PL195558B1 - Urządzenie zabezpieczające do obrotowego przyrządu wiercącego, stosowanego między innymi w chirurgii dentystycznej, oraz sposób wstępnego kalibrowania i zachowywania głębokości wiercenia za pomocą tego urządzenia - Google Patents

Abstract

1. Urz adzenie zabezpieczaj ace do obroto- wego przyrz adu wierc acego, przeznaczonego mi edzy innymi do stosowania w chirurgii denty- stycznej, zawieraj ace zderzak polaczony z tym przyrz adem za pomoc a podzespo lu lacz acego i przyjmuj acy po lo zenie adaptacyjne w zale z- no sci od po zadanej g leboko sci wiercenia dla zapobiegania przekroczeniu tej g leboko sci podczas pracy przyrz adu wyposa zonego w to urz adzenie zabezpieczaj ace, znamienne tym, ze podzespó l lacz acy jest przytwierdzony za pomoc a podzespo lu wspó lpracuj acego maj a- cego elementy przekszta lcaj ace ruch w ten sposób, ze przyrz ad wierc acy (10, 10A) wykonu- j acy ruch obrotowy jest wyci agany ku ty lowi w stosunku do kierunku wiercenia, gdy tylko zde- rzak (20, 30, 20A, 30A) zostaje unieruchomiony poprzez kontakt przedniej cz esci (23, 33, 23A, 33A) zderzaka z s asiaduj ac a powierzchni a (9), zwykle stanowi ac a górn a p laszczyzn e perforacji. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie zabezpieczające do obrotowego przyrządu wiercącego, stosowanego między innymi w chirurgii dentystycznej, oraz sposób wstępnego kalibrowania i zachowywania głębokości wiercenia za pomocą tego urządzenia.

Zalecanym zastosowaniem takiego urządzenia jest implantologia dentystyczna.

Jak wiadomo, podczas niektórych operacji, między innymi leczenia kanałów w korzeniach zębów, niektórych uszkodzeń dentystycznych, twardej tkanki zębowej lub szczękowej (np. podczas osadzania implantu dentystycznego), głębokość penetracji, wiercenia lub borowania poprzez specyficzny przyrząd (przyrząd endodontyczny, wiertło dentystyczne, końcówka wiertła stosowane do implantogologii, itp.) muszą być prowadzone na ściśle określoną głębokość, wyznaczoną przez fachowca według potrzeby pacjenta.

Wspomniana określona głębokość musi być uzyskana bez przekroczenia. Stan ten jest szczególnie ważny przy implantologii dentystycznej, gdzie istotne znaczenie ma zapewnienie długotrwałej niezawodności infrastruktury dla włożenia do kości szczęki w celu utrzymania stałej protezy dentystycznej, jednakże bez jakiegokolwiek zagrożenia zranieniem struktur sąsiadujących.

Z tych przyczyn, wytwórcy proponują rozmaite urządzenia dla dostosowania do tych ograniczeń.

Przykładowo, bardzo prostym lub bardzo często stosowanym urządzeniem w implantologii dentystycznej, przyrząd taki posiada oznaczenia w postaci rowków, zabarwionych lub inaczej, w rozmaitych odległościach P₁, P₂,......P_n na części roboczej, to jest części tnącej końcówki wiertniczej, tak że wiercenie można przerwać w prawidłowym momencie, gdy fachowiec stwierdza, że została już osiągnięta uprzednio określona głębokość (oznaczenia wizualne, oznacznik 14 na towarzyszącej fig. 1).

W innych bardziej skomplikowanych urządzeniach (które będą szczegółowo opisane poniżej) przyrządy są wyposażone w zderzaki, aczkolwiek należy zauważyć, że żadne z tych znanych urządzeń nie jest odpowiednie do stosowania w implantologii dentystycznej ani przeznaczone do stosowania w tym szczególnym sektorze.

Opis EP-0515274 opisuje przyrząd (wspieralną końcówkę wiertniczą) stosowany w chirurgii dentystycznej i mający część skrawającą 7 mającą uformowane poprzeczne rowki które mogą służyć jako optyczna część odniesienia, wskazująca głębokość wiercenia. Fachowiec może umieścić pierścień zderzakowy (8, 9) na odpowiednim rowku, to jest rowku odpowiadającemu głębokości otworu, który ma być wykonany, tak że będzie miał większą zdolność sprawdzenia głębokości wiercenia przez umieszczenie zderzaka, który w ten sposób zostanie ustalony podczas wymaganego zabiegu.

Ujawnienie przedstawione w opisie FR-2613212 jest podobne z tym wyjątkiem, że nieczynna część 1b ma liczne obwodowe poprzeczne wręby do umieszczania zacisku, tworzącego zderzak o ustalonej głębokości do wyznaczania i sprawdzania długości tej części przyrządu która jest przeznaczona do penetrowania zęba.

W rozwiązaniu wariantowym ujawnionym w opisie US-4526542 zderzak jest wkręcony do trzpienia wiercącego aż zostanie zablokowany względem tylnej powierzchni części skrawającej, przy czym gwint śrubowy lub wewnętrzny gwint śrubowy są ukierunkowane przeciwnie do obrotu wiertła tak, że zderzak służy jako nakrętka blokująca. Gdy zderzak kontaktuje się z sąsiadującą powierzchnią, wówczas ma tendencję do bardziej ciasnego zablokowania na występie ustanowionym przez część roboczą przy wierzchołku. Jak można stwierdzić na podstawie poniższego, jest to przeciwne do celu wynalazku.

Międzynarodowe zgłoszenie WO/03125 ujawnia końcówkę wiercącą, mającą część roboczą z uformowanymi kalibrowanymi wgłębieniami, rozstawionymi (względem osi wiertła) w każdym przypadku na milimetr. Pierścieniowy zderzak może przesuwać się wzdłuż tej części roboczej i może być unieruchamiany przy każdym wgłębieniu, gdy kołek umieszczony w zderzaku wejdzie we wgłębienie pod wpływem oddziaływania sprężyny.

Urządzenia takie mogą wykazywać głębokość wiercenia lub borowania zamierzoną przez wykonawcę, to jest zderzak na przyrządzie może być umieszczony w zależności od tej głębokości, jak również służy jako element zabezpieczający, ponieważ po wyregulowaniu przyrządu celem jest zapewnienie aby ta głębokość nie została przekroczona podczas zabiegu.

Wszystkie takie znane urządzenia zderzakowe mają jednakże przynajmniej trzy rodzaje wad oceniane przez specjalistów w implantologii dentystycznej, dokonujących wiercenia dla osadzenia implantów. Po pierwsze, ponieważ zderzak jest po prostu przytwierdzany we wstępnie określonej pozycji roboczej, zatem znane urządzenia nie zawsze zapewniają optymalne wykorzystanie głębokości miejsca zabiegu, poza faktem, że jest niezadowalająca dokładność wykazywania tej głębokości.

PL 195 558 B1

Po drugie, w przypadkach gdy warunki robocze nie są optymalne, urządzenia takie mogą powodować wytwarzanie otworu owalnego i tym samym utrudniać właściwą stabilizację implantu, w którym to przypadku nie można zagwarantować satysfakcjonującego rezultatu, w szczególności co do stabilności implantu (patrz poniżej). Na koniec znane urządzenia są nieekonomiczne.

Aczkolwiek te trzy grupy wad mogą być wyjaśnione po przebadaniu znanych publikacji, to jednak należy wyjaśnić je dodatkowo:

Gdy przyrząd, który jest poddawany naciskowi podczas dokonywania operacji, osiąga wyznaczoną głębokość wiercenia, wówczas zderzak może ześlizgnąć się po napotkaniu powierzchni nachylonej w stosunku do osi przyrządu lub powierzchni nieregularnej, wklęsłej Iub wypukłej, co jest bardzo częstym przypadkiem w implantologii, gdy implanty dentystyczne muszą być osadzone na wierzchołku wyrostka kostnego, którego średnica jest tylko niewiele większa niż średnica implantu.

Prawdopodobieństwo poślizgu jest daleko większe niż pomijalne i jest większe w przypadkach gdy wiercona kość jest bardzo gąbczasta i luźna lub w bardzo częstych przypadkach gdy skrajnie górna część wierzchołka wyrostka kostnego (zwykle po tej samej stronie co język) stanowi twardą kość korową, zaś dolna część (po stronie policzkowej) jest bardziej miękka (tylko nieznacznie o strukturze korowej). Rezultatem tej ewentualności jest poślizg boczny, to jest boczny dryft osi wiercenia, i powstają cy w konsekwencji otwór owalny.

Ta poważna wada znanych urządzeń jest jedną z przyczyn braku zasadniczej stabilności implantu.

Obecnie techniki i wiedza dotyczące implantologii są w stadium rozwoju. Jednym z udoskonaleń jest stosowanie technik nieurazowych, przy wytwarzaniu otworów w kościach dla otrzymywania „implantów śrubowych w postaci korzenia. Inne udoskonalenie idzie w kierunku dostosowywania technik wiercenia do czterech gęstości kości (typ D1 porównywalny z drewnem dębu do typu D4, odpowiadającego spienionemu polistyrenowi), normalnie występujących w implantologii dentystycznej. W konsekwencji dentysta, lub bardziej implantolog, będzie potrzebował udostę pnienia bardzo duż ej ilości korzystnie wzrastających średnic wiertła (zwykle od 1,5 do 5 mm). Dzieje się tak dla uniknięcia zranienia podczas ogrzania gęstej kości przez zbyt gwałtowne wiercenie otworu. Następnym celem jest przystosowanie pracy przygotowawczej do rozmaitych średnic implantów obecnie dostępnych. Końcowym celem, w przypadku kości gąbczastej lub luźnej, jest wytworzenie otworów wystarczająco ciasnych dla włożenia implantu przy zapewnieniu dobrej stabilności właściwej bez ryzyka uszkodzenia beleczkowatej struktury kości po włożeniu implantu, poprzez niewystarczające rozwiercenie otworu w kości.

Sytuacje takie nie są brane pod uwagę przez jakiekolwiek znane urządzenia zabezpieczające do ograniczania głębokości wiercenia.

Żadna publikacja nie ujawnia środków do wstępnego kalibrowania planowanej głębokości wiercenia i zachowywania tej głębokości.

Celem wynalazku jest wyeliminowanie wspomnianych niedogodności i problemów.

Urządzenie zabezpieczające do obrotowego przyrządu wiercącego, przeznaczonego między innymi do stosowania w chirurgii dentystycznej, zawierające zderzak połączony z tym przyrządem za pomocą podzespołu łączącego i przyjmujący położenie adaptacyjne w zależności od pożądanej głębokości wiercenia dla zapobiegania przekroczeniu tej głębokości podczas pracy przyrządu wyposażonego w to urządzenie zabezpieczające, według wynalazku charakteryzuje się tym, że podzespół łączący jest przytwierdzony za pomocą podzespołu współpracującego mającego elementy przekształcające ruch w ten sposób, że przyrząd wiercący wykonujący ruch obrotowy jest wyciągany ku tyłowi w stosunku do kierunku wiercenia, gdy tylko zderzak zostaje unieruchomiony poprzez kontakt przedniej części zderzaka z sąsiadującą powierzchnią, zwykle stanowiącą górną płaszczyznę perforacji.

Elementy przekształcające ruch stanowią zestaw śruby i nakrętki o kierunku gwintu przeciwnym do kierunku obrotu wiertła podczas pracy.

Śruba jest w postaci śrubowego gwintu na trzpieniu wiertła, a nakrętka jest w postaci tylnej części zderzaka, mającej odpowiadający gwint wewnętrzny.

Śruba jest utworzona przez element pośredni w postaci tulei, której korpus ma śrubowy gwint, przy czym ten element pośredni jest osadzany na trzpieniu wiertła, a nakrętka jest w postaci tylnej części zderzaka, mającej odpowiadający gwint wewnętrzny.

Zderzak ma korpus, rozciągający się przynajmniej częściowo dookoła części roboczej przyrządu wiercącego, zaś planowana głębokość wiercenia odpowiadająca części wystającej z przedniej powierzchni zderzaka jest wstępnie ustawiona przez oddziaływanie na podzespół współpracujący, przy czym długość części wystającej z przedniej powierzchni zderzaka maleje, gdy przednia powierzchnia zderzaka napotyka na sąsiadującą ścianę.

PL 195 558 B1

Korpus zderzaka jest w postaci rurowej, w postaci bryły pełnej lub w postaci otwartej klatki.

Materiał korpusu zderzaka jest matowy lub przezroczysty i jest zdolny do sterylizacji.

Podzespół współpracujący zawiera element hamujący, zwłaszcza w postaci pierścienia O-ring.

Urządzenie zabezpieczające zawiera dodatkowo urządzenie kalibracyjne do wstępnego kalibrowania i zachowywania pożądanej głębokości wiercenia, ustawianej przed rozpoczęciem pracy dla przyrządu wiercącego, zawierającego końcówkę wiercącą i zderzak, zawierające przymiar w postaci przezroczystego, wyskalowanego korpusu i tłok, korzystnie wyposażony w pręt, przy czym górna powierzchnia wyskalowanego korpusu odpowiada oznaczeniu zero na skali a zewnętrzna średnica wyskalowanego korpusu jest w przybliżeniu równa zewnętrznej średnicy zderzaka.

Sposób wstępnego kalibrowania i zachowywania głębokości wiercenia za pomocą urządzenia według wynalazku charakteryzuje się tym, że dociska się przednią powierzchnię zderzaka do górnej powierzchni korpusu przymiaru i napędza się tłok do wnętrza korpusu poprzez oddziaływanie elementów podzespołu współpracującego, łączących końcówkę wiertła ze zderzakiem, przy czym to oddziaływanie powoduje napór wywierany na tłok przez zakończenie części roboczej końcówki wiertła, aż górna powierzchnia tłoka znajdzie się naprzeciwko oznaczenia na skali, odpowiadającego planowanej głębokości wiercenia.

Zastrzegany zderzak, dodatkowo do jego ruchomości, może być opisany jako „aktywny w przeciwieństwie do „pasywnego charakteru zderzaków znanych w stanie techniki, ponieważ współpraca jak opisano pomiędzy zderzakiem a narzędziem wiercącym lub przyrządem, automatycznie powoduje wyciąganie przyrządu z otworu wykonanego właśnie przez wykonawcę, jak tylko zostanie osiągnięta pożądana głębokość. Ruchomy zderzak umieszczony według wynalazku skutecznie zapobiega przekroczeniu wstępnie nastawionej głębokości wiercenia, wraz z jakimkolwiek innym ryzykiem, takim jak owalizacja otworu lub uszkodzenia.

Dla zestawienia, gdy tylko zderzak napotka przeszkodę która zapobiegnie jego obrotowi, wówczas będzie przesuwał się wyłącznie w kierunku skracania długości odsłoniętej części roboczej przyrządu, unikając tym samym wystąpienia jakiegokolwiek wspomnianego przypadku.

Podobnie, gdy przyrząd jest ustawiony na obroty, moment bezwładności zderzaka powoduje jego obrót na współpracującym środku (układzie śruby i nakrętki w jednym z przykładów) łączącym te dwa elementy (to jest zderzak i przyrząd, w szczególności wiertło lub końcówkę wiertniczą), to wynikowy obrót przekazywany na zderzak będzie obejmował osiowe przemieszczenie zderzaka w kierunku takim, że to przemieszczenie będzie skracało odcinek części roboczej narzędzia początkowo wystający ze zderzaka. Stanowi to czynnik zabezpieczający, szczególnie w implantologii dentystycznej.

Automatyczne wyciągnięcie końcówki wiertła przy końcu ruchu eliminuje jakiekolwiek niebezpieczeństwo dryftu narzędzia, to jest jakiekolwiek niebezpieczeństwo owalizacji otworu w wyniku bocznego przesuwu zderzaka. Cecha ta, jak zauważono ma podstawową wagę w implantologii dentystycznej, w szczególnym przypadku kości korowej.

Wycofanie końcówki wiertniczej również zapobiega nadmiernemu wierceniu podczas wykonywania otworu w bardzo gąbczastej kości (zwykle w tylnej części kości szczęki, w szczególności górnej szczęki). Istotne znaczenie ma uniknięcie jakiegokolwiek nadmiernego wiercenia kości o strukturze bardziej kruchej. Brak dokładności wynikający z nadmiernego wiercenia wpłynie destrukcyjnie na podstawową stabilność implantu, która to stabilność ma istotne znaczenie dla wprowadzenia do kości (to jest utworzenie stabilnego wiązania biologicznego pomiędzy kością a implantem tak, że może on skutecznie przenosić obciążenia w dłuższym czasie bez pojawiania się symptomów klinicznych. Stanowi to fundamentalną zasadę i cel nowoczesnej implantologii).

Regulacja głębokości wiercenia w znanych urządzeniach zderzakowych, z zastosowaniem elementów oporowych lub wrębów, jest rutynowa i nie wystarczająco dokładna. W przeciwieństwie do tego, w urządzeniu według wynalazku zderzak jest przyłączony do nieczynnej części (trzpienia) przyrządu, korzystnie poprzez mikrogwint śrubowy, umożliwiający łatwą precyzyjną i dokładną mikrometryczną regulację głębokości wiercenia. Korzyść regulacji mikrometrycznej, przez wstępne wykalibrowanie głębokości wiercenia, z zastosowaniem promieni X lub filmu tomograficznego w skali 1:1, polega na optymalnym wykorzystaniu dostępnej głębokości kości, bez niebezpieczeństwa zranienia struktur sąsiadujących. Wybrana głębokość wiercenia może być łatwo regulowana podczas zabiegu przez bardzo dokładne mikrometryczne ruchy zderzaka, pozostawiając wiertło w otworze kości pod monitorowaniem promieniami X. W przypadku radiografii cyfrowej, głębokość ta może być sprawdzana i korygowana według potrzeby (to jest można przestawiać zderzak) bezpośrednio, z dodatkową korzyścią lepszego wykorzystania czasu. Na koniec mikrogwint śrubowy stanowi środek dokładnego korygowaPL 195 558 B1 nia i kompensowania błędu w wyniku przeprężenia krawędzi zderzaka poprzez najbliższą część powierzchni kości (pozycja zderzaka jest wstępnie regulowana w stosunku do osi wiertła) co stanowi operację niemożliwą w przypadku zderzaka z elementami oporowymi lub wrębami).

Sposób według wynalazku zapewnia również korzyść ekonomiczną, ponieważ standardowa średnica trzpieni (dla rozmaitych średnic części roboczej) wierteł stosowanych w implantologii wynosi zawsze 2,2 milimetry, tak że można zastosować standardowy zderzak dla całego zakresu wierteł. W innych zastosowaniach, standardowy zderzak może być uzupełniony zderzakami przystosowanymi do innych średnic trzpienia. We wszystkich przypadkach, urządzenie według wynalazku umożliwia wąskie ograniczenie liczby zderzaków możliwie do pojedynczego typu standardowego pokrywającego praktycznie wszystkie rozmiary wiertła (cecha która umożliwia że wszystkie te urządzenia są bardziej korzystne do stosowania w takich sektorach, jak implantologia gdzie zużycie stanowi szczególnie ważny czynnik).

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia końcówkę wiercącą mającą nagwintowany trzpień, fig. 2 - rozwiązanie ruchomego zderzaka, fig. 3 i 4 - urządzenie zabezpieczające według wynalazku po zamontowaniu, ze zderzakiem w dwóch odmiennych pozycjach, fig. 5 - widok w powiększeniu następnego rozwiązania ruchomego zderzaka, fig. 6 - konwencjonalne wiertło, fig. 6B - w powiększeniu, element pośredni do przyłączania i współpracy pomiędzy wiertłem a zderzakiem, według pierwszego rozwiązania, fig. 6B - przekrój wzdłuż linii VIC-VI na fig. 6B, fig. 7 - urządzenie w fazie roboczej (koniec fazy gdy zderzak dochodzi do pokazanej schematycznie ściany), a fig. 8, 9 i 10 urządzenie do wstępnego kalibrowania i zachowywania głębokości wiercenia.

Przyrząd wiercący 10, w obecnym przypadku końcówka wiertnicza stosowana w szczególności w chirurgii dentystycznej (patrz fig. 1) ma część aktywną lub skrawającą 11 (to jest część roboczą), mającą wzdłuż długości konwencjonalne spiralne krawędzie skrawające (skierowane w stronę prawą aczkolwiek nie pokazane na rysunku) i wyposażoną w oznaczenia lub rowki 14 które są również konwencjonalne w tym rodzaju wiertła, z trzpieniem 12 przystosowanym do osadzania w uchwycie lub komponencie ręcznym (nie pokazanym) dla napędzania obrotowo wiertła. Obrót jest zwykłe skierowany w prawo patrząc w kierunku od trzpienia do części aktywnej (patrz strzałka R na fig. 1), przy czym krawędzie na częściach aktywnych są ukierunkowane w tym samym kierunku. Przednia część trzpienia 12 posiada gwint śrubowy na odległości D tak, że wszystkie użyteczne głębokości wiercenia mogą być wykazywane przez zderzak 20 (patrz poniżej). Gwint śrubowy 15 przebiega w kierunku przeciwnym do kierunku obrotu R. W pokazanym przykładzie, gwint śrubowy jest lewoskrętny. Korzystne jest wybranie mikrogwintu lub przynajmniej bardzo drobnego gwintu dla mikrometrycznej regulacji pożądanej głębokości wiercenia, jak będzie podane poniżej.

Element 20 pokazany na fig. 2 stanowi ruchomy zderzak, którego tylna część 22 ma uformowany wewnętrzny gwint 24 odpowiadający gwintowi 15 na wiertle 10, przy czym komponenty 22, 24 tworzą ekwiwalent nakrętki (oznaczenie ogólne 25). Nakrętka 25 rozciąga się w stronę przedniej części rurowego korpusu 21, który częściowo przykrywa część roboczą 11. W tym rozwiązaniu zderzak 20 ma głównie dzwonowy kształt. Wewnętrzna średnica korpusu 21 jest taka, że zderzak może być osadzony na wiertłach o rozmaitej średnicy (najczęściej używane średnice są zmienne pomiędzy 1,5 mm i okoł o 5 mm). Moż na tym samym zaprojektować standardowy zderzak lub wedł ug potrzeby dwa standardowe zderzaki, jeden dla wierteł mających część roboczą o średnicy pomiędzy 1,5 mm i 3,5 mm i drugi dla wierteł mających część roboczą o średnicy pomiędzy 2,5 i 5 mm. Te dwa zderzaki są wystarczające dla urządzenia o zastosowaniu uniwersalnym, ponieważ średnica trzpienia w większości wierteł stosowanych w implantologii jest jednolicie równa 2,2 mm.

Zderzak 20 współpracuje z wiertłem 10 zamontowanym na nim, podobnie jak nakrętka na śrubie (układ śruby i nakrętki 15-25 towarzyszący lub przekształcający ruch obrotowy w ruch i na odwrót, w szczególności tak, ż e gdy obracająca się nakrętka, to jest zderzak 20, jest unieruchomiona, to ś ruba, to jest końcówka wiertła 10, kontynuuje obrót, ale porusza się podłużnie). Zderzak 20 może zatem być precyzyjnie wyregulowany przez wykonawcę, tak że wysunięta długość 16 części roboczej 15 pomiędzy przednią powierzchnią 23 zderzaka a końcową częścią 13 części roboczej wiertła 10 będzie bardzo dokładnie odpowiadała pożądanej głębokości P planowanego wiercenia (fig. 3).

Środki współpracujące pomiędzy wiertłem 10 a zderzakiem 10, to jest układ śruby i nakrętki 15 i 25 w tym przykł adzie muszą być tak zaprojektowane, ż e rozwijane sił y cierne są wystarczają ce dla wiertła 10, napędzanego obrotowo, dla przychwycenia zderzaka 20 bez wykonywania przez ten zderzak ruchu liniowego (rezultat różnicy pomiędzy kątową prędkością zderzaka a prędkością wiertła

PL 195 558 B1 (ruch względny)). Wspomniany uprzednio wybór charakteru i rodzaju zalecanego dla tego układu gwintu śrubowego (gwint mikrometryczny), dodatkowo do dokładnego umieszczenia zderzaka, służy lub przynajmniej współdziała w spełnieniu tego warunku, ponieważ siły cierne muszą być takie, że wycofanie wiertła rozpoczyna się tuż po unieruchomieniu zderzaka, ponieważ wiertło kontaktuje się z sąsiadującymi tkankami. W zależności od przypadku, jeden i/lub inny element tych środków współpracujących, to jest wewnętrzny gwint 24 i/lub gwint 15, mogą być wyposażone w środki hamujące, które zwiększają siły cierne. Inny wariant może obejmować osadzenie pierścienia lub pierścienia typu O-ring 27 (fig. 3 i 4) na tylnej powierzchni 26 nakrętki 25 i na gwincie śrubowym 15. Oczywiście można zastosować dowolne inne środki znane fachowcom. Przykładowo, według następnego wariantu, elementy 15 lub 25 mogą być namagnesowane lub wyposażone w płytkę magnetyczną, dla otrzymania wstępnie ustalonej siły ciernej pomiędzy tymi elementami.

Podczas pracy, gdy zostanie osiągnięta planowana głębokość wiercenia, przednia powierzchnia 23 zderzaka 20 dochodzi do sąsiadującej powierzchni 9 (patrz fig. 9). Wynikająca siła nośna na zderzaku 20, jak tylko zrównoważy siły cierne na połączeniu pomiędzy wiertłem 10 a zderzakiem 20, spowoduje unieruchomienie zderzaka 20 i tym samym wycofanie końcówki wiertła do rurowego korpusu 21 (patrz fig. 4), gdzie część 16 (równoważna P) części roboczej 11 (patrz fig. 3) ulega zmianie do wartości P' (fig. 4) z warunkiem P'< P, w rezultacie unieruchomienia w związku z obrotem końcówki wiertła).

Ta redukcja jest również wskazana przez oznaczenia 14 na końcówce wiertła jeżeli są tam naniesione (patrz powyżej część wprowadzająca).

Kształt i struktura zderzaka mogą oczywiście ulegać zmianie. Przykładowo, na fig. 5 pokazano zderzak 30 o strukturze koszykowej. Tylna wewnętrznie nagwintowana część 32, 34 tworzy nakrętkę 35 i jest przedłużona przez cylindryczną klatkę 31 zawierającą dolną obręcz 38 (przednia powierzchnia 33) podłączoną do nakrętki 35 poprzez cztery kołki 37. Struktura ta nie przykrywa całkowicie roboczej części 11 końcówki 10, to jest pozostawia tę część jako odsłoniętą tak, że końcówka jest bardziej skutecznie chłodzona, ponieważ większy obszar powierzchni części roboczej będzie w kontakcie z płynem chłodzą cym. Pod innymi względami zderzak taki oczywiście służy temu samemu celowi, co zderzak 20, nakrętka 35 współpracuje ze śrubą 15 na końcówce 10, która może być wciągnięta do klatki 31, jak tylko przednia część 33 dojdzie do sąsiadującej powierzchni (oznacznik 9 na fig. 7).

W rozwiązaniu wariantowym (w którym końcówka wiertła i zderzak są połączone poś rednio), końcówką wiertła 10a (fig. 6a) jest pod wszystkimi względami identyczna do końcówki 10 na fig. 1 do 4 z tym wyjątkiem, że nie posiada ona śrubowego gwintu 15 (lub jakichkolwiek innych środków do przekształcania obrotu w ruch osiowy) na części 12, jednakże posiada jedynie wydrążenie 17 w wyznaczonym miejscu na tej części. Zastosowany jest również wyjmowalny element pośredni, o ogólnym oznaczeniu 40 (fig. 6B i 6C, która stanowi przekrój wzdłuż linii VI C na fig. 6B). Element 40 ma ogólny kształt tulei 41 mającej daną długość równoważną do długości D (porównaj fig. 1), przy czym średnica wewnętrznego gwintu 42 jest równa średnicy trzpienia 12, który z definicji nie jest nagwintowany w tym rozwiązaniu wariantowym. Tuleja 40 ma gwint lewoskrętny 45. Jest on przystosowany tak, żeby był dokładnie dopasowany na trzpieniu 12 na żądanym miejscu (korzystnie odpowiadającym położeniu śrubowego gwintu 15 na końcówce 10) i dla zablokowania na nim poprzez blokującą mikrośrubę 44 (fig. 6C) włożona do nagwintowanego otworu 43. Zakończenie (bez oznaczenia) blokującej mikrośruby może wchodzić w wydrążenie 17 w trzpieniu 12 (fig. 6A, wydrążenie tego rodzaju może oczywiście być łatwo wykonane przez samego wykonawcę na miejscu, jeżeli trzpień wiertła nie posiada takiego otworu). Jak można zauważyć, ponieważ element 40 jest ruchomy, zatem urządzenie posiada zwiększoną wszechstronność i przydatność. W szczególności, można zastosować szeregi tulejek, z których wszystkie mają tę samą średnicę zewnętrzną i ten sam gwint ale odmienne średnice wewnętrzne (w zależności od średnic trzpieni wiertła). Przykładowo, dla całego zakresu końcówek wierteł można zastosować pojedynczy zderzak 20A, 30A mający korpus 21A, 31A i przednią powierzchnię 23A, 33A (patrz fig. 2 i 5) z nakrętką 25A, 35A utworzoną przez tylną część 22A, 32A i mającą wewnętrzny gwint śrubowy 24A, 34A odpowiadający gwintowi śrubowemu 45.

W ogólności, bezpośrednia lub pośrednia współpraca pomiędzy zderzakiem a trzpieniem wiertła mogą być zrealizowane przez dowolny inne środki równoważne do opisanych przykładowo, to jest przystosowane do przekształcania ruchu postępowego w ruch obrotowy i na odwrót (np. jeden lub więcej spiralnych rowków i kulek).

Dodatkowo do dokładności działania urządzenia według wynalazku, całkowicie zostaje wykluczone jakiekolwiek niebezpieczeństwo przekroczenia uprzednio określonej głębokości i jakiekolwiek niebezpieczeństwo wytworzenia owalnego otworu i zranienia tkanek.

PL 195 558 B1

Ze względu na swą wszechstronność i generalną użyteczność, urządzenie zabezpieczające według wynalazku również zapewnia znaczne korzyści finansowe w stosunku do znanych urządzeń zabezpieczających z ustalonym zderzakiem. Jak już wspomniano, będzie ono wystarczające dla specjalisty dla otrzymania pojedynczego rodzaju zatrzymania (standardowe zatrzymanie) np. przy implantologii dentystycznej, gdzie średnica końcówek wiertła wynosi jednolicie 2,2 mm. W innych przypadkach, użytkownik będzie wymagał jedynie dostarczenia bardzo ograniczonej liczby odmiennych zderzaków, w zależności od zastosowania. We wszystkich przypadkach nie ma potrzeby posiadania zestawu wierteł z ustalonymi zderzakami, odpowiadającymi odmiennym głębokościom.

Również korpusy 21, 21A, 31, 31A zderzaków 20, 20A, 31, 31A mogą być wykonane z dowolnego podlegającego sterylizacji matowego lub przezroczystego materiału.

Jak można zauważyć, wybrany śrubowy gwint mikrometryczny umożliwia precyzyjne ustawienie wyznaczonej głębokości wiercenia. Z jednej strony odległość, to jest głębokość pomiędzy punktem końcowym końcówki a przednią powierzchnią zderzaka, może być mierzona w rozmaity sposób. Z drugiej strony moż e być korzystne wstę pne wykalibrowanie szczegół owych głębokoś ci wiercenia dla licznych implantów i zachowywanie ich podczas zabiegu. Pod tym względem, stosuje się zestaw specjalnie zaprojektowanych mierników i można je umieścić w odpowiednim bloku lub pudełku i stosować w opisanym poniżej procesie. Każdy miernik 50 (patrz fig. 8, 9 i 10) zawiera cylinder 51 wyskalowany w milimetrach (np. od 0 do 30 mm), wykonany z przezroczystego materiał u podlegają cego sterylizacji w autoklawie lub chemiklawie, zawierający tłok 55 (o górnej powierzchni 57), korzystnie wyposażony w tłoczysko 56 dla łatwoś ci przestawienia na zero. Oznaczenie 0 mm jest ustawione w jednej linii z górną powierzchnią 52 cylindra 51. Zewnętrzna średnica cylindra 51 jest w przybliż eniu równa zewnętrznej średnicy zderzaka 20, 30, tak że przednia powierzchnia 23, 33 zderzaka 20, 30 może wypadać dokładnie przy górnej części 52 miernika (patrz fig. 10). W pierwszym etapie, górna powierzchnia 57 tłoka 55 znajduje się na przeciwko oznaczenia 0 (fig. 8). W drugim etapie, wykonawca umieszcza zakończenie 13 części roboczej 11 końcówki wiertła względem tłoka 55, tym samym napędzając go w głąb korpusu cylindra aż powierzchnia tłoka 57 będzie wypoziomowana względem oznaczenia odpowiadającego planowanej głębokości wiercenia (np. 15 mm, patrz fig. 10). Oddziaływuje on następnie na zderzak poprzez obracanie go aż przednia powierzchnia 23, 33 zderzaka dotrze do krawędzi 52 cylindra, zderzak jest w położeniu odpowiadającym planowanemu zabiegowi wiercenia, z uwzglę dnieniem wykazanej głębokoś ci. W zależ noś ci od sytuacji, to jest gdy wykonawca ma na celu wywiercenie licznych otworów, ustala on czy korzystne jest wstępne wykalibrowanie i zachowanie wyboru rozmaitych głębokości. W tym momencie wykonawca wykorzysta tyle mierników ile ma planowanych głębokości, co jest szczególnie interesujące w przypadku, gdy liczne implanty dentystyczne są utwierdzane u tego samego pacjenta podczas tej samej sesji zabiegowej.

Claims (10)

1. Urządzenie zabezpieczające do obrotowego przyrządu wiercącego, przeznaczonego między innymi do stosowania w chirurgii dentystycznej, zawierające zderzak połączony z tym przyrządem za pomocą podzespołu łączącego i przyjmujący położenie adaptacyjne w zależności od pożądanej głębokości wiercenia dla zapobiegania przekroczeniu tej głębokości podczas pracy przyrządu wyposażonego w to urządzenie zabezpieczające, znamienne tym, że podzespół łączący jest przytwierdzony za pomocą podzespołu współpracującego mającego elementy przekształcające ruch w ten sposób, że przyrząd wiercący (10, 10A) wykonujący ruch obrotowy jest wyciągany ku tyłowi w stosunku do kierunku wiercenia, gdy tylko zderzak (20, 30, 20A, 30A) zostaje unieruchomiony poprzez kontakt przedniej części (23, 33, 23A, 33A) zderzaka z sąsiadującą powierzchnią (9), zwykle stanowiącą górną płaszczyznę perforacji.

2. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 1, znamienne tym, że elementy przekształcające ruch stanowią zestaw śruby i nakrętki o kierunku gwintu przeciwnym do kierunku obrotu wiertła podczas pracy.

3. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 2, znamienne tym, że śruba jest w postaci śrubowego gwintu (15) na trzpieniu (12) wiertła (10), a nakrętka (25, 35) jest w postaci tylnej części (22, 32) zderzaka (20, 30), mającej odpowiadający gwint wewnętrzny (24, 34).

4. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 2, znamienne tym, że śruba jest utworzona przez element pośredni (40) w postaci tulei, której korpus (41) ma śrubowy gwint (45), przy czym ten element pośredni (40) jest osadzany na trzpieniu (12) wiertła (10A), a nakrętka (25A, 35A) jest w postaci tylnej części (22A, 32A) zderzaka (20A, 30A), mającej odpowiadający gwint wewnętrzny (24A, 34A).

PL 195 558 B1

5. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 1, znamienne tym, że zderzak (20, 30, 20A, 30A) ma korpus (21, 31, 21A, 31A), rozciągający się przynajmniej częściowo dookoła części roboczej (11) przyrządu wiercącego (10, 10A), zaś planowana głębokość wiercenia odpowiadająca części (16) wystającej z przedniej powierzchni (23, 33, 23A, 33A) zderzaka (20, 30, 20A, 30A) jest wstępnie ustawiona przez oddziaływanie na podzespół współpracujący, przy czym długość części (16) wystającej z przedniej powierzchni zderzaka maleje, gdy przednia powierzchnia (23, 33, 23A, 33A) zderzaka (20, 30, 20A, 30A) napotyka na sąsiadującą ścianę (9).

6. Urzą dzenie zabezpieczają ce wedł ug zastrz. 1, znamienne tym, ż e korpus (21, 31, 21A, 31A) zderzaka (20, 30, 20A, 30A) jest w postaci rurowej, w postaci bryły pełnej (21, 21A) lub w postaci otwartej klatki (31, 31A) .

7. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 6, znamienne tym, że materiał korpusu (21, 31, 21A, 31A) zderzaka (20, 30, 20A, 30A) jest matowy lub przezroczysty i jest zdolny do sterylizacji.

8. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 6, znamienne tym, że podzespół współpracujący zawiera element hamujący, zwłaszcza w postaci pierścienia O-ring (27).

9. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienne tym, że zawiera dodatkowo urządzenie kalibracyjne do wstępnego kalibrowania i zachowywania pożądanej głębokości wiercenia, ustawianej przed rozpoczęciem pracy dla przyrządu wiercącego, zawierającego końcówkę wiercącą i zderzak (20, 30, 20A, 30A), zawierające przymiar (50) w postaci przezroczystego, wyskalowanego korpusu (51) i tłok (55), korzystnie wyposażony w pręt (56), przy czym górna powierzchnia (52) wyskalowanego korpusu (51) odpowiada oznaczeniu zero na skali a zewnętrzna średnica wyskalowanego korpusu (51) jest w przybliżeniu równa zewnętrznej średnicy zderzaka (20, 30, 20A, 30A).

10. Sposób wstępnego kalibrowania i zachowywania głębokości wiercenia za pomocą urządzenia według zastrz. 9, znamienny tym, że dociska się przednią powierzchnię zderzaka do górnej powierzchni korpusu przymiaru i napędza się tłok do wnętrza korpusu poprzez oddziaływanie elementów podzespołu współpracującego, łączących końcówkę wiertła ze zderzakiem, przy czym to oddziaływanie powoduje napór wywierany na tłok przez zakończenie części roboczej końcówki wiertła, aż górna powierzchnia tłoka znajdzie się naprzeciwko oznaczenia na skali, odpowiadającego planowanej głębokości wiercenia.