251900T1; CZ290992B6; RU2212232C2; HUP0103715A3; IL140744A; CA2336732C; WO2000002539A1; DE59907381D1; CZ2001118A3; ES2212584T3; HU227839B1; NZ509216A

Abstract

1. Plaster do stosowania miejscowego, zawieraj acy niesteroidowy srodek przeciwreuma- tyczny z wolnymi grupami karboksylowymi jako substancj e czynn a, sk ladaj acy si e z - oboj etnej w stosunku do substancji czynnej warstwy tylnej z materia lu elastycznego przy- najmniej w jednym kierunku, - samoprzylepnej, zawieraj acej substancj e czynn a warstwy matrycowej na bazie kleju poli- akrylanowego, usieciowanego wielowarto sciowymi jonami metalu, zawieraj acego wolne grupy karboksylowe, przy czym matryca zawiera kwas t luszczowy, - usuwalnej przed u zyciem folii ochronnej, znamienny tym, ze zawieraj aca substancje czynn a matryca jest jednowarstwowa i wolna od grup hydroksylowych, a warstw e tyln a stanowi - elastyczna tkanina poliestrowa lub dzianina poliestrowa, albo - w lóknina, tkanina lub dzianina z politereftalanu etylenu, albo - elastyczna pianka o zamkni etych porach. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest plaster do stosowania miejscowego, zawierający niesteroidowy środek przeciwreumatyczny.

Dużą grupę tak zwanych niesteroidowych środków przeciwreumatycznych stanowią substancje czynne będące pochodnymi kwasu octowego lub kwasu propionowego.

Przykładowymi pochodnymi kwasu octowego są, bez ograniczania się do nich, indometacyna, acemetacyna, tolmetyna, diklofenak i lonazolak; przykładowymi pochodnymi kwasu propionowego (profeny) są ibuprofen, flurbiprofen, fenoprofen, ketoprofen, naproksen i tiaprofen.

Wolne grupy karboksylowe mają dla działania tej grupy związków o tyle znaczenie, że prowadzą one do zwiększenia ilości substancji czynnej w zapalnych tkankach o obniżonej wartości pH.

W przypadku podawania doustnego często stosuje się jednak nie wolne kwasy, lecz ich sole, ze względu na ich lepszą rozpuszczalność w środowisku wodnym. Do podawania miejscowego bardziej odpowiednie są wolne kwasy, ponieważ elektrycznie obojętne substancje lepiej przenikają przez warstwę rogową naskórka ludzkiej skóry niż elektrycznie naładowane sole.

W przypadku wszystkich wyżej wymienionych substancji jako działanie uboczne opisano występowanie dolegliwości żołądkowych i krwawień w obszarze żołądkowo-jelitowym. Korzystne jest zatem przy dolegliwościach miejscowych podawać te substancje nie ogólnoustrojowo, lecz miejscowo.

Takimi dolegliwościami są np. zapalno-reumatyczne choroby stawów i kręgosłupa, obrzmienia i zapalenia części miękkich w pobliżu stawów, sztywność barku, bóle krzyża, lumbago, jak również uszkodzenia spowodowane uprawianiem sportu lub nieszczęśliwymi wypadkami.

Do podawania miejscowego można stosować żele, maści lub samoprzylepne plastry. W porównaniu do maści i żeli samoprzylepne plastry mają tę zaletę, że nie ulega zabrudzeniu odzież i że plaster przy odpowiednim nałożeniu trzeba nakładać tylko raz na 1 - 2 dni.

Plaster do miejscowego nakładania na bolące miejsca składa się na ogół z zawierającej substancje czynną samoprzylepnej warstwy zwanej matrycą, często tekstylnej warstwy tylnej i warstwy ochronnej dla matrycy, usuwalnej przed użyciem plastra.

Wielkość takiego plastra jest uwarunkowana tylko miejscowym działaniem w miejscu nałożenia i wynosi od około 70 cm², aż do około 250 cm². Oznacza to, że fizyczne właściwości warstwy tylnej odgrywają ważną rolę dla właściwości użytkowych, związanych z noszeniem plastrów. W szczególności przy stosowaniu w obszarze stawów okazało się, że warstwa tylna musi być elastyczna przynajmniej w jednym kierunku, aby zapewnić dobre przyklejenie w tym obszarze, a poza tym nie ograniczać nadmiernie możliwości poruszania. Materiały typu folii są albo nieelastyczne, albo jeśli są elastyczne, to są wytworzone z materiałów nieobojętnych w stosunku do składników matrycy plastra.

Ponadto w przypadku folii, w zależności od wybranych materiałów, często problemem jest przepuszczalność pary wodnej, ponieważ okluzja i związane z tym pocenie się mogą w znacznym stopniu niekorzystnie wpływać na właściwości kleju.

Także materiały tekstylne stwarzają problemy, ponieważ takie materiały jak bawełna lub poliuretany mają skłonność do wiązania lub wchłaniania substancji czynnej lub dyfundujących substancji pomocniczych. W szczególności poliuretany mają skłonność do zmieniania w niedopuszczalny sposób ich właściwości fizycznych.

Również klejom stawiane są specjalne wymagania. Najważniejszą ich funkcją jest pewne związanie układu ze skórą na przewidziany czas noszenia plastra, bez powodowania bólu przy zdejmowaniu lub uszkodzenia skóry. Nie powinny one działać okluzyjnie, ponieważ tolerancja skóry zmniejsza się wraz ze zwiększeniem okluzji. Ponieważ kleje pozostają w ścisłej styczności z substancjami czynnymi, muszą być wystarczająco wobec nich obojętne, aby plaster był trwały co najmniej przez dwa lata. Skład kleju musi być przy tym we właściwy sposób dostosowany do danego składu chemicznego substancji czynnej i substancji pomocniczych. Poza tym klej musi wykazywać odpowiednią rozpuszczalność substancji czynnej. Ponieważ szybkość przenikania w znacznym stopniu zależy od aktywności termodynamicznej, dąży się do tego, aby stężenie substancji czynnej było możliwe bliskie stężeniu w stanie nasycenia. Na ogół, ze względu na przecież stosunkowo wysokie uwalnianie substancji czynnej, dąży się do tego, aby rozpuszczalność wynosiła co najmniej 5% (wag.), a ze względu na oszczędność substancji czynnej aby rozpuszczalność nie była większa niż 30%, korzystniej nie większa niż 15% (wag.).

PL 192 009 B1

Wszystkie te wymagania dotyczą najbardziej kleju poliakrylanowego. Klej ten wytwarza się drogą rodnikowej polimeryzacji kwasu akrylowego lub kwasu metakrylowego i ich pochodnych. Dodatkowymi możliwymi monomerami są związki winylowe, takie jak np. octan winylu lub kwas maleinowy.

W literaturze patentowej opisano plastry do stosowania miejscowego, zawierają ce również niesteroidowe substancje czynne. Nie uwzględniono plastrów na bazie hydrożeli, które ze względu na ich niewielką siłę klejenia znajdują tylko ograniczone zastosowanie, bez dodatkowej taśmy mocującej.

W opisie patentowym GB 2 273 044 opisano na przykład plastry, zawierają ce również ketoprofen jako składnik czynny. W tych plastrach substancja czynna w matrycy jest połączona z substancjami polepszającymi przenikanie przez skórę, z grupy estrów kwasów tłuszczowych, pochodnych polioksyetylenu, glicerydów, estrów kwasów tłuszczowych i glikolu propylenowego oraz pochodnych pirolidonu. Klej może pochodzić również z grupy klejów poliakrylanowych. Nie wspomniano o fizycznych właściwościach warstwy tylnej. Jako materiał na tekstylne warstwy tylne wymieniono bawełnę, która jednak wiąże dużą część zawartej w matrycy substancji czynnej i wskutek tego ujemnie wpływa na uwalnianie substancji czynnej.

Nie opisano kwasowych grup funkcyjnych w polimerze, jak również zastosowania plastyfikatorów zawierających grupy karboksylowe albo takich środków polepszających przenikalność.

Plaster do stosowania miejscowego, zawierający substancję czynną ketoprofen, opisano w DE-OS 195 27 306. Plaster ten charakteryzuje się wielowarstwową matrycą , przy czym poszczególne warstwy mają różną zdolność wchłaniania wody.

W opisie patentowym US 5 702 720 opisano plaster zawierają cy flurbiprofen jako substancj ę czynną. Matrycę tego plastra stanowi klej poliakrylanowy, zawierający jako dodatkowy składnik poliwinylopirolidon. Poliwinylopirolidon uważa się za składnik niekorzystny, ponieważ ten polimer wykazuje silne oddziaływanie z grupami karboksylowymi i fenolowymi grupami OH. Polepsza on wprawdzie przyczepność do skóry, ale za cenę zmniejszonego uwalniania substancji czynnej względnie większej potrzebnej ilości substancji czynnej w plastrze.

W publikacji WO 95/31193 opisano plaster zawierający ibuprofen jako substancję czynną. Matryca w tym przypadku składa się z dwóch różnych polimerów poliakrylanowych oraz, oprócz substancji czynnej, dodatkowo z ftalanu dietylu. Ftalanu dietylu nie uważa się za toksykologicznie nie nasuwający obaw, ponieważ w znacznych ilościach czyni skórę zbyt przepuszczalną. Nie opisano kwasowego plastyfikatora w połączeniu z kwasowymi grupami funkcyjnymi w matrycy oraz niesteroidowego środka przeciwreumatycznego zawierającego wolne grupy karboksylowe.

W DE-OS 197 06 824 opisano plaster zawierający ketoprofen/kwas tiaprofenowy, składający się z warstwy tylnej, samoprzylepnej, co najmniej dwuwarstwowej matrycy zawierającej substancję czynną, na bazie kleju poliakrylanowego usieciowanego wielowartościowymi jonami metalu, oraz folii ochronnej. Matryca zawiera kwas oleinowy, a warstwę tylną stanowi tkanina wiskozowa. W tym plastrze cieńsza warstwa matrycowa od strony skóry jest słabiej usieciowana niż przeciwna warstwa matrycowa, dzięki czemu plaster wykazuje dobre właściwości klejące, przy czym nie występuje „zimny przepływ podczas przechowywania. Wytwarzanie plastrów z co najmniej dwuwarstwową matrycą jest stosunkowo kosztowne.

Żaden z wymienionych w stanie techniki plastrów nie zawiera wszystkich elementów w optymalnej postaci, potrzebnych dla plastrów do stosowania miejscowego.

Oprócz bardziej technicznych aspektów, w przypadku układów do stosowania miejscowego dużą rolę odgrywa tolerancja skóry. Podczas gdy ogólnoustrojowo działające transdermalne systemy terapeutyczne (TTS) nakłada się na różne obszary skóry, w przypadku plastrów do stosowania miejscowego miejsce nakładania jest określone rodzajem choroby. Oznacza to, że w takich plastrach można stosować do matryc składniki tylko bardzo dobrze tolerowane przez skórę, a poza tym klej musi być tak dobrany, aby plaster był przez przewidziany czas stosowania niezawodnie przyklejony, natomiast przy zdejmowaniu plastra nie następowało zbyt duże podrażnienie skóry.

Oczywiście plaster musi być w stanie uwalniać wystarczającą ilość substancji czynnej, aby w tkankach znajdują cych się pod plastrem, to znaczy w miejscu stosowania, osi ą gnąć wystarczają co wysoki jej poziom.

Oczywiste jest również dążenie do wystarczającej trwałości leku, pod względem zawartości substancji czynnej, uwalniania substancji czynnej i zachowania kleju.

Podsumowując, plastry do stosowania miejscowego zasadniczo powinny spełniać możliwie optymalnie następujące wymagania:

PL 192 009 B1

- wystarczają co wysoka szybkość przenikania, dla osią gnię cia terapeutycznie skutecznego poziomu w tkankach w miejscu stosowania,

- dobra tolerancja przez skórę przy wielokrotnym stosowaniu w tym samym miejscu,

- dobre, ale nie nazbyt silne przyklejenie i nie zdzieranie przy usuwaniu,

- elastyczność przynajmniej w jednym kierunku, aby możliwe było stosowanie w obszarze stawów,

- trwało ść przez co najmniej 2 lata,

- proste i tanie wytwarzanie.

Istniała zatem potrzeba opracowania plastra do stosowania miejscowego, zawierającego niesteroidowy środek przeciwreumatyczny z wolnymi grupami karboksylowymi, spełniającego wyżej wymienione wymagania.

Nieoczekiwanie stwierdzono, że w przypadku substancji czynnych z grupy niesteroidowych środków przeciwreumatycznych zawierających wolne grupy karboksylowe, takie wymagania spełnia plaster zawierający odpowiednią matrycę i warstwę tylną.

Zgodny z wynalazkiem plaster do stosowania miejscowego, zawierający niesteroidowy środek przeciwreumatyczny z wolnymi grupami karboksylowymi jako substancję czynną, składa się z:

- obojętnej w stosunku do substancji czynnej warstwy tylnej z materiału elastycznego przynajmniej w jednym kierunku,

- samoprzylepnej, zawierającej substancję czynną warstwy matrycowej na bazie kleju poliakrylanowego, usieciowanego wielowartościowymi jonami metalu, zawierającego wolne grupy karboksylowe, przy czym matryca zawiera kwas tłuszczowy,

- usuwalnej przed uż yciem folii ochronnej, przy czym ten plaster charakteryzuje się tym, że zawierająca substancję czynną matryca jest jednowarstwowa i wolna od grup hydroksylowych, a warstwę tylną stanowi

- elastyczna tkanina poliestrowa lub dzianina poliestrowa, albo - wł óknina, tkanina lub dzianina z politereftalanu etylenu, albo - elastyczna pianka o zamknię tych porach.

Korzystnie plaster według wynalazku jako niesteroidowy środek przeciwreumatyczny zawiera pochodną profenową.

Szczególnie korzystnie ten plaster jako substancję czynną zawiera ketoprofen, ibuprofen, flurbiprofen lub naproksen.

W szczególności ten plaster jako substancję czynną zawiera w matrycy plastra ketoprofen lub flurbiprofen w stężeniu 5 - 15% wagowych.

Najkorzystniej ten plaster jako substancję czynną zawiera ketoprofen, rozpuszczony w matrycy w stężeniu 6 - 10% wagowych.

Korzystny jest plaster, który jako kwas tłuszczowy zawiera kwas oleinowy, kwas linolowy lub kwas linolenowy.

W szczególności plaster zawiera w matrycy plastra jako kwas tłuszczowy kwas oleinowy w stężeniu 5 - 20% wagowych.

Korzystnie plaster zawiera klej poliakrylanowi wytworzony z użyciem co najmniej akrylanu 2-etyloheksylu i kwasu akrylowego.

W szczególności plaster zawiera klej poliakrylanowy wytworzony z użyciem akrylanu 2-etyloheksylu, octanu winylu, kwasu akrylowego, akrylanu butylu.

Korzystny jest plaster, w którym obojętną warstwę tylną stanowi tkanina z politereftanu etylenu, elastyczna w dwóch kierunkach.

Korzystny jest plaster, w którym pianka o zamkniętych porach jest wykonana z polietylenu, polipropylenu, polichlorku winylu lub kopolimeru etylenu i octanu winylu.

Jest zaskakujące, że połączenie substancji czynnej zawierającej wolne grupy karboksylowe z usieciowanym klejem akrylanowym zawierającym wolne grupy karboksylowe ze spolimeryzownego kwasu akrylowego lub kwasu metakrylowego oraz z kwasem tłuszczowym jako plastyfikatorem i środkiem zwiększającym przenikanie doprowadzi do uzyskania matrycy, która pod względem swoich właściwości fizycznych w optymalny sposób spełnia wszystkie wymagania.

Klej akrylanowy sieciuje się wielowartościowymi kationami metali, korzystnie glinu. Do roztworu kleju dodaje się jony glinowe w postaci acetyloacetonianu glinu. Organiczna część związku jest usuwana razem z rozpuszczalnikiem przy suszeniu kleju; grupy karboksylowe kleju tworzą wtedy przeciwjony kationów glinowych. Wynikające z tego usieciowanie uważa się za odwracalne. Oczywiście zarówno kwasowa substancja czynna, jak i kwasowy plastyfikator również oddziałują z jonami glinowymi

PL 192 009 B1 i przez to nadają matrycy dobre właściwości klejące bez nadmiernego zmię kczania matrycy i wystą pienia skłonności do „zimnego przepływu”.

Ten zimny przepływ stwarza problem trwałości, a poza tym jest uważany za niekorzystny, gdyż po zdjęciu plastra ze skóry może pozostawać na skórze obrzeże z klejem.

Przyjmuje się również takie założenie, że obecność kwasu tłuszczowego blokuje takie miejsca w polimerze, które mogą oddział ywać z kwasową substancją czynną i w ten sposób mogą wpł ywać na właściwości uwalniania kwasowej substancji czynnej.

Dalszą zaletą jest to, że w wyniku dysocjacji kwasu, substancji czynnej, równowaga przesuwa się w stronę obojętnej substancji czynnej, co sprzyja lepiej przenikającej skórę obojętnej postaci substancji czynnej.

Ogółem jest zatem wiele wpływających na siebie oddziaływań, które łącznie nadają matrycy optymalne właściwości fizyczne.

Tylną warstwę plastra stanowi elastyczna przynajmniej w jednym kierunku tkanina poliestrowa lub dzianina poliestrowa, albo elastyczna pianka o zamkniętych porach. Poliestrowe tkaniny lub dzianiny mają elastyczność wynikającą z elastyczności użytej przędzy poliestrowej. Różnią się one więc od lekko elastycznej włókniny poliestrowej. Takie włókniny są dostępne, mają jednak tę wadę, że tylko w bardzo cienkiej postaci są wystarczająco elastyczne i wtedy niewystarczająco przykrywają samoprzylepną matrycę i nie chronią przed sklejeniem z materiałem opakowaniowym albo odzieżą podczas noszenia plastra. Tkaniny poliestrowe lub dzianiny poliestrowe nawet w postaci bardzo grubych wyrobów (około 150 g/m²) mają wystarczającą rozciągliwość dla zastosowań jako tekstylne warstwy tylne plastrów. Główna zaleta zastosowania poliestru polega jednak na tym, że ze wszystkich możliwych na takie tkaniny lub dzianiny materiałów jest on najbardziej obojętny w stosunku do dyfundujących składników matrycy. Wyróżnia się on pod tym względem od wszystkich porównywalnych materiałów, takich jak bawełna, wiskoza, poliamidy lub polioctany winylu.

Nawet przy przechowywaniu przez 3 lata szybkość uwalniania substancji z plastrów, zawierających np. ibuprofen i ketoprofen, nie ulega zmianie przy zastosowaniu tylnej warstwy z poliestru. Wykazuje to, że żadna substancja czynna nie jest wchłaniana przez ten materiał.

Również zawartość samej substancji czynnej jest w tym czasie stała, nawet przy przechowywaniu w podwyższonej temperaturze. Nie zaobserwowano obecności produktów rozkładu. Potwierdza to dodatkowo doskonałą trwałość takich plastrów.

Próby przenikania in vitro przeprowadzone na ludzkim naskórku potwierdziły, że również uwalnianie substancji czynnej na skórę jest wystarczająco wysokie. Przykładowo wykazano to w próbach przenikania z uż yciem plastrów wytworzonych zgodnie z przykł adami 2 i 3.

Szybkość przenikania może być jeszcze zwiększona dzięki zastosowaniu warstwy tylnej z pianki o zamknię tych porach na bazie polietylenu, polipropylenu, polichlorku winylu lub kopolimeru etylenu i octanu winylu. Powodem jest podwyższenie okluzji, ogólnie oddziałującej na zwiększenie szybkości przenikania. Dzięki zastosowaniu takich pianek nie osiąga się wprawdzie wysokiej elastyczności i takiego samego komfortu jak przy zastosowaniu tkanin poliestrowych, ale uzyskuje się korzyść związaną z większą skutecznością, w wyniku większej szybkości uwalniania substancji czynnej przez plastry.

Na figurze 2 wykazano większą szybkość przenikania na podstawie porównawczych badań przenikalności, przy zastosowaniu ludzkiego naskórka na przykładzie substancji czynnej, ketoprofenu.

Wytwarzanie plastrów według wynalazku przedstawiono w przykładach 1 - 3. Ten sposób wytwarzania plastrów można stosować w przypadku wszystkich niesteroidowych substancji czynnych zawierających grupy kwasowe, przy czym dla każdej substancji czynnej trzeba określić właściwe stężenie.

P r z y k ł a d 1. Plaster zawierający ketoprofen jako substancję czynną

Do 500 g kleju poliakrylanowego Durotak 387-2251 zawierającego 48% wag. substancji stałych dodano 58 g kwasu oleinowego i 26 g ketoprofenu i tak długo mieszano, aż cały ketoprofen przeszedł do roztworu.

Następnie dodano 90 g 4% (wag.) roztworu acetyloacetonianu glinu i roztwór ujednorodniono przez mieszanie.

Dla wytworzenia warstwy matrycowej roztwór naniesiono na silikonowaną folię i usunięto rozpuszczalnik przez suszenie w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. Grubość powłoki dobrano tak, aby gramatura wysuszonej warstwy matrycowej wynosiła 80 g/m².

Wysuszoną warstwę matrycową poddano laminowaniu elastyczną w dwóch kierunkach tkaniną poliestrową. Z tak otrzymanego laminatu wykrojono gotowe plastry.

PL 192 009 B1

P r z y k ł a d 2

Do 500 g kleju Durotak 387-2251 zawierającego 48% wag. substancji stałych dodano 58 g kwasu oleinowego i 30 g flurbiprofenu i tak długo mieszano, aż cały flurbiprofen przeszedł do roztworu.

Następnie dodano 90 g 4% roztworu acetyloacetonianu glinu i roztwór ujednorodniono przez mieszanie.

P r z y k ł a d 3. Plaster zawierający ibuprofen jako substancją czynną

Do 500 g kleju Durotak 387-2251 zawierającego 48% wag. substancji stałych dodano 58 g kwasu oleinowego i 41 g ibuprofenu i tak długo mieszano, aż cały ibuprofen przeszedł do roztworu.

Dla wytworzenia warstwy matrycowej roztwór naniesiono na silikonowaną folię i usunięto rozpuszczalnik przez suszenie w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. Grubość powłoki dobrano tak, aby gramatura wysuszonej warstwy matrycowej wynosiła 150 g/m².

Wyniki przenikalności przedstawione na fig. 1 uzyskano w badaniach przenikalności przeprowadzonych in vitro na ludzkim naskórku, z użyciem ogólnie znanej komory dyfuzyjnej Franza.

Claims

1. Plaster do stosowania miejscowego, zawierający niesteroidowy środek przeciwreumatyczny z wolnymi grupami karboksylowymi jako substancję czynną, składający się z

- usuwalnej przed uż yciem folii ochronnej, znamienny tym, że zawierająca substancję czynną matryca jest jednowarstwowa i wolna od grup hydroksylowych, a warstwę tylną stanowi

2. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że jako niesteroidowy środek przeciwreumatyczny zawiera pochodną profenową.

3. Plaster według zastrz. 2, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera ketoprofen, ibuprofen, flurbiprofen lub naproksen.

4. Plaster według zastrz. 3, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera w matrycy plastra ketoprofen lub flurbiprofen w stężeniu 5 - 15% wagowych.

5. Plaster według zastrz. 4, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera ketoprofen, rozpuszczony w matrycy w stężeniu 6 - 10% wagowych.

6. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że jako kwas tłuszczowy zawiera kwas oleinowy, kwas linolowy lub kwas linolenowy.

7. Plaster według zastrz. 6, znamienny tym, że jako kwas tłuszczowy zawiera w matrycy plastra kwas oleinowy w stężeniu 5 - 20% wagowych.

8. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera klej poliakrylanowy wytworzony z użyciem co najmniej akrylanu 2-etyloheksylu i kwasu akrylowego.

9. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera klej poliakrylanowy wytworzony z użyciem akrylanu 2-etyloheksylu, octanu winylu, kwasu akrylowego, akrylanu butylu.

PL 192 009 B1

10. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że obojętną warstwę tylną stanowi tkanina z politereftanu etylenu, elastyczna w dwóch kierunkach.

11. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że pianka o zamkniętych porach jest wykonana z polietylenu, polipropylenu, polichlorku winylu lub kopolimeru etylenu i octanu winylu.