PL197311B1 - Łańcuch i sposób jego wytwarzania - Google Patents

Abstract

1. La ncuch o wzajemnie polaczonych ogniwach, przy czym ka zde z nich sk lada si e z czesci tylnej i wystaj acych z niej zasadniczo prostopadle dwóch równoleg lych scianek, w których to sciankach, w ka zdym z dwóch elementów ko ncowych ogniwa znajduj a si e odpowiadaj ace sobie otwory pod nity, przy czym ogniwa s a po laczone ze sob a za pomoc a elementu ko ncowego ogniwa o wzgl ednie w askiej czesci tylnej, która jest umieszczona w elemencie ko ncowym s asiedniego ogniwa o wzgl ednie szero- kiej czesci tylnej tak, ze otwory pod nity w równole- g lych sciankach dwóch elementów ko ncowych s a usytuowane naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, znamienny tym, ze nit albo sworze n ma d lugo sc nie przekraczaj ac a odleg lo sci (D) pomi edzy zewn etrznymi stronami scianek (1a, 1b), przy czym nit albo sworze n jest ustalony osiowo poprzez odkszta lcenie obszarów scianek (1a, 1b) wokó l otworów (1c) pod nity od strony zewn etrznej, dla zmniejszenia swiat la otworów pod nity. PL PL PL PL PL

Description

RZECZPOSPOLITA POLSKA	(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (21) Numer zgłoszenia: 356024	(11) 197311 (13) B1
w	(22) Data zgłoszenia: 25.10.2000 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego: 25.10.2000, PCT/DK00/00592	(51) Int.Cl. F16G 13/06 (2006.01)
Urząd Patentowy	(87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:
Rzeczypospolitej Polskiej	03.05.2001, WO01/31228 PCT Gazette nr 18/01

(54)

Łańcuch i sposób jego wytwarzania

	(73) Uprawniony z patentu:
(30) Pierwszeństwo: 27.10.1999,DK,PA199901532	VKR HOLDING A/S,Soborg,DK
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 31.05.2004 BUP 11/04	(72) Twórca(y) wynalazku: Jesper Harnaes,Kopenhaga,DK Stig Mathiesen,Virum,DK
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.03.2008 WUP 03/08	(74) Pełnomocnik: Małgorzata Grabowska, SULIMA-GRABOWSKA-SIERZPUTOWSKA, Biuro Patentów i Znaków Towarowych, sp.j.

(57) 1. Łańcuch o wzajemnie połączonych ogniwach, przy czym każde z nich składa się z części tylnej i wystających z niej zasadniczo prostopadle dwóch równoległych ścianek, w których to ściankach, w każdym z dwóch elementów końcowych ogniwa znajdują się odpowiadające sobie otwory pod nity, przy czym ogniwa są połączone ze sobą za pomocą elementu końcowego ogniwa o względnie wąskiej części tylnej, która jest umieszczona w elemencie końcowym sąsiedniego ogniwa o względnie szerokiej części tylnej tak, że otwory pod nity w równoległych ściankach dwóch elementów końcowych są usytuowane naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, znamienny tym, że nit albo sworzeń ma długość nie przekraczającą odległości (D) pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek (1a, 1b), przy czym nit albo sworzeń jest ustalony osiowo poprzez odkształcenie obszarów ścianek (1a, 1b) wokół otworów (1c) pod nity od strony zewnętrznej, dla zmniejszenia światła otworów pod nity.

PL 197 311 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest łańcuch i sposób jego wytwarzania.

Znane jest z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US 3302388 wytwarzanie łańcuchów poprzez nitowanie, przy czym końce nitu są odkształcone w taki sposób, że nit jest ustalony w kierunku osiowym.

Wadą tych znanych konstrukcji jest to, że konieczne jest stosowanie względnie długich nitów, przy czym nity te wystają poza równoległe ścianki w szerokich ogniwach łańcucha, bądź też ich łby muszą następnie być wciskane w ścianki, a w konsekwencji na te nity należy zużyć dość dużo materiału. Równocześnie w szeregu przypadkach wadą jest to, że zewnętrzna strona takiego łańcucha nie jest gładka bądź też ogniwa łańcucha są zasadniczo szersze niż potrzeba.

W niemieckim opisie patentowym nr DE A1 19705019 ujawniono łańcuch z następującymi na przemian ogniwami szerokimi i wąskimi, które są połączone przegubowo za pomocą sworzni umieszczonych w otworach w ogniwach łańcucha. Końce sworzni znajdują się w jednej płaszczyźnie z zewnętrznymi stronami szerokich ogniw łańcucha i są do nich przyspawane. W alternatywnej postaci nie ma otworów w szerokich ogniwach łańcucha, a sworznie są przyspawane do wewnętrznej strony szerokich ogniw łańcucha.

Podobnie, z niemieckiego opisu patentowego nr DE 26220602 B2 jest znany łańcuch, w którym sworznie są przyspawane do elementów bocznych.

Wadą tych dotychczasowych rozwiązań jest to, że do ustalenia sworzni w kierunku osiowym stosuje się spawanie, gdyż z technicznego punktu widzenia jest to sposób wytwarzania trudny i kosztowny.

Celem wynalazku jest dostarczenie łańcucha i sposobu jego wytwarzania poprzez nitowanie, który to łańcuch jest pozbawiony powyższych wad.

Zgodny z wynalazkiem łańcuch o wzajemnie połączonych ogniwach, przy czym każde z nich składa się z części tylnej i wystających z niej zasadniczo prostopadle dwóch równoległych ścianek, w których to ściankach, w każ dym z dwóch elementów końcowych ogniwa znajdują się odpowiadające sobie otwory pod nity, przy czym ogniwa są połączone ze sobą za pomocą elementu końcowego ogniwa o względnie wąskiej części tylnej, która jest umieszczona w elemencie końcowym sąsiedniego ogniwa o względnie szerokiej części tylnej tak, że otwory pod nity w równoległych ściankach dwóch elementów końcowych są usytuowane naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, charakteryzuje się tym, że nit albo sworzeń ma długość nie przekraczającą odległości pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek, przy czym nit albo sworzeń jest ustalony osiowo poprzez odkształcenie obszarów ścianek wokół otworów pod nity od strony zewnętrznej, dla zmniejszenia światła otworów pod nity.

Łańcuch korzystnie składa się z naprzemiennych ogniw, przy czym każde co drugie ogniwo jest wykonane z wąską częścią tylną, a ogniwa pośrednie z tą szeroką częścią tylną.

Ponadto korzystnie łańcuch składa się z jednorodnych ogniw, z których każde ma pierwszy element końcowy z wąską częścią tylną i drugi element końcowy z szeroką częścią tylną.

Zgodny z wynalazkiem sposób wytwarzania łańcucha o wzajemnie połączonych ogniwach, w którym element koń cowy ogniwa ze wzgl ę dnie wą ską częścią tylną jest umieszczony w elemencie końcowym drugiego ogniwa łańcucha ze względnie szeroką częścią tylną tak, że otwory pod nit w równoległych ściankach elementów końcowych znajdują się naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, charakteryzuje się tym, że stosuje się nity albo sworznie o długości nie przekraczającej odległości pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek dla osiowego ustalenia tego nitu lub sworznia poprzez oddziaływanie na obszary tych równoległych ścianek wokół otworów pod nit w drodze odkształcenia od strony zewnętrznej, dla zmniejszenia światła otworów pod nity.

Korzystnie odkształcenie wykonuje się poprzez uderzenie w jedną z równoległych ścianek elementów końcowych ze względnie szeroką częścią tylną za pomocą głowicy wygniatającej, przy czym opiera się drugą ściankę o współpracującą stacjonarną głowicę wygniatającą.

Przedmiot wynalazku jest ukazany w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ogniwo łańcucha według wynalazku, w widoku perspektywicznym patrząc ukośnie od spodu, fig. 2 - ogniwo łańcucha w trakcie procesu produkcji, w przekroju, fig. 3 - ogniwo łańcucha z identycznymi ogniwami, fig. 4 - ś cianki z otworami wokół otworów pod nity.

Na fig. 1 przedstawiono szerokie ogniwo 1 łańcucha mające równoległe ścianki 1a i 1b oraz wąskie ogniwo 2 łańcucha mające równoległe ścianki 2a i 2b. Wąskie ogniwo 2 jest umieszczone pomiędzy równoległymi ściankami 1a i 1b szerokiego ogniwa 1.

Fig. 2 przedstawia, w jaki sposób nit 3 o mniejszej długości niż odległość D pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek 1a, 1b szerokiego ogniwa 1 został umieszczony w ustawionych współoPL 197 311 B1 siowo otworach pod nity, odpowiednio 1c, 2c, w ściankach 1a, 1b i 2a, 2b. Następnie ścianki 1a, 1b szerokiego ogniwa 1 odkształca się od strony zewnętrznej, przy czym fragmenty obrzeża wokół otworów 1c pod nit wciska się w celu zmniejszenia światła otworów pod nit i ustalenia nitu w kierunku osiowym. Odkształcenie w ściance 1a szerokiego ogniwa łańcucha można wykonać uderzeniowo albo dowolnym innym zwykłym sposobem techniki odkształceń, np. wygniataniem, za pomocą głowicy wygniatającej 4, przy czym ścianka 1b opiera się o współpracującą stacjonarną głowicę wygniatającą 5.

Odkształcenie można korzystnie wykonać za pomocą głowicy wygniatającej wyposażonej w szereg spiczastych, łukowatych segmentów, składających się z dwóch powierzchni wygniatających. Pierwsza powierzchnia wygniatająca głowicy wygniatającej na jej największym promieniu może korzystnie stanowić powierzchnię, która w trakcie wygniatania jest zasadniczo prostopadła do zewnętrznej strony ścianek 1a, 1b. Druga powierzchnia wygniatająca głowicy wygniatającej może korzystnie być skonstruowana jako powierzchnia, która w trakcie wygniatania tworzy kąt np. 45° z zewnętrzną stroną ścianek 1a, 1b. Inną możliwością byłoby wykonanie głowicy wygniatającej w postaci wycinka koła.

Ogniwo łańcucha przedstawione na fig. 3 jest postacią alternatywną, w której ogniwa łańcucha mają koniec szeroki i wąski i tym samym wszystkie ogniwa są identyczne.

Fig. 4 przedstawia alternatywę dla odkształcania obszarów obrzeża, gdzie w części ścianki w bezpoś rednim są siedztwie otworów pod nity wykonano wgłębienia albo przelotowe otwory, np. w kształcie łuku albo koła, które to otwory można wykorzystać, np. przy użyciu odpowiedniego trzpienia, do zmniejszenia światła otworów pod nity i tym samym uzyskać zacisk wokół nitu.

Nit może mieć długość taką, że zaledwie sięga od jednej ścianki do drugiej, albo też może być tak długi, że sięga od zewnętrznej strony jednej ścianki do zewnętrznej strony drugiej ścianki. Inną możliwą postacią nitu byłoby wykonanie na nim, bez względu na jego długość, fazy lub podobnego elementu na jego czołach w celu zapewnienia dostatecznej przestrzeni dla nadmiaru materiału powstającego w wyniku odkształcenia ścianki ogniwa łańcucha.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Łańcuch o wzajemnie połączonych ogniwach, przy czym każde z nich składa się z części tylnej i wystających z niej zasadniczo prostopadle dwóch równoległych ścianek, w których to ściankach, w każ dym z dwóch elementów koń cowych ogniwa znajduj ą się odpowiadają ce sobie otwory pod nity, przy czym ogniwa są połączone ze sobą za pomocą elementu końcowego ogniwa o względnie wąskiej części tylnej, która jest umieszczona w elemencie końcowym sąsiedniego ogniwa o względnie szerokiej części tylnej tak, że otwory pod nity w równoległych ściankach dwóch elementów końcowych są usytuowane naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, znamienny tym, że nit albo sworzeń ma długość nie przekraczającą odległości (D) pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek (1a, 1b), przy czym nit albo sworzeń jest ustalony osiowo poprzez odkształcenie obszarów ścianek (1a, 1b) wokół otworów (1c) pod nity od strony zewnętrznej, dla zmniejszenia światła otworów pod nity.
2. 2. Łańcuch według zastrz. 1, znamienny tym, że składa się z naprzemiennych ogniw (1, 2), przy czym każde co drugie ogniwo jest wykonane z wąską częścią tylną, a ogniwa pośrednie z tą szeroką częścią tylną.
3. 3. Łańcuch według zastrz. 1, znamienny tym, że składa się z jednorodnych ogniw (1, 2), z których każde ma pierwszy element końcowy z wąską częścią tylną i drugi element końcowy z szeroką częścią tylną.
4. 4. Sposób wytwarzania łańcucha według zastrz. 1 albo 2, albo 3, w którym element końcowy ogniwa ze względnie wąską częścią tylną jest umieszczony w elemencie końcowym drugiego ogniwa łańcucha ze względnie szeroką częścią tylną tak, że otwory pod nit w równoległych ściankach elementów końcowych znajdują się naprzeciw siebie, z osadzonym w nich nitem albo sworzniem, znamienny tym, że stosuje się nity albo sworznie o długości nie przekraczającej odległości (D) pomiędzy zewnętrznymi stronami ścianek (1a, 1b) dla osiowego ustalenia tego nitu lub sworznia poprzez oddziaływanie na obszary tych równoległych ścianek wokół otworów (1c) pod nit w drodze odkształcenia od strony zewnętrznej, dla zmniejszenia światła otworów pod nity.
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że odkształcenie wykonuje się poprzez uderzenie w jedną z równoległych ścianek elementów końcowych ze względnie szeroką częścią tylną za pomocą głowicy wygniatającej (4), przy czym opiera się drugą ściankę (1b) o współpracującą stacjonarną głowicę wygniatającą (5).