PL196559B1 - Łącznik narożny spawany dla komorowych elementów kształtowych - Google Patents

Abstract

1. Lacznik naro zny spawany dla komoro- wych elementów kszta ltowych, z dopasowanym od zewn atrz do komory, elementem wtykowym, który na pierwszym ko ncu ma spawaln a po- wierzchni e przy laczeniow a, za s na drugim ko n- cu jest zaopatrzony w rozpieralne poprzecznie odcinki ko ncowe, oraz z elementem rozporo- wym, usytuowanym pomi edzy odcinkami ko n- cowymi i rozpieraj acym je przy uruchomieniu, znamienny tym, ze element rozporowy (12) jest osadzony w elemencie wtykowym (11) wy- lacznie z regulacj a po lo zenia obrotowego i za- bezpieczony przed niezamierzonym obrotem powrotnym w po lozeniu, powoduj acym rozpar- cie odcinków ko ncowych (14). PL PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 196559 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 331662 ^{(51) Int.Cl.}

E06B 3/96 (2006.01) F16B 7/00 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 26.02.1999 (54) Łącznik narożny spawany dla komorowych elementów kształtowych

(30) Pierwszeństwo: 06.03.1998,DE,19809482.5	(73) Uprawniony z patentu: Niemann Hans Dieter,Kerpen-Horem,DE
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 13.09.1999 BUP 19/99	(72) Twórca(y) wynalazku: Wolfgang Budich,Troisdorf,DE Hans Dieter Niemann,Kerpen-Horem,DE
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.01.2008 WUP 01/08	(74) Pełnomocnik: Dziarnowska Monika, POLSERVICE, Kancelaria Rzeczników Patentowych Sp. z o.o.

⁽⁵⁷⁾ 1. Łącznik narożny spawany dla komorowych elementów kształtowych, z dopasowanym od zewnątrz do komory, elementem wtykowym, który na pierwszym końcu ma spawalną powierzchnię przyłączeniową, zaś na drugim końcu jest zaopatrzony w rozpieralne poprzecznie odcinki końcowe, oraz z elementem rozporowym, usytuowanym pomiędzy odcinkami końcowymi i rozpierającym je przy uruchomieniu, znamienny tym, że element rozporowy (12) jest osadzony w elemencie wtykowym (11) wyłącznie z regulacją położenia obrotowego i zabezpieczony przed niezamierzonym obrotem powrotnym w położeniu, powodującym rozparcie odcinków końcowych (14).

PL 196 559 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest łącznik narożny spawany dla komorowych elementów kształtowych, z dopasowanym od zewnątrz do komory, elementem wtykowym, który na pierwszym końcu ma spawalną powierzchnię przyłączeniową, zaś na drugim końcu jest zaopatrzony w rozpieralne poprzecznie odcinki końcowe, oraz z elementem rozporowym, usytuowanym pomiędzy odcinkami końcowymi i rozpierającym je przy uruchomieniu.

Narożny łącznik spawany o podanych wyżej cechach jest znany z europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP-A-0 288 756. Znany element rozporowy stanowi kołek rozporowy, klin rozporowy lub temu podobny element, który poprzez dociąganie śruby i/lub poprzez przesuw osiowy osiąga stan rozparcia, niezbędny do osadzenia narożnego łącznika spawanego w komorowym elemencie kształtowym. Wymiar ruchu osiowego, wymaganego przy tym osiowym mocowaniu, jest różny w zależności od tolerancji wykonania uczestniczących w nim części. Dlatego też przy osadzaniu narożnego łącznika może w różnych punktach osiowych komorowego elementu kształtowego dojść do nierównomierności, które mogą osłabiać niezawodność połączenia.

Celem wynalazku jest takie udoskonalenie narożnego łącznika spawanego o podanych na wstępie cechach, aby zapewniał on ulepszone, zwłaszcza bardziej niezawodne, osadzenie narożnego łącznika spawanego w komorowym elemencie kształtowym.

Zadanie to rozwiązano tak, że element rozporowy jest osadzony w elemencie wtykowym wyłącznie z regulacją położenia obrotowego i zabezpieczony przed niezamierzonym obrotem powrotnym w poł o ż eniu, powodującym rozparcie odcinków koń cowych.

Korzystnie, element rozporowy jest połączony zatrzaskowo, z regulacją położenia obrotowego, z elementem wtykowym w zadanym wstępnie położeniu osiowym, przy czym zwłaszcza, zatrzaśnięcie elementu rozporowego następuje za pomocą, mającego wzdłużną szczelinę, czopu, który łbem zaczepia o pierścieniowy kołnierz elementu wtykowego.

Korzystnie, czop ma po stronie powierzchni przyłączeniowej, zaopatrzone korzystnie w wymienną wkładkę, nieokrągłe wybranie uruchamiające.

Korzystnie, element wtykowy, co najmniej w obszarze swych odcinków końcowych i/lub element rozporowy co najmniej w obszarze swych ramion uruchamiających, jest pusty wewnątrz i cienkościenny.

Korzystnie, element rozporowy jest umieszczony wewnątrz elementu wtykowego, współosiowo względem niego, i pomiędzy odcinkami końcowymi ma, sięgające do nich w kierunku promieniowym, ramiona uruchamiające.

Korzystnie, element rozporowy ma pomiędzy czopem i ramionami uruchamiającymi żebra usztywniające.

Korzystnie, element rozporowy ma cztery ramiona uruchamiające, z których każde jest przyporządkowane jednemu z czterech odcinków końcowych.

Korzystnie, odcinki końcowe elementu wtykowego są zaopatrzone w powierzchnie naprowadzające, które wraz z rosnącym kątem obrotu ramion uruchamiających elementu rozporowego coraz bardziej wchodzą w tor jego obwodu zewnętrznego, przy czym zwłaszcza powierzchnie naprowadzające wystają w postaci cienkich ścianek z odcinków końcowych i są swymi krawędziami końcowymi wsparte na odcinkach końcowych.

Korzystnie, powierzchnie naprowadzające prostokątnego elementu wtykowego są przyporządkowane poszczególnym powierzchniom bocznym, przy czym na przyporządkowane wąskim powierzchniom bocznym powierzchnie naprowadzające działa dopasowane do połowy dłuższego boku, dłuższe ramię uruchamiające, zaś na przyporządkowane szerokim powierzchniom bocznym powierzchnie naprowadzające działa dopasowane do połowy wąskiego boku, krótsze ramię uruchamiające.

Korzystnie, powierzchnie naprowadzające są nachylone w kierunku powierzchni przyłączeniowej osi łącznika, a końce ramion uruchamiających są baryłkowate.

Korzystnie, co najmniej jedna powierzchnia naprowadzająca i/lub co najmniej jedno ramię uruchamiające jest po stronie powierzchni naprowadzającej zaopatrzone w elementy zwiększające tarcie, lub jedna powierzchnia naprowadzająca i/lub przyporządkowane jej ramię naprowadzające jest po stronie powierzchni naprowadzającej użebrowana, rowkowana, radełkowana, uzębiona lub podobnie ukształtowana.

Dla wynalazku istotny jest fakt, że zrezygnowano z jakiejkolwiek regulacji osiowej przy mocowaniu narożnego łącznika spawanego. Element rozporowy ma wyłącznie regulację położenia rozpoPL 196 559 B1 rowego i jedynie ta regulacja elementu rozporowego prowadzi do żądanego rozparcia odcinków końcowych elementu wtykowego. Ponadto narożny łącznik spawany jest tak ukształtowany, że wyeliminowany jest niezamierzony obrót powrotny elementu rozporowego. W związku z tym nie jest możliwe nieumyślne zwolnienie zaciskowego obsadzenia narożnego łącznika spawanego w komorowym elemencie kształtowym.

Ponadto regulacja obrotowego położenia elementu rozporowego ma tę zaletę, że zaciśnięcie może następować w ramach niewielkiego kąta. W związku z tym osadzenie elementu rozporowego nie wymaga znaczących regulacji położenia obrotowego, na przykład za pomocą zastosowanego do rozpierania, płaskiego gwintu śrubowego. W połączeniu z kluczem dynamometrycznym można doprowadzić do osiągnięcia niezawodnego zaciśnięcia, przy zachowaniu zadanych parametrów konstrukcyjnych pojedynczego położenia osiowego.

Kolejna istotna zaleta narożnego łącznika spawanego polega na tym, że składa się on tylko z dwóch części. Części te są tak konstrukcyjnie dopasowane do siebie, że do osadzenia narożnego łącznika spawanego w komorowym elemencie kształtowym wystarcza uruchomienie jedynie elementu rozporowego, zatem tylko jednej części. Zbędne jest tutaj zastosowanie drugiego elementu regulacyjnego, na przykład śruby. Narożny łącznik spawany może być przy tym wykonany wyłącznie z tworzywa sztucznego. Można zrezygnować z użycia metalu, co przyczynia się również do zmniejszenia ciężaru.

Narożny łącznik spawany może być tak ukształtowany, że element rozporowy jest połączony zatrzaskowo, z regulacją położenia obrotowego, z elementem wtykowym w zadanym wstępnie położeniu osiowym. Zatrzaśnięcie powoduje, że element rozporowy i element wtykowy zajmują stale to samo osiowe położenie względem siebie, wskutek czego element rozporowy działa stale w tym samym położeniu rozporowym rozpierająco na odcinki końcowe. Montaż elementu rozporowego i elementu wtykowego następuje przy tym korzystnie poprzez zatrzaśnięcie.

Korzystnie narożny łącznik spawany jest tak ukształtowany, że zatrzaśnięcie elementu rozporowego następuje za pomocą mającego wzdłużną szczelinę czopu, który łbem zaczepia o pierścieniowy kołnierz elementu wtykowego. Montaż elementu rozporowego i elementu wtykowego następuje przy tym poprzez zwykłe zsuwanie tych elementów aż do ich zatrzaśnięcia. Nie są tu potrzebne żadne inne środki do montażu narożnego łącznika spawanego, który składa się zaledwie z dwóch części.

Korzystne jest, jeżeli czop ma po stronie powierzchni przyłączeniowej zaopatrzone w razie potrzeby w wymienną wkładkę, nieokrągłe wybranie uruchamiające. Nieokrągłe wybrania uruchamiające nadają się szczególnie dobrze do regulacji położenia obrotowego. Umożliwiają one również przenoszenie znacznych sił uruchamiających, za pomocą odpowiednio nieokrągłych narzędzi. Korzystne jest zwłaszcza, jeżeli czop jest zaopatrzony w wymienną wkładkę, dzięki czemu przykładowo wybranie o sześciokątnym zarysie wewnętrznym można zastąpić wybraniem o czworokątnym zarysie wewnętrznym, umożliwiając tym samym stosowanie różnych narzędzi i/lub przenoszenie różnych sił.

Dla zmniejszenia ciężaru korzystne jest, jeżeli element wtykowy co najmniej w obszarze swych odcinków końcowych i/lub element rozporowy co najmniej w obszarze swych ramion uruchamiających jest pusty wewnątrz i cienkościenny. Również w tej postaci wykonania narożnego łącznika można osiągnąć wymagane wytrzymałości i sztywności, zwłaszcza zaś ułatwione są wymagane odkształcenia rozpieranych poprzecznie odcinków końcowych.

Usztywnienie elementu rozporowego można osiągnąć wówczas, gdy element rozporowy ma pomiędzy czopem i ramionami uruchamiającymi żebra usztywniające. Żebra usztywniające, rozciągające się pomiędzy czopem i ramionami uruchamiającymi, pozwalają uniknąć bardziej masywnego i wymagaj ą cego wię kszej iloś ci materiał u, wykonania elementu kształ towego. Mogą one mieć również kształt elementów komorowych.

Korzystnie narożny łącznik spawany jest osadzany lub rozpierany w kilku miejscach komorowego elementu kształtowego. W tym sensie korzystne jest, jeżeli element rozporowy ma cztery ramiona uruchamiające, z których każde jest przyporządkowane jednemu z czterech odcinków końcowych.

Odcinki końcowe są rozmieszczone równomiernie na 360°, podobnie jak ramiona uruchamiające, czego efektem jest działanie zaciskowe w czterech, odpowiadających sobie wzajemnie, różnych kierunkach. Oznacza to optymalny zacisk narożnego łącznika spawanego przy stosunkowo małych nakładach konstrukcyjnych.

Ze względu na regulację obrotowego położenia elementu rozporowego narożny łącznik spawany można specjalnie dopasować w obszarze jego odcinków końcowych. Szczególnie korzystne jest, jeżeli odcinki końcowe elementu wtykowego są zaopatrzone w powierzchnie naprowadzające, które wraz z rosnącym kątem obrotu ramion uruchamiających elementu rozporowego coraz bardziej wcho4

PL 196 559 B1 dzą w tor jego obwodu zewnętrznego. Powierzchnie naprowadzające pozwalają ustalić siły docisku pomiędzy odcinkami końcowymi i komorowym elementem kształtowym dla zadanego elementu rozporowego w odniesieniu do uruchamiającego kąta obrotu. Korzystnie powierzchnie naprowadzające są przy tym tak ukształtowane, że maksymalna i niezbędna siła zaciskowa pomiędzy odcinkami końcowymi i komorowymi elementami kształtowymi dla maksymalnych tolerancji uczestniczących w połączeniu części osiągana jest na końcu powierzchni naprowadzającej. Odpowiednio do tego maksymalne siły zaciskowe osiąga się przy mniejszych tolerancjach już wówczas, gdy element rozporowy nie osiągnął jeszcze całkowitego możliwego teoretycznie kąta obrotu. W każdym przypadku można przy tym zapewnić osiągnięcie wymaganych sił zaciskowych, jeżeli do przekręcenia elementu rozporowego użyje się klucza dynamometrycznego.

Korzystne jest, jeżeli powierzchnie naprowadzające wystają w postaci cienkich ścianek z odcinków końcowych i są swymi krawędziami końcowymi wsparte na odcinkach końcowych. Powierzchnie naprowadzające można ukształtować odpowiednio do warunków zaciskania, bez konieczności nadmiernego zwiększania masy narożnego łącznika spawanego. Końcowe podparcie powierzchni naprowadzających zapewnia wymaganą stabilność i może być tak ukształtowane, że wprowadzane siły zaciskowe działają w żądanym kierunku na odcinki końcowe.

Narożny łącznik spawany może być tak ukształtowany, że powierzchnie naprowadzające prostokątnego elementu wtykowego są przyporządkowane poszczególnym powierzchniom bocznym, przy czym na przyporządkowane wąskim powierzchniom bocznym powierzchnie naprowadzające działa dopasowane do połowy dłuższego boku, dłuższe ramię uruchamiające, zaś na przyporządkowane szerokim powierzchniom bocznym powierzchnie naprowadzające działa dopasowane do połowy wąskiego boku, krótsze ramię uruchamiające. W tej postaci wykonania mimo prostokątnego lub podłużnego przekroju elementu wtykowego można zastosować element rozporowy z czterema ramionami uruchamiającymi, przy czym siły zaciskowe działają w czterech zadanych wstępnie kierunkach. Element rozporowy pozostaje przy tym ustawiony swoją osią współosiowo lub równolegle do osi komorowego elementu kształtowego lub elementu wtykowego. Wyeliminowane jest przekoszenie elementu rozporowego, a także wywoływane przezeń osłabienie zacisku odcinków końcowych w komorowym elemencie kształtowym.

Ponadto możliwe jest takie ukształtowanie narożnego łącznika spawanego, że powierzchnie naprowadzające są nachylone w kierunku powierzchni przyłączeniowej osi łącznika. Nachylenie powierzchni naprowadzających umożliwia swobodne wkładanie elementu rozporowego i jego bezluzowe osadzenie w elemencie wtykowym, przy czym wykorzystuje się do tego celu sprężyste działanie odcinków końcowych.

Jeżeli końce ramion uruchamiających są baryłkowate, wówczas współpracują one prawidłowo z powierzchniami naprowadzającymi, bez ś cierania, nawet przy uwarunkowanym procesem wytwarzania tolerancjach kształtu.

Element rozporowy należy zabezpieczyć przed niezamierzonym obrotem powrotnym. Jeżeli nie można tego osiągnąć jedynie przy zadanych kształtach elementu rozporowego i elementu wtykowego względnie powierzchni naprowadzających, wówczas korzystne jest, jeżeli co najmniej jedna powierzchnia naprowadzająca i/lub co najmniej jedno ramię uruchamiające jest po stronie powierzchni naprowadzającej zaopatrzone w elementy zwiększające tarcie. Elementy te mogą być tak wykonane, że skutecznie zapobiegają niezamierzonemu obrotowi powrotnemu.

Niezamierzonemu obrotowi można zapobiec, stosując rozwiązanie proste pod względem konstrukcyjnym, w ramach którego jedna powierzchnia naprowadzająca i/lub przyporządkowane jej ramię naprowadzające jest po stronie powierzchni naprowadzającej użebrowana, rowkowana, radełkowana, uzębiona lub podobnie ukształtowana.

Ponadto istotne dla narożnego łącznika spawanego jest zastosowanie elementu rozporowego, osadzonego wyłącznie z regulacją położenia obrotowego w elemencie wtykowym narożnego łącznika spawanego, do zabezpieczonego przed niezamierzonym obrotem powrotnym rozparcia odcinków końcowych elementu wtykowego przy osadzaniu narożnego łącznika spawanego w komorowym elemencie kształtowym. Wykorzystanie obrotowego ruchu elementów rozporowych pozwala osiągnąć opisane wyżej zalety, ponadto upraszcza montaż poprzez zastosowanie mniejszych kątów obrotu przy zaciskaniu narożnego łącznika spawanego.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia narożny łącznik spawany, w którego elemencie wtykowym jest zamontowany element rozporowy, w przekroju wzdłużnym, fig. 2 - element wtykowy w widoku perspektywicznym z prawej

PL 196 559 B1 strony od dołu i z tyłu oraz w częściowym przekroju, fig. 3 - element wtykowy w widoku perspektywicznym z prawej strony od góry i z przodu oraz w przekroju wzdłużnym, fig. 4 - element rozporowy w perspektywicznym widoku z prawej strony od góry i z przodu, fig. 5 - element rozporowy w perspektywicznym widoku z lewej strony od dołu i z tyłu, fig. 6 - element rozporowy w przekroju, fig. 7 - narożny łącznik spawany z włożonym, przedstawionym schematycznie elementem rozporowym w położeniu wyjściowym, w widoku z tyłu, zaś fig. 8 - widok odpowiadający fig. 7, w którym element rozporowy jest przekręcony w położenie zaciskowe.

Wszystkie figury odnoszą się wyłącznie do narożnego łącznika spawanego 10 i jego obu elementów, mianowicie elementu wtykowego 11 i elementu rozporowego 12. Komorowe elementy kształtowe nie są przedstawione. Przyjęto bowiem, że każdy narożny łącznik spawany 10 jest swym elementem wtykowym wstawiony w komorę, przy czym ograniczniki 25 działają jak ograniczniki głębokości wkładania elementów wtykowych. Ewentualne wkładki usztywniające komorowych elementów kształtowych kończą się przed drugim końcem 11'' narożnego łącznika spawanego 10 lub są z nim połączone.

Element wtykowy 11 ma pierwszy koniec 11', na którym znajduje się spawalna powierzchnia przyłączeniowa 13. Powierzchnia przyłączeniową 13 jest w typowy sposób pokryta występami 13' materiału, które służą do zespawania przylegających do siebie powierzchni przyłączeniowych 13 dwóch narożnych łączników spawanych 10. Narożne łączniki spawane 10 są w celu zespawania dwóch, stykających się pod kątem prostym, komorowych elementów kształtowych nachylone pod kątem 45° do osi 24 łącznika.

Element wtykowy 11 ma poza tym w zasadzie prostokątny przekrój. Na prostokątnym drugim końcu 11'' elementu wtykowego 11 znajdują się rozporowe odcinki końcowe 14. Każdy odcinek końcowy 14 ma przekrój kątowy, ponieważ element wtykowy 11 ma na swej całej długości od powierzchni przyłączeniowej 13 na pierwszym końcu 11' do drugiego końca 11'' ciągłą szczelinę 26. Szczeliny 26 biegną na wąskich bocznych powierzchniach 22 prostokątnego elementu wtykowego 11 na całej długości z tą samą szerokością i mają w szerokich bocznych powierzchniach 23 w obszarze drugiego końca 11' poszerzenia 25' dla zaoszczędzenia materiału i dopasowania sprężystych własności odcinków końcowych 14. Odpowiednio do tego kątowe odcinki końcowe 14 są zaopatrzone w ramiona o różnej długości.

Odcinki końcowe 14 mają powierzchnie naprowadzające 20, 21. Każda dwie, leżące naprzeciw siebie powierzchnie naprowadzające 20 lub 21 są jednakowo ukształtowane. Ich oznaczony na fig. 7 odnośnikiem r odstęp zmniejsza się, w odniesieniu do kąta obrotu, rosnącego na rysunku w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. W następstwie tego powierzchnie naprowadzające 20, 21 wchodzą odpowiednio przy rosnącym kącie obrotu w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara lub przy rosnącym kącie obrotu elementu rozporowego 12 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara w tor zewnętrznego obwodu elementu rozporowego 12 lub w tor zewnętrznego obwodu ramion uruchamiających 18, 18' tego elementu rozporowego 12.

Powierzchnie naprowadzające 20, 21 stanowią cienkie ścianki, wystające z odcinków końcowych 14. Aby mogły one przejmować większe siły podparcia, ich końcowe krawędzie 20', 21' są połączone z odcinkami końcowymi 14. Powierzchnie naprowadzające 20 uderzają swym łukiem bezpośrednio na odcinki końcowe 14, natomiast krawędzie końcowe 21' są wsparte żebrami łączącymi 27 na odcinkach końcowych 14, w narożnym obszarze kątowych odcinków końcowych 14.

Na fig. 7 widać, że powierzchnie naprowadzające 20, 21 są nachylone w kierunku powierzchni przyłączeniowej 13 do osi 24 łącznika. Utworzone w ten sposób powierzchnie, na przykład 28, ułatwiają montaż elementu rozporowego 12 i przy odpowiednim wymiarze wzdłużnym mogą sprawiać, że element rozporowy 12 przy wykorzystaniu elastyczności odcinków końcowych 14 osadza się mocno w elemencie wtykowym 11.

Na fig. 1 do 3 widać, że powierzchnia przyłączeniowa 13 jest przerwana wybraniem uruchamiającym 29. Wybranie 29 kończy się zmniejszającym jego średnicę, pierścieniowym kołnierzem 16, który służy do montażu względnie osiowego osadzenia elementu rozporowego 12. Pierścieniowy kołnierz 16 zachodzi za łeb 15' czopu 15 elementu rozporowego. Czop 15 ma wzdłużną szczelinę, zaś jego łeb 15' ma średnicę zewnętrzną, która jest nieznacznie większa niż wewnętrzna średnica pierścieniowego kołnierza 16. W następstwie tego czop 15 można przełożyć, dzięki znajdującej się w nim szczelinie, od strony drugiego końca 11'' przez pierścieniowy kołnierz 16 aż do zatrzaśnięcia.

Element rozporowy 12 ma na swym końcu, przeciwległym względem czopu 15, cztery ramiona uruchamiające 18, 18'. Każde z ramion uruchamiających 18, 18' jest przyporządkowane jednej z po6

PL 196 559 B1 wierzchni naprowadzających 20, 21. Z czopu 15 lub z kołnierza 30 czopu wychodzą żebra usztywniające 19, przy czym element rozporowy 12 ma poza tym postać korpusu z zamkniętą tuleją zewnętrzną, co nadaje mu pewną sztywność własną. Fig. 4, 5 ukazują to w widoku perspektywicznym.

Ramiona uruchamiające 18, 18' wystają w kierunku promieniowym na różne długości od osi 24 łącznika. Ramiona uruchamiające 18 są dłuższe niż ramiona uruchamiające 18'. Zachodzi przyporządkowanie ramion uruchamiających 18 wąskim powierzchniom bocznym 22 prostokątnego elementu wtykowego 11, zaś ramion uruchamiających 18' szerszym powierzchniom bocznym 23. Długość ramion uruchamiających 18 jest przy tym dopasowana do połowy dłuższego boku, natomiast długość krótszych ramion uruchamiających 18' jest dopasowana do połowy wąskiego boku.

Zewnętrzne końce ramion uruchamiających 18, 18' są baryłkowate, w związku z czym zachodzi zmniejszające opór przesuwanie końców ramion uruchamiających 18, 18' po powierzchniach naprowadzających 20, 21.

Element rozporowy 12 musi być tak ukształtowany, że po jego obróceniu pozostaje on w położeniu obróconym. W tym celu na odcinkach końcowych 14 i na ramionach uruchamiających 18 znajdują się elementy, zwiększające tarcie. Na fig. 8 przedstawione jest uzębienie 31, w które wchodzi uzębienie 32, porównaj fig. 4. Uzębienia 31, 32 są tak ukształtowane, że stawiają jedynie niewielki opór przekręcaniu elementu rozporowego 12. Osiąga się to przykładowo tak, że ślizgające się po sobie boczne powierzchnie uzębienia są silniej nachylone lub bardziej baryłkowate w porównaniu do bocznych powierzchni zębów, które przeciwstawiają się powrotnemu obrotowi elementu rozporowego 12. Uzębienie ma odpowiednio kształt haka oporowego. Po przekręceniu elementu rozporowego 12 według fig. 8 w kierunkach strzałek 33, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, wykluczony jest nieumyślny obrót powrotny, ponieważ mające kształt haka oporowego uzębienie 32 elementu rozporowego 12 zaczepia o uzębienie 31 powierzchni naprowadzających 20. Aby uzębienie nie stanowiło przeszkody w montowaniu elementu rozporowego 12 z elementem wtykowym 11, jest ono na odcinkach końcowych 14 zukosowane w swym początkowym obszarze wtykowym, jak widać na fig. 3.

Przekręcanie elementu rozporowego 12 odbywa się za pomocą nie przedstawionego klucza, wkładanego w nieokrągłe wybranie uruchamiające 17 elementu rozporowego 12 lub czopu 15. Na fig. 6 widać, że wybranie uruchamiające 17 rozciąga się praktycznie na całej długości elementu rozporowego 12, w związku z czym obsadzenie klucza jest bardzo głębokie i jedynie nieznacznie obciąża materiał elementu rozporowego. Przede wszystkim zaś uruchomienie może się odbywać poprzez głębokie wejście klucza bezpośrednio w promieniowy obszar ramion uruchamiających 18, 18', co jest korzystne dla stabilności połączenia zaciskowego i jego dokładnego ustawienia za pomocą klucza dynamometrycznego. Nieokrągłe wybranie uruchamiające ma postać wybrania o sześciokątnym zarysie wewnętrznym.

Do opisanych wyżej zalet narożnego łącznika spawanego 10 należy dodać, że nawet w postaci komorowej, to znaczy przy stosunkowo cienkich ściankach elementu wtykowego 11, może on wykazywać znaczną wytrzymałość na skręcanie. Dwie części narożnego łącznika spawanego 10 stanowią pełne naroże z tworzywa sztucznego. Można to wyeliminować śruby lub inne elementy metalowe, potrzebne do mocowania w innych rozwiązaniach, w związku z czym nie przeszkadzają one na przykład przy frezowaniu otworów pod zamek lub frezowaniu obszarów narożnych. Ponieważ łącznik narożny może być wykonany tylko z tworzywa sztucznego, spełniony jest tutaj w optymalnym stopniu wymóg przydatności do odzysku. Nie jest potrzebne dodatkowe rozdzielanie różnych materiałów. Ma to miejsce zwłaszcza wówczas, gdy materiał narożnego łącznika spawanego jest taki sam jak materiał komorowych elementów kształtowych, które należy połączyć. Ponadto ukształtowanie ramion rozporowych i powierzchni naprowadzających pozwala zrealizować celowe rozparcie we wszystkich kierunkach, dzięki czemu narożny łącznik spawany można stosować również w takich komorowych elementach kształtowych lub rurach, których przekrój różni się od przedstawionego. Rozparcie może wskutek tego następować we wszystkich kierunkach, a jednocześnie osiągana jest optymalna wytrzymałość na skręcanie.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Łącznik narożny spawany dla komorowych elementów kształtowych, z dopasowanym od zewnątrz do komory, elementem wtykowym, który na pierwszym końcu ma spawalną powierzchnię przyłączeniową, zaś na drugim końcu jest zaopatrzony w rozpieralne poprzecznie odcinki końcowe, oraz

   PL 196 559 B1 z elementem rozporowym, usytuowanym pomiędzy odcinkami końcowymi i rozpierającym je przy uruchomieniu, znamienny tym, że element rozporowy (12) jest osadzony w elemencie wtykowym (11) wyłącznie z regulacją położenia obrotowego i zabezpieczony przed niezamierzonym obrotem powrotnym w położeniu, powodującym rozparcie odcinków końcowych (14).
2. 2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że element rozporowy (12) jest połączony zatrzaskowo, z regulacją położenia obrotowego, z elementem wtykowym (11) w zadanym wstępnie położeniu osiowym.
3. 3. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zatrzaśnięcie elementu rozporowego (12) następuje za pomocą, mającego wzdłużną szczelinę, czopu (15), który łbem (15') zaczepia o pierścieniowy kołnierz (16) elementu wtykowego (11).
4. 4. Łącznik według zastrz. 3, znamienny tym, że czop (15) ma po stronie powierzchni przyłączeniowej, zaopatrzone korzystnie w wymienną wkładkę, nieokrągłe wybranie uruchamiające (17).
5. 5. Łącznik według zastrz. 3, znamienny tym, że element wtykowy (11), co najmniej w obszarze swych odcinków końcowych (14) i/lub element rozporowy (12) co najmniej w obszarze swych ramion uruchamiających (18, 18'), jest pusty wewnątrz i cienkościenny.
6. 6. Łącznik według zastrz. 3, znamienny tym, że element rozporowy (12) jest umieszczony wewnątrz elementu wtykowego (11), współosiowo względem niego, i pomiędzy odcinkami końcowymi (14) ma, sięgające do nich w kierunku promieniowym, ramiona uruchamiające (18, 18').
7. 7. Łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że element rozporowy (12) ma pomiędzy czopem (15) i ramionami uruchamiającymi (18, 18') żebra usztywniające (19).
8. 8. Łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że element rozporowy (12) ma cztery ramiona uruchamiające (18, 18'), z których każde jest przyporządkowane jednemu z czterech odcinków końcowych (14).
9. 9. Łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że odcinki końcowe (14) elementu wtykowego (11) są zaopatrzone w powierzchnie naprowadzające (20, 21), które wraz z rosnącym kątem obrotu ramion uruchamiających (18, 18') elementu rozporowego (12) coraz bardziej wchodzą w tor jego obwodu zewnętrznego.
10. 10. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że powierzchnie naprowadzające (20, 21) wystają w postaci cienkich ścianek z odcinków końcowych (14) i są swymi krawędziami końcowymi (20', 21') wsparte na odcinkach końcowych (14).
11. 11. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że powierzchnie naprowadzające (20, 21) prostokątnego elementu wtykowego (11) są przyporządkowane poszczególnym powierzchniom bocznym (22, 23), przy czym na przyporządkowane wąskim powierzchniom bocznym (22) powierzchnie naprowadzające (20) działa dopasowane do połowy dłuższego boku, dłuższe ramię uruchamiające (18), zaś na przyporządkowane szerokim powierzchniom bocznym (23) powierzchnie naprowadzające (21) działa dopasowane do połowy wąskiego boku, krótsze ramię uruchamiające (18').
12. 12. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że powierzchnie naprowadzające (20, 21) są nachylone w kierunku powierzchni przyłączeniowej (13) osi (24) łącznika.
13. 13. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że końce ramion uruchamiających (18, 18') są baryłkowate.
14. 14. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że co najmniej jedna powierzchnia naprowadzająca (20) i/lub co najmniej jedno ramię uruchamiające (18) jest po stronie powierzchni naprowadzającej zaopatrzone w elementy zwiększające tarcie.
15. 15. Łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że jedna powierzchnia naprowadzająca (20) i/lub przyporządkowane jej ramię naprowadzające (18) jest po stronie powierzchni naprowadzającej użebrowana, rowkowana, radełkowana, uzębiona lub podobnie ukształtowana.
16. 16. Zastosowanie elementu rozporowego (12), osadzonego wyłącznie z regulacją położenia obrotowego w elemencie wtykowym (11) narożnego łącznika spawanego (10), do zabezpieczonego przed niezamierzonym obrotem powrotnym rozparcia odcinków końcowych (14) elementu wtykowego (11) przy osadzaniu narożnego łącznika spawanego (10) w komorowym elemencie kształtowym.