PL197648B1

PL197648B1 - Pochodna epotylonu, preparat farmaceutyczny zawierający pochodną epotylonu, zastosowanie pochodnej epotylonu oraz sposób jej wytwarzania

Info

Publication number: PL197648B1
Application number: PL345327A
Authority: PL
Inventors: Kyriacos Costa Nicolaou; Nigel Paul King; Maurice Raymond Verschoyle Finlay; Yun He; Frank Roschangar; Dionisios Vourloumis; Hans Vallberg; Antony Bigot
Original assignee: Novartis Ag; Scripps Research Inst
Priority date: 1998-06-22
Filing date: 1999-06-21
Publication date: 2008-04-30
Also published as: US6380394B1; KR20090066332A; CA2334342A1; CN1192031C; US6531497B1; AU757854B2; KR20080045298A; WO1999067252A2; IL182744A; MXPA00012443A; IL139784A0; ES2273502T3; SK285647B6; KR100864742B1; JP4681732B2; IL182744A0; AU4774899A; SK19712000A3; IL139784A; ZA200007059B

Abstract

1. Pochodna epotylonu o wzorze I w którym wi azanie przedstawione lini a falist a oznacza ze wi azanie „a" wyst epuje w postaci cis albo trans, R 2 jest nieobecny albo oznacza atom tlenu; „a" oznacza wi azanie pojedyncze albo podwójne; „b" jest nieobecne albo oznacza wi azanie pojedyncze; „c" jest nieobecne albo oznacza wi azanie pojedyncze, pod warunkiem, ze gdy R 2 stanowi atom tlenu to „b" i „c" oznaczaj a wi azania pojedyncze, a „a" oznacza wi azanie pojedyncze; za s je zeli R 2 jest nieobecne, to „b" i „c" s a nieobecne, a „a" oznacza wi azanie podwójne; natomiast je zeli „a" oznacza wi azanie podwójne, to R 2 , „b" i „c" s a nieobecne; R 3 oznacza rodnik wybrany z grupy obejmuj acej C 1 -C 7 alkil, zw laszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH 2 ; -C =-CH; -CH 2 F; -CH 2 Cl; -CH 2 -OH; -CH 2 -O-(C r C 6 alkil), zw laszcza -CH 2 -O-CH 3 ; oraz -CH 2 -S-(C 1 -C 6 alkil), zw laszcza -CH 2 -S-CH 3 ; R 4 oraz R 5 s a niezale znie wybrane spo sród atomu wodoru, metylu i grupy zabezpieczaj acej; korzystnie oznaczaj a wodór; a R 1 oznacza rodnik albo jego sól, je zeli w zwi azku o wzorze I obecna jest grupa tworz aca sól. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy pochodnych epotylonu posiadających modyfikowane łańcuchy boczne, preparatów farmaceutycznych je zawierających, zastosowania pochodnych epotylonu oraz sposobu otrzymywania pochodnych epotylonu.

Epotylony (1-5) są substancjami naturalnymi, które wykazują cytotoksyczność względem komórek nowotworowych, opornych nawet na paklitaksel, wskutek aktywowania polimeryzacji podjednostek α i β-tubulinowych i stabilizowania powstałych zespołów mikrotubul. Epotylony zastępują paklitaksel (składnik czynny preparatu TAXOL™) w centrach wiążących mikrotubule i, jak podano, wykazują silniejsze działanie niż paklitaksel w odniesieniu do stabilizacji mikrotubuli.

Poszukiwane są analogi epotylonów A i B, które wykazywałyby ulepszone właściwości farmakologiczne, zwłaszcza jedną lub więcej następujących właściwości: podwyższony indeks terapeutyczny (np. wyższy zakres dawek cytoksycznych względem np. chorób rozrostowych bez toksyczności dla zwykłych komórek), lepsze właściwości farmakokinetyczne, lepsze właściwości farmakodynamiczne, lepszą rozpuszczalność w wodzie, większą skuteczność względem rodzajów nowotworów, które są lub stają się oporne na leczenie jednym lub więcej chemioterapeutykarni, lepsze właściwości ułatwiające przygotowywanie preparatów, np. lepszą rozpuszczalność w polarnych rozpuszczalnikach, zwłaszcza tych zawierających wodę, zwiększoną stabilność, dogodne wytwarzanie związków jako takich, lepsze hamowanie proliferacji na poziomie komórkowym, wysoki stopień efektów stabilizowania mikrotubuli i/lub specyficzne profile farmakologiczne.

Niniejszy wynalazek dotyczy nowych związków, które niespodziewanie wykazują jedną lub więcej wyżej wymienionych zalet.

Przedmiotem wynalazku jest pochodna epotylonu o wzorze I

w którym wiązanie przedstawione linią falistą oznacza że wiązanie „a występuje w postaci cis albo trans, R2 jest nieobecny albo oznacza atom tlenu; „a oznacza wiązanie pojedyncze albo podwójne;

„b jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze; „c jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze, pod warunkiem, że gdy R2 stanowi atom tlenu to „b i „c oznaczają wiązania pojedyncze,

PL 197 648 B1 a „a oznacza wiązanie pojedyncze; zaś jeżeli R₂ jest nieobecne, to „b i „c są nieobecne, a „a oznacza wiązanie podwójne; natomiast jeżeli „a oznacza wiązanie podwójne, to R₂, „b i „c są nieobecne;

R3 oznacza rodnik wybrany z grupy obejmującej C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH₂; -C CH; -CH₂F; -CH₂Cl; -CH₂-OH; -CH2-O-(C1-C₆ alkil), zwłaszcza -CH2-O-CH3; oraz -CH2-S-(C1-C₆ alkil), zwłaszcza -CH2-S-CH3;

R4 oraz R5 są niezależnie wybrane spośród atomu wodoru, metylu i grupy zabezpieczającej; korzystnie oznaczają wodór; a

R1 oznacza rodnik

albo jego sól, jeżeli w związku o wzorze I obecna jest grupa tworząca sól.

Korzystnie, we wzorze I

R2 jest nieobecny albo oznacza atom tlenu; „a oznacza wiązanie pojedyncze albo podwójne; „b jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze; „c jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze, pod warunkiem, że gdy R2 stanowi atom tlenu to „b i „c oznaczają wiązania pojedyncze, a „a oznacza pojedyncze wiązanie; zaś jeżeli R2 jest nieobecne, to „b i „c są nieobecne, a „a oznacza wiązanie podwójne; natomiast jeżeli „a oznacza wiązanie podwójne, to R2, „b i „c są nieobecne;

R3 oznacza rodnik wybrany z grupy obejmującej C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH2; -C CH; -CH₂F; -CH₂Cl; -CH2-OH; -CH2-O-(C1-C6 alkil), zwłaszcza -CH2-O-CH3; oraz -CH2-S-(C_rC6 alkil), zwłaszcza -CH2-S-CH3;

R4 oraz R5 są niezależnie wybrane spośród atomu wodoru, metylu i grupy zabezpieczającej; korzystnie oznaczają wodór; a R1 oznacza rodnik

albo jego sól, jeżeli w związku o wzorze l obecna jest grupa tworząca sól. Korzystnie, pochodna epotylonu według wynalazku ma wzór Id,

w którym

A oznacza grupę metylotio, a

D oznacza atom wodoru, atom fluoru, hydroksyl albo metyl.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, pochodna epotylonu według wynalazku ma wzór le,

PL 197 648 B1 w którym

A oznacza grupę metylotio, a

D oznacza atom wodoru, atom fluoru, hydroksyl albo metyl.

W kolejnym korzystnym wariancie według wynalazku, pochodna epotylonu według wynalazku, wybrana jest z grupy obejmującej związki o wzorach

oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Przedmiotem wynalazku jest również preparat farmaceutyczny charakteryzujący się tym, że zawiera pochodną epotylonu określoną powyżej oraz farmaceutycznie dopuszczalny nośnik.

Przedmiotem wynalazku jest także pochodna epotylonu według wynalazku do zastosowania jako lek do leczenia chorób rozrostowych.

Dodatkowo, przedmiotem wynalazku jest także zastosowanie pochodnej epotylonu określonej powyżej do wytwarzania leku do leczenia chorób rozrostowych.

Przedmiotem wynalazku jest także sposób wytwarzania pochodnej epotylonu o wzorze I, określonej powyżej.

Istotą wynalazku jest to, że sposób obejmuje a) sprzęganie jodku o wzorze II

PL 197 648 B1

w którym R₂, R3, R4, R₅, a, b, c oraz wiązanie przedstawione linią falistą mają znaczenia podane powyżej dla wzoru I, ze związkiem cyny o wzorze III

R1-Sn(R)3, (III) w którym Ri oznacza to co dla wzoru I, a R oznacza C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl albo n-butyl, albo b) sprzęganie związku o wzorze IV

w którym R₂, R3, R4, R₅, a, b, c oraz wiązanie przedstawione linią falistą mają znaczenia podane dla wzoru I, z jodkiem o wzorze V

Ri- I (V) w którym Ri oznacza to co powyżej dla wzoru I;

oraz jeżeli to pożądane, przekształcanie uzyskanego związku o wzorze I w inny związek o wzorze I, przekształcanie związku o wzorze I w postaci wolnej w sól związku o wzorze I, oraz/lub przekształcanie soli związku o wzorze l w związek o wzorze I w postaci wolnej albo inną sól związku o wzorze I, oraz/lub rozdzielanie mieszaniny stereoizomerów związków o wzorze I do uzyskania odpowiednich izomerów.

Ogólne określenia, stosowanie w niniejszym opisie, w kontekście ujawnienia mają następujące znaczenia, o ile nie zaznaczono inaczej:

Termin „niższy oznacza, że dany rodnik korzystnie co najwyżej 7 atomów węgla włącznie, korzystniej co najwyżej 4 atomy węgla włącznie.

Niższy alkil może być liniowy lub rozgałęziony i korzystnie ma co najwyżej 7 atomów węgla włącznie, korzystniej co najwyżej 4 atomy węgla włącznie. Korzystnie, niższy alkil oznacza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl lub dalej n-pentyl lub n-heksyl.

Grupą zabezpieczającą jest korzystnie standardowa grupa zabezpieczająca. Jeśli istnieje potrzeba zabezpieczenia jednej lub więcej różnych grup funkcyjnych w związku o wzorze I, jak na przykład karboksyl, hydroksyl, amino lub merkapto, tak aby nie uczestniczyły w reakcji, to grupami zabezpieczającymi są takie grupy, jakie są zwykle stosowane w syntezie związków peptydowych oraz cefalosporyn i penicylin, jak również pochodnych kwasów nukleinowych i cukrów.

Grupa zabezpieczająca może być już obecna w prekursorach i powinna zabezpieczać grupy funkcyjne przed niepożądanymi reakcjami ubocznymi, takimi jak reakcja acylowania, eteryfikacji, estryfikacji, utleniania, solwolizy i podobnych reakcji. Cechą charakterystyczną grup zabezpieczających jest to, że mogą być łatwo tj. bez niepożądanych reakcji ubocznych, usunięte, zwykle drogą solwolizy, redukcji, fotolizy lub również na drodze enzymatycznej, na przykład w warunkach analogicznych do warunków fizjologicznych, i że nie występują już w produktach końcowych.

PL 197 648 B1

Specjaliści orientują się lub mogą łatwo ustalić, które grupy zabezpieczające są odpowiednie do reakcji wymienionych powyżej i poniżej.

Zabezpieczanie takich grup funkcyjnych przez takie grupy zabezpieczające, same grupy zabezpieczające oraz reakcje prowadzące do ich usunięcia są ujawnione w standardowych monografiach, takich jak J. F. W. McOmie, „Protective Groups in Organie Chemistry, Plenum Press, Londyn i Nowy Jork 1973, w T. W. Greene, „Protective Groups in Organie Synthesis, Wiley, Nowy Jork 1981, w „The Peptides; vol. 3 (pod redakcją: E. Gross i J. Meienhofera), Academic Press, Londyn i Nowy Jork 1981, w „Methoden der Organischen Chemie (Methods of Organie Chemistry), Houben Weyl, 4-te wydanie, vol.. 15/1, Georg Thieme Verlag, Sttutgart 1974, w H.-D. Jakubke i H. Jescheit, „Aminosauren, Peptide, Proteine (Amino Acids, Peptides, Proteins), Verlag Chemie, Weinheim, Deerfield Beach i Bazylea 1982, oraz w Jochen Lehmann, „Chemie der Kohlenhydrate:

Monosaccharide und Derivate (Chemistry of Carbohydrates: Monosaccharides and Derivatives), Georg Thieme Verlag, Sztutgart 1974. Szczególnie korzystnymi grupami zabezpieczającymi są grupy zabezpieczające hydroksyl, takie jak grupa tert-butylodimetylosililowa lub trifenlometylowa.

Linia falista oznaczająca wiązanie, rozpoczynająca się do atomu węgla związanego z R3, oznacza, że wiązanie „a występuje w postaci trans lub korzystnie w postaci cis.

Solami są zwłaszcza farmaceutycznie dopuszczalne sole pochodnych epotylonów o wzorze I.

Sole takie są tworzone na przykład jako kwasowe sole addycyjne korzystnie z kwasami organicznymi lub nieorganicznymi, ze związków o wzorze I z zasadowym atomem azotu, zwłaszcza farmaceutycznie dopuszczalne sole. Odpowiednimi kwasami nieorganicznymi są na przykład kwasy fluorowcowe, takie jak kwas solny; kwas siarkowy lub kwas fosforowy. Odpowiednimi kwasami organicznymi na przykład są kwasy karboksylowe, fosfonowe, sulfonowe lub sulfaminowe, na przykład kwas octowy, kwas propionowy, kwas oktanowy, kwas dekanowy, kwas dodekanowy, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas fumarowy, kwas bursztynowy, kwas adypinowy, kwas pimelinowy, kwas suberynowy, kwas azelainowy, kwas jabłkowy, kwas winowy, kwas cytrynowy, aminokwasy, takie jak kwas glutaminowy lub kwas asparaginowy, kwas maleinowy, kwas hydroksymaleinowy, kwas metylomaleinowy, kwas cykloheksano-karboksylowy, kwas adamantanokarboksylowy, kwas benzoesowy, kwas salicylowy, kwas 4-aminosalicylowy, kwas ftalowy, kwas fenylooctowy, kwas migdałowy, kwas cynamonowy, kwas metano- lub etanosulfonowy, kwas 2-hydroksyetanosulfonowy, kwas etano-1,2-disulfonowy, kwas benzenosulfonowy, kwas 2-naftalenosulfonowy, kwas 1,5-naftalenodisulfonowy, kwas 2-, 3- lub 4-metylobenzenosulfonowy, kwas metylosiarkowy, kwas etylosiarkowy, kwas dodecylosiarkowy, kwas N-cykloheksyloamidosulfonowy, kwas N-metylo, N-etylo lub N-propyloamidosulfonowy, lub inne organiczne kwasy protonowe, takie jak kwas askorbinowy.

Do celów izolowania lub oczyszczania możliwe jest również użycie soli nie dopuszczalnych farmaceutycznie, takich jak pikryniany lub nadchlorany. Do celów terapeutycznych są wykorzystywane tylko farmaceutycznie dopuszczalne sole lub wolne związki (jeśli stosowne, w postaci preparatów farmaceutycznych), a zatem te są korzystne.

W świetle bliskiej zależności pomiędzy nowymi związkami w postaci wolnej i w postaci ich soli, łącznie z tymi solami, które mogą być używane jako związki pośrednie, na przykład do oczyszczania lub identyfikacji nowych związków, jakiekolwiek odniesienie do wolnych związków powyżej i poniżej winno być rozumiane jako dotyczące również odpowiednich soli, jako właściwe i korzystne.

Termin „około w połączeniu z wartościami liczbowymi np. „około 2-krotny nadmiar molowy lub podobny, korzystnie winien oznaczać, że dana wartość liczbowa może odchylać się do danej liczby do ±10%, bardziej korzystnie ±3%; najbardziej korzystnie wartość liczbowa jest podana dokładnie.

Bioaktywność:

Pochodne epotylonu według wynalazku mogą być używane w leczeniu choroby rozrostowej, zwłaszcza raka, takiego jak rak płuc, zwłaszcza rak różny od niedrobnokomórkowego raka płuc, rak prostaty, rak jelita, np. rak okrężnicy, nowotworów naskórka, takich jak nowotwory głowy i/lub szyi, lub rak sutka, lub innych raków jak rak pęcherza, trzustki lub mózgu, lub czerniaka, łącznie zwłaszcza z leczeniem raków wielolekoopornych (np. wskutek wyrażania p-glikoproteiny = P-gp) i/lub opornych na leczenie paklitakselem (np. w postaci TAXOLu).

Ocena biologiczna:

Zdolność pochodnych epotylonu według niniejszego wynalazku do blokowania depolimeryzacji mikrotubuli może być wykazana w poniższej analizie:

PL 197 648 B1

Oznaczenia mikrotubulowe są przeprowadzane zgodnie z procedurami literaturowymi i pozwalają na ocenę zsyntetyzowanych związków pod względem ich zdolności do tworzenia i stabilizowania mikrotubuli. Przeprowadzono również badania cytotoksyczności.

Pochodne epotylonu o wzorze I są testowane pod względem ich działania na organizacje tubuliny z użyciem oczyszczonej tubuliny w oznaczeniu opracowanym w celu wzmacniania różnic pomiędzy związkami bardziej aktywnych od taksolu. Pochodne epotylonu o wzorze I, jak stwierdzono, mają wysoki poziom cytotoksyczności i aktywności względem polimeryzacji tubuliny, w porównaniu z epotylonami A i B (Lin, i współprac., Cancer Chemother. Pharmacol., 38, 136-140 (1996); Rogan, i współprac., Science, 244, 994-996(1984)).

Oznaczenie filtracyjno-kolorymetryczne

Białko mikrotubuli (0,25 ml, 1 mg/ml) umieszczono w probówce i dodano 2,5 μΙ testowanego związku. Próbkę wymieszono i inkubowano w 37°C przez 30 min. Próbkę (150 μ) przeniesiono do studzienki 96-studzienkowej hydrofilowej płytki filtracyjnej

Millipore Multiscreen Durapore o wielkości porów 0,22 μΙ, którą uprzednio przemyto 200 μl buforu MEM pod próżnią. Studzienkę następnie przemyto 200 μl buforu MEM. W celu wybarwienia wychwyconego białka na płytce, na filtr na 2 min. naniesiono 50 μl czerni amidowej [0,1% czerni naftolowej z odcieniem błękitu (Sigma)/45% metanol/10% kwas octowy]; następnie ponownie podłączono próżnię. Dodano dwukrotnie 200 μl roztworu odbarwiającego czerń amidową (90% metanol/2% kwas octowy) w celu usunięcia niezwiązanego barwnika. Sygnał kwantyfikowano metodą Schaffner'a i Weiismann'a, i współprac. Anal. Biochem., 56: 502-514, 1973, w sposób następujący: 200 μl wyeluowanego roztworu (25 mM NaOH - 0,05 mm EDTA -50% etanol) dodano do studzienki i roztwór wymieszano pipetą po 5 min. Po 10 min inkubowania w temperaturze pokojowej, 150 μl wyeluowanego roztworu przeniesiono do studzienki 96-studzienkowej płytki i zmierzono absorbancję czytnikiem mikropłytek Molecular Devices Microplate Reader.

Badania cytotoksyczności z liniami komórkowymi 1A9, 1A9PTX10 (mutant α-tubuliny) i 1A9PTX22 (mutant α-tubuliny) mogą odzwierciedlać aktywność cytotoksyczną związków o wzorze I. Podobnie jak naturalnie występujące epotylony 1 i 2, związki o wzorze I wykazują znaczną aktywność względem modyfikowanych linii komórkowych 1A9PTX10 i 1A9PTX22 wyrażających α-tubulinę. Dla związków o wzorze I korzystne wartości IC₅₀ (stężenie, dla którego stwierdza się połowę maksymalnego hamowania wzrostu komórek nowotworowych, w porównaniu z próbą kontrolną bez dodanego inhibitora o wzorze I) mogą znajdować się w zakresie od 1 do 1000 nM, korzystnie od 1 do 200 nM.

Zdolność związków według niniejszego wynalazku do hamowania wzrostu guza nowotworowego może być wykazana w poniższych oznaczeniach na następujących liniach komórkowych: Kolorymetryczne oznaczenie cytotoksyczności w skriningu leków przeciwrakowych

Zastosowane kolorymetryczne oznaczenie cytotoksyczności zostało zaadaptowane z: Skehan, i współprac. Journal of National Cancer Inst, 82: 1107-1112, 19901. Procedura zapewnia szybką, czułą i niedrogą metodę pomiaru zawartości białka komórkowego w hodowlach przylegających i zawiesinowych w 96-studzienkowych płytkach do mikromiareczkowania.h. Metoda jest dostosowana do badań przesiewowych leków przeciwrakowych in vitro według klasyfikacji chorobowej National Cancer Institute.

W szczególności, hodowle utrwalone kwasem trichlorooctowym wybarwiano przez 30 minut 0,4% (stęż. wag.) sulforodaminą B (SRB) rozpuszczoną w 1% kwasie octowym. Niezwiązany barwnik usunięto przemywając cztery razy 1% kwasem octowym, a barwnik związany z białkiem ekstrahowano 10 mM nie buforowaną zasadą tris [tris(hydroksynietylo)aminometan] w celu określenia gęstości optycznej sprzężonym z komputerem czytnikiem 96-studzienkowych płytek do mikromiareczkowania. Wyniki oznaczenia SRB są liniowe pod względem liczby komórek oraz wartości dla białka komórkowego zmierzonej w oznaczeniach Lowry'ego i Bradford'a dla gęstości w zakresie od nielicznego zlewania się do zlewania się wielowarstwowego. Proporcja sygnału do szumów przy 564 nm wynosi w przybliżeniu 1,5 dla 1000 komórek na studzienkę.

Oznaczenie SRB zapewnia kalorymetryczny punkt końcowy, który nie zanika, jest zdecydowanie trwały i widoczny gołym okiem. Zapewnia czuły pomiar cytotoksyczności wywoływanej przez lek. SRB silnie fluoryzuje przy wzbudzeniu laserem przy 488 nm i może być ilościowo oznaczona na poziomie pojedynczej komórki za pomocą statycznej cytometrii fluorescencyjnej (Skehan, i współprac., Journal of National Cancer Inst, 82: 1107-1112, 19901).

Alternatywnie, skuteczność pochodnych epotylonu o wzorze I jako inhibitorów depolimeryzacji mikrotubuli może być wykazana następująco:

PL 197 648 B1

Przygotowano roztwory podstawowe związków testowanych w DMSO i przechowywano w -20°C. Białka mikrotubuli uzyskano z mózgu świni z zastosowaniem dwóch cykli zależnej od temperatury depolimeryzacji/polimeryzacji opisanym sposobem (patrz Weingarten, i współprac., Biochemistry, 1974, 13: 5529-37). Robocze roztwory podstawowe białka mikrotubuli (to znaczy tubuliny i białek towarzyszących mikrotubulom) przechowywano w -70°C. Stopień polimeryzacji białka mikrotubuli indukowany przez związek testowy zmierzono zasadniczo tak, jak w literaturze (patrz Lin, i współprac., Cancer. Chem. Pharm., 1996. 38: 136-140). W skrócie, 5 μΙ roztworu podstawowego związku testowanego wstępnie zmieszano w dwudziestokrotnym rozcieńczeniu w stosunku do pożądanego stężenia końcowego z 45 μl wody w temperaturze pokojowej, a następnie mieszaninę umieszczono w lodzie. Szybko rozmrożono porcję roboczego roztworu podstawowego białka mikrotubul mózgu świni, a następnie rozcieńczono do 2 mg/ml lodowatym buforem 2x MEM (200 ml MES, 2 mM EGTA, 2 mM MgCl2, pH 6,7) (MES = kwas 2-morfolinoetanosulfonowy, EGTA = etylenoglikolowany kwas bis(2(2-aminoetylo)tetraoctowy). Następnie rozpoczęto reakcję polimeryzacji dodając do każdorazowo 50 μl rozcieńczonego białka mikrotubuli do związku testowanego, a następnie inkubowano próbkę na łaźni wodnej w temperaturze pokojowej. Następnie mieszaniny reakcyjne umieszczono w probówce wirówkowej Eppendorfa i inkubowano przez dalsze 15 minut w temperaturze pokojowej. Próbki następnie wirowano przez 20 min przy 14000 obr./min w temperaturze pokojowej w celu oddzielenia spolimeryzowanego białka mikrotubuli od nie spolimeryzowanego. Pośrednią miarą polimeryzacji tubulinyjest stężenie białka w nadsączu (który zawiera resztę nie spolimeryzowanego rozpuszczonego białka mikrotubuli), które określono metodą Lowry'ego (zestaw do oznaczeń DC Assay Kit, Bio-Rad Laboratories, Hercules, CA), a gęstość optyczną (OD) reakcji barwnej określono spektrofotometrem przy 750 nm (SpectraMax 340, Molecular Devices, Sunnyvale, CA). Różnice w OD pomiędzy próbkami traktowanymi związkiem testowym i próbkami kontrolnymi z zaróbką porównano z tymi dla próbek inkubowanych testowo, które zawierały 25 μM epotylonu B (pozytywne próby dodatnie). Stopień polimeryzacji, który jest indukowany przez związek testowany jest wyrażony względem pozytywnych prób kontrolnych (100%). Poprzez porównanie kilku stężeń można wyznaczyć EC₅₀ (stężenie, przy którym następuje 50% maksymalnej polimeryzacji). Dla pochodnych epotylonu o wzorze I, EC₅₀ korzystnie znajduje się w zakresie 1 do 200, korzystnie 1 do 50 μM. Procent indukowania polimeryzacji tubuliny przez związek testowany o wzorze l w stężeniu 5 (μΜ w porównaniu z 25 μM epotylonem B korzystnie znajduje się w zakresie 50 do 100%, zwłaszcza 80 do 100%.

Skuteczność względem komórek nowotworowych może być również wykazana w następujący sposób.

Przygotowano roztwory podstawowe związku testowego o wzorze I (10 mM) w DMSO i przechowywano w -20°C. Komórki rakowe ludzkiego naskórka KB-31 i (wielolekooporne, nadmiernie wyrażające P-gp 170) KB-8511 pochodziły od Dr M. Baker, Roswell Park Memorial Institute (Buffalo, N Y, USA) (charakterystyka, patrz również Akiyama, i współprac., Somat. Celi. Mol. Genetics, 11, 117-126 (1985) i Fojo A., i współprac., Cancer Res., 45, 3002-3007 (1985); KB-31 i KB-8511 są pochodnymi linii komórkowej KB (amerykański zbiór typowych hodowli - ATCC) i są komórkami rakowymi ludzkiego naskórka; komórki KB-31 mogą być hodowane jednowarstwowo z użyciem bydlęcej surowicy płodowej (M. A. Bioproducts), L-glutaminy (Flow), penicyliny (50 jednostek/ml) i streptomycyny (50 (igj/ml; Flow); wówczas rozwijają się podwajając, co około 22 godziny, a względna efektywność posiewania wynosi około 60%; KB-8511 jest odmianą pochodzącą od linii komórkowej KB-31, którą otrzymano w wyniku cykli traktowania kolchicyną i wykazuje około 40-krotnie większą oporność względem kolchicyny w porównaniu z komórkami KB-31). Komórki inkubowano w 37°C w inkubatorze z 5% obj. CO₂przy 80% wilgotności atmosferycznej względnej w środowisku MEM-Alfa, które zawiera rybonukleozydy i dezoksyrybonukleozydy (Gibco BRL), uzupełnionym 10 IU penicyliny, 10 nl/ml streptomycyny i 5% bydlęcej surowicy płodowej. Komórki rozprowadzono w ilości po 1,5 x 103 komórek/studzienkę w 96-studzienkowych płytkach do mikromiareczkowania i inkubowano przez noc. W dniu 1 dodano seryjne rozcieńczenia testowanych związków. Płytki następnie inkubowano przez dodatkowy okres czterech dni, po czym komórki utrwalono z użyciem 3,3% obj. aldehydu glutarowego, przemyto wodą i na zakończenie wybarwiono 0,05% stęż. wag. błękitem metylenowym. Po ponownym przemyciu wybarwienie eluowano 3% HCl i zmierzono gęstość optyczną przy 665 nm za pomocą Spectra-Max 340 (Molecular Devices, Sunnyvale, CA). Wartości IC₅₀ wyznaczono matematycznie dopasowując dane do krzywych z wykorzystaniem programu SoftPro2.0 (Molecular Devices, Sunnyvale, CA) oraz wzoru

[(ODpo traktowaniu) - (OD wyjściowe)]/[OD próby kontrolnej) - (OD wyjściowe.

)] x 100.

PL 197 648 B1

IC₅₀ zdefiniowano jako stężenie związku testowanego, które po zakończeniu okresu inkubowania daje 50% liczby komórek w porównaniu z próbami kontrolnymi bez związku testowanego (stężenie pół-maksymalnego hamowania rozwoju komórek). Związki o wzorze I korzystnie wykazują tu IC50 w zakresie od 0^,1 x 10⁹ do ⁵⁰⁰ x W⁹ M, korzystnie ^pom^iędz^{y 0,}1 ⁱ 6⁰ nM.

Porównywalne testy mogą być również przeprowadzone z innymi nowotworowymi liniami komórkowymi, takimi jak A459 (płuca; ATCC CCL 185), NC1H460 (płuca), Colo 205 (okrężnica; ATCC nr CCL 222) (HCT-15 (okrążnica; ATCC CCL 225 - ATCC = amerykański zbiór typowych hodowli (Rockville, MD, USA)), HCT-116 (okrężnica), Du145 (prostata; ATCC nr HTB 81; patrz również Cancer Res., 37, 4049-58 [1978]), PC-3M (prostata - pochodna hormono-niezależna otrzymana od Dr. I.J. Fidler (MD Andersen Cancer Center, Houston, TX, USA) i pochodna PC-3, która jest linią komórkową dostępną z ATCC (ATCC CRL 1435)), MCF-7 (sutek; ATCC HTB 22) lub MCF-7/ADR (sutek, wielolekooporna; patrz opis, Blobe G.C., i współprac., J. Biol. Chem., (1983), 658-664; linia komórkowa jest wysoce oporna (360- do 2400-krotnie) na doksorubicynę i alkaloidy barwinka w porównaniu z komórkami MDR-7 typu dzikiego)), dla których otrzymano podobne wyniki jak dla komórek KB-31 i KB-8511. ^Zw^iąz^ki o wzorze ^I korzystnie w^ykazuj^ą tu ^ICso w zakresu o^{d 0,1} x W^{9 d}o ⁵⁰⁰ x 10'^9m, korzystnie pomiędzy 0,1 i 60 nM.

Stosownie do tych właściwości, związki o wzorze I (jak również ich sole) są odpowiednie do leczenia chorób rozrostowych, takich jak zwłaszcza choroby nowotworowe, łącznie z przerzutami jeśli występują, na przykład litych nowotworów, takich jak nowotwór płuc, nowotwór sutka, rak okrężnicy i odbytu, rak prostaty, czerniak, nowotwór mózgu, nowotwór trzustki, nowotwór głowy i szyi, rak pęcherza, nerwiak niedojrzały, nowotwór gardła, lub również chorób rozrostowych komórek krwi, takich jak białaczka; lub ponadto innych chorób, które są podatne na leczenie inhibitorami depolimeryzacji mikrotubuli, takich jak łuszczyca. Związki o wzorze I lub ich sole są również odpowiednie do powlekania implantów medycznych (co jest użyteczne w profilaktyce nawrotu zwężenia) (patrz WO 99/16416, pierwszeństwo z 29 września 1997).

Aktywność związku według wynalazku in vivo może być zademonstrowana na poniższym modelu zwierzęcym.

Samice lub samce BALB/c nu/nu (nagich) myszy trzymano w warunkach sterylnych (10 do 12 myszy w klatce typu III) ze swobodnym dostępem do żywności i wody. Myszy ważyły pomiędzy 20 i 25 gramów w momencie implantacji nowotworu. Nowotwory implantowano poprzez podskórną iniekcję komórek (minimum 2 x 106 komórek w 100 μΙ PBS lub zaróbki) myszom-nosicielom (4-8 myszy na linię komórkową). Powstałe nowotwory kolejno pasażowano w minimum trzech następujących po sobie transplantacjach przed rozpoczęciem podawania związków. Fragmenty nowotworów ( około 25 mg) implantowano s.c. do lewego boku zwierząt igłą trokara (rozmiar 13), poddając myszy znieczuleniu Forenem (Abbott, Szwajcaria).

Rozwój nowotworów i ciężary ciała monitorowano raz lub dwa razy na tydzień. Wszystkie podawania przeprowadzono dożylnie; rozpoczęto je gdy średnia objętość guza nowotworowego wyniosła w przybliżeniu 100 do 250 mm³, w zależności od rodzaju nowotworu. Objętości guzów wyznaczono z wykorzystaniem wzoru (L x D x π)/6 (patrz Cancer Chemother. Pharmacol., 24: 148-154, [1989]). Podawanie epotylonów o wzorze I jest zróżnicowanie co do dawki i częstości podawania. Środki porównawcze podawano zgodnie z uprzednio ustalonymi optymalnymi harmonogramami leczenia. Poza występowaniem zmian objętości nowotworu w trakcie podawania, aktywność przeciwnowotworowa została wyrażona jako T/C% (średni wzrost objętości guzów u zwierząt leczonych podzielony przez średnie zmniejszenie objętości guzów u zwierząt kontrolnych, pomnożony przez 100). Regresja guza (%) oznacza najmniejszą objętość guza w porównaniu ze średnią objętością guza w momencie rozpoczęcia leczenia, zgodnie ze wzorem ^{regresja (}%) = ^{(1 -} V^kQ^ńCOwa^/Vpoczą^tkowa^{) x 100} (Vkońcowa = końcowa średnia objętość guza, Vpoczątkowa = średnia objętość guza w momencie rozpoczęcia leczenia).

Z użyciem tego modelu, może być przetestowane działanie hamujące związku według wynalazku na wzrost np. nowotworów pochodzących z poniższych linii komórkowych:

Linia komórkowa ludzkiego gruczolakoraka okrężnicy i odbytu HCT-15 (ATCC CCL 225) z amerykańskiego zbioru typowych hodowli (Rockville, MD, USA) i komórki hodowane in vitro jako polecone przez dostawcę. HCT-15 jest linią komórkową typu nabłonkowego (Cancer Res., 39: 1020-25 [1979] która jest wielolekooporna wskutek nadmiernego wyrażania glikoproteiny P (P-gp, gp170, MDR-1;

PL 197 648 B1

Anticancer Res., 11: 1309-12 [1991]; J. Biol. Chem., 264: 18031-40 [1989]; Int. J. Cancer, 1991; 49: 696-703 [1991]) i mechanizmów opornościowych związanych z glutationem (Int. J. Cancer, 1991; 49:688-95 [1991]). Linia komórkowa Colo 205 jest również linią komórkową ludzkiego raka okrężnicy i odbytu (ATCC nr CCL 222; patrz również Cancer Res., 38, 1345-55 [1978]), którą wyizolowano z płynu puchlinowego pacjenta; wykazuje morfologię typu nabłonkowego i jest na ogól uważana za podatną na leki. Linia komórkowa ludzkiego androgeno-niezależnego raka prostaty jest wykorzystywana do opracowywania podskórnych i ortotopowych modeli u myszy. Przerzutowy ludzki rak prostaty PC-3M otrzymano od Dr I. J. Fidler'a (MD Andersen Cancer Center, Houston, TX, USA) i hodowano w środowisku Ham's F12K uzupełnionym 7% obj. PBS. Linia komórkowa PC-3M, wynikła z wyizolowania z przerzutów z wątroby, powstałych u myszy nagich, i następnie iniekcji dośledzionowej komórek PC-3 [ATCC CRL 1435; amerykański zbiór typowych hodowli (Rockville, MD, USA), może rozwijać się w MEM Eagle's uzupełnionym 10% bydlęcą surowicą płodową, pirogronianem sodu, aminokwasami endogennymi, L-glutaminą, dwukrotnie rozcieńczonym roztworem witaminowym (Gibco Laboratories, Long Island, N.Y.) i penicyliną-streptomycyną (Flow Laboratories, Rockville, MD). Linia komórkowa PC-3M jest niewrażliwa na hormony (to jest rozwija się w nieobecności androgenów). Linia komórkowa PC-3 jest negatywna względem receptora adrogenowego, jak i prawdopodobnie pochodna linia komórkowa PC-3M. PC-3 jest linią komórkową dostępną z ATCC (ATCC CRL 1435) i odpowiada gluczolakorakowi prostaty klasy IV wyizolowanemu od 62-letniego mężczyzny rasy białej; komórki wykazują niską aktywność kwasowej fosfatazy i reduktazy testosteronu-5-a. Komórki są w zasadzie triploidalne z liczbą modalną 62 chromosomów. Nie wykryto normalnych chromosomów Y za pomocą analizy pasm Q. Ludzki gruczolakorak płuc A549 (ATCC CCL 185; wyizolowany jako rozszerzająca się hodowla z tkanki rakowej płuc u 58-letniego mężczyzny rasy białej) wykazuje morfologię nabłonkową i może syntetyzować lecytynę o wysokiej zawartości procentowej nienasyconych kwasów tłuszczowych z wykorzystaniem ścieżki cytydyny-difosfocholiny; we wszystkich przerzutach wykryto subtelocentryczny chromosom markerowy obejmujący chromosom 6 i długie ramię chromosomu 1. Ludzki rak sutka ZR-75-1 (ATCC CRL 1500; wyizolowany ze złośliwego puchlinowego wysięku u 63-letniej kobiety rasy białej z infiltrującym rakiem kanałowym) jest pochodny nabłonka sutka; komórki posiadają receptory estrogenowe i innych hormonów steroidowych, i mają hipertriploidalną liczbę chromosomów. Linię komórkową ludzkiego raka naskórka jamy ustnej KB-8511 (linia komórkowa nadmiernie wyrażająca P-gp pochodna linii komórkowej raka naskórka (jamy ustnej) KB-31) uzyskano do Dr R. M. Bakera, Roswell Park Memorial Institute (Buffalo, N.Y., USA) (charakterystyka, patrz Akiyama, i współprac., Somat. Celi. Mol. Genetics, 11, 117-126 (1985) i Fojo, A., i współprac., Cancer Res., 45, 3002-3007 (1985)) i hodowano tak jak uprzednio ujawniono (Meyer, T., i współprac., Int. J. Cancer, 43, 851-856 (1989)). Komórki KB-8511, podobnie jak KB-31, pochodzą od linii komórkowej KB (ATCC) i są komórkami ludzkiego raka naskórka; komórki KB-31 mogą być hodowane jednowarstwowo z użyciem środowiska Dulbecco modyfikowanego przez Eagle (D-MEM) z 10% bydlęcą surowicą płodową (M.A. Bioproducts), L-glutaminą (Flow), penicyliną (50 jednostek/ml) i streptomycyną (50 mg/ml (Flow)); rozwijają się z okresem podwajania 22 godz., a względna wydajność posiewania wynosi w przybliżeniu 60%. Linię komórkową KB-8511 otrzymano z linii komórkowej KB-31 po zastosowaniu cykli traktowania kolchicyną wykazuje około 40-krotną względną oporność na kolchicynę w porównaniu z komórkami KB-31; może być hodowana w tych samych warunkach jak KB-31.

Rozpuszczalność.

Rozpuszczalność w wodzie określono na przykład następująco: związki o wzorze I lub ich sole mieszano z wodą w temperaturze pokojowej aż do zaprzestania rozpuszczania się (około 1 godzina). Stwierdzone rozpuszczalności wynosiły korzystnie pomiędzy 0,01 i 1% wagowego.

W obrębie wyżej wymienionych grup korzystnych związków o wzorze I, mogą być zastosowane w zasadniczy sposób określenia podstawników z ogólnych definicji wyżej wymienionych, na przykład w celu zastąpienia bardziej ogólnych określeń definicjami bardziej szczegółowymi, lub zwłaszcza definicjami określonymi jako korzystne.

Wynalazek najbardziej korzystnie dotyczy pochodnych epotylonów o wzorze I opisanych w przykładach lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, jeśli jest obecna jedna lub więcej grup tworzących sól.

Najbardziej korzystnie wynalazek dotyczy związku wybranego z grupy zawierającej związek D (przykład 1), związek z przykładu 2A, związek z przykładu 2C, związek 18b (patrz przykład 4), związek 19b (patrz przykład 4), związek 46 (patrz przykład 4), związek 50 (patrz przykład 4), związek 52 (patrz przykład 4),

PL 197 648 B1 związek 53 (patrz przykład 4), związek 58 (patrz przykład 4), związek 59 (patrz przykład 4), związek 66 (patrz przykład 4), związek 67 (patrz przykład 4) i związek 68 (patrz przykład 4) lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, jeśli jest obecna jedna lub więcej grup tworzących sól.

Pochodne epotylonu według wynalazku mogą być zsyntetyzowane z wykorzystaniem sposobów analogicznych do znanych w dziedzinie, korzystnie sposobów według wynalazku

We wszystkich materiałach wyjściowych, jeśli konieczne, grupy funkcyjne, które nie uczestniczą w reakcji, są zabezpieczane grupami zabezpieczającymi, zwłaszcza standardowymi grupami zabezpieczającymi, grupy zabezpieczające, ich wprowadzanie oraz usuwanie jest znane w dziedzinie, na przykład są one ujawnione w standardowych odnośnikach wymienionych powyżej.

Reakcja a).

Reakcja a) ((korzystnie udoskonalone) sprzęganie Stille) korzystnie zachodzi w warunkach standardowych; bardziej korzystnie reakcja zachodzi:

(i) w odpowiednim rozpuszczalniku np. toluenie w podwyższonej temperaturze, zwłaszcza około 90 do około 100°C, korzystnie z nadmiarem związku cyny o wzorze III, korzystnie z 1,1- do 3-, np. 1,5- do 2-krotnym nadmiarem molowym, i z katalityczną ilością, korzystnie około 1 do 30%, korzystnie 5 do 10% Pd(PPh3)4; lub (ii) (ii) w odpowiednim rc5^F^LJ^^<r^^n^kttι. np. dimetyloformamidzie (DMF) w temperaturach od 10 do 40°C, zwłaszcza w 25 °C, korzystnie z nadmiarem związku cyny o wzorze III, korzystnie z 1,1- do 3-, np. 1,5- do 2,3-krotnym nadmiarem molowym; w obecności katalitycznej ilości, korzystnie 10 do 50%, zwłaszcza 20 do 30% Pd(MeCN)₂Cl₂.

Alternatywne warunki dla tego sprzęgania obejmują również zastosowanie następujących reagentów i/lub warunków:

(iii) 2-tiofenokarboksylan miedz. ()). N-metylo-2-piroiidon;

(iv) (iv) PdCI₂(MleCN)2 (kat.). DMIF. 50-150^::C (z lub bezdodatku ^z^^cdrr^ęic^c^w^^j zasady);

(v) (v) Pd(PPh₃)₄/Cu. (kat.). DMIF. 50-150° (z lub bez dodatku trzeciorzędowej zasady).

Reakcja b).

Reakcja (udoskonalone sprzęganie Stille) korzystnie zachodzi w warunkach standardowych; bardziej korzystnie reakcja zachodzi w odpowiednim rozpuszczalniku, zwłaszcza DMF, w temperaturach od 50 do 100, korzystnie od 80 do około 85°C, korzystnie z nadmiarem jodku o wzorze V, w obecności katalitycznej ilości AsPh3, korzystnie około 0,4 równoważnika, CuI, korzystnie około 0,1 równoważnika, i PdCl₂(MeCN)₂, korzystnie około 0,2 równoważnika.

Szczególnie korzystne są warunki reakcyjne wymienione w przykładach.

Przekształcenia związków/soli

Pochodne epotylonu o wzorze I mogą być przekształcone w inne związki o wzorze I sposobami standardowymi lub nowymi.

Na przykład, związek o wzorze I, w którym R₂ nie jest obecne, „b i „c nie są obecne i „a oznacza podwójne wiązanie, a inne fragmenty są takie jak ujawnione dla związków o wzorze I, mogą być przekształcone w odpowiedni epoksyd, w którym R2 oznacza O, i „b oraz „c są obecne, natomiast „a oznacza wiązanie pojedyncze. Korzystnie epoksydacja zachodzi w obecności (+)-winianu dietylu ((+)-DET) (korzystnie około 0,5 równoważnika), Ti(i-PrO)4 (korzystnie około 0,5 równoważnika), wodoronadtlenku tert-butylu (korzystnie około 2,2 równoważnika) i sit molekularnych, korzystnie sit 4A, w odpowiednim rozpuszczalniku, np. chlorku metylenu i ewentualnie alkami, takiego jak dekan, w niskich temperaturach, korzystnie -78 do 0°C, zwłaszcza około -40°C; lub w obecności nadtlenku wodoru (korzystnie około 30 równoważników), acetonitrylu (korzystnie około 60 równoważników), zasady zwłaszcza KHCO3 (korzystnie około 10 równoważników), w odpowiednim rozpuszczalniku, np. alkoholu, korzystnie metanolu, w korzystnych temperaturach pomiędzy 10 i 40°C, np. w około 25°C.

Pochodna epotylonu o wzorze I, w którym R3 oznacza hydroksymetyl, może być przekształcona w pochodną epotylonu o wzorze I, w którym R3 oznacza fluoro-metyl, np. działaniem DAST (korzystnie 1,05 do 1,4 równoważnika) w odpowiednim rozpuszczalniku, np. chlorku metylenu, w niskich temperaturach, korzystnie -95 do 0°C, zwłaszcza w około -78°C. DAST oznacza trifluorek dietyloaminosiarki.

Pochodna epotylonu o wzorze I, w którym R3 oznacza jodometyl, może być przekształcony w pochodną epotylonu o wzorze I, w którym R3 oznacza metyl np. działaniem cyjanoborowodorku (korzystnie około 10 równoważników) w HMPA (heksametylotriamid kwasu fosforowego) w podwyższonych temperaturach, np. w 40 do 45°C.

PL 197 648 B1

Inne przekształcenia mogą być przeprowadzone stosownie do znanych sposobów, np. tych podanych w zgłoszeniu PCT, WO 98/25929, które jest niniejszym dołączone.

Sole pochodnej epotylonu o wzorze I, z grupami tworzącymi sole, mogą być otrzymane sposobem znanym per se. Kwasowe sole addycyjne pochodnej epotylonu o wzorze I mogą zatem być otrzymane w wyniku działania kwasu lub odpowiedniego reagenta aniono wymiennego.

Sole mogą zazwyczaj być przekształcone w wolne związki np. pod działaniem odpowiednich reagentów zasadowych, na przykład węglanów metali alkalicznych, kwaśnych węglanów metali alkalicznych lub wodorotlenków metali alkalicznych, zwykle węglanu potasu lub wodorotlenku sodu.

Uzyskane wolne związki mogą, jeśli żądane, być przekształcone w inne sole, tak jak ujawniono przy tworzeniu soli z wolnych związków.

Mieszaniny stereoizomeryczne, np. mieszaniny diastereomerów, mogą być rozdzielone na odpowiednie izomery sposobem znanym per se, za pomocą odpowiednich metod rozdziału. Mieszaniny diastereomeryczne na przykład mogą być rozdzielone na indywidualne diastereomery za pomocą krystalizacji frakcjonowanej, chromatografii, podziału między rozpuszczalniki oraz podobnych sposobów. Rozdział taki może mieć miejsce na etapie związku wyjściowego lub samego związku o wzorze I. Enancjomery mogą rozdzielone poprzez utworzenie soli diastereomerycznych, na przykład soli tworzonej z czystym enancjomerycznie, chiralnym kwasem, lub za pomocą chromatografii, na przykład HPLC, używając substraty chromatograficzne z chiralnymi ligandami.

Materiały wyjściowe

Materiały wyjściowe i związki pośrednie są znane w dziedzinie, dostępne handlowo, i/lub możliwe do otrzymania według sposobów znanych w dziedzinie lub do nich analogicznych.

Związki o wzorze II i o wzorze III mogą na przykład być zsyntetyzowane tak jak ujawniono w zgłoszeniu PCT, WO 98/25929, które niniejszym jest dołączone jako odnośnik, lub jak ujawniono w przykładach lub analogicznie do sposobów z przykładów.

Związki o wzorze IV mogą być uzyskiwane w reakcji odpowiednich związków o wzorze II, na przykład w reakcji związku o wzorze II z (R)6Sn2, w którym R oznacza niższy alkil, zwłaszcza metyl lub n-butyl, w obecności odpowiedniej zasady azotowej, np. zasady Hunig'a oraz w obecności katalitycznej ilości (korzystnie około 0,1 równoważnika) Pd(PPha)₄ w odpowiednim rozpuszczalniku, np. toluenie, w podwyższonych temperaturach, np. 30 do 90°C, zwłaszcza 80 do 85°C.

Jodki o wzorze V są znane i mogą być otrzymane według sposobów literaturowych, lub są dostępne komercyjnie. Na przykład 2-jodo-6-metylopirydyna może być otrzymana według Klei, E., Teuben, J.H., J. Organomet. Chem., 1981,214, 53-64; 2-jodo-5-metylopirydyna według Talik, T., Talik, Z, Rocz. Chem., 1968, 42, 2061-76; i 2-jodo-4-metylopirydyna według Talik, T., Talik, Z, Rocz. Chem., 1968, 42, 2061-76, Yamamoto, Y., Yanagi, A., Heterocycles, 1981, 16, 1161-4 lub Katritzky, A.R., Eweiss, N.F., Nie, P.-L, JCS, Perkin Trans, 1, 1979, 433-5. Odpowiednie, podstawione hydroksymetylem, związki o wzorze V są dostępne na przykład w wyniku utleniania grup metylowych jodków, wymienionych powyżej, za pomocą SeO2 i dalszej redukcji aldehydu, np. NaBH4 lub DIBALH, lub poprzez utlenianie grupy metylowej z utworzeniem kwasu (na przykład za pomocą KMnO4) i dalszą redukcję estru np. DIBAL-em.

Korzystnie nowe lub również znane materiały wyjściowe i związki pośrednie mogą być otrzymane według, lub analogicznie do, sposobów ujawnionych w przykładach, w których ilości, temperatury i tym podobne w poszczególnych reakcjach mogą być modyfikowane, np. poprzez zmianę w zakresie ± 99%, korzystnie ± 25%; mogą też być użyte inne stosowne rozpuszczalniki i reagenty.

Wynalazek dotyczy również wszystkich nowych związków pośrednich, zwłaszcza tych wymienionych w przykładach.

Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku są przeznaczone do podawania dojelitowego, takiego jak donosowe, doodbytnicze lub doustne, lub korzystnie pozajelitowego, takiego jak domięśniowe lub dożylne, zwierzęciu ciepłokrwistemu (człowiekowi lub zwierzęciu) i zawierają skuteczną dawkę farmakologicznego składnika czynnego, samego lub w łącznie ze znaczącą ilością farmaceutycznie dopuszczalnego nośnika. Dawka składnika czynnego zależy od gatunku zwierzęcia ciepłokrwistego, wagi ciała, wieku i indywidualnego stanu, leczonej choroby i drogi podania; korzystnie dawką jest jedna z korzystnych dawek zdefiniowanych poniżej, odpowiednio dostosowanej w przypadku zamiaru podjęcia leczenia pediatrycznego.

Kompozycje farmaceutyczne zawierają od około 0,00002 do około 95%, zwłaszcza (np. w przypadku rozcieńczonych infuzji, gotowych do użycia) 0,0001 do 0,02% lub (w przypadku koncentratów infuzyjnych) od około 0,1% do około 95%, korzystnie od około 20% do około 90% składnika czynnego

PL 197 648 B1 (wagowych, w każdym przypadku). Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku, na przykład, mogą mieć postać jednostki dawki, takiej jak postacie: ampułki, fiolki, czopki, drażetki, tabletki lub kapsułki.

Kompozycje farmaceutyczne według obecnego wynalazku są otrzymywane sposobem znanym per se, na przykład z zastosowaniem tradycyjnych procesów rozpuszczania, liofilizacji, mieszania, granulowania lub konfekcjonowania.

Korzystnie są stosowane roztwory składnika czynnego, a także zawiesiny i zwłaszcza izotoniczne roztwory lub zawiesiny, które mogą na przykład w przypadku kompozycji liofilizowanych, zawierających sam składnik czynny lub łącznie z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem, jak na przykład mannitol, być wytworzone bezpośrednio przed użyciem. Kompozycje farmaceutyczne mogą być sterylizowane i/lub zawierać zaróbki, na przykład środki konserwujące, stabilizujące, zwilżające i/lub emulgujące, solubilizujące, sole regulujące ciśnienie osmotyczne i/lub bufory, i są preparowane sposobem znanym per se, na przykład drogą konwencjonalnego rozpuszczania lub liofilizowania. Wymienione roztwory lub zawiesiny mogą zawierać substancje zwiększające lepkość, takie jak karboksymetyloceluloza sodowa, karboksymetyloceluloza, dekstran, poliwinylopirolidon lub żelatyna.

Zawiesiny w oleju zawierają, jako składnik olejowy, oleje roślinne, syntetyczne lub półsyntetyczne zwyczajowo stosowane do iniekcji. Można tu wymienić zwłaszcza ciekłe estry kwasów tłuszczowych, które zawierają jako fragment kwasowy długo-łańcuchowe kwasy tłuszczowe mające od 8 do 22, zwłaszcza od 12 do 22 atomów węgla, na przykład kwas laurynowy, kwas tridecylowy, kwas mirystynowy, kwas pentadecylowy, kwas palmitynowy, kwas margarynowy, kwas stearynowy, kwas arachidowy, kwas behenowy, lub odpowiednie kwasy nienasycone, na przykład kwas oleinowy, kwas elaidynowy, kwas erukowy, kwas brasydynowy lub kwas linoleinowy, jeśli żądane z dodatkiem przeciwutleniaczy, na przykład witaminy E, betakarotenu lub 3,5-di-tert-butylo-4-hydroksytoluenu. Fragment alkoholowy tych estrów kwasów tłuszczowych posiada maksymalnie 6 atomów węgla i jest jedno- lub wielowodorotlenowy, jak na przykład alkohol jedno-, di- lub triwodorotlenowy, na przykład metanol, etanol, propanol, butanol lub pentanol lub ich izomery, ale zwłaszcza glikol i glicerol.

Kompozycje iniekcyjne lub infuzyjne są preparowane w typowy sposób w warunkach sterylnych; To samo dotyczy wprowadzania kompozycji do ampułek lub fiolek oraz zamykania pojemników.

Korzystny jest preparat infuzyjny zawierający składnik czynny oraz farmaceutycznie dopuszczalny rozpuszczalnik organiczny.

Farmaceutycznie dopuszczalny rozpuszczalnik organiczny stosowany w preparacie według wynalazku może być wybrany spośród rozpuszczalników organicznych znanych w dziedzinie. Korzystnie rozpuszczalnik jest wybrany spośród alkoholu, np. alkoholu bezwodnego lub mieszanin etanol/woda, bardziej korzystnie 70% etanolu, glikolu polietylenowego 300, glikolu polietylenowego 400, glikolu polipropylenowego lub N-metylopirolidonu, najbardziej korzystnie glikolu polipropylenowego lub 70% etanolu lub glikolu polietylenowego 300.

Składnik czynny może korzystnie występować w preparacie w stężeniu około 0,01 do około 100 mg/ml, bardziej korzystnie około 0,1 do około 100 mg/ml, jeszcze bardziej korzystnie około 1 do około 10 mg/ml (zwłaszcza w koncentratach infuzyjnych).

Składnik czynny może być użyty jako czysta substancja lub w mieszaninie z innym składnikiem czynnym. Jeśli jest użyty w postaci czystej, to korzystnie wykorzystuje się stężenie składnika czynnego 0,01 do 100, bardziej korzystnie 0,05 do 50, jeszcze bardziej korzystnie 1 do 10 mg/ml (liczba ta odnosi się zwłaszcza do koncentratu infuzyjnego, który przed podaniem jest odpowiednio rozcieńczany, patrz poniżej).

Preparaty takie są dogodnie przechowywane we fiolkach lub ampułkach. Zwykle fiolki lub ampułki są wykonywane ze szkła, np. szkła borokrzemianowego lub sodowego. Fiolki lub ampułki mogą mieć pojemność typową stosowaną w dziedzinie, korzystnie wielkość odpowiednią do przyjęcia 0,5 do 5 ml preparatu. Preparat jest trwały przez okres przechowywania do 12 lub 24 miesięcy w temperaturach co najmniej 2 do 8°C.

Preparaty muszą być rozcieńczane środowiskiem wodnym odpowiednim do podawania dożylnego, zanim preparat ze składnikiem czynnym będzie mógł być podany pacjentowi.

Roztwór infuzyjny korzystnie musi mieć to samo lub zasadniczo to samo ciśnienie osmotyczne co płyn w organizmie. Stosownie do tego środowisko wodne korzystnie zawiera środek izotoniczny, którego działanie wytwarza ciśnienie osmotyczne roztworu inwazyjnego takie same lub zasadniczo takie same jak płynu w organizmie.

PL 197 648 B1

Środek izotoniczny może być wybrany spośród jakichkolwiek znanych w dziedzinie, np. mannitolu, dekstrozy, glukozy i chlorku sodu. Korzystnie środkiem izotonicznym jest glukoza lub chlorek sodu. Środki izotoniczne mogą być użyte w ilościach, które nadają roztworowi infuzyjnemu takie same lub zasadniczo takie same ciśnienie osmotyczne jak płynu w organizmie. Dokładne wymagane ilości mogą być określone drogą rutynowego badania i zależą od składu roztworu infuzyjnego i rodzaju środka izotonicznego. Dobór konkretnego środka izotonicznego jest dokonywany przy uwzględnieniu właściwości składnika czynnego.

Stężenie środka izotonicznego w środowisku wodnym zależy od rodzaju zastosowanego konkretnego środka izotonicznego. Jeśli jest stosowana glukoza, to korzystnie jest stosowana w stężeniu od 1 do 5% stęż. wag., bardziej korzystnie 5% stęż. wag. Jeśli środkiem izotonicznym jest chlorek sodu, to korzystnie jest stosowany w ilościach do 1% stęż. wag., zwłaszcza 0,9% stęż. wag.

Preparat infuzyjny może być rozcieńczany zaróbką wodną. Ilość zaróbki wodnej użytej jako rozcieńczalnika jest dobrana stosowanie do żądanego stężenia składnika czynnego w roztworze infuzyjnym. Korzystnie roztwór infuzyjny jest przygotowywany poprzez wymieszanie fiolki lub ampułki wyżej wymienionego koncentratu infuzyjnego z zaróbką wodną, z dopełnieniem objętości zaróbką wodną do objętości pomiędzy 20 ml i 200 ml, korzystnie pomiędzy około 50 i około 100.

Roztwory infuzyjne mogą zawierać inne zaróbki typowo stosowane w preparatach do podawania dożylnego. Zaróbki te obejmują przeciwutleniacze. Roztwory infuzyjne mogą być przygotowywane poprzez zmieszanie ampułki lub fiolki preparatu ze środowiskiem wodnym, np. 5% stęż. wag. roztworem glukozy w WFI, lub zwłaszcza 0,9% roztworem chlorku sodu w odpowiednim pojemniku, np. torbie lub butelce infuzyjnej. Roztwór infuzyjny po przygotowaniu korzystnie powinien być natychmiast użyty, lub wkrótce po przygotowaniu, np., w ciągu 6 godzin. Pojemniki do przechowywania roztworów infuzyjnych mogą być wybrane spośród jakichkolwiek typowych pojemników, które nie wchodzą w reakcję z roztworem infuzyjnym. Odpowiednie są szklane pojemniki wykonane z wyżej wymienionych rodzajów szkła, aczkolwiek może być korzystne użycie pojemników z tworzyw sztucznych, np. toreb infuzyjnych z tworzyw sztucznych.

Wynalazek może znaleźć zastosowanie w leczeniu zwierzęcia ciepło-krwistego, zwłaszcza człowieka, który wymaga takiego leczenia, zwłaszcza w leczeniu choroby rozrostowej, obejmującym podawanie pochodnej epotylonu o wzorze I lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli wymienionemu zwierzęciu ciepłokrwistemu, zwłaszcza człowiekowi, ilości, która jest wystarczająca do wymienionego leczenia, zwłaszcza skuteczna względem wymienionej choroby rozrostowej.

Postacie dawek mogą być dogodnie podawane dożylnie w dawce od 0,01 mg do 100 mg/m²składnika czynnego, korzystnie od 0,1 do 20 mg/m2 składnika czynnego. Dokładana wymagana dawka i czas podawania zależą od powagi stanu chorobowego, stanu pacjenta i szybkości podawania. Dawka może być podawana codziennie lub korzystnie z kilkudniowymi i kilkutygodniowymi przerwami, na przykład co tydzień lub co trzy tygodnie. Jeśli dawka jest podawana dożylnie, to dawka otrzymana i stężenie we krwi może być dokładnie wyznaczone za pomocą znanych technik in vivo i in vitro.

Kompozycje farmaceutyczne do podawania doustnego mogą być przygotowane poprzez połączenie składnika czynnego ze stałymi nośnikami, jeśli żądane granulując uzyskaną mieszaninę i przetwarzając mieszaninę, jeśli żądane lub konieczne, po dodaniu odpowiednich zaróbek, w tabletki, rdzenie drażetek lub kapsułki. Możliwe jest też wprowadzenie ich do nośników z tworzyw sztucznych, które umożliwiają dyfundowanie składnika czynnego lub uwalnianie wyznaczonych ilości.

Związki według wynalazku mogą być użyte indywidualnie lub w kombinacji z innymi farmaceutycznymi substancjami czynnymi, np. z innymi chemioterapeutykami, takimi jak klasyczne cytostatyki. W przypadku kombinacji z innym chemioterapeutykiem, przygotowywane są tak jak wyżej ustalone kombinacje dwóch lub więcej składników, lub dwa lub więcej niezależne preparaty (np. jako zestaw), lub inne chemioterapeutyki są używane w standardowych preparatach, które są obecne na rynku i znane specjalistom w dziedzinie, a związek według obecnego wynalazku i jakikolwiek inny chemioterapeutyk są podawane z przerwami, które umożliwiają wspólne, dodatkowe lub korzystnie synergiczne działanie w leczeniu nowotworu.

Poniższe przykłady zostały przytoczone celem zilustrowania niniejszego wynalazku, a nie z zamiarem ograniczenia zakresu wynalazku.

PL 197 648 B1

P r z y k ł a d 1: 5-Metylopirydynowy analog D epotylonu B. Schemat 1 B

Do roztworu B (20 mg, 0,035 mmol) w odgazowanym dimetyloformamidzie (=DMF; 350 μΙ, 0,1 M) dodano C (17 mg, 0,077 mmol, 2,1 równ.), następnie AsPh3 (4 mg, 0,4 równ.), PdCl2(MeCN)2 (2 mg, 0,2 równ.) i Cul (1 mg, 0,1 równ.) i otrzymaną zawiesinę umieszczono na łaźni olejowej w 80-85°C na 25 minut. Następnie mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury pokojowej i usunięto DMF przez oddestylowanie. Pozostałość przeniesiono do octanu etylu, przesączono przez małą warstwę żelu krzemionkowego i eluowano mieszaniną heksan/octan etylu (1/1, obj./obj.). Następnie roztwór zatężono w próżni i oczyszczano za pomocą preparatywnej TLC (heksan/octan etylu 1/2) otrzymując zw^iąze^k D: ^MS (^Ele^ktros^pra^y): oczeldwano: (^M+H)⁺ = ^502, znateztono: ⁵°²;

¹H^-NMR ⁽600 MH^ CDCl₃): 8^,37 (s, 1H, ^pir^yd^yno^we H^); 7^,50 (d, J = 7^,5 Hz, 1H, ^pir^yd^yno^we H^);7,19 (d, J = 7,5 Hz, 1H, pirydynowe H), 6,59 (s, 1H, =CH pirydynowe).

Materiały wyjściowe:

Schemat 1 A:

Do roztworu 7002 (zobacz schemat 11, poniżej) (55 mg, 0,1 mol) w toluenie (1 ml, 0,1 M), dodano zasadę Huniga (4 μΙ, 0,2 równ.), jak również Pd(PPh₃)4 (12 mg, 0,1 równ.) i (Me₆)Sn2 (91 μΙ, 5 równ.). Roztwór ten ogrzewano do 80-85°C przez 15 minut, następnie ochłodzono do temperatury pokojowej. Następnie żółty roztwór przesączono przez małą warstwę żelu krzemionkowego, następnie eluowano mieszaniną heksan/octan etylu (1/1, obj./obj.). Następnie roztwór zatężono w próżni, a pozostałość oczyszczano za pomocą chromatografii typu flash (heksan/eter dietylowy 1/1 do heksan/octan etylu 1/1) otrzymując B (20,2 mg, 34,4%) w postaci woskowatego ciała stałego. Dane dla B: HRMS ⁽FAB Cs^): oc^zeki^wano^: M⁺Cs = 703/705/707^,1276^{, z}nale^ziono^: 703/705/707^,1402^; ¹H^-NMR ⁽600 MH^ CDCl3): 5^,88 (t, J^ = 40^,6 Hz, 1H, =CH^-SnMe^ i 0^,18 (t, JH-^Sn= 40^,6 Hz, 9H, SnMe3).

PL 197 648 B1

P r z y k ł a d 2: Analogicznie jak w przykładzie l otrzymano następujące związki:

Związek	R1	Dane fizyczne	Materiał wyjściowy
Przykład 2A)	>0	Wydajność = 40%; MS (FAB): oczekiwano (M+Cs): 620,1988, znaleziono; 620,2010; ¹H-NMR (500 MH^ CDCh^): 8^,53 (d, J = 4^,4 Hz, 1H, pirydynowe H); 7,72 (t, J = 7,4 Hz, 1H, pirydynowe H); 7,31 (d, J = 7,7Hz, 1H, pirydynowe H); 7,17 (t, J =6,6 Hz, 1H, pirydynowe H); 6,65 (s, 1H, =CH pirydynowe)	Β plus
Przykład 2B)		Wydajność = 14%; MS (FAB): oczekiwano (M+Cs): 634,2145; znaleziono 634,2122; ¹H^-NMR ⁽500 MH^ CDCh^): 8^,36 J = 4^,4 H^ 1H, pirydynowe H); 7,53 (d, J = 7,4 Hz, 1H, pirydynowe H); 7,13 (dd, J = 4,4, 7,4 Hz, 1H, pirydynowe H); 6,64 (s, 1H, =CH pirydynowe),	,Ό
Przykład 2C)	ii	Wydajność = 20%; MS (FAB): oczekiwano (M+Cs): 34,2145; znaleziono 634,2124; ¹H^-NMR ⁽500 MH^ CDCh^): 8^,38 J = 4^,8 H^ 1H, pirydynowe H); 7,11 (s,1H, pirydynowe H); 6,98 (d, J = 4,8 Hz, 1H, pirydynowe H); 6,59 (s, 1H, =CH pirydynowe)	Λ r ν

P r z y k ł a d 3. Synteza totalna epotylonu E i pokrewnych analogów z modyfikowanym łańcuchem bocznym według sposobu opartego na sprzęganiu Stille.

Pierwszą syntezę totalną epotylonu E (3) zrealizowano na drodze, w której głównym etapem było sprzęganie Stille (Stille, i współprac., Angew. Chem. Int. Ed. Engl., 1986, 25, 508-524; Farma, i współprac., J. Org. React, 1997, 50, 1-65) pomiędzy jodkiem winylu 7 i ugrupowaniem tiazolowym (8h, schemat 2a). Fragment rdzeńa makrolaktonowego 7, który otrzymano poprzez zamknięcie pierścienia drogą metatezy olefin (RCM), dalej wykorzystano do zapewniania dogodnego i elastycznego dostępu do różnorodnych modyfikowanych w łańcuchu bocznym analogów epotylonu (9) do oznaczeń biologicznych (schemat 2b). Reakcja RCM użyta do uzyskania 7 dostarcza również trans-makrolakton (11, schemat 2b), który stanowi alternatywną bazę do procesu sprzęgania Stille i dostarcza dodatkowy zestaw analogów 10.

Schemat 2: a)

Analiza retrosyntetyczna i koncepcja syntezy totalnej epotylonu E.

PL 197 648 B1

Chemiczną synteza żądanych jodków winylu 7 i 11 jest ujawniona w zgłoszeniu PCT WO 98/25929. Stanannowe reagenty użyte w sprzęganiu Stille przedstawiono na schemacie 3.

Schemat 3:

PL 197 648 B1

Sprzęganie Stille: procedura A: 2,0 równ. 8, 5-10% mol Pd(PPha)₄, toluen, 90-100°C, 15-40 min, 39-88%; procedura B: 2,0-2,2 równ. 8, 20-30% mol PdflWeCNhCh, DMF, 25°C, 12-13 godz., 49-94%.

Reagenty sprzęgania 8b, 8d, 8h i 8j i dodatkowo stananny 8 p-r otrzymano z łatwo dostępnego 2,4-dibromotiazolu (20) poprzez mono-bromki 21, jak przedstawiono na schematach 4 i 5.

Schemat 4:

Otrzymywanie A) stannanów 8b, 8d i 8p, reagenty i warunki: (b) 3,0 równ. NaSMe, EtOH, 25°C, 2 godz., 92%; (d) 13 równ. NaOH, EtOH, 25°C, 30 godz., 91%; (e) 13 równ. NaOH, MeOH, 25°C, 16 godz., 82%; (f) 5-10 równ. Me3SnSnMe3, 5-10 mol% Pd(PPh3)4, toluen, 80-100°C, 0,5-3 godz., 81-100 %; (g) 1,1 równ. n-BuLi, 1,2 równ. n-B^SnCl, -78 do 25°C, 30 min., 98%.

Schemat 5:

Otrzymywanie stannanów 8h, 8j i 8q-s, reagenty i warunki: (a) 1,05 równ., n-Bu3SnCH-CH2, toluen, 100°C, 21 godz., 83%; (b) 1,1-1,2 równ. n-BuLi, 1,2-1,25 równ. n-Bu3SnCl, -78 do 25°C, 1 godz., 28-85%; (c) H2, 0,15 równ. PtO2, EtOH, 25°C, 4 godz.; 84%; (d) 1,2 równ. n-BuLi, 2,0 równ. DMF, -78 do 25°C, 2 godz.; (e) 1,9 równ. NaBH4, MeOH, 25°C, 30 min, 63% po dwóch etapach; (f) 1,3 równ. TBSCl, 2,0 równ. imidazolu, CH2Ch, 25°C, 0,5 godz., 96%; (h) 1,2 równ. TBAF, THF, 25°C, 20 min., 95%; G) 1,1 równ. DAST, C^Cfe, -78 do 25 °C, 10 min, 57%, DAST = trifluorek dietyloaminosiarki.

Siarczek 21b otrzymano z 92% wydajnością przez zastąpienie podstawnika 2-bromowego w 20 fragmentem tiometylowym, stosując tiometanolan sodu (EtOH, 25°C). Etoksy- i metoksytiazole 2Id i 21 p otrzymano przez działanie NaOH na dibromek 20, odpowiednio, w etanolu i metanolu. Następnie

PL 197 648 B1 bromki (21 b, 21 d i 21 p) przekształcono w oczekiwane trimetylostannany (8b, p) heksametylodicyną w warunkach reakcji katalizowanej palladem [Pd(Pha)₄, toluen, 80-100°C], natomiast tri-n-butylostannan 8d otrzymano z etoksybromku 21d przez wymianę fluorowiec-metal (n-BuLi, Et2O, -78°C) i dalsze wychwycenie chlorkiem tri-n-butylocyny z wydajnością 98%.

Synteza stannanów (8h, 8j, 8q-r) jest również możliwa ze wspólnego prekursora 20 (schemat 5). Alkenylowanie 2,4-dibromotiazolu 20 katalizowane palladem [n-Bu₃SnCH=CH2, Pd(PPh₃)₄, toluen, 100°C], prowadzi do monobromku 21 q, który poddano wymianie fluorowiec-metal (n-BuLi, Et₃O, -78°C) i potraktowano chlorkiem tri-n-butylocyny, otrzymując oczekiwany stannan 8q. Redukcja pośredniego bromku winylu 21 q (H2, PtO2, EtOH, 25°C) pozwoliła uzyskać etylotiazol 21r, który przekształcono w stannan 8r w identyczny sposób, jak opisano dla 8q. Syntezę, stannanów 8h i 8j przeprowadzono poprzez kluczowy hydroksymetylotiazol 21 h.

Jak przedstawiono na schemacie 5, alkohol ten otrzymano z dibromku 20 w dwuetapowym procesie obejmującym litowanie (n-BuLi, Et2O, -78°C) i zakończenie reakcji przy wykorzystaniu DMF w celu otrzymania pośredniego aldehydu 22, który to został zredukowany (NaBH4, MeOH, 25°C) dając oczekiwany alkohol 21h z całkowitą wydajnością 63%. Przekształcenie 21h w stannan 8h wymaga trzyetapowego procesu, obejmującego zabezpieczenie grupy hydroksylowej (TBSCl, imidazol, CH2Cl2, 96%), wprowadzenie cyny (i. n-BuLi, Et2O, -78°C; ii. n-B^SnCl, 85%) i odbezpieczanie (TBA, THF, 25°C, 95%). Fluorowanie otrzymanego stannanu 8h (DAST, CH2Cl2, -78°C) prowadzi bezpośrednio do stannanu 8j z wydajnością 57%.

Dysponując niezbędnymi składnikami, poddano badaniu mające zasadnicze znaczenie sprzęganie Stille. Właściwe okazały się dwa alternatywne zestawy warunków reakcji. Procedura A obejmuje ogrzewanie toluenowego roztworu pożądanego jodku winylowego (7 lub 11) z odpowiednim stannanem 8 w obecności katalitycznej ilości Pd(PPh3)4 w 80-100°C przez 15 do 40 min. Postępowanie to jest używane do sprzęgania stannanów 8b i 8h. Pozostałe stannany 8d i 8j są sprzęgane z użyciem alternatywnej, łagodniejszej metody, procedury B, w której mieszanina jodku winylowego (7 lub 11) i stannanu 8 w DMF jest traktowana PdCh(MeCN)2 w 25°C.

Sprzęganie jodku winylowego 7 i stannanu 8h dostarcza makrolakton 18h, który jest prekursorem w syntezie naturalnego epotylonu E (3) (schemat 6a).

Schemat 6a:

Totalną syntezę zrealizowano drogą epoksydowania za pomocą generowanego in situ kwasu metyloperoksykarboksyimidowego (H2O2, KHCO3) MeCN, MeOH, 25°C; Chaudhuri, i współprac., J., J. Org. Chem., 1982, 47, 5196-5198) dostarczając epotylon E (3) (66% przy uwzględnieniu 50% konwersji), który wykazuje identyczne charakterystyki fizyczne (¹HNMR, [a]D jak opublikowane w literaturze.

Droga syntezy ze sprzęganiem Stille została następnie rozszerzona, zapewniając łatwy dostęp różnorodnych modyfikowanych w łańcuchu bocznym analogów epotylonu B(2), zarówno przy C-26 jak i w łańcuchu bocznym. Analiza retrosyntetyczna analogów epotylonu, mających takie podwójne modyfikacje, przedstawiona na schemacie 6b wymaga przygotowania kluczowego fragmentu rdzenia jodku winylowego 24. W tym przypadku wydaje się, że strategia makrolaktonizacji podobna do tej zastosowanej w powyższej syntezie epotylonu B i różnych analogów epotylonu, będzie najbardziej odpowiednia.

PL 197 648 B1

Ilustracja analizy retrosyntetycznej analogów epotylonu zmodyfikowanych przy C26 i w łańcuchu bocznym.

Synteza rozpoczyna się od jodku winylowego 13 (schemat 7) używanego w preparatyce epotylonu E i pokrewnych analogów (schemat 3).

Schemata 7:

PL 197 648 B1

Stereoselektywna synteza aldehydu 35. Reagenty i warunki: (a) 1,7 równ. TBSCI, 2,8 równ. imidazolu, DMF, 0 do 25°C, 7 godz., 84%,; (b) i. 1,0% mol. OsO₄, 1,1 równ. NMO, THF:t-BuOH:H₂O (5:5:1), 0 do 25°C, 13 godz., 89%; ii. 6,0 równ. NalO4, MeOH:H₂O (2:1), 0°C, 30 min., 92%; (c) 2,4 równ. 27, benzen, pod chłodnicą zwrotną, 1,2 godz., 98%; (d) 3,0 równ. DIBAL, THF, -78°C, 2,5 godz., 100%, (e) 1,4 równ. TrCI, 1,7 równ. 4-DMAP, DMF, 80°C, 21 godz., 95%; (f) 1,4 równ. 9-BBN, THF, 0°C, 9 godz.; następnie 3 N wodny NaOH i 30% H₂O₂, 0°C, 1 godz., 95%; (g) 2,6 równ. 12, 5,0 równ. imidazolu, 2,5 równ. Ph3P, Et₂O:MeCN (3:1), 0°C, 45 min., 97%; (h) 1,3 równ. SAMP hydrazonu aldehydu propionowego, 1,4 równ. LDA, THF, 0°C, 16 godz.; następnie -100°C i dodano 1,0 równ. 32 THF, -100 do -20°C, 20 godz., 71%; (i) 2,5 równ. MMPP, MeOH:bufor fosforanowy pH 7 (1:1), 0°C, 3,5 godz., 89%; (j) 3,0 równ. DIBAL, toluen, -78°C, 1 godz., 88%. 9-BBN = 9-borabicyklo[3.3.1]nonan; DIBAL = wodorek diizobutyloglinu; 4-DMAP = 4-dimetyloaminopirydyna; LDA = diizopropyloamidek litu; NMO = N-tlenek 4-metylomorfoliny; SAMP = (S)-(-)-1-amino-2-(metoksymetylo)pirolidyna; MMPP = sól magnezowa kwasu mononadftalowego.

Zabezpieczenie allilowej grupy hydroksylowej (TBSCl, imidazol, DMF, 0 do 25 °C) dostarcza eter sililowy 25 (84%), który przekształcono w aldehyd 26 w dwuetapowej sekwencji dihyroksylowaniarozszczepienia glikolowego (OsO4, NMO, THF/t-BuOH/H₂O, 0 do 25°C; następnie NaIO4, MeOH/H₂O, 0°C, 82% po dwóch etapach). Stereokontrolowana reakcja Wittiga ze stabilizowanym ylidem 27 (benzen pod chłodnicą zwrotną; Marshall, i współprac., J, Org. Chem., 1986, 51, 1735-1741; Bestmann, i współprac., Angew. Chem. Int. Ed. Engl., 1965, 4, 645-660) dostarcza ester 28 jako indywidualny izomer geometryczny z wydajnością 98%. Redukcja tego ostatniego związku (DIBAL, THF, -78°C) dostarcza alkohol 29, który jest zabezpieczany jako pochodna trifenylometylowa (trytylowa) 30 (TrCl, 4-DMAP, DMF, 70°C, 95%).

Uzyskiwanie terminalnej olefiny jest osiągane poprzez selektywne hydroborowanie- utlenianie dostarczające alkohol 31 (9-BBN, THF, 0°C; następnie NaOH, H₂O₂, 0°C), który następnie jest przekształcany w dijodek 32 (I₂, imidazol, Ph₂P, 0°C) z całkowitą wydajnością 92%. Wprowadzanie stereocentrum C8 jest następnie osiągane za pomocą alkilowania Endera (SAMP hydrazon aldehydu propionowego, LDA, THF, 0°C; następnie -100°C i dodanie 32 w THF; Enders, i współprac., Asymmetric Synthesis, 1984; Morrison, J. D., ed.; Academic Press, Orlando, Vol. 3, str. 275-339; składamy podziękowania Prof. Enders'owi za bezinteresowne dostarczenie SAMP) prowadzącego do utworzenia hydrazonu SAMP 33 z wydajnością 71%. Przekształcenie w nitryl 34 (MMPP, MeOH/bufor fosforanowy pH 7, 0°C, 89%) i redukcja (DIBAL, toluen, -78°C) dostarczają żądany aldehyd 35 z wydajnością 88%.

Przekształcenie aldehydu w żądany makrocykliczny rdzeń epotylonu 24 jest zilustrowane na schemacie 8.

PL 197 648 B1

Schemat 8:

Stereoselektywna synteza jodku winylowego 24. Reagenty i warunki: (a) 1,45 równ. LDA, THF, -78°C, następnie 1,4 równ. 36 w THF, -78°C, 1,5 godz., następnie, -40 °C, 0,5 godz.; następnie 1,0 równ. 35 w THF w -78°C (łączna wydajność 66%, proporcja 37:38 ok. 1,5:1); (b) 3,2 równ. TBSOTf,

4.3 równ. 2,6-lutydyny, CH₂C^, -20 do 0°C, 2,5 godz., 90%; (c) HF-pirydyna, w pirydynie, THF, 0°C, 3 godz., 84%; (d) 2,0 równ. (COCl)2, 4,0 równ. DMSO, 6,0 równ. EtaN, C^Ch, -78 do 0°C, 1,5 godz., 98%; (e) 5,0 równ. NaClO2, 75 równ. 2-metylo-2-butenu, 2,5 równ. NaH2PO4, t-BuOH:H2O (4,5:1), 25°C, 40 min, 100%; (f) 6,0 równ. TBAF, THF, 0 do 25°C, 19 godz., 95%; (g) 6,0 równ. EfeN,

2.4 równ. chlorku 2,4,6-trichlorobenzoilu, THF, 0°C, 1,5 godz.; następnie dodano do roztworu 2,2 równ. 4-DMAP w toluenie (0,005 M względem 43), 75°C, 2,5 godz., 84%; (h) 25% obj./obj. HF-pirydyna w THF, 0 do 25°C, 15 godz., 86%.

TBAF = fluorek tetra-n-butyloamoniowy.

Reakcja aldolowa ketonu 36 uprzednio używanego w syntezie epotylonu B i pokrewnych analogów (LDA, THF, -78 do -40°C) i aldehydu 35 dostarcza alkohole 37 i 38 z całkowitą wydajnością 66% i z umiarkowaną selektywnością co do żądanego diastereoizomeru 6R,7S (37). Wydzielenie i sililowanie (TBSOTf, 2,6-lutydyna, C^Ch, -20 do 0°C) właściwego produktu aldolowego 37 dostarcza eter trisililowy 39 z wydajnością 90%. Selektywne usunięcie zabezpieczającej pierwszorzędowej grupy sililowej (HF-pirydyna w pirydynie/THF, 0°C) dostarcza alkohol 40 (84%), który jest utleniany do kwasu 42

PL 197 648 B1 poprzez aldehyd 41 w dwuetapowej procedurze (Swern; następnie NaClO2, 2-metylo-2-buten, NaH2PO4, t-BuOH/H2O, 25°C, 98% po dwóch etapach). Usunięcie sililowej grupy zabezpieczającej C15 (TBAF, THF, 0 do 25°C) dostarcza hydroksykwas 43 (95%) i stwarza możliwość przeprowadzenia procesu makrolaktonizacji. Ten kluczowy etap jest przeprowadzany w warunkach Yamaguchi (chlorek 2,4,6-trichlorobenzoilu, Et3N, THF; następnie dodawanie do roztworu 4-DMAP w toluenie, 0,005 M, 75°C; Inanaga, i współprac., Bull. Chem. Soc. Jpn., 1979, 52, 1989; Mulzer, i współprac., Synthesis, 1992, 215-228; Nicolaou, etal., Chem. Eur. J., 1996, 2, 847-868) dostarczając zabezpieczony rdzeń epotylonowy 44 z wydajnością 84%. Totalne odbezpieczenie (HF-pirydyna, THF, 0 do 25°C, 86%) kończy syntezę kluczowego związku pośredniego jodku winylowego 24.

Dysponując związkiem pośrednim 24, zastosowano sprzęganie Stille w celu dołączenia żądanego fragmentu heterocyklicznego. Łagodna procedura wykorzystująca PdCh(MeCN)2 już na wstępie wydawała się najbardziej właściwym i wydajnym procesem, i została użyta do otrzymywania C26 hydroksyepotylonów 45-48 (schemat 9) z jodku winylowego 24 i odpowiednich stannanów 8 (patrz schematy 4 i 5).

Schemat 9:

PL 197 648 B1

Synteza analogów epotylonu 54-56 i 58, 59 oraz desoksyepotylonów 45-49 i 50-53. Reagenty i warunki: (a) procedura A: 1,7 równ. 8, 13% mol, Pd(PPh3)4, toluen, 100°C, 2 godz., 15%; procedura B: 1,5-2,0 równ. 8, 10-20% mol. Pd(MeCN)₂C1₂, DMF, 25°C, 15-33 godz., 41-56%; (b) 1,05-1,4 równ. DAST, CH2Cl2, -78°C, 10 min., 26-58%; (c) 0,5 równ. (+)- DET, 0,5 równ. Ti(i-PrO)4, 2,2 równ. t-BuOOH, -40°C, CH₂Cl₂, sita molekularne 4A, 1-2 godz., 52-89%. DET = winian dietylu.

Niestety, warunki te nie były odpowiednie do sprzęgania 24 i winylostannanu 8q (patrz schemat 5). Powrót do alternatywnej procedury A zapewnił dostęp do żądanego epotylonu 49, aczkolwiek z niską wydajnością.

Obecność na C26 grupy hydroksylowej stwarza możliwość dogodnego manipulowania i uzyskania dalszych produktów epotylonowych. Na przykład C26 alkohole 45-47 i 49 w wyniku potraktowania DAST (CH₂Cl₂. -78°C) dostarczają fluorowane analogi epotylonu 50-53 z umiarkowanymi wydajnościami, co przedstawiono na schemacie 9. Alternatywnie, asymetryczne epoksydowanie substratów 45 i 46 w warunkach Katsuki-Sharplessa [(+)-DET, Ti(i-PrO)₄, t-BuOOH, sita molekularne 4A, CH₂Cl₂, -40°C; Katsuki, T., Sharpless, K. B., J. Am. Chem. Soc., 1980, 102, 5976-5978] dostarcza odpowiednio epotylony 54 i 55. Kolejne traktowanie DAST (CH₂Cl₂, -78°C) dostarcza dodatkowe analogi 58 i 59, ponownie z umiarkowana wydajnością. Na tym etapie opracowano bardziej wydajne podejście do epoksydów 54 i 55, w którym przeprowadzane jest asymetryczne epoksydowanie jodku winylowego 24 dostarczające wspólny związek pośredni, który następnie służy jako substrat do sprzęgania Stille. Pomijając uprzednie ograniczenia dotyczące kompatybilności grupy epoksydowej z warunkami Stille, epoksyd 57 potrzebny do tego podejścia jest otrzymywany z olefiny 24 z wydajnością 81%, jak ujawniono w syntezie 45 i 46. Ku miłemu zaskoczeniu, okazało się, że zastosowanie standardowej procedury sprzęgania B z użyciem stannanu 8r skutecznie prowadzi do otrzymania analogu epotylonu 56 (wydajność 73% przy uwzględnienu 70% konwersji).

Powodzenie strategii sprzęgania Stille z substratami zawierającymi fragment epoksydowy wskazuje, że epotylony 66-68 mogą być dostępne wychodząc ze wspólnego związku pośredniego, co zilustrowano na schemacie 10.

Schemat 10:

PL 197 648 B1

Synteza C26-podstawionych epotylonów 66-68. Reagenty i warunki: (a) 15 równ. Et₃N, 8,0 równ. TMSCl, DMF, 25°C, 12 godz.; (b) żel krzemionkowy, CH2CI2, 25°C, 12 godz., 98% po dwóch etapach; ^(c) 3^,0 ^ró^wn. NMO^, 10% ^mol. TPAP^, CH2Cl2, 25°C, 40 min., 90%^; (d) 9^,7 równ. Ph3P+CH₃Br· zmieszanego z NaNH₂, THF, -5°C, 65% (e) 25 równ. H₂NNH₂, 16 równ. H₂O₂, EtOH, 0°, 3 godz.; (f) HF-pirydyna, pirydyna w THF, 0 do 25°C, 2 godz., 75% po dwóch etapach; (g) 1,7-2,3 równ. 8, 0,2-0,3% mol. Pd(MeCN)₂Cl₂) DMF, 25°C, 15-23 godz., 52-79%. TPAP = nadrutenian tetrapropropyloamoniowy.

Otrzymywanie zadanego związku (65) jest uzyskiwane w sekwencji pięcioetapowej, która rozpoczyna się od totalnego zabezpieczenia triolu 57 (TMSCl, Et3N, DMF, 25°C).

Selektywne odbezpieczenie z użyciem żelu krzemionkowego (CH₂Cl₂, 25°C, 98% po dwóch etapach) uwalnia pierwszorzędową grupę hydroksylową C26, którą następnie utleniano (TPAP, NMO, sita molekularne 4A, CH₂Cl₂, 25°C) dostarczając aldehyd 62 z wydajnością 90%. Metylenowanie z użyciem bromku metylotrifenylofosfoniowego (mieszanina Schlosser'a gotowego ylidu, THF, -5°C; Schlosser, M., Schaub, B., Chimia 1982, 36, 3965) dostarcza olefinę 63 (65%), która jest redukowana diimidem generowanym in situ (E₂NNH₂, H₂O₂, EtOH, 0°C), dostarczając związek pośredni 64. Odbezpieczenie pozostałych eterów sililowych (HF-pirydyna, w pirydynie/THF, 0°C) dostarcza pożądany jodek winylowy 65 z wydajnością 75% po dwóch etapach. Następnie zastosowano procedurę B sprzęgania Stille, ujawnioną powyżej, uzyskując epotylony 66-68 z umiarkowanymi wydajnościami (schemat 10).

Procesy chemiczne ujawnione w tym przykładzie, oparta jest na podejściu ze sprzęganiem Stille i dostarcza serię analogów epotylonu, o zróżnicowanym łańcuchu bocznym lub zarówno łańcuchu bocznym jak i centrum C26, ze wspólnego związku pośredniego makrocyklicznego.

P r z y k ł a d 4: Wzory związków według wynalazku.

T a b e l a

Wzory związków według wynalazku

Pozycja	Związek
1	2
1	ΡΛ 1 O ÓH 0 18h: X = OH
2	(wzór: patrz pozycja 1) 18j:X=OH
3	ΓΛ 1 £>-^x O ÓH 0 18d:X = OEł
4	(wzór: patrz pozycja 3) 18b:X=SMe

PL 197 648 B1 cd. tabeli

5	OH 0 19h:X«OH	c X jT^-J
6	(wzór: patrz pozycja 5) 19j:X=F
7
	HO* 1**,
	I ,ο Ί 1 II Oh 0 19«dX-OEt	N
8	(wzór: patrz pozycja 7) 19b:X=SMe
9
	1	£>-^x
	o Oh 0 45: X = CH₂F	X~N
10	(wzór: patrz pozycja 9) 46:X=OMe
11	(wzór: patrz pozycja 9) 47:X=CH2CH2
12	(wzór: patrz pozycja 9) 48:X=CH2OH
13	(wzór: patrz pozycja 9) 49:X=CH2=CH2
14
	ΛΛ, 1	jfV-^x
	^Η°γχ kAz 0 Oh o 50: X = CH₂F	^λ'Ν
15	(wzór: patrz pozycja 14) 51:X=OMe

PL 197 648 B1 cd. tabeli

16	(wzór: patrz pozycja 14) 52:X=CH=CH2
17	(wzór: patrz pozycja 14) 53:X=CH2CH2
18		^oo
	HOo		o-S i £ ^x
		\ I χΧχζΧ/⁰
		O ÓO O	54: X = CH₂F
19	(wzór: patrz pozycja 18) 55:X=OMe
20	(wzór: patrz pozycja 18) 56:X=CH2CH2
21		r~F
	Oo	r τ’	i ΙΉ

		O ÓO o	58: X - CH₂F
22	(wzór: patrz pozycja 21) 58:X=OMe
23
		ho_k 1 \	i ⁱ £^^χ
		c’· \z\/
		O ÓO	0
		66:	x s ch₂f
24	(wzór: patrz pozycja 23) 67:X=OMe
25	(wzór: patrz pozycja 23) 68:X=CH2CH2
26	Epotylon A

P r z y k ł a d 5: Wyniki biologiczne.

Z wykorzystaniem wyżej ujawnionych sposobów (hamowanie depolimeryzacji tubuliny przez związek o wzorze I zmierzono z użyciem mikrotubuli mózgu świni, porównując z 25 μΜ epotylonu B; oznaczenia komórkowe są analogiczne do tych ujawnionych powyżej dla komórek KB-31) otrzymano wyniki, które podano w poniższej tabeli dla wymienionych związków o wzorze I.

PL 197 648 B1

Związek	Tubulina³ (%)	KB31^b IC5o[nM]	KB^-8511^CIC50 [nM]	A549^d IC50 [nM]	HCT^-15⁶ IC50[nM]	HCT^-116⁶ IC50[nM]
D (Przykład 1)	88,9	0,108	0,105	0,17	0,247	0,209
Przykład 2C	89,9	0,153	0,163	0,24	0,298	0,373

^a) Indukowanie polimeryzacji tubuliny przy stężeniu 5 μΜ związku testowanego względem epotylonu B w stężeniu 25 μΜ (w %) ^b) Nas^kór^ka ^c) Naskórka (nadmiernie ujawniająca P-gp) d Płuc

θ) Okrężnicy

Związek	DU145^f IC50 [nM]	PC^-3M^f IC50[nM]	MCF^-7^g IC50 [nM]	MCF^-7/ADR^h IC50 [nM]
D (Przykład 1)	0,252	0,361	0,114	0,853
Przykład 2B	0,320	0,498	0,144	1,31

^f) Prostoty ^g) S^utk^a ^h) Sutka (wielolekooporna).

P r z y k ł a d 6: Dalsze związki o wzorze I.

Analogicznie do sposobów ujawnionych powyżej i poniżej, otrzymano związki objęte zakresem wzoru l, które mają następujące wzory:

P r z y k ł a d 6 (i)

Przykład 6 (ii)

Przykład 6 (iii)

PL 197 648 B1

Przykład 6 (v)

Przykład 6 (vi)

Przykład 6 (vii)

PL 197 648 B1

Przykład 6 (viii)

Przykład 6 (ix)

P r z y k ł a d 6: Preparat farmaceutyczny.

Analog epotylonu D (przykład 1) lub analog epotylonu z przykładu 2 C) (15 mg) rozpuszczono w 98-100% glikolu propylenowym (1,0 ml). Roztwór sterylizowano flltracyjme przez filtr o rozmiarze porów 0,22 μ m i zapakowano do 1 ml ampułek. Napełnione ampułki poddano testowi magazynowania i transportu. Przed podaniem dożylnym, zawartość ampułki dodano do 250 do 1000 ml 5% roztworu glukozy w wodzie do iniekcji.

P r z y k ł a d 7: zastosowanie dodatkowych stannanów do syntezy analogów epotylonu z modyfikowanym łańcuchem bocznym, zilustrowane na schematach 11 i 12.

PL 197 648 B1

Schemat 11:

PL 197 648 B1

Ogólna droga syntezy analogów epotylonu B o rozmaitych, modyfikowanych łańcuchach bocznych z fragmentami pirydynowymi i imidazolowymi.

a: jak ujawnione powyżej (patrz Nicolaou, i współprac., Tetrahedron, 54, 7127-7166(1998)); b, d, e: warunki jak ujawnione powyżej (patrz powyżej lub Nicolaou, i współprac.., Tetrahedron,

54, 7127-7166); c: NaBHaCN, HMPA, 40-45°C.

Grupami zabezpieczającymi są te znane w dziedzinie, zwłaszcza te ujawnione w standardowych odnośnikach wymienionych powyżej; również sposoby ich wprowadzania i usuwania są ujawnione w wymienionych standardowych odnośnikach.

Korzystnie, w 7006 R* oznacza H lub metyl. W 7004, R korzystnie oznacza metyl.

Zastosowanie procedury sprzęgania Stille do otrzymywania licznych modyfikowanych w łańcuchu bocznym analogów epotylonu ze wspólnych prekursorów 57 i 8h, 8x, 8y i 8z jest przedstawione na schemacie 11 i 12. Synteza jodku winylowego jest przeprowadzana z uprzednio ujawnionego związku C26-hydroksylowego i obejmuje przekształcenie 57 w dijodek 7001 oraz dalszą redukcję z użyciem NaBHaCN; dijodek 7001 (1 równoważnik; z 57) i cyjanoborowodorek sodu (10 równoważników) rozpuszczono w bezwodnym HMPA (0,2 M) i uzyskaną mieszaninę ogrzewano w 45-50°C przez 48 godz. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej dodano wodę i fazę wodną ekstrahowano cztery razy octanem etylu. Połączone frakcje organiczne wysuszono (Na2SO4) i przepuszczono przez niewielką warstwę żelu krzemionkowego celem usunięcia śladów HMPA (elucja 50% octanem etylu we frakcji heksanowej). Odparowano rozpuszczalniki, a następnie pozostałość oczyszczano za pomocą preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (elucja 50% octanem etylu we frakcji heksanowej), dostarczając czysty jodek winylowy 7002 (84%). Przeprowadzono sprzęganie z łańcuchem bocznym epotylonu E oraz sprzęganie z licznymi pirydynami oraz imidazolami H drogą sprzęgania wielu alternatywnych łańcuchów bocznych z aromatycznymi stannanami, co przedstawiono na schematach 11 i 12, z wykorzystaniem standardowych sposobów niniejszym zilustrowanych.

Schemat 12:

PL 197 648 B1

Zilustrowano niektóre analogi epotylonu z modyfikowanym łańcuchem bocznym otrzymanych z użyciem wskazanych arylostannanów (ArSnRa) z zastosowaniem drogi metatezy lub makrolaktonizacji, w których R oznacza n-butyl lub metyl. Stannany zsyntetyzowano stosując warunki standardowe znane w dziedzinie. X oznacza rodnik wybrany z grupy zawierającej: wodór; niższy alkil, zwłaszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH2; -OCH; -CH₂F; -CH₂Cl; -CH2-OH; -CH2-O-(C₁-C₆-alkil), zwłaszcza -CH2-O-CH3; i -CH2-S-(C₁-C₆-alkil), zwłaszcza CH2-S-CH3; i R oznacza metyl lub n-butyl.

Sposób prowadzenia syntezy

Ogólnie: Wszystkie reakcje przeprowadzano w atmosferze argonu w suchych, świeżo destylowanych rozpuszczalnikach, w warunkach bezwodnych, o ile nie zaznaczono inaczej. Tetrahydrofuran (THF) i eter dietylowy (eter) destylowano znad sodu-benzofenonu, a dichlorometan (CH₂Cl₂), benzen (PhH) i toluen znad wodorku wapnia. Bezwodne rozpuszczalniki otrzymywano również poprzez przepuszczenie ich przez komercyjnie dostępne kolumny z aktywowanym tlenkiem glinu. Wydajności dotyczą spektralnie jednorodnych materiałów oczyszczonych chromatograficznie (¹H NMR), o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie roztwory używane podczas przeróbki są nasycone, o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie zakupione reagenty są najwyższej handlowej jakości i są używane bez dodatkowego oczyszczania, o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie reakcje monitorowano za pomocą chromatografii cienkowarstwowej przeprowadzanej na 0,25 mm płytkach z żelem krzemionkowym E. Merck (60F-254) używając światła UV jako środka wizualizującego oraz 7% etanolowego roztworu kwasu fosforomolibdenowego lub p-anisaldehydu i ciepła jako środków wywołujących. Do chromatografii kolumnowej typu flash użyto żel krzemionkowy E. Merck (60, wielkość ziarna 0,040-0,063 mm). Rozdziały za pomocą chromatografii cienkowarstwowej przeprowadzono na płytkach z żelem krzemionkowym E. Merck (60F-254) 0,25, 0,50 lub 1 mm. Widma NMR rejestrowano aparatami Bruker DRX-600, AMX-500 lub AC-250 i kalibrowano względem resztkowego niedeuterowanego rozpuszczalnika jako wzorca wewnętrznego. Użyto następujące skróty w celu objaśnienia multipletowości: s, singlet; d, dublet; t, tryplet; q, kwartet; m, multiplet; pasmo, kilka nakładających się sygnałów; b, szeroki. Widma IR rejestrowano spektrofotometrem FT-IR Perkin-Elmer 1600. Skręcalności optyczne rejestrowano polarymetrem Perkin-Elmer 241. Widma masowe wysokiej rozdzielczości (HRMS) rejestrowano spektrometrem masowym VG ZAB-ZSE w warunkach bombardowania szybkimi atomami (FAB).

Cis makrolaktono-diol 7 zilustrowany na schemacie 3.

Do roztworu jodku 16 (305 mg, 0,491 mmol) w THF (8,2 ml, 0,06M) w 25°C dodano HF-pirydynę (2,7 ml) i otrzymany roztwór mieszano w tej samej temperaturze przez 27 godz. Następnie reakcję zakończono przez ostrożne dodanie do mieszaniny nasyconego wodnego NaHCO3 (100 ml) i EtOAc (100 ml), i otrzymaną dwufazową mieszaninę mieszano w 25°C przez 2 godziny. Następnie ekstrakty oddzielono, a warstwę organiczną przemyto nasyconym wodnym NaHCO3 (100 ml) i solanką (100 ml), po czym wysuszono (MgSO4). Oczyszczanie za pomocą chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 20 do 50% EtOAc w heksanie) dało diol 7 (208 mg, 84%). Rf = 0,21 (żel krzemionkowy, 25% EtOAc w heksanie); [a]²²d -53,1 (c 1,37, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3499 (br), 2930, 1732^, 1688^, 1469^, 1379^, 1259^, 1149, 1093^, 1048^, 1006^, 732 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,43 (s, 1H, ICH=C(CH3)), 5,44 (ddd, J = 10,5, 10,5, 4,5 Hz, 1H, CH=CHCH2), 5,34 (dd, J = 9,5, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 5,32 (ddd, J = 10,5, 10,5, 5,5 Hz, 1H, CH=CHCH2), 4,07 (ddd, J = 11,0, 6,0, 3,0 Hz, 1H, (CH)2CCH(OH)), 3,73 (ddd, J = 2,5, 2,5, 2,5 Hz, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,10 (qd, J = 7,0, 2,5 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 2,84 (d, J = 2,5 Hz, 1H, CH(CH3)CHOHCH(CH3)), 2,66 (ddd, J = 15,0, 9,5, 9,5 Hz, 1H, =CHCH2CHO), 2,51 (dd, J = 15,5, 11,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,42 (dd, J = 15,5, 3,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,35 (d, J = 6,0 Hz, 1H, (CH)2CHOH), 2,21-2,12 (m, 2 H), 2,05-1,97 (m, 1H), 1,88 (s, 3 H, ICH=CCH), 1,76-1,70 (m, 1H), 1,70-1,62 (m, 1H), 1,32 (s, 3 H, C(CH3)2), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHOOO)), 1,10 (s, 3H, C(CH3)2), 1,35-1,05 (m, 3H), 0,99 (d, J = 7^,0 H^ 3H CH³CHCH2)^; HRMS (FAB), obl. dla C22H³5IO₅ (M + Cs⁺) 639^,0584^, znaleziono 639,0557.

Trans makrolaktono-diol 11 zilustrowany na schemacie 3. Roztwór jodku 17 (194 mg, 0,313 mmol) w THF (5,2 ml, 0,06M) potraktowano HF-pirydyną (1,7 ml) zgodnie z procedurą opisaną dla otrzymywania diolu 7, uzyskując po chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 20 do 50% EtOAc w heksanie) diol 11 (134 mg, 85%). Rf = 0,16 (żel krzemionkowy, 25% EtOAc w heksanie); [aA -20,0 (c 1,15, CHCl₃); IR (warstwa) vmax 3478, 2930, 1732, 1693 cm¹;

PL 197 648 B1 ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,37 (d, J = 1,5 Hz, 1H, 60 ICH=CCH3), 5,35 (ddd, J = 14,5, 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,24 (ddd, J = 14,5, 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,17 (dd, J = 6,5, 3,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,41 (dd, J = 8,0, 3,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OTBS)), 3,85 (bs, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,38 (bs, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,18 (qd, J = 7,0, 6,5 Hz, 1H, CH3CH(OO)), 2,68-2,34 (m, 4 H), 2,44 (s, 3H, CH3Ar), 2,19-2,11 (m, 1H), 1,96 (s, 3H, CH_:,C=CH), 1,99-1,93 (m, 1H), 1,67-1,52 (m, 2 H), 1,48-1,42 (m, 1H), 1,31-0,99 (m, 2 H), 1,22 (d, J =7,0 Hz, 3H, CH3CH(OO)), 1,14 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,09 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,02 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH₂), 0,84 (s, 9 H, SiC(CH3)3(CH3)₂), 0,08 (s, 3H, SiC(CH3)3(CH3)₂), -0,01 (s, 3H, SiC(CH3)3(CH3)₂); HRMS (FAB), obl., dla C₂₂H3₅IO₅ (M + Cs⁺) 639,0584, znaleziono 639,0606.

2-Tiometylo-4-bromotiazol 21 b zilustrowany na schemacie 4.

2,4-Dibromotiazol 20 (82 mg, 0,34 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w etanolu (2,3 ml, 0,15 M) i potraktowano tiometanolanem sodu (75 mg, 1,02 mmol, 3,0 równow.). Mieszaninę reakcyjną mieszano w 25°C przez 2 godziny, podczas to którego czasu zakończenie reakcji zostało ustalone na podstawie ¹H NMR. Mieszaninę wylano do wody (5 ml) i ekstrahowano eterem (2x5 ml). Połączone frakcje organiczne wysuszono (MgSO4), rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość oczyszczano za pomocą chromatografii typu flash (żel krzemionkowy, 5% EtOAc w heksanie) uzyskując 2-tiometylo-4-bromotiazol 21 b (77 mg, 92%). Rf= 0,58 (żel krzemionkowy, 10% EtOAc w heksanie); IR (warstwa) v_max31^ 2926^, 1459^, 1430^, 1388^, 1242^, 1040^, 966^, 876^, 818 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,07 (s, 1H, ArH), 2,69 (s, 3H, SCH3); GC/MS (El), obl. dla C4H4BrNS₂ (M + 209 / 211, znaleziono 209/211.

2-Etoksy-4-bromotiazol 21 d zilustrowany na schemacie 4.

Do roztworu 2,4-dibromotiazolu 20 (58 mg, 0,238 mmol, 1,0 równow.) w EtOH (2,4 ml, 0,1 M) dodano NaOH (122 mg, 3,05 mmol, 12,8 równow.) i otrzymany roztwór mieszano w 25°C, aż TLC wykaże zniknięcie dibromku (ok. 30 godz.). Następnie otrzymany żółty roztwór podzielono pomiędzy eter (10 ml) i nasycony wodny NH4Cl (10 ml), i warstwy 61 rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano eterem (10 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (20 ml), wysuszono (MgSO4) i zatężono ostrożnie pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie) dostarczyła 2-etoksy-4-bromotiazol 21 d w postaci lotnego oleju (45 mg, 91%). Rf= 0,58 (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_max 3125, 2983, 2936, 2740, 1514, 1480^, 1392^, 1360^, 1277^, 1234^, 1080^, 10^ 897^, 823 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,57 (s, 1H, ArH), 4,48 (q, J = 7,0 Hz, 2H, CH3CH₂), 1,43 (t, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH₂); GC/MS (El), obl. dla C4^BrNSO (M+) 193/195, znaleziono 193/195.

2-Metoksy-4-bromotiazol 21 p zilustrowany na schemacie 4.

Do roztworu 2,4-dibromotiazolu 20 (253 mg, 1,04 mmol, 1,04 równow.) w MeOH (10,5 ml, 0,1 M) dodano NaOH (555 mg, 13,9 równow.) i otrzymany roztwór mieszano w 25°C, aż TLC wykaże zniknięcie dibromku (ok. 16 godz.). Następnie otrzymany żółty roztwór podzielono pomiędzy eter (10 ml) i nasycony wodny NH4Cl (10 ml), i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano eterem (10 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), i zatężono ostrożnie pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 10% eter w heksanie) dostarczyła 2-etoksy-4-bromotiazol 21 p w postaci lotnego oleju (138 mg, 82%). Rf = 0,56 (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_m3x 3125, 2952, 2752, 1524, 1520, 1481, 1417, 1277, 1238, 1081,982, 884, 819 cm-;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,58 (s, 1H, ArH), 4,09 (q, 3H, CH3); GC/MS (El), obl. dla C₅H6BrNSO (M+) 207/209, znaleziono 207/209.

2-Hydroksymetylo-4-bromotiazol 21h zilustrowany na schemacie 4.

Do roztworu 2,4-dibromotiazolu 20 (50 mg, 0,206 mmol, 1,0 równow.) w bezwodnym eterze (2,0 ml, 0,1 M) w -78°C dodano n-BuLi (154 μ l, 1,6 M w heksanie, 0,247 mmol, 1,2 równow.) i otrzymany roztwór mieszano w tej samej temperaturze przez 30 min. Następnie dodano DMF (32 gl, 0,412 mmol, 2,0 równow.) w -78°C i po 30 min mieszania w -78°C mieszaninę reakcyjną powoli ogrzano do 25°C w czasie 2 godz. Dodano heksan (2,0 ml i otrzymaną mieszaninę przepuszczono przez krótką warstwę żelu krzemionkowego, eluując 30% EtOAc w heksanie. Rozpuszczalniki odparowano otrzymując surowy aldehyd 22 (50 mg), który użyto bezpośrednio w następnym etapie.

Do roztworu aldehydu 22 (50 mg) w metanolu (2,0 ml) w 25°C dodano borowodorek sodu (15 mg, 0,397 mmol, 1,9 równow.) i otrzymaną mieszaninę mieszano w tej samej temperaturze przez 30 min. Dodano EtOAc (1,0 ml) i heksan (2,0 ml) i mieszaninę przepuszczono przez krótką warstwę żelu krzemionkowego eluując EtOAc. Następnie rozpuszczalniki odparowano i surowy produkt oczyszczano za pomocą chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 20 do 50% EtOAc w heksaPL 197 648 B1 nie) dostarczając 2-hydroksymetylo-4-bromotiazol 21 h (25 mg, 63% po dwóch etapach). Rf = 0,16 (żel krzemionkowy, 18% EtOAc w heksanie); IR (warstwa) v_max 3288, 3122, 2922, 2855, 1486, 1447, 1345^, 1250^, 1183^, 1085^, 1059^, 967^, 893 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,20 (s, 1H, ArH), 4,93 (s, 2H, CH₂); HRMS (FAB), obl. dla C4H4BrNOS (M + H⁺) 193,9275, znaleziono 193,9283.

2-(Tert-butylodimetylosililoksymetylo)-4-bromotiazol 21 s zilustrowany na schemacie 5.

Do roztworu alkoholu 21h (59 mg, 0,304 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl₂ (1,0 ml, 0,3 M) dodano imidazol (62 mg, 0,608 mmol, 2,0 równow.), następnie tert-butylodimetylochlorosilan (69 mg, 0,456 mmol, 1,3 równow.) w 25°C. Po 30 min w 25°C, mieszaniną reakcyjną potraktowano metanolem (100 ml) i następnie przepuszczono przez żel krzemionkowy eluując CH₂Cl₂. Odparowanie rozpuszczalników dało oczekiwany eter sililowy 21 s (90 mg, 96%). Rf= 60 (żel krzemionkowy, 10% EtOAc w heksanie); IR (warstwa) v_max 2943, 2858, 1489, 1465, 1355, 1254, 1193, 1108, 887, 841,780 cm-;

¹H NMR (500 MHz, CDCla) δ 7,16 (s, 1H, ArH), 4,93 (s, 2H, CH2), 0,94 (s, 9H, SiC(CHa)3(CHa)2), 0^,12 (s, 6H SiC⁽CH3)₃(CH₃)₂)^; HRMS (FAB), obl. dla Ci₀Hi₈BrNOSSi (M + H⁺) 308,0140, znaleziono 308,0151.

2-Winylo-4-bromotiazol 21 q zilustrowany na schemacie 5.

Do roztworu 2,4-dibromotiazolu 20 (437 mg, 1,80 mmol, 1,0 równów.) w toluenie dodano tri-n-butylowinylocynę (552 μl, 1,89 mmol, 1,05 równów.), następnie Pd(PPh₃)₄ (208 mg, 0,180 mmol, 0,1 równów.) i otrzymaną mieszaninę ogrzewano w 100°C. Po 21 godz. mieszaninę ochłodzono i oczyszczano bezpośrednio za pomocą chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 0 do 9% eter w heksanie) uzyskując 2-winylo-4-bromotiazol 21q w postaci oleju (285 mg, 83%). Rf = 0,50 (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_max 3121, 1470, 1259, 1226, 1124, 1082, 975, 926, 887^, 833 cm;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,13 (s, 1H, ArH), 6,86 (dd, J = 17,5, 11,0 Hz, 1H, CH=CH₂), 6,09 (d, J = 17,5 Hz, 1H, CHCH₂), 5,59 (d, J = 10,5 Hz, 1H, CHCH₂); GC/MS (El), obl. dla C^BrNS (M⁺) 189/191, znaleziono 189/191.

2-Etylo-4-bromotiazol 21 r zilustrowany na schemacie 5.

Do roztworu 2-winylo-4-bromotiazolu 21 q (279 mg, 1,47 mmol, 1,0 równów.) w etanolu (15 ml, 0,1 M) dodano PtO₂ (50 mg, 0,220 mmol, 0,15 równów.) i otrzymaną mieszaninę mieszano w atmosferze wodoru w 25°C przez 4 godz. Przesączenie przez małą warstwę żelu krzemionkowego, eluowanie EtOAc i ostrożne zatężenie pod zmniejszonym ciśnieniem dało 2-etylo-4-bromotiazol 21 r (238 mg, 84%). Rf = 0,63 (żel krzemionkowy, CH₂Cl₂); IR (warstwa) v_max 3122, 2974, 2932, 1483, 1456, 1245, 1181, 1090^, 1040^, 956^, 884^, 831 cm:

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,08 (s, 1H, ArH), 3,03 (q, J = 7,5 Hz, 2H, CH₂CH₃), 1,37 (t, J = 7,5 Hz, 2H, CH₂CH₃); GC/MS (El), obl. dla C^BrNS (M+) 191 /193, znaleziono 191/193.

2-Tiometylo-4-trimetylostannylotiazol 8 b zilustrowany na schemacie 3.

Do roztworu bromotiazolu 21 b (51 mg, 0,24 mmol, 1,0 równów.) w odgazowanym toluenie (4,9 ml, 0,1 M) dodano heksametylodicynę (498 gl, 2,4 mmol, 10 równów.) i Pd(PPh₃)₄ (14 mg, 0,012 mmol, 0,05 równów.) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w 80°C przez 3 godz. Następnie mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 25°C i uzyskano, po przeprowadzeniu chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 5% Et₃N w heksanie), stannan 8b (71 mg, 100%). Rf= 0,67 (żel krzemionkowy; impre^gnowan^y EfeN, ¹⁰% ^EtOAc)^{; IR} (warshwa) v_ma ^{x 2981,2924, 1382, 1030, 772} cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,25 (s, 1H, ArH), 2,70 (s 3H, SCH3), 0,32 (s, 9H, Sn(CH₃)₃); HRMS ⁽FAB^ obl. dl^a CyH-^NS^n (M + H⁺) 295^,9588^, znaleziono 295^,9576.

2-Metoksy-4-trimetylostannylotiazol 8p zilustrowany na schemacie 4.

Do roztworu bromotiazolu 21 p (147 mg, 0,758 mmol, 1,0 rownow.) w odgazowanym toluenie (7,6 ml, 0,1 M) dodano heksametylodicynę (785 gl, 3,79 mmol, 5,0 rownow.) i Pd(PPh3)4 (88 mg, 0,076 mmol, 0,1 rownow.), i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w 100°C przez 30 min, zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie stannanu 8b, uzyskując, po przeprowadzeniu chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 5% Et3N w heksanie), stannan 8p (170 mg, 81%). Rf= 0,49 (żel krzemionkowy; impregnowany Et3N, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_max 2985, 2948, 2915, 15^ 14K 1259^, 1234^, 12^ 1087^, 988 cm^-1;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,72 (s, 1H, ArH), 4,07 (s, 3H, OCH3), 0,32 (s, 9H, Sn(CH₃)3); HRMS ⁽FAB^ obl. dl^a CyH^NOSSn (M + H⁺) 279,9818, znaleziono 279^,9810.

2-(Tert-butylodimetylosililoksymetylo)-4-tri-n-butylostannylotiazol 8s zilustrowany na schemacie 5.

PL 197 648 B1

Do roztworu bromotiazolu 21 s (20 mg, 0,065 mmol, 1,0 rownow.) w eterze (1,0 ml, 0,07M) w -78°C dodano n-BuLi (49 μ l, 1,6M w heksanie, 0,078 mmol, 1,2 rownow.) i otrzymaną mieszaninę mieszano w -78 °C przez 10 min. Następnie dodano chlorek tri-n-butylocyny (23 μ|, 0,078 mmol, 1,2 równow.), roztwór mieszano w -78°C przez 10 min i następnie powoli ogrzano do 25°C w okresie 1 godz.. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono heksanem (2,0 ml) i przepuszczono przez żel krzemionkowy eluując 20% EtOAc w heksanie.

Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy impregnowany Et3N, 5% eter w heksanie) dostarczyła oczekiwany stannan 8s (35 mg, 85%). Rf = 0,36 (żel krzemionkowy, 5% EtOAc w heksanie); IR (warstwa) v_max 2955, 2928, 2856, 1464, 1353, 1255, 1185, 1103, 1081,1006, 841 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, C6D6) δ 7,08 (s, 1H, ArH), 4,98 (s, 2H, CH₂), 1,75-1,57 (m, 6H, CH3CH₂), 1,44-1,31 (m, 6H, CH3CH₂CH₂), 1,26-1,09 (m, 6H, CH3CH₂CH₂CH₂), 0,94 (s, 9H, SiC(CH3)3(CH3)₂), 0,91 (t, J = 7,0 Hz, 9H, CH3), -0,02 (s, 6 H, SiC(CH3)3(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C₂₂H4₅NOSSiSn (M + H⁺) ^520,2093, znateztono ⁵2^0,2°⁷⁴.

2-Hydroksymetylo-4-tri-n-butylostannylotiazol 8h zilustrowany na schemacie 5.

Do roztworu eteru sililowego 8s (20 mg, 0,039 mmol, 1,0 równow.) w THF (1,0 ml, 0,04M) dodano TBAF (46 μΙ, 1,0 M w THF, 0,046 mmol, 1,2 równow.) i mieszaninę reakcyjną mieszano w 25°C przez 20 min. Dodano heksan (2,0 ml) i mieszaninę przepuszczono przez żel krzemionkowy eluując EtOAc. Odparowanie rozpuszczalników dało oczekiwany alkohol 8h (15 mg, 95%). IR (warstwa) v_max3209, 2956, 2923, 2855, 1461, 1342, 1253, 1174, 1064, 962 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCL) δ 7,30 (m, 1H, ArH), 4,99 (s, 2H, CH₂), 3,64 (bs, 1H, OH), 1,62-1,45 (m, 6H, CHsCH₂), 1,38-1,27 (m, 6H, CHaCH₂CH₂), 1,19-1,02 (m, 6H, CHaCH₂CH₂CH₂), 0,88 (t, J = 7,0 Hz, 9H, CH3); HRMS (FAB), obl. dla C^H^NOSSn (M + H⁺) 406,1228, znaleziono 406,1237.

2-Fluorometylo-4-tri-n-butylostannylotiazol 8j zilustrowany na schemacie 5.

Do roztworu alkoholu 8h (90 mg, 0,223 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl₂ (2,2 ml, 0,1 M) w -78°C dodano DAST (32 μΙ, 0,242 mmol, 1,1 równow.) i roztwór mieszano w tej temperaturze przez 10 min. Po zadaniu nasyconym wodnym NaHCO3 (2 ml) mieszaninę pozostawiono do ogrzania do 25°C, następnie podzielono pomiędzy CH₂Cl₂ (15 ml) i nasycony wodny NaHCO3 (15 ml). Warstwy rozdzielono, a warstwę wodną ekstrahowano CH₂Cl₂ (2x15 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (40 ml), wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy impregnowany Et3N, 17% eter w heksanie) dostarczyła stannan 8j (52 mg, 57%). Rf= 0,59 (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_max 2956, 2925, 2870, 2863, 1464, 1376, 1358, 1184, 1084, 1023, 874, 807 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCL) δ 7,41 (s, 1H, ArH), 5,69 (d, J = 47,5 Hz, 2H, CH2F), 1,58-1,52 (m, 6H, (CH3CH2(CH2)2)3Sn), 1,36-1,29 (m, 6H, (CH3CH2CH2CH2)3Sn), 1,14-1,07 (m, 6H, (CH3CH2CH2CH2)3Sn), 0^,88 (t, J = 7^,5 H^ 9H ⁽CH³CH2CH₂CH₂)³Sn)^; HRMS (FAB), obl. m dla C^H^FNSSn (M + H⁺) 408,1183, znaleziono 408,1169.

2-Etoksy-4-tri-n-butylostannylotiazol 8d zilustrowany na schemacie 4.

Roztwór bromotiazolu 21d (82 mg, 0,394 mmol, 1,0 równow.) w eterze (3,9 ml, 1,0 M) potraktowano n-BuLi (289 μΙ, 1,5 M w heksanie, 0,433 mmol, 1,1 równow.) i chlorkiem tri-n-butylocyny (128 μΙ, 0,473 mmol, 1,2 równow.) zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie stannanu 8s, otrzymując po chromatografii kolumnowej (żel krzemionkowy impregnowany Et3N, heksan), stannan 8d (161 mg, 98%). IR (warstwa) v_max 2956, 2927, 2870, 2851, 1504, 1472, 1258, 1257, 1232, 1211, 1082, 1023, 960, 894, 872 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCL) δ 6,65 (s, 1H, ArH), 4,43 (q, J = 7,0 Hz, 2H, CH3CH₂O), 1,61-1,53 (m, 6H, (CH3CH₂(CH₂)₂)3Sn), 1,43 (t, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH₂), 1,37-1,30 (m, 6H, (CH3CH₂CH₂CH₂)3Sn), 1,08-1,04 (m, 6H, (CH3CH₂CH₂CH₂)3Sn), 0,89 (t, J = 7,5 Hz, 9H, (CH3CH₂CH₂CH₂)3Sn); HRMS (FAB), obl. dla C^nH33NOSSn (^M + ^H+) ^418,1380, znateztono ^418,1396.

2-Winylo-4-tri-n-butylostannylotiazol 8q zilustrowany na schemacie 5.

Roztwór bromotiazolu 21q (191 mg, 1,00 mmol, 1,0 równow.) w eterze (14,0 ml, 0.07M) potraktowano n-BuLi (804 μΙ, 1,5 M w heksanie, 1,20 mmol, 1,2 równow.) i chlorkiem tri-n-butylocyny (341 μΙ, 1,26 mmol, 1,25 równow.) zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie stannanu 8s, otrzymując po chromatografii kolumnowej (żel krzemionkowy impregnowany Et3N, heksan), stannan 8q (112 mg, 28%). Rf= 0,63 (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie); IR (warstwa) v_max 2956, 2925, 2870, 2850, 1459, 1377, 1205, 1080, 981,913, 868 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCL) δ 7,21 (s, 1H, ArH), 7,02 (dd, J = 17,5, 11,0 Hz, 1H, CH=CH₂), 6,00 (d, J=17,5Hz, 1H, CHCH₂), 5,52 (d, J = 11,0 Hz, 1H, CH=CH₂), 1,61-67 1,53 (m, 6H, (CH3CH₂(CH₂)₂)3Sn),

PL 197 648 B1

1,37-1,27 (m, 6H, (CHsC^C^CH^Sn), 1,13-1,10 (m, 6H, (CHsC^C^CH^Sn), 0,88 (t, J = 7,5 Hz, 9H, (CHsCH₂CH₂CH₂)3Sn); HRMS (FAS), obl. dla C^NSSn (M + H⁺) 402,1279, znaleziono 402,1290.

2-Etylo-4-tri-n-butylostannylotiazol 8r zilustrowany na schemacie 5.

Roztwór bromotiazolu 21r (238 mg, 1,24 mmol, 1,0 równow.) w eterze (12,0 ml, 1,0 M) w -78°C potraktowano n-BuLi (909 μ|, 1,5M w heksanie, 1,36 mmol, 1,1 równow.) i chlorkiem tri-n-butylocyny (403 μΙ, 1,49 mmol, 1,2 równow.) zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie stannanu 8s, otrzymując po chromatografii kolumnowej (żel krzemionkowy impregnowany Et3N, heksan), stannan 8r (357 mg, 72%). Rf = 0,64 (żel krzemionkowy, CH₂Cl₂); IR (warstwa) v_max 2956, 2925, 2870, 2852, 1464, 1376, 1292, 1174^, 1072^, 1033^, 953^, 875 cm^-1; ¹H NMR (400 MHz, CDCh) δ 7,18 (s, 1H, ArH), 3,10 (q, J = 7,6 Hz, 2H, CH₃CH₂Ar), 1,60-1,50 (m, 6H, (CH3CH₂(CH₂)₂)3Sn), 1,39 (t, J = 7,6 Hz, 3H, CH₃CH₂Ar), 1,36-1,30 (m, 6H, (CHaCH₂CH₂CH₂)3Sn),

I, 13-1,08 (m, 6H, (CHaCH₂CH₂CH₂)aSn), 0,88 (t, J = 7,3 Hz, 9H, (CHaCH₂CH₂CH₂)aSn); HRMS (FAB), obl. dla Ci7^H33^NSSn (^M + ^H+) ^404,1434, znatez^no ^404,1416.

Cis makrolakton 18h zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 7 (10,0 mg, 0,020 mmol, 1,0 równow.), stannan 8h (16,0 mg, 0,040 mmol, 2,0 równow.) i Pd(PPh₃)₄ (2,1 mg, 0,002 mmol, 1,0 równow.) w odgazowanym toluenie (200 μΙ, 0,1 M) ogrzewano w 100°C przez 20 min. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego wodnego Na-HCO3-NaCl (5 ml) i ekstrahowano EtOAc (2x5 ml). Po wysuszeniu (Na₂SO4), z połączonych frakcji organicznych odparowano rozpuszczalniki i oczyszczano za pomocą preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (500 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie), otrzymując makrolakton 18h (7,5 mg, 76%). Rf = 0,29 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a^ -44,2 (c 0,60, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_m3x 3387 (br), 2925, 2859, 1730, 1688, 1508, 1461, 1256, 1183, 1150, 1061,980, 755 cm’1 ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,12 (s, 1H, ArH), 6,61 (s, 1H, CH=C(CH₃)), 5,45 68 (ddd, J = 10,5, 10,5, 4,5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,38 (ddd, J = 10,5, 10,5, 5,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,31 (d, J = 8,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,92 (d, J = 4,0 Hz, 2H, CH₂OH), 4,23 (ddd, J = 11,5, 5,5, 2,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OH)), 3,75-3,71 (m, 1H, CHOH(CHCHa)), 3,32 (d, J = 5,5 Hz, 1H, C(CH₃)₂CHOH), 3,25 (t, J =4,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,13 (qd, J = 7,0, 2,0 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,03 (d, J = 2,0 Hz, 1H, CH3CHCH(OH)CHCH3), 2,68 (ddd, J = 15,0, 9,5, 9,5 Hz, 1H, =CHCH₂CHO), 2,50 (dd, J = 15,0,

II, 5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,35 (dd, J = 15,0, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,31-2,24 (m, 1H, =CHCH₂CHO), 2,24-2,16 (m, 1H), 2,09 (s, 3H, CH=CCH₃), 2,06-1,98 (m, 1H), 1,82-1,73 (m, 1H), 1,72-1,62 (m, 1H), 1,39-1,17 (m, 3H), 1,33 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,19 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CH(C=O)), 1,08 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CHCH₂); HRMS (FAS), obl. dla C^Haę^S (M + Cs⁺) 626,1552, znaleziono 626,1530.

Epotylon E(3) zilustrowany na schemacie 2 i 3.

Do roztworu laktonu 18h (10,0 mg, 0,020 mmol, 1,0 równow.) w metanolu (600 μΙ, 0,03M) dodano acetonitryl (32 (μΙ, 0,606 mmol, 30 równow.), KHCO3 (10 mg, 0,102 mmol, 5 równow.) i nadtlenek wodoru (27 μΙ, 35% obj./obj. w wodzie, 0,303 mmol, 15 równow.) i mieszaniną reakcyjną mieszano w 25°C przez 3 godz. Następnie dodano dodatkowo acetonitryl (32 (μ( 0,606 mmol, 30 równow.), KHCO3 (10 mg, 0,102 mmol, 5 równow.) i nadtlenek wodoru (27 μ( 35% obj. w wodzie, 0,303 mmol, 5 równow.), i mieszanie kontynuowano przez dalsze 3 godz. Mieszaninę reakcyjną bezpośrednio przepuszczono przez małą warstwę żelu krzemionkowego eluując eterem, a przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Preparatywna chromatografia cienkowarstwowa (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) dostarczyła nieprzereagowany materiał wyjściowy 18h (5,0 mg, 50%) i epotylon E(3) (3,4 mg, 33%). Rf = 0,56 (żel krzemionkowy, 66% EtOAc w heksanie); [a]22_D = -27,5 (c 0,20, CHCla); IR (warstwa) v_max 3413, 2928, 2867, 1731, 1689, 1462, 1375, 1257, 1152, 1061,978, 756 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCl₃) δ 7,13 (s, 1H, ArH), 6,61 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,46 (dd, J = 8,1,2,4 Hz, 1H, CHOCO), 4,94 (d, J = 5,2 Hz, 69 2H, CH₂OH), 4,16-4,12 (m, 1H, (CH₃)₂CCH(OH)), 3,82-3,78 (m, 1H, CHOH(CHCHs)), 3,66 (bs, 1H,OH), 3,23 (qd, J = 6,8, 5,2Hz, 1H, CH₃CH(OO)), 3,04 (ddd, J = 8,1,4,5, 4,5 Hz, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 2,91 (ddd, J = 7,3, 4,5, 4,1 Hz, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 2,61 (t, J = 5,2 Hz, 1H, CH₂OH), 2,55 (dd, J = 14,7, 10,4 Hz, 1H, CH₂COO), 2,48 (bs, 1H, OH), 2,45 (dd, J = 14,7, 3,2 Hz, 1H, CH₂COO), 2,14-2,07 (m, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 2,11 (s, 3H, CH=CCH₃), 1,91 (ddd, J = 15,1, 8,1, 8,1 Hz, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,78-1,66 (m, 2H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,52-1,38 (m, 5 H), 1,36 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,18 (d, 3H, J = 6,8 Hz, CH₃CH(C=O)), 1,10 (s, 3H,

PL 197 648 B1

C(CH3)2), 1,01 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH2); HRMS (FAB), obl. dla C26H3gNO₇S (M + H⁺) 510,2525, znaleziono 510,2539.

Cis makrolakton 18b zilustrowany na schemacie 3. Roztwór jodku winylu 7 (9,2 mg, 0,018 mmol, 1,0 równow.), stannan 8b (10,7 mg, 0,036 mmol, 2,0 równow.) i Pd(PPh3)₄ (2,1 mg, 0,0018 mmol, 0,1 równow.) w odgazowanym toluenie (180 μ|, 0,1 M) ogrzewano w 100°C przez 40 min, zgodnie z procedurą dla syntezy laktonu 18h, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 75% eter w heksanie) makrolakton 18b (4,1 mg, 44%). Rf = 0,50 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a]²²o -38,6 (c 0,21, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3444, 2925^, 1732^, 1682^, 1259^, 1037^, 756 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 6,99 (s, 1H, CH=C(CH)), 6,52 (bs, 1H, ArH), 5,45 (ddd, J = 10,5,

10,5, 4,0 Hz, 2H, CH=CHCH ). 5,39 (ddd, J = 10,5, 10,5, 4,0 Hz, 1H, CH=CHCH), 5,29 (d, J = 8,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,20 (ddd, J = 11,0, 5,5, 2,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OH)), 3,75-3,73 (m, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,13 (qd, J = 6,5, 2,0 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 2,98 (d, J = 2,0 Hz, 1H, CHOH(CHCH3)), 2,93 (d, J = 5,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OH)), 2,71 (ddd, J = 15,0, 10,0, 10,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 2,70 (s, 3H, SCH3), 2,51 (dd, J = 15,5, 11,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,30 (dd, J = 15,0, 2,5 Hz, 1H, CH2COO), 2,28-2,16 (m, 2H), 2,13 (d, J= 1,0 Hz, 3H, CH=CCH3), 2,06-1,98 (m, 1H), 1,79-1,60 (m, 2H), 1,40-1,06 (m, 3H), 1,33 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,19 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH(C=O)), 1,09 (s, 3 H, C(CH3)2), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH2); HRMS (FAB), obl. dla C26H39NO5S2 (M + Cs⁺) 642,1324, znaleziono 642,1345.

Trans makrolakton 19b zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 11 (6,9 mg, 0,014 mmol, 1,0 równow.), stannan 8b (8,2 mg, 0,028 mmol, 2,0 równow.) i Pd(PPh₃)₄ (1,6 mg, 0,0014 mmol, 1,0 równow.) w odgazowanym toluenie (140 μΙ, 0,1 M) ogrzewano w 100°C przez 40 min. zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie laktonu 18h, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 75% eter w heksanie) makrolakton 19b (5,0 mg, 72%). Rf = 0,47 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a^ -32,9 (c 0,35, CHC)); IR (warstwa) v_max 3488, 2928, 1728, 1692, 1259, 1036, 800, 757 Α ¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 7,00 (s, 1H, ArH), 6,48 (s, 1H, CH=CCH3), 5,53 (ddd, J = 15,0, 7,5,

7.5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,40 (d, J - 8,0 Hz, 1H, CHOCO), 5,39 (ddd, J = 15,0, 7,5, 7,5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 4,12 (ddd, J = 11,0, 2,5, 2,5 Hz, 1H, (CH^CCHOH), 3,77-3,74 (m, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,24 (m, 1H, CH=CHCH₂), 3,07 (m, 1H, CH3CH(OO)), 2,70 (s, 3H, SCH3), 2,61 (d, J = 3,5 Hz, 1H, CHOH(CHCH3)), 2,59-2,44 (m, 5 H), 2,19-2,12 (m, 1H), 2,13 (s, 3H, CH=CCH3), 2,02-1,94 (m, 1H), 1.70- 1,55 (m, 2H), 1,48-1,41 (m, 1H), 1,29 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH(OO)), 1,08 (s, 3H, C(CH3)2), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH2); HRMS (FAB), obl. dla C26H39NO5S2 (M + Cs⁺) 642,1324, znaleziono 642,1298.

Cis makrolakton 18d zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 7 (14 mg, 0,028 mmol, 1,0 równow.), stannan 8d (14 mg, 0,055 mmol, 2,0 równow.) i PdCl₂(MeCN)2 (2,0 mg, 0,008 mmol, 0,3 równow.) w odgazowanym DMF (280 μΙ, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 20 godz. Następnie otrzymaną mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, przesączono przez żel krzemionkowy eluując EtOAc i oczyszczano za pomocą preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% eter w heksanie), otrzymując makrolakton 18d (12,5 mg, 89%). Rf = 0,30 (żel krzemionkowy, 66% eter w heksanie); [a]²²D -70,2 (c 0,63, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3501 (br), 2934, 1732, 1688, 1526, 1472^, 1386^, 1232^, 1150, 1091 1007 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 6,47 (s, 1H, ArH), 6,33 (s, 1H, CH=C(CH)), 5,43 (ddd, J = 10,5,

10,5, 3,5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,37 (ddd, J= 10,5, 10,5, 4,5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,26 (dd, J = 9,5,

1.5 Hz, 1H, CHOCO), 4,44 (q, J = 7,0 Hz, 2H, CH3CH2O), 4,18 (ddd, J = 11,0, 5,5, 2,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OH)), 3,73 (m, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,12 (qd, J = 7,0, 2,0 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 2,98 (d, J = 1,5 Hz, 1H, OH), 2,95 (d, J = 5,5 Hz, 1H, OH), 2,69 (ddd, J = 15,0, 10,0, 10,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂CHO), 2,49 (dd, J = 15,5, 11,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,36 (dd, J = 15,5, 2,5 Hz, IH, CH2COO), 2,23-2,16 (m, 3H), 2,11 (s, 3H, CH=C(CH)), 2,04-1,98 (m, 1H), 1,77-1,71 (m, 1H), 1.70- 1,61 (m, 1H), 1,42 (t, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH2O), 1,38-1,16 (m, 2H), 1,31 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,17 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHOOO)), 1,08 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH2); HRMS (FAB) obl. dla C₂7^H4i^N°^6S (^M + Cs⁺) ^640,1709, znateztono ^640,1732.

PL 197 648 B1

Trans makrolakton 19d zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 11 (14 mg, 0,028 mmol, 1,0 równow.), stannan 8d (23 mg, 0,055 mmol, 2,0 równow.) i PdCl₂(MeCN)2 (2,0 mg, 0,008 mmol, 0,3 równow.) w odgazowanym DMF (280 μ|, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 20 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) makrolakton 19d (12 mg, 86%). Rf = 0,27 (żel krzemionkowy, 66% eter w heksanie); [aj'· -28,0 (c 0,48, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3495 (br), 2930, 1732, 1690, 1526, 1472^, 1233^, 10^ 976 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,50 (s, 1H, ArH), 6,30 (s, 1H, CH=C(CH3)), 5,57-5,51 (m, 1H, CH=CHCH₂), 5,42-5,36 (m, 1H, CH-CHCH₂), 5,37 (dd, J = 9,0, 2,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,46 (q, J = 7,0 Hz, 2H, CH3CH₂O), 4,10 (ddd, J = 10,5, 3,5, 3,0 Hz, 1H, (CH)₂CCH(OH)), 3,76-3,73 (m, 1H, CHOH(CHCH)), 3,23 (qd, J = 7,0, 4,5 72 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,07 (d, J = 3,5 Hz, 1H, OH), 2,57-2,38 (m, 3H), 2,56 (dd, J = 15,5, 10,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,47 (dd, J = 15,5, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,18-2,16 (m, 1H), 2,13 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,03-1,94 (m, 1H), 1,70-1,55 (m, 2H), 1,48-1,41 (m, 1H), 1,44 (t, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CH₂0), 1,29 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,27-1,16 (m, 1H), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CH(OO)), 1,08 (s, 3H, C(CH₃)₂), 0,98 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CHCH₂); HRMS (FAB), obl. dla C₂₇H41NO6S (M + Cs⁺) 640,1709, znaleziono 640,1731.

Trans makrolakton 19h zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 11 (5,1 mg, 0,010 mmol, 1,0 równow.), stannan 8h (8,0 mg, 0,020 mmol, 2,0 równow.) i Pd(PPh₃)₄ (1,1 mg, 0,001 mmol, 0,1 równow.) w odgazowanym toluenie (100 μ|, 0,1 M) ogrzewano w 100°C przez 20 min. zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18h, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) makrolakton 19h (4,3 mg, 88%). Rf = 0,20 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie)^; [a,j²²D -^{31,5 (}c ^^{60, CHC}h)^{; |R} (den^ka warshwa) v^ma:. ^{3410 2930,} T7^{6, 1692,}

1463^, 1374^, 1255^, 1180, 1064^, 973 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,13 (s, 1H, ArH), 6,60 (s, 1H, CH=C(CH₃)), 5,48 (ddd, J = 15,0,

7,5, 7,5 Hz, 1H, CH=CHCH), 5,40 (dd, J = 5,5, 5,5 Hz, 1H, CHOCO), 5,35 (ddd, J = 15,0, 7,5, 7,5 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 4,91 (d, J = 7,0 Hz, 2H, CH₂OH), 4,23 (ddd, J = 9,5, 3,5, 3,0 Hz, 1H, (CH₃)₂CCH(OH)), 3,74 (ddd, J = 7,0, 5,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH(CHCH₃)), 3,34 (t, J = 7,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,26 (qd, J = 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH₃CH(OO)), 3,05 (d, J = 3,5 Hz, 1H, C(CH₃)₂CHOH), , 3,00 (d, J = 5,0 Hz, 1H, CH₃CHCH(OH)CHCH₃), 2,56 (dd, J = 15,5, 9,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,47 (dd, J = 15,5, 3,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,58-2,45 (m, 1H,=CHCH₂CH), 2,24-2,16 (m, 1H, =CHCH₂CH), 2,08 (s, 3H, CH=CCH₃), 1,98-1,90 (m, 1H), 1,63-1,56 (m, 2H), 1,54-1,46 (m, 1H), 1,41-1,30 (m, 1H), 1,27 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,20 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CH(C=O)), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)₂), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CHCH₂); HRMS (FAB), obl. dla C^c^S (M + Cs⁺) 626,1552, znaleziono 626,1536.

Cis makrolakton 18j zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 7 (12,5 mg, 0,025 mmol, 1,0 równow.), stannan 8j (20 mg, 0,049 mmol, 2,0 równow.) i PdCh(MeCN) (1,5 mg, 0,006 mmol, 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (250 μ|, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 20 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 67% eter w heksanie) makrolakton 18j (9 mg, 74%). Rf = 0,32 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [ajD-65,3 (c 0,45, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3406 (br), 2924, 2852, 1732, 1682, 1455^, 1366^, 1263^, 1192, 1148, 1096^, 1043^, 983^, 881 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,21 (s, 1H, ArH), 6,62 (s, 1H, CH=C(CH₃)), 5,60 (d, J = 47,0 Hz, 2H, CH₂F), 5,45 (ddd, J = 10,5, 10,5, 4,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,38 (ddd, J = 10,0, 10,0, 5,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂), 5,31 (dd, J = 10,0, 1,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,19 (ddd, 1H, J = 11,0, 5,0, 2,5 Hz, 1H, (CH3)₂CCH(OH)), 3,73 (m, 1H, CHOH(CHCH3)), 3,13 (qd, J = 7,0, 2,0 Hz, 1H, CH3CHOOO)), 2,97 (d, J = 2,0 Hz, 1H, OH), 2,93 (d, J = 5,5 Hz, 1H, OH), 2,71 (ddd, J= 15,0, 10,0, 10,0 Hz, 1H, CH=CHCH₂CHO), 2,51 (dd, J= 15,5, 11,5Hz, 1H, CH₂COO), 2,39 (dd, J = 15,5, 2,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,29-2,22 (m, 1H), 2,22-2,16 (m, 1H), 2,11 (d, J = 1,0 Hz, 3H, CH=C(CH3)), 2,06-1,99 (m, 1H), 1,77-1,71 (m, 1H), 1,69-1,62 (m, 1H), 1,38-1,16 (m, 3H), 1,32 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CH(C=O)), 1,08 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH3CHCH₂); HRMS (FAB), obl. dla C₂6H3₈FNO₅S (M + Cs⁺) 628,1509, znaleziono 628,1530.

Trans makrolakton 19j zilustrowany na schemacie 3.

Roztwór jodku winylu 11 (15 mg, 0,030 mmol, 1,0 równow.), stannan 8j (27 mg, 0,066 mmol, 2,2 równow.) i PdCl₂(MeCN) (1,5 mg, 0,006 mmol, 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (300 μ|, 0,1 M) mie40

PL 197 648 B1 szano w 25°C przez 20 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) makrolakton 19j (11 mg, 75%). Rf= 0,17 (żel krzemionkowy, 33% eter w heksanie); [a]²²o -37,1 (c 0,55, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3508 (br), 2934, 1730, 1690, 1505, 1461, 1428^, 1366^, 1251 1196^, 1041 977 cm’¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,22 (s, 1H, ArH), 6,58 (s, 1H, CH=C(CH3)), 5,61 (d, J = 47,0 Hz, 2H, CH₂F), 5,55-5,50 (m, 1H, CH=CHCH₂), 5,41-5,35 (m, 2H, CH=CHCH₂ i CHOCO), 4,15 (ddd, J = 10,0, 3,5, 3,0 Hz, 1H, (CH₃)₂CCH(OH)), 3,75-3,73 (m, 1H, CHOH(CHCH₃)), 3,24 (qd, J = 7,0, 4,5 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,05 (d, J = 4,0 Hz, 1H, OH), 2,62 (d, J = 4,0 Hz, 1H, OH), 2,56 (dd, J = 15,0, 10,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,49 (dd, J = 15,5, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,49-2,44 (m, 2H), 2,20-2,13 (m, 1H), 2,10 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,01-1,93 (m, 1H), 1,67-1,56 (m, 2H), 1,49-1,43 (m, 1H), 1,31-1,17 (m, 2H), 1,28 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,18 (d, J = 6,5 Hz, 3H, CH₃CH(OO)), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)2), 0,98 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH₃CHCH₂); HRMS (FAB), obl. dla C₂6H₃₈FNO₅S (M + Cs⁺) 628,1509, znaleziono 628,1487.

Eter sililowy 25 zilustrowany na schemacie 7.

Do roztworu alkoholu 13 (12,96 g, 54,4 mmol, 1,0 równow.) w DMF (180 ml, 0,3 M) w 0°C dodano imidazol (10,2 g, 150,0 mmol, 2,8 równow.), następnie tert-butylodimetylochlorosilan (13,5 g, 89,8 mmol, 1,7 równow.). Po dogrzaniu do 25°C w ciągu 7 godz., usunięto rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem, a otrzymany olej podzielono pomiędzy eter (200 ml) i nasycony wodny NH4Cl (200 ml). Warstwę wodną ekstrahowano eterem (200 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (550 ml), wysuszono j (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 0 do 5% EtOAc w heksanie) dała eter sililowy 25 w postaci oleju (16,03 g, 84%). Rf - 0,48 (heksan); [a]22_Q -17,5 (c 1,65, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 2954, 2928, 2857, 1472^, 1361 1278^, 1252^, 1082^, 914, 836^, 776^, 677 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 6,15 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,74-5,66 (m, 1H, CH=CH₂), 5,03 (bm, 1H, CH=CH₂), B 5,01 (s, 1H, CH=CH₂), 4,16 (dd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CHOH), 2,25 (m, 1H, CH₂=CHCH₂), 1,77 (s, 3H, CH=CCH₃), 0,88 (s, 9H, SiC(CH₃)₃), 0,04 (s, 3H, Si(CH₃)₂), -0,01 (s, 3H, Si(CH₃)₂).

Aldehyd 26 zilustrowany na schemacie 7.

Do roztworu olefiny 25 (16,0 g, 45,3 mmol, 1,0 równow.) w mieszaninie THF (206 ml), t-BuOH (206 ml) i H₂O (41 ml) w 0°C dodano N-tlenek 4-metylomorfoliny (NMO) (5,84 g, 49,8 mmol, 1,1 równow.), następnie OsO4 (5,2 ml, 2,5% obj. w t-BuOH, 0,453 mmol, 0,01 równow.). Mieszaninę energicznie mieszano 13 godz. w 25°C, następnie potraktowano nasyconym wodnym Na₂SO₃ (125 ml). Otrzymany roztwór mieszano przez 2 godz., po czym podzielono pomiędzy EtOAc (150 ml) i wodę (150 ml). Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano EtOAc (2 x 200 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), przesączono, a rozpuszczalniki usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 50 do 90% eter w heksanie) dostarczyła nieprzereagowany materiał wyjściowy (1,0 g, 6%) i oczekiwane diole w postaci mieszaniny diastereoizomerów ok. 1:1 (15,5 g, 89%). Rf = 0,44 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w ^he^ksame)^{; |R} (denl^a warshwa) v_ma)! ^{3387, 2952, 2928, 1252, 1080, 837, 777} cm^-1;

¹H NMR (500 MHz, CDCl3) δ 6,28 i 6,26 (singlety, w sumie 1H, CH=CCH3), 4,47-4,42 (m, 1H, CHOSi), 3,86-3,76 (m, 1H, CHOH), 3,61-3,55 i 3,49-3,39 (m, w sumie 2H, CH2OH), 3,33 i 3,15 (2 dublety, J = 2,0 i 3,5 Hz, w sumie 1H, CHOH), 2,46 i 2,45 (tryplety, J = 5,5 i 5,5 Hz, CH2OH), 1,78 i 1,76 (singlety, w sumie 3H), 1,63-1,60 i 1,58-1,53 (m, w sumie 2H, CH2), 0,88 i 0,87 (singlety, w sumie 9H, SiC(CH3)3), 0,08 i 0,07 (singlety, w sumie 3H, Si(CH3)2), 0,01 i 0,00 (singlety, w sumie 3H, Si(CH3)2); HRMS ⁽FABh obl. dl^a Ci3H₂₇IOSi (M + Na⁺) 409^,0672 znaleziono 409^,0662.

Diole (otrzymane jak opisano powyżej) (23,3 g, 60,2 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w mieszaninie MeOH (400 ml) i wody (200 ml), i roztwór ochłodzono do 0°C.

Następnie dodawano NaIO4 (77,2 g, 361,1 mmol, 6,0 równow.) porcjami w ciągu 5 min i otrzymaną zawiesinę mieszano energicznie przez 30 min w 25°C. Po zakończeniu reakcji, mieszaninę podzielono pomiędzy CH₂Cl₂ (500 ml) i wodę (500 ml) i warstwę organiczną oddzielono. Warstwę wodną ekstrahowano CH₂Cl₂ (500 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (11), wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17 do 50% eter w heksanie) dostarczyła aldehyd 26 jako olej (19,6 g, 92%). Rf = 0,35 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a]22_Q -34,1 (c 2,8, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 2954, 2928^, 2885^, 2856^, 1728^, 1471 1279^, 1254^, 1091 838^, 777^, 677 cm’¹;

PL 197 648 B1 ¹H NMR (500 MHz, CDCls) δ 9,73 (dd, J = 2,5, 2,5 Hz, 1H, CHO), 6,34 (s, 1H, ΟΗ=ΟΟΗ3), 4,70 (dd, J = 8,0, 4,0 Hz, 1H, CHOSi), 2,68 (ddd, J = 16,0, 8,3, 2,5 Hz, 1H, (CHO)CH2), 2,44 (ddd, J = 16,0, 4,0, 2,5 Hz, 1H, (CHO)CH2), 1,80 (s, 3H, CH=CCH3), 0,85 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,05 (s, 3H, Si(CH3)2), 0^,01 (s, 3H Si(CH³)2); ^HRMS (^FAB) obL ^dla ^C12^H2³l^O2^Si (^M + ^Na⁺) ^377,0410 znatezbno ^377,0402.

Ester metylowy 28 zilustrowany na schemacie 7.

Mieszaninę aldehydu 26 (19,6 g, 55,2 mmol, 1,0 równow.) i stabilizowanego ylidu 27 (50,2 g, 134,0 mmol, 2,4 równow.) [otrzymany z 4-bromo-1-butenu przez: (i) wytworzenie soli fosfoniowej; (ii) utworzenie anionu przez KHMDS; i (iii) zadanie MeOC(O)Cl] (patrz Marshall, J.A., i współprac., J. Org. Chem., 51, 1735-1741 (1986) i Bestmann, H.J., Angew. Chem. Int. Ed. Engl., 1965, 645-60) w benzenie (550 ml, 0,1 M) ogrzewano pod chłodnicą zwrotną przez 1,5 godz. Po ochłodzeniu do 25°C, mieszaninę przesączono, a rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 9 do 17% eter w heksanie) dostarczyła ester metylowy 28 (24,5 g, 98%). [a]²²o -7,25 (c 1,6, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3078, 2952, 2920, 2856, 1720^, 1462^, 1434^, 1276^, 1253^, 1208^, 1084^, 836^, 776^, 672 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCL) δ 6,81 (dd, J = 7,4, 7,4 Hz, 1H, CH=CCOOCH3), 6,22 (s, 1H, CH=CCH3), 5,83-5,75 (m, 1H, CH=CH₂), 4,99-4,98 (m, 1H, CH=CH₂), 4,96 (m, 1H, CH=CH₂), 4,22 (dd, J = 7,5, 5,1 Hz, 1H, CHOSi), 3,72 (s, 3H, COOCH3), 3,05 (d, J = 6,0 Hz, 2H, CH₂C(CO₂Me)), 2,40 (ddd, J = 15,0, 7,5, 7,5 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 2,33 (ddd, J = 15,0, 7,5, 5,1 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 1,77 (s, 3H, CH=CCH3), 0,85 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂), -0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla Ci₈ ^H3i^|O3Si (^M + Cs⁺), ^583,0142 znateztono ^583,0159.

Alkohol allilowy 29 zilustrowany na schemacie 7.

Ester metylowy 28 (24,5 g, 54,3 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w THF (280 ml) i roztwór ochłodzono do -78°C. Dodano kroplami DIBAL (163,0 ml, 1M w CH₂Cl₂, 163,0 mmol, 3,0 równow.) w 78°C przez 50 min i mieszaninę reakcyjną mieszano przez dalsze 80 min. Mieszaninę reakcyjną potraktowano nasyconym wodnym winianem sodowo-potasowym (150 ml) i otrzymaną mieszaninę pozostawiono do ogrzania do 25°C w ciągu 16 godz. Warstwę organiczną oddzielono, a fazę wodną ekstrahowano eterem (3 x 250 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (650 ml), wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17 do 50% eter w heksanie) dostarczyła alkohol 29 (22,9 g, 100%). Rf = 0,11 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a,22_D -7,25 (c 1,6, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3346, 3078, 2954^, 2928^, 2857^, 1637^, 1471 1361 1276^, 1252^, 1078^, 1005^, 836^, 775^, 674^, 558 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCL) δ 6,16 (s, 1H, CH=CCH3), 5,81-5,73 (m, 1H, CH=CH₂), 5,45 (dd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CH=CCH₂OH), 5,03 (m, 2H, CH=CH₂), 4,16 (dd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CHOSi), 4,02 (d, J = 4,5 Hz, 2H, CH2OH), 2,85 (dd, J = 15,0, 5,1 Hz, 1H, CH₂CH=CH₂), 2,84 (dd, J = 15,0, 5,0 Hz, 1H, CH₂CH=CH₂), 2,27 (ddd, J = 15,0, 6,5, 6,5 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 2,25 (ddd, J = 15,0, 6,5, 6,5 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 1,78 (s, 3H, CH=CCH3), 0,88 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂), -0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C^H^Si (M + Cs⁺), 555,0192 znaleziono 555,0177.

Eter trifenylometylowy 30 zilustrowany na schemacie 7.

Alkohol 29 (23,5 g, 55,7 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w DMF (300 ml, 0,15M) i dodano 4-DMAP (11,3 g, 92,5 mmol, 1,7 równow.) i chlorek trifenylometylu (22,1 g, 79,3 mmol, 1,4 równow.). Mieszaninę reakcyjną mieszano w 80°C przez 21 godz., ochłodzono do temperatury pokojowej, a rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Otrzymaną pozostałość oczyszczano za pomocą chromatografii typu flash uzyskując oczekiwany eter 30 w postaci oleju (35,3 g, 95%). Rf = 0,88 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a^D -0,74 (c 0,3, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3058, 2927, 2854, 1488, 1470, 1448, 1250, 1082, 836, 702, 632 cm’¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCL) δ 7,45-7,43 (m, 5 H, Ph), 7,32-7,21 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH3), 5,61 (m, 2H, CH=CH₂, CH=CH₂), 4,87 (m, 2H, CH=CH₂, CH(C)CH₂OTr), 4,19 (dd, J = 6,8, 6,8 Hz, 1H, CHOSi), 3,46 (s, 2H, CH₂OTr), 2,78 (dd, J = 15,4, 6,7 Hz, 1H, CH₂CH=CH₂), 2,73 (dd, J =15,4, 6,3Hz, 1H, CH₂CH=CH₂), 2,33 (ddd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 2,31 (ddd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 1,80 (s, 3H, CH=CCH3), 0,87 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,04 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,00 (s, 3H, Si(CH)₂); HRMS (FAB), obl. dla C36H4₅IO₂Si (M + Cs⁺), 797,1288 znaleziono 797,1309.

Alkohol 31 zilustrowany na schemacie 7.

Olefinę 30 (35,3 g, 53,1 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w THF (53 ml, 1,0 M) i roztwór ochłodzono do 0°C. Dodano kroplami 9-BBN (149 ml, 0,5M w THF, 74,5 mmol, 1,4 równow.) w ciągu

1,5 godz., a otrzymaną mieszaniną mieszano przez 9 godz. w 0°C. Dodano wodny NaOH (106 ml 3N roz42

PL 197 648 B1 tworu, 319,0 mmol, 6,0 równow.), następnie wodny roztwór H2O2 (32 ml, 30% obj., 319,0 mmol, 6,0 równow.). Mieszanie kontynuowano przez 1 godz. w 0°C, po którym to czasie mieszaninę reakcyjną rozcieńczono eterem (500 ml) i wodą (500 ml). Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano eterem (2 x 500 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (11), wysuszono (MgSO₄) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 9 do 50% eter w heksanie) dostarczyła pierwszorzędowy alkohol 31 (34,6 g, 95%). Rf = 0,54 (żel krzemionkowy, 60% eter w heksanie); [a]²²D -3,5 (c 0,2, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3380, 3058, 3032, 2926, 2855, 1489, 1449, 1278, 1251, 1078, 835, 706, 632 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,47-7,45 (m, 5 H, Ph), 7,32-7,22 (m, 10 H, Ph), 6,22 (s, 1H, 79 CH=CCH₃), 5,58 (dd, J = 7,1,7,1 Hz, 1H, OCHCH₂), 4,22 (dd, J = 6,8, 6,0 Hz, 1H, CHOSi), 3,52 (bm, 2H, CH2OH), 3,50 (s, 2H, CH-OTr), 2,33 (dd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 2,28 (ddd, J =14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH₂CHOSi), 2,14 (m, 2H, CH₂CH₂CH₂OH), 1,82 (s, 3H, CH=CCH₃), 1,46 (m, 2H, CH2CH2OH), 0,90 (s, 9H, SiC(CH₃)₃), 0,06 (s, 3H, Si(CH₃)₂), 0,02 (s, 3H, Si(CH₃)₂); HRMS (FAB), obl. dla C₃ ^6H47^|O3^Si (^M + Cs⁺), ^815,1394 znatezbno ^815,1430.

Jodek 32 zilustrowany na schemacie 7.

Roztwór alkoholu 31 (34,6 g, 50,73 mmol, 1,0 równow.) w mieszaninie eteru (380 ml) i MeCN (127 ml) ochłodzono do 0°C. Następnie dodano imidazol (17,3 g, 253,7 mmol, 5,0 równow.) i PPh₃(33,3 g, 126,8 mmol, 2,5 równow.), i mieszaninę mieszano aż całe ciało stałe ulegnie rozpuszczeniu. Dodano jod (33,5 g, 131,9 mmol, 2,6 równow.) i mieszaninę mieszano przez 45 min. w 0°C. Do reakcji dodano nasycony wodny Na2S₂O₃ (150 ml) i warstwy rozdzielono. Następnie warstwę wodną ekstrahowano eterem (2 x 250 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (750 ml), wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 5 do 9% eter w heksanie) dostarczyła jodek 32 (39,2 g, 97%). Rf = 0,88 (żel krzemionkowy, 60% eter w heksanie); [a^D -2,9 (c 2,6, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3057, 2926, 2855, 1481, 1448, 1251, 1083, 939, 836, 774, 706, 632 cm^_1 ¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,49-7,45 (m, 5 H, Ph), 7,33-7,23 (m, 10 H, Ph), 6,23 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,67 (dd, J = 7,2, 7,1 Hz, 1H, CH₂C-CH), 4,22 (dd, J = 6,8, 6,8 Hz, 1H, CHOSi), 3,51 (s, 2H, CH₂OTr), 3,07 (dd, J = 7,1, 7,0 Hz, 2H, CH₂I), 2,34 (ddd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H,

CH₂CHOSi), 2,25 (ddd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, CH₂CHOSi), 2,13 (m, 2H, CH2CH2CH2I), 1,84 (s, 3H,

CH=CCH₃), 1,75 (m, 2H, CH2CH2CH2I), 0,90 (s, 9H, SiC(CH₃)₃), 0,07 (s, 3H, Si(CH₃)₂), 0,02 (s, 3H,

Si(CH₃)2); HRMS (FAB), obl. dla C36H46I2O₂Si (M + Cs⁺), 925,0411 znaleziono 925,0450.

Hydrazon 33 zilustrowany na schemacie 7.

Do roztworu n-BuLi (22,0 ml, 1,6 M w heksanie, 35,28 mmol, 1,4 równow.) w 32 ml THF w 0°C dodano diizopropyloaminę (5,0 ml, 35,28 mmol, 1,4 równow.) i mieszano przez 1 godz. Do tego świeżo otrzymanego roztworu LDA w 0°C dodano SAMP hydrazon aldehydu propionowego (5,6 g, 32,76 mmol, 1,3 równow.) w THF (16 ml). Po 16 godz. mieszania w tej samej temperaturze, otrzymany żółty roztwór ochłodzono do -100°C i dodawano kroplami roztwór jodku 32 (20,0 g, 25,23 mmol, 1,0 równow.) w THF (32 ml) w czasie 2 godz. Mieszaninę pozostawiono do ogrzania do -20°C w ciągu 20 godz., po czym wylano do nasyconego wodnego NACI (50 ml) i ekstrahowano eterem (3 x 100 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), przesączono i odparowano. Oczyszczanie za pomocą chromatografii kolumnowej typu flash na żelu krzemionkowym (5 do 50% eter w heksanie) dostarczyło hydrazon 33 (15,0 g, 71%) w postaci żółtego oleju. Rf = 0,63 (żel krzemionkowy, 40% eter w heksanie); [a]22D -22,7 (c 0,2, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax3057, 2927, 2854, 1489, 1448, 1251, 1078, 940, 836, 775, 706, 668, 632 cm^_1 ¹H NMR (500 MHz, CDCl3) δ 7,46-7,44 (m, 5 H, Ph), 7,31-7,21 (m, 10 H, Ph), 6,40 (d, J = 6,5 Hz, 1H, N=CH), 6,21 (s, 1H, CH=CCH3), 5,50 (dd, J = 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH2OCH), 4,20 (dd, J = 6,0, 6,0 Hz, 1H, CHOSi), 3,54 (dd, J = 9,2, 3,5 Hz, 1H, CH2OCH3), 3,45 (s, 2H, CH-OTr), 3,41 (dd, J = 9,5, 7,0 Hz, 1H, CH2OCH3), 3,37 (s, 3H, CH2OCH3), 3,32-3,30 (m, 2H, CH2N), 2,60-2,55 (m, 1H), 2,34-2,20 (m, 3H), 2,04-1,95 (m, 1H), 1,98-1,73 (m, 5 H), 1,82 (s, 3H, CH=CCH3), 1,38-1,21 (m, 4 H), 0,96 (d, J = 6,9Hz, 3H, CHCH3), 0,89 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,06 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,01 (s, 3H, Si(CH3)2); HRMS (FAB), obl. dla C⁴5^H63^IN2^O3^Si (^M + ^Cs⁺) ^967,2707 znatezbno ^967,2740.

Nitryl 34 zilustrowany na schemacie 7.

Sól magnezową kwasu mononadftalowego (MMPP-6H₂O, 80%, 52,4 g, 84,8 mmol, 2,5 równow.) dodano porcjami w ciągu 10 min do szybko mieszanego roztworu hydrazonu 33 (28,3 g, 33,9 mmol, 1,0 równow.) w mieszaninie MeOH (283 ml), THF (100 ml) i buforu fosforanowego o pH 7 (283 ml) w 0°C. Mieszaniną mieszano w 0°C przez 1,5 godz. i dodano więcej THF (120 ml) w dwóch porcjach

PL 197 648 B1 w ciągu 30 min w celu umożliwienia rozpuszczenia materiału wyjściowego. Po dalszej 1,5 godz. mieszania, mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego wodnego roztworu NaHCO3 (750 ml) i produkt ekstrahowano eterem (750 ml), następnie EtOAc (2 x 750 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (1 l), wysuszono (MgSO₄) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 9 do 20% eter w heksanie) dostarczyła nitryl 34 w postaci bezbarwnego oleju (21,8 g, 89%). Rf = 0,44 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a]²²D +2,9 (c 1,2, CHCl₃); (cienka warstwa) v_max 3057, 2928, 2855, 2238, 1490, 1448, 1252, 1081,836, 775, 707, 632 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl3) δ 7,47-7,45 (m, 5 H, Ph), 7,33-7,23 (m, 10 H, Ph), 6,22 (s, 1H, CH=CCH3), 5,56 (dd, J = 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH2C=CH), 4,21 (dd, J = 6,8, 6,8 Hz, 1H, CHOSi), 3,49 (s, 2H, CH2OTr), 2,48 (m, 1H, CH(CH3)), 2,29 (ddd, J - 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH2CHOSi), 2,24 (ddd, J = 14,5, 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH2CHOSi), 2,07 (m, 2H, CH2(C)CH2OTr)), 1,82 (s, 3H, CH=CCH3), 1,58-1,23 (m, 4 H), 1,24 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CHCH3), 0,90 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,07 (s, 3H, Si(CH3)2), 0^,0 (s, 3H Si(CH³)2)^{; HRMS} (FAB^ ot>L ^dla ^C39H50l^NO2^Si (^M + Cs+), ^852,1710 znateztono ^852,1738.

Aldehyd 35 zilustrowany na schemacie 7.

Nitryl 34 (7,01 g, 9,74 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w toluenie (195 ml, 0,05M) i ochłodzono do -78°C. Dodano kroplami DIBAL (29,2 ml, 1,0 M w toluenie, 29,2 mmol, 3,0 równow.) w -78°C w ciągu 10 min. Mieszaninę reakcyjną mieszano w -78°C tak długo aż TLC wykazało zakończenie reakcji (1 godz.). Dodano kolejno metanol (10 ml) i HCl (10 ml, 1,0 N w wodzie), i otrzymaną mieszaninę doprowadzono do 0°C w ciągu 1 godz. Dodano eter (250 ml) i wodę (250 ml), i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano eterem (2 x 250 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (500 ml), wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17 do 33% eter w heksanie) dostarczyła aldehyd 35 w postaci oleju (6,18 g, 88%). Rf = 0,51 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a^D +2,0 (c 0,3, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3057, 2927, 2855, 1726, 1490, 1448, 1251,1081,836, 775, 707, 632 cm¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl3) δ 9,51 (d, J = 1,9Hz, 1H, CHO), 7,46-7,45 (m, 5 H, Ph), 7,32-7,22 (m, 10 H, Ph), 6,20 (s, 1H, CH=CCH3), 5,54 (dd, J = 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH2C=CH), 4,20 (dd, J = 6,5, 6,0 Hz, 1H, CHOSi), 3,47 (s, 2H, CH2OTr), 2,34-2,20 (m, 3H, CH2CHOSi i CHCCHs)), 2,04 (m, 2H, CH2(C)CH2OTr), 1,82 (s, 3H, CH=CCH3), 1,66 (m, 1H), 1,30-1,19 (m, 3H), 1,02 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CHCH3), 0,89 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,06 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,00 (s, 3H, Si(CH3)2); HRMS (FAB), obl. dla C³9^H5-i^|O3^Si (^M + ^Cs+ ^855,1707 znaczono ^855,1672.

Tris-(sililoetery) 37 i 38 zilustrowane na schemacie 8.

Roztwór ketonu 36 (patrz Nicolaou, K.C., i współprac., J. Am. Chem. Soc., 119,7974-91 (1997) (1,20 g, 2,99 mmol, 1,4 równow.) w THF (4,3 ml) dodano kroplami, w ciągu 5 min, do świeżo otrzymanego roztworu LDA [diizopropyloamina (424 μ l, 3,03 mmol, 1,45 równow.) dodano do n-BuLi (2,00 ml, 1,52 M w heksanie, 3,04 mmol, 1,45 równow.) w 0°C i po 5 min dodano THF (4,3 ml)] w -78°C. Po 1,5 godz. mieszaniu w -78°C, roztwór pozostawiono do ogrzania do -40°C w ciągu 30 min. Następnie mieszaniną reakcyjną ochłodzono do -78°C i dodano kroplami roztwór aldehydu 35 (1,51 g, 2,09 mmol, 1,0 równow.) w THF (12,5 ml) w ciągu 15 min. Otrzymaną mieszaninę mieszano przez 1 godz. w -78°C, po czym dodano kroplami nasycony wodny AcOH (3,1 ml 1M roztworu w THF, 3,10 mmol, 1,5 równow.). Następnie mieszaninę ogrzano do 25°C i podzielono pomiędzy eter (25 ml) i nasycony wodny NH4Cl (25 ml). Warstwę wodną ekstrahowano eterem (3 x 25 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 4 do 20% eter w heksanie) dostarczyła nieprzereagowany keton (502 mg, 42%), niepożądany produkt aldolowy 38 (705 mg, 27%) i mieszaninę oczekiwanego produktu aldolowego 37 i nieprzereagowane^go a^lde^hydu ³⁵ [T^{136 g} (^pro^porcja olc ³⁷:³⁵ olc 9:1 we^dłu^{g 1h nmr})] (tj. ³⁷ z w^ydajno^śc^{ią 39}%). Mieszaninę użyto bezpośrednio w następnym etapie. 37: (główny) (otrzymany w postaci bezbarwnego oleju z mieszaniny zawierającej 35 za pomocą chromatografii kolumnowej typu flash na żelu krzemionkowym, 10 do 17% EtOAc w heksanie). [a^D -20,0 (c 0,3, CHCl₃); IR (cienka warstwa) Vmax 3486, 2954, 2928, 2856, 1682, 1472, 1448, 1253, 1090, 994, 836, 775, 706, 668, 632 cm¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCl₃) δ 7,45-7,43 (m, 5 H, Ph), 7,30-7,19 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,51 (dd, J = 7,0, 6,9 Hz , 1H, OCHCH₂), 4,18 (dd, J = 6,3, 6,2Hz, 1H, CHOSi), 3,88 (dd, J = 7,5, 2,6 Hz, 1H, CHOSi), 3,65 (m, 1H, CH₂OSi), 3,59 (m, 1H, CH₂OSi), 3,46 (d, J = 11,2Hz, 1H, CH₂OTr), 3,43 (d, J = 11,2Hz, 1H, CH₂OTr), 3,27 (m, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,22 (d, J = 9,3Hz, 1H, CHOH), 2,32-2,18 (m, 2H, C=CHCH₂CHOSi) 2,00 (m, 2H, CH₂(C)CH₂OTr), 1,80 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 1,66 (m, 2H), 1,46 (m, 2H), 1,27 (m, 1H, CH(CH₃), 1,19 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)₂), 0,99

PL 197 648 B1 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CHCCHs)), 0,89 (s, 9H, SiCCCHaja), 0,87 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,86 (s, 9H, SiC(CH₃)₃), 0,71 (d, J = 6,7 Hz, 3H, CH(CHs)), 0,10 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,07 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,04 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,03 (s, 6H, Si(CH3)2), -0,01 (s, 3H, Si(CH3l); HRMS (FAB), obl. dla C6₀H97lC>6Si3 (M + Cs⁺) ^1257,4692 zna^|ezⁱono 1^57,4639.

38: (uboczny) bezbarwny olej; Rf = 0,38 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a]²²D -11,9 (c 2,9, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3501,2954, 2930, 2856, 1682, 1469, 1254, 1088, 836, 776, 705^, 670 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCĘ) δ 7,46-7,44 (m, 5 H, Ph), 7,31-7,21 (m, 10 H, Ph), 6,21 (s, 1H, CH=CCH3), 5,52 (dd, J = 7,0, 6,9 Hz , 1H, C=CHCH₂), 4,20 (dd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CHCSi), 3,88 (dd, J = 7,5, 2,5 Hz, 1H, CHCSi), 3,67 (m, 1H, CH₂CSi), 3,60 (m, 1H, CH₂CSi), 3,46 (s, 2H, CH₂CTr), 3,30-3,21 (m, 2H, CHCH, CH3CH(C=C)), 2,30-2,25 (m, 2H, C=CHCH₂CHCSi), 2,05-1,93 (m, 2H, CH₂C(CH₂CTr)=CH), 1,81 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,63 (m, 1H, CH(CH3), 1,45 (m, 2H), 1,24 (m, 2H), (s, 3H, C(CH3)2), 1,05 (s, 3H, C(CH)₂), 1,01 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,92 (s, 18 H, SiC(CH3)3), 0,89 (s, 9H, SiC(CH3)3), 0,88 (przesłonięty d, 3H, CH(CH3)), 0,88 (s, 18 H, SiC(CH3)3), 0,11 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,07 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,06 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,04 (s, 6H, Si(CH3)₂), 0,01 (s, 3H Si⁽CH3)2^); HRMS ⁽FAB) obl. dla CeoHgylCeSia (M + Cs⁺), 1257^,4692 znaleziono 1257^,4749.

Tetra-(sililoeter) 39 zilustrowany na schemacie 8

Alkohol 37 (1,136 g 9:1 mieszaniny z aldehydem 35, 0,933 mmol, 1,0 równow.) rozpuszczono w CH₂Cl2 (5,0 ml), ochłodzono do -20°C i potraktowano 2,6-lutydyną (470 gl, 4,04 mmol, 4,3 równow.) oraz trifluorometanosulfonianem tert-butylodimetylosililu (695 gl, 3,03 mmol, 3,2 równow.). Następnie mieszaninę mieszano przez 2,5 godz. powoli ogrzewając do 0°C. Następnie reakcję potraktowano nasyconym wodnym NaHCC3 (25 ml) i warstwę wodną ekstrahowano eterem (3 x 25 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (250 ml), wysuszono (MgSC4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 4 do 9% eter w heksanie) dostarczyła tetra-(sililoeter) 39 w postaci bezbarwnego oleju (1,04 g, 90%). Rf = 0,91 (żel krzemionkowy, 20% eter w heksanie); [a^D -16,8 (c 0,7, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3058, 2951, 2856, 1693, 1471 1253^, 1079^, 1004^, 836^, 706 cm^-1; ¹H NMR (600 MHz, CDCĘ) δ 7,46-7,43 (m, 5 H, Ph), 7,29-7,19 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH3), 5,49 (dd, J = 7,0, 7,0 Hz , 1H, C=CHCH₂), 4,18 (dd, J = 6,3, 6,1 Hz, 1H, CHCSi), 3,85 (dd, J = 7,6, 2,5 Hz, 1H, CHCSi), 3,70 (dd, J = 6,7, 2,0 Hz, 1H, CHCSi), 3,67 (ddd, J = 9,6, 4,8, 4,8 Hz, 1H, CH₂CSi), 3,59 (ddd, J = 9,7, 7,9, 7,9 Hz, 1H, CH₂CSi), 3,45 (d, J =11,2 Hz, 1H, CH₂CTr), 3,42 (d, J =11,2Hz, 1H, CH₂CTr), 3,08 (qd, J = 6,8, 6,8 Hz, 1H, CH3CH(C=C)), 2,27 (ddd, J = 14,4, 7,2, 7,2Hz, 1H, C=CHCH₂CHCSi), 2,23 (ddd, J = 14,5, 6,2, 6,2 Hz, 1H, C=CHCH₂CHCSi), 1,97 (m, 2H, CH₂C(CH₂CTr)=CH), 1,79 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,57 (m, 1H), 1,46 (m, 1H), 1,25 (m, 3H), 1,17 (s, 3H, C(CH3)2), 1,01 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CHCCHa)), 0,95 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,87 (s, 18 H, SiC(CH)3), 0,86 (s, 18H, SiC(CH3)3), 0,09-0,03 (m, 24H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C₆₆H₁₁₁lG₆Si4 (M + Cs⁺), 1371,5557 znaleziono 1371,5523.

Alkohol 40 zilustrowany na schemacie 8.

Do roztworu tetra-sililoeteru 39 (180 mg, 0,145 mmol) w THF (1,5 ml) w 0°C dodano HF-pirydynę w mieszaninie pirydyna/THF (otrzymanej z roztworu podstawowego zawierającego 420 gl HF-pirydyny, 1,14 ml pirydyny i 2,00 ml THF) (1,5 ml) i otrzymany roztwór mieszano przez 2 godz. w 0°C. Następnie dodano więcej HF-pirydyny w mieszaninie pirydyna/THF (0,5 ml) i mieszanie kontynuowano przez dalszą 1 godz. w 0°C. Reakcję potraktowano, ostrożnie dodając, nasyconym wodnym NaHCC3 i produkt ekstrahowano EtCAc (3 x 25 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSC4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 30% eter w heksanie) dostarczyła alkohol 40 w postaci jasnożółtego oleju (137 mg, 84%). Rf = 0,36 (żel krzemionkowy, 40% eter w heksanie); [a^ -26,0 (c 0,3, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3422, 2928, 2855, 1690, 1490, 1471, 1448, 1360, 1252,' 1086, 1004, 986, 836, 774, 706 cm·¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCĘ) δ 7,44-7,42 (m, 5 H, Ph), 7,29-7,20 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH3), 5,49 (dd, J = 7,1,7,1 Hz, 1H, C=CHCH₂), 4,17 (dd, J = 6,2, 6,0 Hz, 1H, CHCSi), 4,03 (dd, J = 6,6, 3,7 Hz, 1H, CHCSi), 3,73 (dd, J = 7,2, 1,7 Hz, 1H, CHCSi), 3,65 m, 2H, CH₂CH), 3,45 (d, J =11,7 Hz, 1H, CH₂CTr), 3,42 (d, J =11,7 Hz, 1H, CH₂CTr), 3,06 (qd, J = 6,9, 6,9Hz, 1H, CH3CH(C-C)), 2,28 (ddd, J = 14,7, 7,3, 7,3 Hz, 1H, CCHCH₂CHCSi), 2,22 (ddd, J = 14,7, 6,3, 6,3Hz, 1H, C=CHCH₂CHCSi), 1,98 (m, 2H, CH₂C(CH₂CTr)=CH), 1,79 (s, 3H, CH=C(CH)), 1,56 (m, 2H), 1,24 (m, 3H), 1,18 (s, 3H, C(CH3)2), 1,03 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,97 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,87 (3 singlety, 27H, SiC(CH3)3), 0,81 (d, J = 6,7 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,10 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,04 (s, 9H, Si(CH3)₂), 0,03

PL 197 648 B1 (s, 3H, Si(CHa)2), 0,00 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C₆₀Hg₇IO₆Si3 (M + Cs⁺), 1257,4692 znaleziono 1257,4780.

Aldehyd 41 zilustrowany na schemacie 8.

Do roztworu chlorku oksalilu (150 μ|, 1,72 mmol, 2,0 równow.) w CH₂Cl₂ (10 ml) w -78°C dodano kroplami DMSO (247 μΙ, 3,48 mmol, 4,0 równow.). Po 10 min mieszaniu w -78°C dodano kroplami roztwór alkoholu 40 (960 mg, 0,853 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl₂ (10 ml). Otrzymany roztwór mieszano w -78°C przez 1 godz., a następnie dodano Et₃N (714 μΙ, 5,12 mmol, 6,0 równow.) i otrzymaną mieszaniną pozostawiono do ogrzania do 25°C w ciągu 30 min. Dodano wodę (30 ml) i produkt ekstrahowano eterem (3 x 40 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17 do 50% eter w heksanie) dostarczyła aldehyd 41 w postaci bezbarwnego oleju (943 mg, 98%). Rf = 0,74 (żel krzemionkowy, 40% eter w heksanie); [a]22_D -10,8 (c 0,1, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 2928,

2855^, 1728^, 1690^, 1471 1448^, 1260^, 1252^, 1085^, 987^, 836^, 774^, 706 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 9,74 (dd, J = 2,4, 1,5 Hz, 1H, CHO), 7,44-7,42 (m, 5 H, Ph), 7,29-7,20 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH3), 5,49 (dd, J = 7,0, 6,8 Hz, 1H, C=CHCH2), 4,44 (dd, J = 6,3, 5,0 Hz, 1H, CHOSi), 4,18 (dd, J = 6,9, 6,4 Hz, 1H, CHOSi), 3,70 (dd, J = 7,2, 1,8 Hz, 1H, CHOSi), 3,45 (d, J = 11,4 Hz, 1H, CH2OTr), 3,42 (d, J = 11,4 Hz, 1H, CH2OTr), 3,05 (qd, J = 7,0, 7,0 Hz, 1H, CH3CH(OO)), 2,49 (ddd, J = 17,0, 4,5, 1,4 Hz, CH2CHO), 2,38 (ddd, J= 17,0, 5,4, 2,8 Hz, 1H, CH2CHO), 2,27 (ddd, J = 14,0, 7,1, 7,1 Hz, 1H, C=CHCH2CHOSi), 2,23 (ddd, J = 14,5, 6,5, 6,5 Hz, 1H, C=CHCH2CHOSi), 1,98 (m, 2H, CH2C(CH2OTr)=CH), 1,79 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,27 (m, 4 H), 1,19 (s, 3H, C(CH3)2), 1,12 (m, 1H), 1,00 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,98 (s, 3H, C(CH3)2), 0,87 (s, 27 H, Si(CH3)3), 0,80 (d, J = 6,7 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,07 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,04 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,03 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,03 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,02 (s, 3H, Si(CH3)2), 0,00 (s, 3H, Si(CH3)2); HRMS (FABh obl. dla C⁶o^H95^lO6Sh (^M + Cs*), ^1255,4536 znatez^no Ί2^55,4561.

Kwas karboksylowy zilustrowany na schemacie 8.

Do roztworu aldehydu 41 (943 mg, 0,839 mmol, 1,0 równow.) w t-BuOH (38,5 ml) i H₂O (8,4 ml) dodano 2-metylo-2-buten (31,5 ml, 2M w THF, 63,0 mmol, 75 równow.) i NaH₂PO4 (250 mg, 2,08 mmol,

2,5 równow.), następnie NaCIO₂ (380 mg, 4,20 mmol, 5,0 równow.) i otrzymaną mieszaniną mieszano w 25°C przez 40 min. Następnie usunięto substancje lotne pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostałość podzielono pomiędzy EtOAc (40 ml) i solankę (40 ml), i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano EtOAc (3 x 40 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 60% eter w heksanie) dostarczyła kwas karboksylowy 42 w postaci oleju (956 mg, 100%). Rf = 0,47 (żel krzemionkowy, 40% eter w heksanie); [a]²²D -19,6 (c 0,2, CHCl₃); IR (cienka warstwa) Vmax 3389, 2930,

2856^, 1711, 1469^, 1254^, 1085^, 988^, 835^, 775^, 705 cm^-1; ¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 7,44-7,43 (m, 5 H, Ph), 7,29-7,20 (m, 10 H, Ph), 6,19 (s, 1H, CH=CCH3), 5,49 (dd, J = 7,3, 7,1 Hz , 1H, OCHCH₂), 4,34 (dd, J = 6,4, 3,3Hz, 1H, CHOSi), 4.18 (dd, J = 6,2, 6,2Hz, 1H, CHOSi), 3,72 (dd, J = 7,2, 1,7 Hz, 1H, CHOSi), 3,45 (d, J = 11,4 Hz, 1H, CH₂OTr), 3,41 (d, J = 11,4 Hz, 1H, CH₂OTr), 3,07 (qd, J -7,0, 7,0 Hz, 1H, CH3CH(C=O))( 2,46 (dd, J = 16,3, 3,1 Hz, 1H, CH₂CO₂H), 2,32-2,18 (m, 3H, CH₂CO₂H i C=CHCH₂CHOSi), 1,97 (m, 2H, CH₂C(CH₂OTr)=CH), 1,80 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 1,31-1,19 (m, 5 H), 1,19 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,02 (d, J = 6,9Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,99 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,87 (s, 27 H, SiCCHh), 0,80 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,07, (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,04 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,04 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,03 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,00 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla CeoHgsiOrSh (M + Cs⁺), 1271,4485 znaleziono 1271,4550.

Hydroksykwas 43 zilustrowany na schemacie 8.

Roztwór kwasu karboksylowego 42 (956 mg, 0,839 mmol, 1,0 równow.) w THF (17 ml) w 0°C potraktowano TBAF (5,0 ml, 1,0 M w THF, 5,00 mmol, 6,0 równow.) i mieszaninę pozostawiono do ogrzania do 25°C w ciągu 19 godz. Następnie reakcję zakończono przez dodanie nasyconego wodnego NH4Cl (40 ml) i produkt ekstrahowano EtOAc (3 x 40 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 5% MeOH w CH₂Cl₂) dostarczyła hydroksykwas 43 w postaci żółtego oleju (817 mg, 95%). Rf = 0,27 (żel krzemionkowy, 5% MeOH w CH₂Cl₂); [a^ -11,4 (c 0,2, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_ma_X 3364, 3057, 2938, 2856, 1712, 1694, 1469, 1254, 1086, 1053, 988, 836, 776, 734, 705 cm-;

¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 7,43-7,42 (m, 5 H, Ph), 7,30-7,21 (m, 10 H, Ph), 6,32 (s, 1H, CH=CCH3), 5,46 (dd, J = 7,2, 7,2Hz, 1H, OCHCH₂), 4,35 (dd, J = 6,3, 3,2 Hz, 1H, CHOH), 4,21 (dd, J = 6,4, 6,3 Hz, 1H, CHOSi), 3,73 (dd, J = 7,3, 1,2Hz, 1H, CHOSi), 3,52 (d, J = 12,1 Hz, 1H, CH₂OTr),

PL 197 648 B1

3,48 (d, J = 12,1 Hz, 1H, CH₂OTr), 3,06 (m, 2H, 0Η₃0Η(ΟΟ) i OH), 2,45 (dd, J = 16,4, 3,0 Hz, 1H, CH₂CO₂H), 2,35 (m, 2H, C=CHCH2CHOH), 2,29 (dd, J = 16,4, 6,5 Hz, 1H, CH₂CO₂H), 2,07-1,94 (m, 2H, CH₂C(CH₂OTr)=CH), 1,85 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,71 (m, 1H), 1,39 (m, 1H, CHCCHs)), 1,27 (m, 3H), 1,18 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,02 (przesłaniany d, 3H, CHCCHs)), 1,02 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,87 (s, 18 H, Si(CH3)3), 0,81 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,09 (s, 3H, Si(CH₃)₂), 0,07 (s, 3H, Si(CH₃)₂), 0,04 (s, 3H, Si(CH₃)₂), 0,02 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C54H81IO7Si₂ (M + Cs⁺), 1157,3620 znaleziono 1157,3669.

Makrolakton 44 zilustrowany na schemacie 8.

Do roztworu hydroksykwasu 43 (1,06 g, 1,04 mmol, 1,0 równow.) w THF (15 ml, 0,07M) dodano Et₃N (870 μ|, 0,24 mmol, 6,0 równow.) i chlorek 2,4,6-trichlorobenzoilu (390 μ|, 2,50 mmol, 2,4 równow.). Mieszaninę reakcyjną mieszano w 0°C przez 1,5 godz., po czym powoli dodano ją, w czasie 2 godz., pompą strzykawkową do roztworu 4-DMAP (280 mg, 2,29 mmol, 2,2 równow.) w toluenie (208 ml, 0,005 M względem 43) w 75°C. Mieszaninę mieszano w tej temperaturze przez dalsze 0,5 godz., po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Otrzymaną pozostałość przesączono przez warstwę żelu krzemionkowego eluując 50% eterem w heksanie. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 17% eter w heksanie) dostarczyła makrolakton 44 w postaci bezbarwnej ^pianki (877 m^g 84%). Rf = ^0,19 (¹⁰% eter w ^he^ksante)^; [a]²²D -^7,4 (c ^0,2 ^chc|3)^{; ir} (cten^ka warshwa) vmax 2929, 2855, 1742, 1695, 1468, 1381,1253, 1156,1065, 985, 834, 774, 733, 706 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCI3) δ 7,44-7,42 (m, 5 H, Ph), 7,29-7,20 (m, 10 H, Ph), 6,39 (s, 1H, CH=CCH3), 5,51 (dd, J = 9,5, 6,8 Hz, 1H, C=CHCH₂), 5,07 (d, J = 9,3 Hz, 1H, CHOCO), 4,02 (d, J = 89 9,2 Hz, 1H, CHOSi), 3,82 (d, J = 8,9 Hz, 1H, CHOSi), 3,46 (d, J =11,5 Hz, 1H, CH₂OTr), 3,42 (d, J = 11,5 Hz, 1H, CH₂OTr), 2,95 (dq, J = 8,7, 7,0 Hz, 1H, CH3CH(OO)), 2,72 (m, 2H, OCHCH₂CHO i CH₂COO), 2,54 (dd, J = 16,2, 9,7 Hz, 1H, CH₂COO), 2,29 (m, 1H, OCHCH₂CHO), 2,12 (dd, J = 14,3,

5,1 Hz, 1H, CH₂C(CH₂OTr)=CH), 1,98 (m, CH₂C(CH₂OTr)=CH), 1,88 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,44-1,23 (m, 5 H), 1,18 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,10 (s, 3H, C(CH)₂), 1,07 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,92 ((s, 9H, Si(CH3)3), 0,82 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CH3)), 0,72 (s, 9H, SiCCHh), 0,08 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,05 (s, 3H, Si(CH3)₂), 0,05 (s, 3H, Si(CH3)₂), -0,32 (s, 3H, Si(CH3)₂); HRMS (FAB), obl. dla C₅4H₇gIO6Si₂ (M + Cs⁺), 1139,3514 znaleziono 1139,3459.

Triol 24 zilustrowany na schemacie 8.

Do roztworu makrolaktonu 44 (608 mg, 0,604 mmol, 1,0 równow.) w THF (45 ml) w 0°C dodano HF-pirydynę (15 ml). Otrzymaną mieszaninę pozostawiono do ogrzania do 25°C w ciągu 15 godz., po czym ochłodzono do 0°C i zakończono reakcję przez ostrożne dodanie nasyconego wodnego NaHCO3 (50 ml). Następnie produkt ekstrahowano EtOAc (3 x 50 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 60% EtOAc w heksanie) dostarczyła triol 24 w postaci bezbarwnej pianki (280 mg, 86%). Rf = 0,32 (żel krzemionkowy, 60% EtOAc w heksanie); [a^ -32,1 (c 0,2, CHCI₃); IR (cienka warstwa) v_max 3413, 2923, 2857, 1731, 1686, 1461, 1379, 1259, 1148, 1046, 737 cm-;

¹H NMR (600 MHz, CDCI3) δ 6,43 (s, 1H, CH=CCH3), 5,38 (dd, J = 9,7, 5,4 Hz, 1H, C=CHCH₂), 5,29 (dd, J = 8,8, 1,9 Hz, 1H, CHOCO), 4,08 (m, 1H, CHOH), 4,06 (d, J = 13,0 Hz, 1H, CH₂OH), 4,00 (d, J = 13,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,69 (dd, J = 3,5, 3,4 Hz, 1H, CHOH), 3,12 (qd, J = 6,9, 3,1 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 2,76 (bs, 1H, OH), 2,67 (ddd, J = 15,0, 9,7, 9,7 Hz, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,45 (dd, J = 15,4, 10,6 Hz, 1H, CH₂COO), 2,38 (bs, 1H, OH), 2,33 (dd, J = 15,4, 3,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,21 (m, 2H, CH₂C(CH₂OH)=CH), 2,06 (m, 1H, C=CHCH₂CHO), 1,87 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,71 (m, 1H), 1,66 (m, 1H), 1,32 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,29-1,24 (m, 3H), 1,17 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,08 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)); HRMS (FAB), obl. dla C₂3H3₇IO6 (M + Cs⁺), 669,0689 znaleziono 669,0711.

Makrolakton 45 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 24 (55 mg, 0,103 mmol, 1,0 równow.), stannan 8j (84 mg, 0,207 mmol, 2,0 równow.) i PdCI₂(MeCN)₂ (4 mg, 0,015 mmol, 0,15 równow.) w odgazowanym DMF (1 ml, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 33 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) wyjściowy jodek winylu 24 (21 mg, 39%) i makrolakton 45 (30 mg, 56%). Rf = 0,48 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a^ -48,3 (c 0,2, CHCI₃); IR (cienka warstwa) v_max 3372, 2924, 2860, 1731, 1682, 1454, 1384, 1252, 1148, 1040, 979, 735 cm’¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCI3) δ 7,21 (s, 1H, ArH), 6,61 (s, 1H, CH=CCH3), 5,58 (d, J = 47,0 Hz,

2H, CH₂F), 5,45 (dd, J = 9,8, 5,3Hz, 1H, C=CHCH₂), 5,26 (dd, J = 9,4, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,23 (dd,

PL 197 648 B1

J = 10,9, 2,4 Hz, 1H, CHOH), 4,08 (d, J = 13,1 Hz, 1H, CH₂OH), 4,01 (d, J = 13,1 Hz, 1H, CH₂OH),

3,70 (dd, J = 4,,2, 2J Hz, 1H, CHOH), 3,16 (<^<^, J = 6,8, 2,6Hz, 1H, CH₃CH(CO)), 2,94 (bs, 1H, OH), 2,69 (ddd, J = 15,2, 9,6, 9,6 Hz, 1H, C=CHCH,CHO), 2,46 (dd, J = 14,8, 10,9 Hz, 1H, CH,COO), 2,36-2,24 (m, 2H, CH2C(CH2°H)=CH), 2,30 (dd, J = 14,8, 2,6Hz, 1H, CH₂C°O), 2,09 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,07 (m, 1H, OCHCH₂CHO), 1,77-1,58 (m, 5 H), 1,33 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,17 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,06 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)); HRMS (FAB), obl. dla C₂2^H4o^fN°^6S (^m + Cs*), ^658,1615 znateziono ^658,1644.

Makrolakton 46 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 24 (32 mg, 0,060 mmol, 1,0 równow.), stannan 8p (28 mg, 0,101 mmol,

1,7 równow.) i PdCI₂(MeCN)₂ (1,7 mg, 0,07 mmol, 0,1 równow.) w odgazowanym DMF (650 μ|, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 20 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) wyjściowy jodek winylu 24 (6 mg, 19%) i makrolakton 46 (17 mg, 54%). Rf = 0,37 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [aj^c -48,7 (c 0,15, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3402, 2931,2874, 1731, 1686, 1533, 1458, 1420, 1383, 1242, 1150, 1048, 1007, 979 cm’¹.

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 6,50 (s, 1H, ArH), 6,36 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,45 (dd, J = 10,0, 5,0 Hz, 1H, OCHCH2), 5,23 (dd, J = 9,5, 1,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,24 (bd, J = 11,0 Hz, 1H, CHOH), 4,11-3,68 (m, 1H, CH2OH), 4,07 (s, 3H, OCH₃), 4,01 (d, J = 13,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,71 (dd, J = 4,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 3,30 (bs, 1H, OH), 3,16 (qd, J = 7,0, 2,5 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,00 (bs, 1H, OH), 2,68 (ddd, J = 15,0, 10,0, 9,5 Hz, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,46 (dd, J = 15,0, 11,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,30-2,20 (m, 2H, CH2C(CH2OH)-CH), 2,29 (dd, J = 15,0, 3,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,11-2,04 (m, 1H, C-CHCH₂CHO), 2,11 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 1,83-1,61 (m, 4 H), 1,41-1,25 (m, 1H), 1,33 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,01 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)); HRMS (FAB), obl. dla C₂7^H4i^N°7^s (^m + Cs*), ^656,1658 znaczono ^656,1675.

Makrolakton 47 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 24 (41 mg, 0,076 mmol, 1,0 równow.), stannan 8r (61 mg, 0,151 mmol, 2,0 równow.) i PdCl2(MeCN)( (4 mg, 0,015 mmol, 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (760 μ|, 0,1 M) mieszano w 25 °C przez 21 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) wyjściowy jodek winylu 24 (6 mg, 15%) i makrolakton 47 (20,5 mg, 51%). Rf = 0,41 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [aj^o -86,0 (c 0,25, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3387, 2968, 2936, 2874, 1733, 1685, 1458, 1381, 1253, 1149, 1050, 1003, 912 cm-;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 6,97 (s, 1H, ArH), 6,63 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,43 (dd, J = 9,0,

5.5 Hz, 1H, C=CHCH₂), 5,25 (dd, J = 8,5, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,32 (ddd, J = 11,0, 5,5, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 4,12-4,07 (m, 2H, CH₂OH i OH), 4,02 (d, J = 11,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,69 (dd, J = 2,0, 2,0 Hz, 1H, CHOH), 3,16 (qd, J = 7,0, 2,5 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,08 (bs, 1H, OH), 2,98 (q, J = 7,0 Hz, 2H, CH₂CH₃), 2,61 (ddd, J = 15,0, 9,0, 9,0 Hz, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,46 (dd, J = 14,5, 11,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,38 (dd, J = 15,0, 4,0 Hz, 1H, CH2C(CH2°H)=CH), 2,31-2,25 (m, 1H, CH2C(CH2°H)=CH), 2,23 (dd, J = 14,5, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,17-2,07 (m, 1H, °CHCH₂CHO), 2,04 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 1,97 (bs, 1H, OH), 1,78-1,61 (m, 3H), 1,38-1,23 (m, 2H), 1,37 (q, J = 7,0 Hz, 3H, CH₂CH₃), 1,35 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,05 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,01 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)); HRMS (FAB), obl. dla C28H4₃NO6S (M + Na⁺), 544,2709 znaleziono 544,2724.

Makrolakton 48 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 24 (26 mg, 0,048 mmol, 1,0 równow.), stannan 8h (29 mg, 0,072 mmol,

1.5 równow.) i PdCl2(MeCN)( (1,5 mg, 0,006 mmol, 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (480 μΐ, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 15 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, EtOAc) jodek winylu 24 (10,5 mg, 40%) i makrolakton 48 (10,5 mg, 41%). Rf= 0,27 (żel krzemionkowy, EtOAc); [a-43,0 (c 0,14, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3388, 2924, 2851, 1732, 1682, 1462, 1384, 1251, 1185, 1150, 1067 cm³;

¹HNMR (500 MHz, CDCl₃) δ 7,13 (s, 1H, ArH), 6,63 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,45 (dd, J = 9,0, 6,0 Hz, 1H, C=CHCH₂), 5,27 (bd, J = 7,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,29 (dd, J = 11,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 4,09 (d, J = 13,0 Hz, 1H, CH2OH), 4,00 (d, J = 13,0 Hz, 1H, CH₂OH), 3,68 (dd, J = 4,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH),

3,15 (qd, J = 6,5, 2,5 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 2,99 (bs, 1H, OH), 2,65 (ddd, J = 15,0, 9,0, 9,0 Hz, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,46 (dd, J = 14,5, 11,0 Hz, 1H, CH₂C°O), 2,39-2,33 (m, 1H, CH2C(CH2°H)=CH), 2,26 (dd, J = 14,5, 2,5 Hz, 1H, CH₂C°O), 2,26-2,20 (m, 1H, CH2C(CH2°H)=CH), 2,14-2,10 (m, 93 1H,

PL 197 648 B1

C=CHCH2CHO), 2,07 (s, 3H, ΟΗ=Ο(ΟΗ₃)), 1,99-1,61 (m, 4 H), 1,42-1,24 (m, 2H), 1,33 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,16 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,04 (s, 3H, C(CH3)2), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)); HRMS (FAB) obl. dla C^H^NOyS (M + Cs+ 656^,1658 znaleziono 656^,1677.

Makrolakton 49 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 24 (37 mg, 0,069 mmol, 1,0 równow.), stannan 8q (47 mg, 0,117 mmol,

1,7 równow.) i Pd(PPh₃)₄ ((0 mg, 0,009 mmol, 0,13 równow.) w odgazowanym toluenie (780 μΙ , 0,1 M) mieszano w 100°C przez 2 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18h, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) makrolakton 49 (5,5 mg, 15%). Rf = 0,35 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a]²²o -48,1 (c 0,27, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3403, 2930, 2873, 1732, 1686, 1462^, 1381 1291 1266^, 1250^, 1149, 1004^, 980^, 937 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,04 (s, 1H, ArH), 6,85 (dd, J = 17,5, 11,0 Hz, 1H, CH=CH2), 6,61 (s, 1H, CH=CCH3), 6,05 (d, J = 17,5 Hz, 1H, CH=CH2), 5,56 (d, J = 11,0 Hz, 1H, CH=CH2), 5,45 (dd, J = 10,0, 5,5 Hz, 1H, OCHCH2), 5,26 (dd, J = 9,5, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,29 (ddd, J = 11,0, 6,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 4,09 (dd, J = 13,0, 6,5 Hz, 1H, CH2OH), 4,02 (dd, J = 13,0, 6,0 Hz, 1H, CH2OH), 3,71 (ddd, J = 4,5, 2,5, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 3,54 (d, J = 6,0 Hz, 1H, OH), 3,17 (qd, J = 7,5, 2,0 Hz, 1H, CH3CH(OO)), 3,02 (d, J = 2,0 Hz, 1H, OH), 2,68 (ddd, J = 15,0, 10,0, 9,0 Hz, 1H, OCHCH2CHO), 2,45 (dd, J = 14,5, 11,0 Hz, 1H, 3H, CH2COO), 2,37-2,31 (m, 1H, CH2C(CH2OH)=CH), 2,30-2,24 (m, 1H, CH2C(CH2OH)=CH), 2,28 (dd, J = 15,0, 3,5 Hz, 1H, CH2COO), 2,14-2,07 (m, 1H, C=CHCH2CHO), 2,09 (d, J = 1,0 Hz, 1H, CH=C(CH3)), 1,79-1,60 (m, 4 H), 1,39-1,25 (m, 2H), 1,35 (s, 3H, C(CH3)2), 1,18 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CHCCHs)), 1,07 (s, 3H, C(CH3)2), 1,02 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)); HRMS ⁽FABL obl. dl^a C28H⁴¹NO⁶S (M + Cs+ 652^,1709 znaleziono 652,1693.

Fluorek 50 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór triolu 45 (3,6 mg, 0,007 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl₂ (0,1 ml, 0,07M) w -78°C potraktowano DAST (11 |l 0,7M roztworu w CH₂Ch, 0,008 mmol, 1,1 równow.) i mieszaninę mieszano w -78°C przez 10 min. Następnie reakcję zakończono przez dodanie nasyconego wodnego NaHCO3 (500 μΙ) i mieszaninę pozostawiono do ogrzania do 25°C. Następnie produkt podzielono pomiędzy nasycony wodny NaHCO3 (5 ml) i CH₂Cl₂ (5 ml), i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano CH₂Cl₂ (2x5 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Preparatywna chromatografia cienkowarstwowa (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 40% EtOAc w heksanie) dostarczyła fluorek 50 (2,1 mg, 58%). Rf = 0,39 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a]²²o -34,4 (c 0,09, CHCl₃); IR (cienki film) vmax 3413, 2919, 2849^, 1725^, 1684^, 1465^, 1381 1290^, 1250^, 1150^, 1041 979^, 872 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 7,22 (s, 1H, ArH), 6,62 (s, 1H, CH=CCH3), 5,60 (d, J = 47,0 Hz, 2H, ArCH2F), 5,56-5,52 (m, 1H, OCHCH2), 5,27 (dd, J = 9,5, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,79 (dd, J = 82,2, 10,8 Hz, 1H, CH=CCH2F), 4,71 (dd, J = 81,8,10,8 Hz, 1H, CH=CCH2F), 4,24 (dd, J = 10,9, 2,6 Hz, 1H, CHOH), 3,70 (dd, J = 4,3, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 3,15 (qd, J = 6,8, 2,5 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,00-2,85 (m, 1H, OH), 2,71 (m, 1H, C=CHCH2CHO), 2,46 (dd, J = 14,9, 11,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,38-2,29 (m, 2H, CH2C(CH2OH)=CH), 2,30 (dd, J = 14,9, 2,8 Hz, 1H, CH2COO), 2,15-2,09 (m, 1H, C=CHCH2CHO), 2,11 (d, J = 1,0 Hz, CH=C(CH3)), 1,80-1,50 (m, 4 H), 1,37-1,29 (m, 2H), 1,33 (s, 3H, C(CH3)2), 1,18 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CHCCHs)), 1,06 (s, 3H, C(CH3)2), 1,01 (d, J = 7,1 Hz, 3H, CH(CH3)); HRMS ⁽FABL obl. dl^a C27H³9F₂NO₅S (M + H+ 528^,2595 znaleziono 528^,2610.

Fluorek 51 zilustrowany na schemacie 9

Roztwór triolu 46 (8,2 mg, 0,016 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Ch (200 μ|, 0,08M) w -78°C potraktowano DAST (0,025 ml, 0,019 mmol, 1,2 równow.) i mieszaninę mieszano w -78°C przez 10 min., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie fluorku 50, uzyskując po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 30% EtOAc w heksanie) fluorek 51 (3,5 mg, 43%). Rf= 0,57 (żel krzemionkowy, 60% EtOAc w heksanie); [a]'',· -41,7 (c 0,11, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3418, 2925, 2852, 1734, 1686, 1535, 1461,1415, 1383, 1334, 1241, 1150, 1045, 976 cm’¹;

¹H NMR (400 MHz, CDCh) δ 6,51 (s, 1H, ArH), 6,37 (s, 1H, CH=CCH3), 5,55-5,51 (m, 1H, OCHCH₂), 5,22 (dd, J = 10,0, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,81 (dd, J = 74,0, 11,0 Hz, 1H, CH=CCH₂F),

4,71 (dd, J = 73,0, 11,0 Hz, 1H, CH=CCH₂F), 4,26 (dd, J = 11,0, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 4,09 (s, 3H, CH3O), 3,71 (dd, J = 4,5, 2,0 Hz, 1H, CHOH), 3,17 (qd, J = 7,0, 2,5 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,01-2,95 (m, 1H, OH), 2,76-2,68 (m, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,47 (dd, J - 14,5, 11,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,37-2,27 (m, 2H, CH₂C(CH₂OH)=CH), 2,29 (dd, J = 14,5, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,17-2,11 (m, 1H, C=CHCH₂CHO), 2,14 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,80-1,50 (m, 4 H), 1,40-1,22 (m, 2H), 1,34 (s, 3H,

PL 197 648 B1

C(CH3)2), 1,19 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,08 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,03 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)); HRMS (FAB) obl. dla C^H^FNOgS (M + H+ 526^,2639 znaleziono 526^,2625.

Fluorek 52 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór triolu 47 (12,5 mg, 0,024 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl₃ (500 μ|, 0,05 M) w -78°C potraktowano DAST (250 μ|, 0,1 M w CH₂Ch, 0,025 mmol, 1,05 równow.) i otrzymaną mieszaninę mieszano w -78°C przez 10 min, zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie fluorku 50, uzyskując po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 60% EtOAc w heksanie) fluorek 52 (5,1 mg, 41%). Rf = 0,19 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a]22_D -68,6 (c 0,22, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3504, 2969, 2935, 2877, 1736, 1687, 1461, 1369, 1290, 1250^, 1148^, 1068^, 1044^, 1008^, cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,98 (s, 1H, ArH), 6,60 (s, 1H, CH=CCH3), 5,56-5,52 (m, 1H, C=CHCH₃), 5,23 (dd, J = 10,0, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,80 (dd, J = 73,0, 10,5 Hz, 1H, CH=CCH₃F),

4,71 (dd, J = 72,5, 10,5 Hz, 1H, CH=CCH₃F), 4,33 (ddd, J = 11,0, 5,5, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 3,71 (ddd, J = 5,0, 2,5, 2,0 Hz, 1H, CHOH), 3,71 (d, J = 6,0 Hz, 1H, CHOH), 3,17 (qd, J = 7,0, 2,0 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,07 (m, 1H, OH), 4,51 (q, J = 7,5 96 Hz, 2H, CH2CH3), 2,70 (ddd, J = 15,0, 10,0, 2,0 Hz, 1H, C=CHCH₃CHO), 2,45 (dd, J = 14,5, 11,0 Hz, 1H, CH₃COO), 2,39-2,28 (m, 2H, CH₃C(CH₃OH)=CH), 2,26 (dd, J = 14,5, 2,5 Hz, 1H, CH2COO), 2,17-2,10 (m, 1H, C=CHCH₃CHO), 2,08 (d, J = 1,5 Hz, 3H, CH=C(CH3)), 1,80-1,67 (m, 3H), 1,39 (t, J = 7,5 Hz, 3H, CH2CH3), 1,39-1,24 (m, 2H), 1,35 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,19 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)2), 1,03 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH)); HRMS (FAB^ obl. dl^a C28H⁴2FNO5S (M + Cs+ 656^,1822 znaleziono 656^,1843.

Fluorek 53 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór triolu 49 (6,0 mg, 0,0151 mmol, 1,0 równow.) w CH_;Cl· (1,5 ml, 0,01 M) w -78°C potraktowano DAST (0,20 ml, 0,08M w C^Cfe, 0,016 mmol, 1,1 równow.) i mieszaninę mieszano w -78°C przez 10 min, zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie fluorku 50, uzyskując po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) fluorek 53 (3,0 mg, 50%). Rf = 0,50 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); [a]²²d -12,4 (c 0,2, CHCl3); IR (cienka warstwa) v_max 3408, 2926,2851, 1732, 1682, 1462, 1384, 1292, 1250, 1150, 1068^, 974 cm^-1; ¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 7,04 (s, 1H, ArH), 6,86 (dd, J = 17,4, 10,8 Hz, 1H, CH=CH₃), 6,59 (s, 1H, CH=CCH3), 6,05 (d, J = 17,5 Hz, 1H, CH=CH₃), 5,55 (d, J = 11,0 Hz, 1H, CH=CH₃) 5,57-5,51 (m, 1H, OCHCH2), 5,25 (d, J = 10,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,79 (dd, J = 83,8, 10,7 Hz, 1H, CH=CCH₃F),

4,71 (dd, J = 83,6, 10,7 Hz, 1H, CH=CCH₃F), 4,28 (dd, J = 10,6, 1,6Hz, 1H, CHOH), 3,70 (m, 1H, CHOH), 3,33-3,25 (m, 1H, CHOH), 3,16 (qd, J = 7,0, 2,1 Hz, 1H, CH3CH(OO)), 2,98 (m, 1H, OH), 2,75-2,66 (m, 1H, OCHCH2CHO), 2,46 (dd, J = 14,6, 11,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,37-2,27 (m, 2H, CH2C(CH₃OH)=CH), 2,28 (dd, J = 14,6, 2,6Hz, 1H, CH₃COO), 2,15-2,08 (m, 1H, C=CHCH₃CHO), 2,11 (s, 3H, CH=C(CH3)), 1,80-1,64 (m, 3H), 1,43-1,27 (m, 2H), 1,34 (s, 3H, C(CH)2), 1,18 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,07 (s, 3H, C(CH3)₃), 1,03 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)); HRMS (FAB), obl. dla C2₈H4₀FNO₅S (M + H⁺), 522,2689 znaleziono 522,2704.

Epoksyd 54 zilustrowany na schemacie 9.

Do roztworu alkoholu allilowego 45 (25,4 mg, 0,049 mmol, 1,0 równow.) z sitami molekularnymi 4A w CH₂Ch (0,50 ml) w -40°C dodano kroplami D-(+)-winian dietylu (41 ul, 0,59M w CH₂Cl2, 0,024 mmol, 0,5 równow.), następnie izopropoksylan tytanu (55 μ|, 0,35M w CH₂Cl2, 0,019 mmol, 0,4 równow.). Po 1 godz. w tej samej temperaturze dodano wodoronadtlenek t-butylu (22 μ|, 5M roztworu w dekanie, 0,110 mmol, 2,2 równow.) i mieszaninę reakcyjną mieszano w -30°C przez 2 godz. Następnie mieszaninę reakcyjną przesączono przez celit do nasyconego wodnego Na₃SO4 (10 ml), eluując EtOAc (10 ml). Otrzymaną mieszaninę dwufazową mieszano przez 1 godz. i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano EtOAc (3 x 10 ml) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4), i zatążono pod zmniejszonym ciśnieniem. Preparatywna chromatografia cienkowarstwowa (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) dostarczyła epoksyd 54 (13,5 mg, 52%). Rf = 0,23 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a]²²D -55,4 (c 0,06, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3425, 2929, 2862, 1732, 1688, 1456, 1367, 1292, 1258, 1195, 1149, 1040, 980 cm’¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 7,22 (s, 1H, ArH), 6,62 (s, 1H, CH=CCH3), 5,59 (d, J = 47,0 Hz, 2H, ArCH₃F), 5,46 (dd, J = 6,7, 3,4 Hz, 1H, CHOCO), 4,14-4,09 (m, 1H, CHOH), 3,89 (d, J = 6,4 Hz, 1H, OH), 3,76 (bs, 1H, CHOH), 3,72 (d, J = 12,1 Hz, 1H, CH2OH), 3,56 (dd, J= 12,1, 7,5 Hz, 1H, CH2OH), 3,33 (qd, J = 6,8, 5,3 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,16 (dd, J = 6,3, 6,1 Hz, 1H, C(O)CHCH₃CHO), 2,55 (dd, J = 14,1, 10,2Hz, 1H, CH₃COO), 2,50 (bs, 1H, OH), 2,41 (dd, J = 14,1,

PL 197 648 B1

3,1 Hz, 1H, CH₂COO), 2,11 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,10-1,97 (m, 2H, C(O)CHCH₂CHO), 1,91-1,81 (m, 2H, CH2C(CH₂OH)), 1,74-1,60 (m, 3H), 1,50-1,30 (m, 2H), 1,34 (s, 3H, C(CH))₂), 1,18 (d, J = 6,8 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,06 (s, 3H, C(CH3)2), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, C(CH3)2); HRMS (FAB), obl. dla C27H4OFNO7S (M + H⁺), 542,2588 znaleziono 542,2575.

Epoksyd 55 zilustrowany na schemacie 9.

Do roztworu alkoholu allilowego 46 (22 mg, 0,042 mmol, 1,0 równow.) z sitami molekularnymi 4Α w CH₂Cl₂ (420 μΙ) w -40°C dodano kroplami D-(+)-winian dietylu (4 μ|, 0,021 mmol, 0,5 równow.), następnie izopropoksylan tytanu (5 μ( 0,016 mmol, 0,4 równow.) i po 1 godz. w tej samej temperaturze dodano wodoronadtlenek t-butylu (18 ml, 5M roztworu w dekanie, 0,092 mmol, 2,2 równow.), zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie epoksydu 54, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 80% EtOAc w heksanie) epoksyd 55 (16 mg, 70%). Rf = 0,25 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a]22_D -44,8 (c 1,4, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3435, 2959, 2935, 2877, 1732, 1689, 1534, 1459, 1421, 1371, 1338, 1241, 1174^, 1039^, 980 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 6,51 (s, 1H, ArH), 6,35 (s, 1H, CH=CCH3), 5,40 (dd, J = 7,0, 3,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,11 (ddd, J = 10,0, 6,5, 3,0 Hz, 1H, CHOH), 4,07 (s, 3H, CHO), 3,88 (d, J = 6,0 Hz, 1H, OH), 3,77-3,74 (m, 1H, CHOH), 3,73 (dd, J = 12,5, 4,0 Hz, 1H, CH2OH), 3,57 (dd, J = 12,5, 8,0 Hz, 1H, CH2OH), 3,32 (qd, J = 7,0, 5,0 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,16 (dd, J = 7,0, 5,5 Hz, 1H, C(O)CHCH2CHO), 2,54 (dd, J = 14,5, 10,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,50 (bs, 1H, OH), 2,40 (dd, J = 14,5,

3,5 Hz, 1H, CH2COO), 2,13 (s, 3H, CH=C(CH3)), 2,12-2,05 (m, 1H, C(O)CHCH2CHO), 2,03-1,95 (m, 2H), 1,90-1,82 (m, 1H, CH2C(CH2OH)), 1,75-1,60 (m, 2H), 1,50-1,20 (m, 3H), 1,35 (s, 3H, C(CH3)2), 1,16 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,07 (s, 3H, C(CH3)2), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H); HRMS ⁽FAB) ^obl. dl^a C²7H⁴¹NO₈S (M + Cs⁺) 672^,1607 znaleziono 672,1584.

Fluorek 58 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór triolu 54 (5,0 mg, 0,009 mmol, 1,0 równow.) w C^C) (1 ml, 0,01 M) w -78°C potraktowano DAST (0,25 ml, 0,1 M roztwór w CH.-Cl·, 0,025 mmol, 1,05 równow.), zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie fluorku 50, uzyskując po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 60% EtOAc w heksanie) fluorek 58 (2,0 mg, 41%). Rf = 0,22 (żel krzemionkowy, 50% EtOAc w heksanie); IR (cienka warstwa) vmax 3402, 2954, 2923, 2853, 1732, 1688^, 1462^, 1378^, 1262^, 185, 149, 1082^, 1031^,980 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 7,23 (s, 1H, ArH), 6,63 (s, 1H, CH=CCH3), 5,60 (d, J = 47 Hz, 2H, ArCH2F), 5,47 (dd, J = 7,0, 3,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,39 (dd, J = 97,0, 10,5 Hz, 1H, C(O)CH2F), 4,30 (dd, J = 97,0, 10,5 Hz, 1H, C(O)CH2F), 4,13 (ddd, J = 9,5, 6,5, 3,0 Hz, 1H, CHOH), 3,75 (dd, J = 5,0, 5,0 Hz, 1H, CHOH), 3,74 (d, J =7,0 Hz, 1H, OH), 3,31 (qd, J = 7,0, 6,0 Hz, 1H, W C^CH^O)), 3,02 (dd, J = 6,0, 6,0 Hz, 1H, CH(O)CH2CHO), 2,56 (dd, J = 14,0, 10,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,46 (brs, 1H, OH), 2,42 (dd, J = 14,0, 4,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,13 (s, 3H, CH=C(CH3)), 2,10-1,97 (m, 3H), 1,95-1,87 (m, 1H), 1,90-1,82 (m, 1H), 1,75-1,63 (m, 2H), 1,50-1,20 (m,2H), 1,36 (s, 3H, C(CH3)2), 1,16 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,08 (s,3H, C(CH3)2), 1,01 (d, J = 7,0 Hz, 3H, C(CH3)2); MS (elektrospray), obl. dla C²7^H3s9^F2NO6S (^m + ^H+) ^544, znateztono ⁵⁴⁴.

Fluorek 59 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór triolu 55 (15 mg, 0,028 mmol, 1,0 równow.) w CH₂Cl2 (280 μ( 0,1 M) w -78°C potraktowano DAST (5 μ|, 0,038 mmol, 1,4 równow.), zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie fluorku 50, uzyskując po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, 50% EtOAc w heksanie) fluorek 59 (4,0 mg, 26%). Rf = 0,42 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a^D -29,4 (c 0,33, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3492, 2960, 2928, 2874, 2865, 1738^, 1732^, 1693^, 1682^, 1537^, 1462^, 1455^, 1422^, 1384^, 1241 1144^, 980 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDC)) δ 6,52 (s, 1H, ArH), 6,35 (s, 1H, CH=CCH3), 5,41 (dd, J = 7,0, 3,5 Hz, 1H, CHOCO), 4,40 (dd, J = 111,5, 10,5 Hz, 1H, CH2F), 4,30 (dd, J = 111,5, 10,5 Hz, 1H, CH2F), 4,14 (ddd, J = 10,0, 7,0, 3,5 Hz, 1H, CHOH), 4,08 (s, 3H, CH^O), 3,80 (d, J = 7,0 Hz, 1H, OH), 3,78 (dd, J = 3,5, 3,5 Hz, 1H, CHOH), 3,31 (qd, J = 7,0, 5,0 Hz, 1H, CH3CH(CO)), 3,01 (dd, J = 7,0, 5,5 Hz, 1H, C(O)CHCH2CHO), 2,55 (dd, J = 14,5, 10,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,53 (bs, 1H, OH), 2,40 (dd, J = 14,5,

3,5 Hz, 1H, CH₂COO) 2,14 ((5, 3H, CH=C(CH₃)) 2,^^^^,15-1,90 (m, 3H), 1,73-1,70 (m, 1H), 1,55-1,24 (m, 5 H), 1,36 (s, 3H, 0(02), 1,17 (d, J = 6,5 Hz, 3H, CH(CH3)), 100 1,09 (s, 3H, 0(02), 1,00 ⁽d, J = 7^,0 H^ 3H C⁽CH³)²)^; HRMS (FAB) obl. Dla C^H^FNOyS (M + Cs⁺) 674^,1564 znaleziono 674,1594.

PL 197 648 B1

Epoksyd 57 zilustrowany na schemacie 10.

Do roztworu alkoholu allilowego 24 (81 mg, 0,151 mmol, 1,0 równow.) z sitami molekularnymi 4Α w CH₂Cl2 (1,25 ml) w -40°C dodano kroplami D-(+)-winian dietylu (13 μ|, 0,076 mmol, 0,5 równow.), następnie izopropoksylan tytanu (18 μΙ, 0,060 mmol, 0,4 równow.) i po l godz. w tej samej temperaturze dodano wodoronadtlenek t-butylu (66 μ|, 5M roztworu w dekanie, 0,330 mmol, 2,2 równow.), i reakcję prowadzono zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie epoksydu 54, uzyskując po chromatografii kolumnowej typu flash (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie) epoksyd 57 (74 mg, 89%). Rf = 0,34 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a]22_D -32,5 (c 0,3, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max3455, 2959, 2931,2877, 1733, 1689, 1465, 1377,1289, 1257, 1147, 1040, 979, 912 cm'¹;

¹H NMR (600 MHz, CDCl₃) δ 6,46 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,48 (dd, J = 4,9, 4,7 Hz, 1H, CHOCO), 4,00 (bm, 1H, CHOH), 3,75 (dd, J = 5,6, 3,4 Hz, 1H, CHOH), 3,71 (d, J = 12,5 Hz, 1H, CH₂OH), 3,64 (bs, 1H, OH), 3,56 (d, J = 12,5 Hz, 1H, CH₂OH), 3,32 (qd, J = 6,7, 6,7 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 3,09 (dd, J = 6,3, 6,2Hz, 1H, C(O)CHCH₂CHO), 2,52 (dd, J = 14,3, 9,8 Hz, 1H, CH₂COO), 2,43 (dd, J= 14,3, 3,4 Hz, 1H, CH₂COO), 2,28 (bs, 1H, OH), 1,95 (m, 2H, C(O)CHCH₂CHO), 1,86 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 1,79 (m, 1H, CH₂C(CH₂OH)), 1,67 (m, 1H), 1,61 (m, 1H), 1,46 (m, 2H), 1,33 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,24 (m, 2H),

1,15 (d, J = 6.8 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,06 (s, 3H, C(CH₃)₂), 0,98 (d, J = 7,0 Hz, 3H, C(CH₃)₂); HRMS (FAB^y obl. dla C23^H37^|O7 (^M + ^Na⁺), ^575,1483 znatez^no ^575,1462.

Epoksyd 56 zilustrowany na schemacie 9.

Roztwór jodku winylu 57 (20 mg, 0,036 rnmol, 1,0 równow.), stannan 8r (29 mg, 0,072 mmol,

1,5 równow.) i PdCI₂(MeCN)₂ (2,0 mg, 0,004 mmol, 0,1 równow.) w odgazowanym DMF (360 μΙ, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 20 godz, zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, EtOAc) wyjściowy jodek metylu 57 (6 mg, 30%) i makrolakton 56 (10 mg, 51%). Rf= 0,23 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [a^o -60,0 (c 0,14, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3414, 2969, 2933, 2872, 1736, 1687, 1458, 1373, 1293, 1258, 1150, 980, 914 cm³;

¹H NMR (500 MHz, CDCl3) δ 6,99 (s, 1H, ArH), 6,61 (s, 1H, CH=CCH3), 5,43 (dd, J = 8,0, 3,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,20 (ddd, J = 9,5, 6,5, 3,0 Hz, 1H, CHOH), 4,04 (d, J = 6,5 Hz, 1H, OH), 3,77 (dd, J = 4,0, 4,0 Hz, 1H, CHOH), 3,74 (dd, J = 12,5, 4,0 Hz, 1H, CH2OH), 3,57 (dd, J = 12,5, 8,0 Hz, 1H, CH2OH), 3,32 (qd, J = 7,0, 4,5 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 3,16 (dd, J = 7,5, 5,0 Hz, 1H, C(O)CHCH2CHO), 3,01 (q, J = 7,5 Hz, 2H, CH2CH3), 2,56 (brs, 1H, OH), 2,54 (dd, J = 14,0, 10,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,38 (dd, J = 14,0, 3,0 Hz, 1H, CH2COO), 2,14 (ddd, J = 15,0, 4,5, 3,0 Hz, 1H, C(O)CHCH2CHO) 2,11 (s, 3H, CH=C(CH3)), 2,02-1,96 (m, 1H, C(O)CHCH2CHO), 1,93-1,84 (m, 1H), 1,74-1,71 (m, 1H), 1,55-1,25 (m, 5 H), 1,40 (t, J = 8,0 Hz, 3H, CH3CH2), 1,37 (s, 3H, C(CH3)2), 1,17 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH3)), 1,08 (s, 3H, C(CH3)2), 1,01 (d, J = 7,0 Hz, 3H C(CH3)2); HRMS (FAB), obl. dla C28^H43^no7^s (^m + ^Na⁺)^{, 560,2658} znateztono ^560,264°.

Bis-sililoeter 61 zilustrowany na schemacie 10.

Do roztworu triolu 57 (83 mg, 0,150 mmol, 1,0 równow.) w DMF (1,5 ml, 0,1 M) dodano Et3N (315 μ|, 2,26 mmol, 15 równow.), następnie TMSCl (152 μ|, 1,20 mmol, 8 równow.) i mieszaninę mieszano w 25°C przez 12 godz. Następnie mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymany olej podzielono pomiędzy eter (10 ml) i wodę (10 ml), i warstwy rozdzielono. Warstwę wodną ekstrahowano eterem (3 x 10 ml) i połączone ekstrakty wysuszono (MgSO4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, po czym przesączono przez małą warstwę żelu krzemionkowego. Otrzymany przesącz zatężono, rozpuszczono w CH₂Cl₂ (5 ml) i dodano żel krzemionkowy (1 g). Otrzymaną zawiesinę mieszano w 25°C przez 12 godz., przesączono, zatężono i na koniec przepuszczono przez małą warstwę żelu krzemionkowego, uzyskując bis-sililoeter 61 w postaci pianki (103 mg, 102 98%). Rf = 0,48 (żel krzemionkowy, 60% Et₂O w heksanie); [a]^ -19,1 (c 0,23, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3408, 2956, 1746, 1698, 1454, 1383, 1250, 1156, 1113, 1060, 1021,985, 898, 841,752 cm³;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 6,44 (s, 1H, ArH), 5,37 (dd, J = 9,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,01 (dd, J = 10,5, 2,5 Hz, 1H, CHOH), 3,86 (d, J = 10,0 Hz, 1H, CHOSi), 3,79 (dd, J = 12,5, 4,5 Hz, 1H, CH₂OH), 3,49 (ddd, J = 12,5, 10,5, 8,5 Hz, 1H, CH₂OH), 3,39 (m, 1H, OH), 3,09 (dd, J = 10,5, 3,5 Hz, 1H, CH(O)CH₂CO), 2,97 (qd, J = 6,5, 4,0 Hz, 1H, CH₃CH(OO)) 2,74 (dd, J = 16,5, 10,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,67 (dd, J =16,0, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,18-2,15 (m, 1H, CH(O)CH₂CHO), 1,95-1,82 (m, 2H), 1,82 (s, 3H, CH3OC), 1,68-1,40 (m, 4 H), 1,24 (m, 2H), 1,18 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,11 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,06 (d, J = 6,5 Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,95 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,14 (s, 9H, (CH₃)₃Si), 0^,06 (s, 9H ⁽CH³)³Si)^; HRMS (FAB^y obl. dla C^Hs^Sh (M + Cs*), 829^,1429 znaleziono 829^,1459.

PL 197 648 B1

Aldehyd 62 zilustrowany na schemacie 10.

Do zawiesiny alkoholu 61 (20 mg, 0,029 mrnol, 1,0 równow.) i sit molekularnych 4 A w CH₂Cl2 (0,25 ml) dodano NMO (10 mg, 0,085 mmol, 3,0 równow.), następnie TPAP (1 mg, 0,003 mmol, 0,1 równow.). Otrzymaną zawiesinę mieszano w 25°C przez 40 min, po czym przepuszczono przez małą warstwę żelu krzemionkowego, uzyskując aldehyd 62 (18 mg, 90%). Rf = 0,66 (żel krzemionkowy, 60% Et₂O w heksanie); IR (cienka warstwa) v_max 2956, 2913, 2851, 1732, 1698, 1454, 1383, 1250, 1156^, 11^ 1021 987^, 895^, 841,750 cm^-1; ¹H NMR (600 MHz, CDCh) δ 8,84 (s, 1H, CH=O), 6,51 (s, 1H, ArH), 5,46 (dd, J = 7,9, 3,4 Hz, 1H, CHOCO), 3,81 (d, J = 8,3Hz, 1H, CHOSi), 3,32 (dd, J = 8,5, 4,2Hz, 1H, CHOSi), 3,04 (qd, J = 7,1,

7,1 Hz, 1H CHsCH(C-O)), 2,65 (dd, J = 15,6, 8,3Hz, 1H, CH₂COO), 2,59 (dd, J = 15,6, 4,1 Hz, 1H, CH₂COO), 2,21 (ddd, J = 15,2, 3,8, 3,8 Hz, 1H, CH(O)CH₂CHO), 2,06-1,97 (m, 2H), 1,87 (s, 3H, CH₃C=CH), 1,87-1,80 (m, 1H), 1,62-1,56 (m, 1H), 1,51-1,41 (m, 2H), 1,27-1,21 (przesłaniany m, 2H),

1,15 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,08 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,08 (d, J = 6,2 Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,96 (d, J = 6,9 Hz, 3H, CH(CHs)), 0,13 (s, 9H, (CH₃)₃Si), 0,05 (s, 9H, (CH₃)₃Si); HRMS (FAB), obl. dla C₂₉H₅1l°7Si₂ (M + Cs⁺), 827,1272 znaleziono 827,1304.

Olefma 63 zilustrowana na schemacie 10.

Bromek metylotrifenylo-fosfoniowy (104 mg mieszaniny z amidkiem sodu (Aldrich), 0,250 mmol,

9,7 równow.) w THF (2,0 ml) dodawano porcjami do roztworu aldehydu 62 (18,0 mg, 0,026 mmol, 1,0 równow.) w THF (0,5 ml) w -5°C, aż do zakończenia reakcji wykazanego za pomocą TLC. Dodano nasycony wodny NH4Cl (1 ml) i produkt ekstrahowano eterem (3x2 ml), wysuszono (MgSO4), po czym zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy, 15% eter w heksanie) pozwoliła uzyskać olefmę 63 (11,7 mg, 65%). Rf= 0,50 (żel krzemionkowy, 20% Et₂O w heksanie); [a]22_Q -17,9 (c 0,2, CHCl₃); IR (cienki film) vmax 2954, 2923, 1747, 1698, 1456, 1382, 1250^, 1156^, 11^ 1021 986^, 889^, 841,750 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,44 (s, 1H, ArH), 6,00 (dd, J = 17,0, 10,0 Hz, 1H, CH=CH₂), 5,36 (dd, J = 9,0, 2,0 Hz, 1H, CHOCO), 5,29 (dd, J = 17,5, 1,5 Hz, 1H, CH₂=CH), 5,14 (dd, J = 10,5, 1,5 Hz, 1H, CH₂=CH), 4,12 (dd, J = 9,0, 5,0 Hz, 1H, CHOSi), 3,85 (d, J = 9,5 Hz, 1H, CHOSi), 3,04 (qd, J = 9,0, 7,0 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 2,85 (dd, J = 9,5, 4,0 Hz, 1H, CH(O)CCH=CH₂), 2,73 (dd, J = 16,0, 10,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,65 (dd, J = 16,0, 2,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,12 (ddd, J = 15,0, 4,0, 2,0 Hz, 1H, CH₂CH(O), 1,93-1,78 (3H, m), 1,84 (s, 3H, CH=CCH₃), 1,65-1,20 (m, 5 H), 1,19 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,11 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,08 (d, J = 6,5 Hz, 3H, CHCCHs)), 0,95 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CHCCHs)), 0,14 (s, 9H, (CH3)3Si), 0,07 (9H, s, (CH3)3Si), HRMS (FAB), obl. dla C3₀H₅3lO6Si₂ (M + Cs⁺), 825,1480 znaleziono 825,1450.

Makrolakton 65 zilustrowany na schemacie 10.

Roztwór olefmy 63 (15 mg, 0,022 mmol, 1,0 równow.) w EtOH (1,0 ml) potraktowano hydrazyną (17 μl, 0,500 mmol, 25,0 równow.) i H₂O2 (25 μl, 30% obj. w wodzie, 0,370 mmol, 16,0 równow.), i otrzymaną mieszaninę, mieszano w 0°C przez 3 godz. Następnie mieszaninę podzielono pomiędzy eter (4 ml) i wodę (2 ml), i warstwy rozdzielono.

Warstwę wodną ekstrahowano eterem (3x4 ml), połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując piankę (15,0 mg), którą rozpuszczono w THF (1,5 ml), potraktowano HF-pirydyną w mieszaninie pirydyna/THF (600 ml) i mieszaninę mieszano w 0°C przez 2 godz. Następnie mieszaninę reakcyjną potraktowano nasyconym wodnym NaHCO3 (5 ml) i ekstrahowano EtOAc (3x3 ml). Połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia kolumnowa typu flash (żel krzemionkowy 80% eteru w heksanie) pozwoliła uzyskać makrolakton 65 (9,4 mg, 75%). Rf = 0,06 (żel krzemionkowy, 60% Et₂O w heksanie); [a]22_Q -19,3 (c 0,33, CHCl₃); IR (cienka warstwa) vmax 3416, 2954, 2926, 2872^, 1734^, 1689^, 1456^, 1384^, 1287^, 1256^, 1149^, 1084^, 978^, 892 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 6,46 (s, 1H, CH=CCH), 5,48 (dd, J = 5,0, 5,0 Hz, 1H, CHOCO), 4,03 (brm, 1H, CHOH), 3,76 (brm, 2H, CHOH i OH), 3,34 (qd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CH3CH(C=O)), 2,73 (dd, J = 6,5, 6,5 Hz, 1H, CH(O)CCH₂CH3), 2,54 (dd, J = 14,5, 10,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,44 (dd, J = 14,5, 8,5 Hz, 1H, CH₂COO), 2,29 (brs, 1H, OH), 1,96-1,85 (m, 2H), 1,89 (s, 3H, CH3OCH), 1,701,40 (m, 5 H), 1,31-1,24 (m, 4 H), 1,35 (s, 3H, C(CH3)₂), 1,19 (d, J = 6,5 Hz, 3H, CHCCHs)), 1,07 (s, 3H, C(CH3)₂), 0,99 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CHCCHs)), 0,91 (t, J = 7,5 Hz, 3H, CH3CH₂); HRMS (FAB), obl. dla (^m + Cs*), ^683,0846 znatez^no ^683,087°.

PL 197 648 B1

Makrolakton 66 zilustrowany na schemacie 10.

Roztwór jodku winylu 65 (9,4 mg, 0,017 mmol, 1,0 równow.), stannan 8j (10 mg, 0,036 mmoi,

2,1 równow.) i PdCI₂(MeCN)₂ (1,0 mg , 0,004 mmo, , 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (250 μ, , 0,07M) mieszano w 25°C przez 15 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, EtOAc) makrolakton 66 (4,6 mg, 52%). Rf= 0,40 (żel krzemionkowy, 80% EtOAc w heksanie); [o,]22d -30,0 (c 0,17, CHCl₃); IR (cienka warstwa) v_max 3432, 2967, 2933, 2872, 1736, 1689, 1458^, 1384^, 1256^, 1151, 1067^, 1038^, 979^, 905^, 733 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCh) δ 7,23 (s, 1H, ArH), 6,62 (s, 1H, CH=CCH3), 5,59 (d, J = 47,1 Hz, 2H, CH₂F), 5,46 (dd, J = 6,3, 3,7 Hz, 1H, CHOCO), 4,15 (d, J = 8,8 Hz, 1H, CHOH), 3,98 (brs, 1H, OH), 3,77 (brs, 1H, CHOH), 3,35 (qd, J = 6,6, 4,8 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 2,82 (dd, J = 6,1,6,1 Hz, 1H, CH(O)CCH₂CH₃), 2,56 (dd, J = 14,0, 9,9 Hz, 1H, CH₂COO), 2,48 (brs, 1H, OH), 2,41 (dd, J = 14,0, 3,0 Hz, 1H, CH₂COO), 2,13 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,04 (ddd, J = 15,1, 5,9, 4,0 Hz, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 2,00-1,94 (m, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,78-1,24 (m, 7 H), 1,36 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,17 (d, J= 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,07 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)); HRMS (FAB), obl. dla C₂₈H4₂FNO6S (M + Cs⁺), 672,1771 znaleziono 672,1793.

Makrolakton 67 zilustrowany na schemacie 10.

Roztwór jodku winylu 65 (11 mg, 0,020 mmol, 1,0 równow.), stannan 8p (14 mg, 0,034 mmol,

1,7 równow.) i PdCI₂(MeCN)₂ (1,0 mg, 0,004 mmol, 0,2 równow.) w odgazowanym DMF (250 μΙ, 0,08 M) mieszano w 25°C przez 20 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczające po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, EtOAc) makrolakton 67 (8,5 mg, 79%). Rf= 0,68 (żel krzemionkowy, Et₂O); [a]^ -44,7 (c 0,08 CHCh); IR (cienka warstwa) v_max 3442, 2964, 2934, 1732, 1683, 1536, 1461, 1422, 1384, 1241, 1150, 1070^, 979^, 906^, 732 cm'¹;

¹H NMR (500 MHz, CDCl₃) δ 6,52 (s, 1H, ArH), 6,36 (s, 1H, CH=CCH₃), 5,41 (dd, J = 7,0, 3,3 Hz, 1H, CHOCO), 4,15 (ddd, J = 10,3, 7,0, 3,7 Hz, 1H, CHOH), 4,08 (s, 3H, OCH₃), 3,99 (brd, J = 6,3 Hz, 1H, OH), 3,77 (brm, 1H, CHOH), 3,34 (qd, J = 6,6, 4,8 Hz, 1H, CH₃CH(C=O)), 2,81 (dd, J = 6,6, 5,9Hz, 1H, CH(O)CCH₂CH₃), 2,55 (dd, J = 14,2, 10,1 Hz, 1H, CH₂COO), 2,52 (brs, 1H, OH), 2,39 (dd, J = 14,0, 2,9Hz, 1H, CH₂COO), 2,14 (s, 3H, CH=C(CH₃)), 2,05 (ddd, J = 15,1, 5,5, 4,0 Hz, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,98-1,92 (m, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,80-1,70 (m, 2H), 1,58-1,39 (m, 5 H), 1,30-1,24 (m, 2H), 1,17 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 1,08 (s, 3H, C(CH₃)₂), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H, CH(CH₃)), 0,91 (t, J = 7,4 Hz, 3H, CH₃CH₂); HRMS (FAB), obl. dla C₂₈H4₃NO₇S (M + Cs⁺), 670,1815 znaleziono 670,1837.

Makrolakton 68 zilustrowany na schemacie 10.

Roztwór jodku winylu 65 (5,8 mg, 0,011 mmol, 1,0 równow.), stannan 8r (10 mg, 0,025~ mmol, 2,3 równow.) i PdCl₂(MeCN)2 (1,0 mg, 0,004 mmol, 0,3 równow.) w odgazowanym DMF (100 μ|, 0,1 M) mieszano w 25°C przez 23 godz., zgodnie z procedurą opisaną przy syntezie makrolaktonu 18d, dostarczając po preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (250 mm płytka z żelem krzemionkowym, EtOAc) makrolakton 68 (3,7 mg, 65%). Rf = 0,45 (żel krzemionkowy, Et₂O); [a]^ -33,3 (c 0,09, CHCh); (cienka warstwa) v_max 3406, 2954, 2924, 2872, 1736, 1692, 1454, 1384, 1254, 1150, 1071, 979 cm^-1; ¹H NMR (500 MHz, CDCl₈) δ 6,99 (s, 1H, ArH), 6,60 (s, 1H, CH=CCH3), 5,42 (dd, J = 7,9, 3,1 Hz, 1H, CHOCO), 4,33 (brs, 1H, CHOH), 4,24 (brd, J = 9,6 Hz, 1H, OH), 3,76 (brm, 1H, CHOH), 3,32 (qd, J = 6,8, 4,3 Hz, 1H, CH₈CH(C=O)), 3,01 (q, J = 7,6 Hz, 2H, ArCH₂CH₈), 2,82 (dd, J = 7,4, 4,8 Hz, 1H, CH(O)CH₂), 2,60 (brs, 1H, OH), 2,54 (dd, J = 13,6, 10,3 Hz, 1H, CH₂COO), 2,35 (dd, J = 14,0, 2,9 Hz, 1H, CH₂COO), 2,10-2,05 (przesłaniany m, 1H, CH₂CH(O)), 2,09 (s, 3H, CH=C(CH₈)), 1,96-1,90 (m, 1H, CH₂CH(O)CHCH₂), 1,80-1,67 (m, 2H), 1,66-1,25 (m, 7 H), 1,38 (s, 3H, C(CH₈)₂), 1,16 (d, J = 7,0 Hz, 3H CH(CHs)), 1,07 (s, 3H, C(CH₈)₂), 1,00 (d, J = 7,0 Hz, 3H CH(CH₈)), 0,92 (t, J = 7,4 Hz, 3H, CH₈CH₂), 0,91 (t, J = 7,5 Hz, 3H, CH₈CH₂); HRMS (FAB), obl. dla C_2gH4₅NO6S (M + Cs⁺), 668,2022 znaleziono 668,2042.

Oznaczenia polimeryzacji tubuliny i cyfotoksyczności.

Polimeryzacja tubuliny jest oznaczana metodą filtracyjno-kolorymetryczną opracowaną przez Bollag, i współprac., Cancer Res., 1995, 55„ 2325-2333. Oczyszczoną tubulinę (1 mg/ml) inkubowano w 37°C przez 30 minut w obecności każdego związku (20 mM) w buforze MEM [100 mM kwasu 2-(N-morfolino)etanosulfonowego, pH 6.75, 1 mM eteru bis(p-aminoetylowego) etylenoglikolowanego kwasu N,N,N',N'-tetraoctowego i 1 mM MgCl₂]; mieszaninę następnie przesączono, aby usunąć nie spolime54

PL 197 648 B1 ryzowaną tubulinę z użyciem 96-studzienkowej hydrofilowej płytki filtracyjnej o wielkości porów 0,22 pm Millipore Multiscreen; zebraną spolimeryzowaną tubulinę wybarwiono roztworem czerni amidowej i analizowano ilościowo mierząc absorbancję wybarwionego roztworu czytnikiem mikropłytek Molecular Devices Microplate Reader. Rozwój wszystkich linii komórkowych oceniano poprzez analizę ilościową białka w 96-studzienkowych płytkach, tak jak uprzednio opisano. Pokrótce, 500 komórek posiewano na każdej z płytek i inkubowano przy różnych stężeniach epotylonów w 37°C w nawilżanej atmosferze z 5% CO2, przez cztery dni. Po utrwaleniu komórek 50% kwasem trichloroctowym, zmierzono gęstość optyczną odpowiadającą ilości białek, w roztworze 25 mM NaOH (50% metanolu: 50% wody) przy długości fali 564 nm. IC50 jest zdefiniowane jako dawka leku wymagana do 50% hamowania rozwoju komórek.

Schemat 11 jest przedstawiony z zastosowaniem warunków ujawnionych przez Nicolaou, współprac. J. Am. Chem. Soc., 1997, 119, 7974-7991, które są wymienione powyżej w objaśnieniach do schematu 11.

Jodek winylowy zilustrowany na schemacie 11.

Dijodek 7001 (1 równow.; z 57) i cyjanoborowodorek sodu (10 równow.) rozpuszczono w bezwodnym HMPA (0,2 M) i uzyskaną mieszaniną ogrzewano w 45-50°C przez 48 godz. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej dodano wodą i fazą wodną ekstrahowano cztery razy octanem etylu. Połączone fazy organiczne wysuszono (Na2SO4) i przepuszczono przez cienką warstwą żelu krzemionkowego celem usunięcia śladów HMPA (elucja 50% octanem etylu w heksanie). Po odparowaniu rozpuszczalników, pozostałość oczyszczano za pomocą preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (elucja 50% octanem etylu w heksanie) dostarczając czysty jodek winylowy 7002 (84%).

Claims

1. Pochodna epotylonu o wzorze I w którym wiązanie przedstawione linią falistą oznacza że wiązanie „a występuje w postaci cis albo trans,

R2 jest nieobecny albo oznacza atom tlenu; „a oznacza wiązanie pojedyncze albo podwójne; „b jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze; „c jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze, pod warunkiem, że gdy R2 stanowi atom tlenu to „b i „c oznaczają wiązania pojedyncze, a „a oznacza wiązanie pojedyncze; zaś jeżeli R2 jest nieobecne, to „b i „c są nieobecne, a „a oznacza wiązanie podwójne; natomiast jeżeli „a oznacza wiązanie podwójne, to R2, „b i „c są nieobecne;

R3 oznacza rodnik wybrany z grupy obejmującej C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH₂; -C -CH; -CH₂F; -CH₂Cl; -CH₂-OH; CH2-O-(C_rC6 alkil), zwłaszcza -CH2-O-CH3; oraz -CH2-S-(C_rC6 alkil), zwłaszcza -CH2-S-CH3;

R4 oraz R₅ są niezależnie wybrane spośród atomu wodoru, metylu i grupy zabezpieczającej; korzystnie oznaczają wodór; a

R1 oznacza rodnik albo jego sól, jeżeli w związku o wzorze I obecna jest grupa tworząca sól.

PL 197 648 B1

2. Pochodna epotylonu o wzorze I według zastrz. 1, znamienna tym, że

R₂ jest nieobecny albo oznacza atom tlenu; „a oznacza wiązanie pojedyncze albo podwójne; „b jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze; „c jest nieobecne albo oznacza wiązanie pojedyncze, pod warunkiem, że gdy R2 stanowi atom tlenu to „b i „c oznaczają wiązania pojedyncze, a „a oznacza pojedyncze wiązanie; zaś jeżeli R2 jest nieobecne, to „b i „c są nieobecne, a „a oznacza wiązanie podwójne; natomiast jeżeli „a oznacza wiązanie podwójne, to R2, „b i „c są nieobecne;

R3 oznacza rodnik wybrany z grupy obejmującej C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, tert-butyl, n-pentyl, n-heksyl; -CH=CH₂; -C CH; -CH₂F; -CH₂Cl; -CH₂-OH; CH2-O-(Ci-C₆ alkil), zwłaszcza -CH2-O-CH3; oraz -CH2-S-(C_rC₆ alkil), zwłaszcza -CH2-S-CH3;

Ri oznacza rodnik albo jego sól, jeżeli w związku o wzorze I obecna jest grupa tworząca sól.

3. Pochodna epotylonu według zastrz. 1, znamienna tym, że ma wzór Id, w którym

A oznacza grupę metylotio, a

D oznacza atom wodoru, atom fluoru, hydroksyl albo metyl.

4. Poohoona a eptylonn weeługg zstrz.1 , z znmieenntym. ż ż ma wzzr le, w którym

A oznacza grupę metylotio, a

D oznacza atom wodoru, atom fluoru, hydroksyl albo metyl.

5. PoohoOnaeePtylonn weeługz zatrzl , zznmieenntym. żż weyrasa jessz grugpoOejmającej związki o wzorach

PL 197 648 B1 oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

6. Preeprattarmaacetyyczn,znamienny tym, że zzwiera ppochOdąeeptyloonoOreelooąw zzstrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5 oraz farmaceutycznie dopuszczalny nośnik.

7. Poochodneeptyloonowzzrzz I wzIług zzstrz.1 a a>b2, albb3,albb 4, albb5d dz zstooswaa nia jako lek do leczenia chorób rozrostowych.

8. Zastooswzsie ppochonnieepotylono wzzozz i oOreślooąrw zza^z. 1 albb 2, albb 3,albb 4, albo 5 do wytwarzania leku do leczenia chorób rozrostowych.

9. Sppoóó ppocoomr eeptyloon o wzzozz I oOrzślonur w zzata?. 1, znamienny tym, że obejmuje

PL 197 648 B1

a) sprzęganie jodku o wzorze II w którym R2, R3, R4, R5, a, b, c oraz wiązanie przedstawione linią falistą mają znaczenia podane dla wzoru I w zastrz. 1, ze związkiem cyny o wzorze III

R1-Sn(R)3, (III) w którym Ri oznacza to co dla wzoru I, a R oznacza C1-C7 alkil, zwłaszcza metyl albo n-butyl, albo

b) sprzęganie związku o wzorze IV w którym R2, R3, R4, R5, a, b, c oraz wiązanie przedstawione linią falistą maja znaczenia podane dla wzoru I, z jodkiem o wzorze V

Ri - I (V) w którym Ri oznacza to co dla wzoru I w zastrz. 1;

oraz jeżeli to pożądane, przekształcanie uzyskanego związku o wzorze I w inny związek o wzorze I, przekształcanie związku o wzorze I w postaci wolnej w sól związku o wzorze I, oraz/lub przekształcanie soli związku o wzorze I w związek o wzorze I w postaci wolnej albo inną sól związku o wzorze I, oraz/lub rozdzielanie mieszaniny stereoizomerów związków o wzorze I do uzyskania odpowiednich izomerów.