PL204622B1 - Pochodne imidazolidyny, ich zastosowanie jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparat farmaceutyczny zawierający te pochodne imidazolidyny - Google Patents

Pochodne imidazolidyny, ich zastosowanie jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparat farmaceutyczny zawierający te pochodne imidazolidyny

Info

Publication number
PL204622B1
PL204622B1 PL362573A PL36257302A PL204622B1 PL 204622 B1 PL204622 B1 PL 204622B1 PL 362573 A PL362573 A PL 362573A PL 36257302 A PL36257302 A PL 36257302A PL 204622 B1 PL204622 B1 PL 204622B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
group
formula
compounds
methyl
cyclopropylmethyl
Prior art date
Application number
PL362573A
Other languages
English (en)
Other versions
PL362573A1 (pl
Inventor
Volkmar Wehner
Horst Blum
Hartmut Rütten
Hans Ulrich Stilz
Original Assignee
Sanofi Aventis Deutschland
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Sanofi Aventis Deutschland filed Critical Sanofi Aventis Deutschland
Publication of PL362573A1 publication Critical patent/PL362573A1/pl
Publication of PL204622B1 publication Critical patent/PL204622B1/pl

Links

Classifications

    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D401/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom
    • C07D401/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom containing two hetero rings
    • C07D401/12—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom containing two hetero rings linked by a chain containing hetero atoms as chain links
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D233/00—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings
    • C07D233/54—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members
    • C07D233/66—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members with hetero atoms or with carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals, directly attached to ring carbon atoms
    • C07D233/72—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin
    • C07D233/74—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin with only hydrogen atoms or radicals containing only hydrogen and carbon atoms, attached to other ring members
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P1/00—Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P1/00—Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system
    • A61P1/04—Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system for ulcers, gastritis or reflux esophagitis, e.g. antacids, inhibitors of acid secretion, mucosal protectants
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P11/00—Drugs for disorders of the respiratory system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P11/00—Drugs for disorders of the respiratory system
    • A61P11/06—Antiasthmatics
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P17/00—Drugs for dermatological disorders
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P17/00—Drugs for dermatological disorders
    • A61P17/02—Drugs for dermatological disorders for treating wounds, ulcers, burns, scars, keloids, or the like
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P19/00—Drugs for skeletal disorders
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P19/00—Drugs for skeletal disorders
    • A61P19/02—Drugs for skeletal disorders for joint disorders, e.g. arthritis, arthrosis
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00—Drugs for disorders of the nervous system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P29/00—Non-central analgesic, antipyretic or antiinflammatory agents, e.g. antirheumatic agents; Non-steroidal antiinflammatory drugs [NSAID]
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A61P3/08—Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis
    • A61P3/10—Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis for hyperglycaemia, e.g. antidiabetics
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P33/00—Antiparasitic agents
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P33/00—Antiparasitic agents
    • A61P33/02—Antiprotozoals, e.g. for leishmaniasis, trichomoniasis, toxoplasmosis
    • A61P33/06—Antimalarials
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P35/00—Antineoplastic agents
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P35/00—Antineoplastic agents
    • A61P35/04—Antineoplastic agents specific for metastasis
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00—Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/02—Immunomodulators
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00—Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/02—Immunomodulators
    • A61P37/06—Immunosuppressants, e.g. drugs for graft rejection
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00—Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/08—Antiallergic agents
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00—Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00—Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00—Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • A61P9/10—Drugs for disorders of the cardiovascular system for treating ischaemic or atherosclerotic diseases, e.g. antianginal drugs, coronary vasodilators, drugs for myocardial infarction, retinopathy, cerebrovascula insufficiency, renal arteriosclerosis
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D233/00—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings
    • C07D233/54—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members
    • C07D233/66—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members with hetero atoms or with carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals, directly attached to ring carbon atoms
    • C07D233/72—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin
    • C07D233/76—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin with substituted hydrocarbon radicals attached to the third ring carbon atom
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D233/00—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings
    • C07D233/54—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members
    • C07D233/66—Heterocyclic compounds containing 1,3-diazole or hydrogenated 1,3-diazole rings, not condensed with other rings having two double bonds between ring members or between ring members and non-ring members with hetero atoms or with carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals, directly attached to ring carbon atoms
    • C07D233/72—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin
    • C07D233/76—Two oxygen atoms, e.g. hydantoin with substituted hydrocarbon radicals attached to the third ring carbon atom
    • C07D233/78—Radicals substituted by oxygen atoms

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Tropical Medicine & Parasitology (AREA)
  • Heart & Thoracic Surgery (AREA)
  • Physical Education & Sports Medicine (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Dermatology (AREA)
  • Cardiology (AREA)
  • Rheumatology (AREA)
  • Obesity (AREA)
  • Oncology (AREA)
  • Endocrinology (AREA)
  • Emergency Medicine (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Pain & Pain Management (AREA)
  • Transplantation (AREA)
  • Vascular Medicine (AREA)
  • Orthopedic Medicine & Surgery (AREA)
  • Urology & Nephrology (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Plural Heterocyclic Compounds (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)

Description

Opis wynalazku
Wynalazek niniejszy dotyczy nowych pochodnych imidazolidyny o wzorze (I):
w którym A, E, Z, R1, R2, R3, R4 i R5 mają niż ej podane znaczenie, ich zastosowania jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparatu farmaceutycznego zawierającego te pochodne imidazolidyny.
Związki o wzorze (I) są cennymi związkami o aktywności farmaceutycznej, nadającymi się, na przykład, do leczenia chorób zapalnych, na przykład zapalenia stawów reumatoidalnego albo chorób alergicznych.
Związki o wzorze (I) są inhibitorami adhezji i migracji leukocytów i/lub antagonistami adhezywnego receptora VLA-4, należącego do grupy integryn. Ogólnie, nadają się one do leczenia chorób spowodowanych niepożądanymi rozmiarami adhezji leukocytów lub migracji leukocytów albo są związane z nimi, albo w których odgrywają rolę interakcje komórka-komórka lub komórka-macierz, oparte na interakcji receptorów VLA-4 z ich ligandami.
Następnie, wynalazek dotyczy sposobów wytwarzania związków o wzorze (I), ich użycia i preparatów farmaceutycznych zawierających związki o wzorze (I).
Integryny stanowią grupę receptorów adhezywnych odgrywających ważną rolę w procesach wiązania komórka-komórka lub komórka-macierz zewnątrzkomórkowa. Mają one strukturę αβ-heterodimeryczną, są szeroko rozprzestrzenione w komórkach i odznaczają się wysokim poziomem konserwatywności ewolucyjnej. Do integryn należy, na przykład, receptor fibrynogenu na płytkach, współdziałający zwłaszcza z sekwencją RGD fibrynogenu lub receptor witronektyny na osteoklastach, współdziałający zwłaszcza z sekwencją RGD witronektyny lub osteopontyny. Integryny dzielą się na trzy główne grupy, a mianowicie podrodzinę β2, obejmująca reprezentatywne integryny LFA-1, Mac-1 i p150/95, odpowiedzialne w szczególności za interakcje komórka-komórka układu odpornościowego, oraz podrodziny β1 i β3, których przedstawicielki głównie pośredniczą w adhezji komórek do składników macierzy zewnątrzkomórkowej [Ruoslahti, Annu. Rev. Biochem., 57, 375 (1988)]. Do integryn z podrodziny β1, nazywanych także białkami VLA [ang. very late (activation) antigen]) należy co najmniej sześć receptorów, które współdziałają swoiście z fibronektyną, kolagenem i/lub lamininą, jako ligandami. W obrębie rodziny VLA, integryna VLA-4 (α4β1) jest nietypowa o tyle, że ogranicza się głównie do limfocytów i komórek szpikowych i jest odpowiedzialna w nich za interakcje komórkakomórka z całym szeregiem innych komórek. I tak, na przykład, VLA-4 pośredniczy w interakcjach limfocytów T i B z wiążącym heparynę II fragmentem fibronektyny (FN) ludzkiego osocza. Wiązanie VLA-4 z fragmentem fibronektyny osocza wiążącym heparynę II oparte jest zwłaszcza na interakcji z sekwencją LVDP. W przeciwieństwie do receptora fibrynogenu i witronektyny, VLA-4 nie jest typową integryną wiążącą RGD [Kliger i Holzmann, J. Mol. Meth., 73, 347 (1995).
Leukocyty krążące w krwi normalnie przejawiają nieznaczne tylko powinowactwo do naczyniowych komórek śródbłonka, wyściełających naczynia krwionośne. Cytokiny, uwalniane z tkanki znajdującej się w stanie zapalnym powodują aktywację komórek śródbłonka, a przez to ekspresję dużej liczby antygenów powierzchniowych komórek. Należą do nich, na przykład, takie cząsteczki adhezywne, jak: ELAM-1 (cząsteczka adhezji komórek śródbłonka, ang. endothelial cell adhesion molecule-1; określana także jako E-selektyna), która, między innymi, wiąże neutrofile; ICAM-1 (cząsteczka adhezji międzykomórkowej, ang. intercellular adhesion molecule-1), współdziałająca z LFA-1 (antygenem związanym z czynnością leukocytów, ang. leucocyte function-associated antigen 1) na leukocytach, oraz VCAM-1 (cząsteczka adhezji komórek naczyniowych, ang. vascular cell adhesion molecule-1), wiążąca rozmaite leukocyty, między innymi limfocyty [Osborn i in., Cell, 59, 1203 (1989)]. Podobnie do ICAM-1, VCAM-1 jest członkiem nadrodziny genów immunoglobulin. VCAM-1 (pierwotnie znana pod nzawą INCAM-110) została zidentyfikowana jako cząsteczka adhezywna, indukowana na komórkach
PL 204 622 B1 śródbłonka przez cytokiny odpowiedzi zapalnej, takie jak TNF i IL-1 oraz lipopolisacharydy (LPS). Elices i in. (Cell, 60, 577 (1990) wykazali, że VLA-4 i VCAM-1 tworzą parę receptor-lignad, która pośredniczy w przyłączaniu limfocytów do zaktywowanego śródbłonka. Nie zachodzi wiązanie się cząsteczek VCAM-1 z VLA-4, z powodu interakcji VLA-4 z sekwencją RGD, sekwencji tej nie ma w VCAM-1 [Bergelson i in., Current Biology, 5, 615 (1995)]. VLA-4 pojawia się jednak też i na innych leukocytach i w adhezji leukocytów innych niż limfocyty także pośredniczy mechanizm adhezyjny VCAM-1/VLA-4. Tak więc, VLA-4 przedstawia sobą przykład receptora integryny β1, który poprzez ligandy VCAM-1 i fibronektynę odgrywa ważna rolę zarówno w interakcjach komórka-komórka, jak i interakcjach komórka-macierz zewnątrzkomórkowa.
Indukowane cytokinami cząsteczki adhezywne odgrywają ważną rolę w rekrutacji leukocytów do zewnątrznaczyniowych regionów tkanki. Leukocyty rekrutowane są do zapalnych regionów tkanki przez adhezywne cząsteczki komórek, do ekspresji których to cząsteczek dochodzi na powierzchni komórek śródbłonka; służą tam jako ligandy dla białek powierzchniowych lub kompleksów białkowych (receptorów) leukocytów (terminów „ligand” i „receptor” można także używać nawzajem). Leukozyty z krwi muszą wpierw przylgnąć do komórek ś ródbł onka, zanim bę d ą migrować do bł ony maziowej. Ponieważ cząsteczki VCAM-1 wiążą się z komórkami niosącymi integrynę VLA-4 (α4β1), takimi jak granulocyty eozynochłonne, limfocyty T i B, monocyty i krwinki białe obojętnochłonne, zarówno ona, jak i mechanizm VCAM-1/VLA-4 pełnią funkcję rekrutowania komórek tego typu z prądu krwi do obszarów zainfekowanych lub ognisk zapalnych [Elices i in., Cell, 60, 577 (1990); Osborn, Cell., 62, 3 (1990); Issekutz i in., J. Exp. Med., 183, 2175 (1996)].
Mechanizm adhezji VCAM-1/VLAM-4 łączy się z szeregiem procesów fizjologicznych i patologicznych. Niezależnie od komórek śródbłonka w warunkach indukcji cytokinami, do ekspresji VCAM-1 dodatkowo dochodzi, między innymi w następujących komorkach: mioblasty, limfocyty dendrytowe i makrofagi tkankowe, komórki bł ony maziowej reumatoidalnej, komórki nerwowe stymylowane cytokinami, komórki ścienne nabłonka torebki Bowmana, nabłonka nerkowego kanalikowego, tkanki w stanie zapalnym w trakcie odrzucania przeszczepu serca i nerki oraz komórki tkanki jelita w chorobie z reakcją przeszczepu przeciw gospodarzowi. Stwierdzono również , ż e do ekspresji VCAM-1 dochodzi w tych obszarach śródbłonka tętniczego, które odpowiadają wczesnym płytkom miażdżycowym w modelu króliczym. Oprócz tego, do ekspresji VCAM-1 dochodzi na pę cherzykowych komórkach dendrytycznych ludzkich węzłów chłonnych, a także obserwowana jest na komórkach szpiku kostnego, na przykład u myszy. To ostatnie odkrycie podkreśla funkcję VCAM-1 w rozwoju limfocytów B. Niezależnie od komórek pochodzących z układu hematopoetycznego, VLA-4 znajdowany jest, na przykład, w liniach komórek czerniaka, a mechanizm adhezji VCAM-1/VLA-4 połączony jest z przerzutem tych nowotworów [Rice i in., Science, 246, 1303 (1989)].
Główna postać, w jakiej występuje VCAM-1 in vivo na komórkach śródbłonka, i która jest formą przeważającą in vivo, nazwana jest VCAM-7D i ma siedem domen cząsteczki immunoglobuliny. Domeny 4, 5 i 6 sa podobne pod względem sekwencji aminokwasów do domen 1, 2 i 3. Inna postać, złożona z sześciu domen, nazwana jest tu VCAM-6D, przy czym domena czwarta jest usunięta przez alternatywne cięcie i składanie. VCAM-6D także może wiązać komórki, w których dochodzi do ekspresji VLA-4. Dalsze szczegóły dotyczące VLA-4, VCAM-1, integryn i białek adhezywnych można znaleźć, na przykład, w następujących publikacjach: Kilger i Holzmann, J. Mol. Meth., 73, 347 (1995); Elices, Cell Adhesion in Human Disease, Wiley, Chichester, str. 79 (1995); Kuijpers, Springer Semin. Immunopathol., 16, 379 (1995).
Z uwagi na rol ę mechanizmu VCAM-1/VLA-4 w procesach adhezji komórek, mają cych znaczenie, na przykład w infekcjach, zapaleniach lub miażdżycy tętnic, czyniono wysiłki zwalczania tych chorób, w szczególności, na przykład stanów zapalnych, przez interweniowanie w te procesy adhezyjne [Osborn i in., Cell, 59, 1203 (1989)]. Zastosowana metoda polega na wykorzystaniu monoklonalnych przeciwciał przeciw VLA-4. Monoklonalne przeciwciała tego typu (mAB), które jako antagoniści VLA-4 blokują interakcję między VCAM-1 i VLA-4, są znane. I tak, na przykład, przeciwciała anty-VLA-4 mAB Hp2/1 i HP1/3 hamują przyłączanie się komórek Ramos (są to komórki podobne do limfocytów B), w których dochodzi do ekspresji VLA-4 do ludzkich pępowinowych komórek śródbłonka i komórek COS transfekowanych VCAM-1. Podobnie, anty-VCAM-1 mAB 4B9 hamują adhezję komórek Ramos, komórek Jurkat (komórki podobne do limfocytów T) i komórek HL60 (komórki podobne do granulocytów) do komórek COS transfekowanych genetycznym konstruktami, powodującymi ekspresje VCAM-6D i VCAM-7D. Dane z in vitro eksperymentów z udziałem przeciwciał przeciw podjednostce α4 VLA-4 pokazują, że adhezja limfocytów do maziówkowych komórek śródbłonka zostaje zablokowana, a ad4
PL 204 622 B1 hezja odgrywa rolę w zapaleniu stawów reumatoidalnym [van Dinther-Janssen i in., J. Immunol., 147, 4207 (1991)].
In vivo eksperymenty wykazały, że doświadczalne autoimmunologiczne zapalenie mózgu i rdzenia można zahamować użyciem mAB anty-a4. Migracja leukocytów ku ognisku zapalnemu jest, prawdopodobnie, zablokowana przez monoklonalne przeciwciało przeciw łańcuchowi α4 VLA-4. Wpływ mechanizmu zależnej od VLA-4 adhezji z udziałem przeciwciał zbadano także na modelu astmy w celu określenia roli VLA-4 w rekrutacji leukocytów do tkanki płucnej w stanie zapalnym (dokument patentowy WO-A-93/13798). Zastosowanie przeciwciał anty-VLA-4 wpływało hamująco na reakcje późnej fazy i nadmierną reakcję dróg oddechowych u alergicznej owcy. Znaczenie VLA-4 jako białka docelowego w leczeniu astmy omówiono szczegółowo w: Metzger, Springer Semin. Immunopathol., 16, 467 (1995).
Mechanizm zależnej od VLA-4 adhezji komórek badano również na modelu zapalnej choroby jelit (IBD) u naczelnych. W modelu tym, odpowiadającym zapaleniu okrężnicy wrzodziejącemu u człowieka, stosowanie przeciwciał anty-a4 skutkowało znaczącą redukcją zapalenia ostrego.
Ponadto, można było wykazać, że zależna od VLA-4 adhezja komórek odgrywa rolę w następujących stanach klinicznych obejmujących następujące przewlekłe procesy zapalne: zapalenie stawów reumatoidalne [Cronstein i Weismann, Arthritis Rheum., 36, 147 (1993); Elices i in., J. Clin. Invest., 93, 405 (1994)], cukrzyca [Yang i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 90, 10494 (1993)], liszaj rumieniowaty układowy [Takeuchi i in., J. Clin. Invest., 92, 3008 (1993)], alergie typu późnego (alergia typu IV) [Elices i in., Clin. Exp. Rheumatol., 11, S77 (1993)], stwardnienie rozsiane [Yednock i in., Nature, 356, 63 (1992)], malaria [Ockenhouse i in., J. Exp. Med., 176, 1183 (1992)], miażdżyca tętnic [O'Brien i in., J. Clin. Invest., 92, 945 (1993); Shih i in., Cire. Res., 84, 345 (1999)], transplantacja (Isobe i in., Transplantation Proceedings, 26, 867 (1994)], różne nowotwory złośliwe, na przykład czerniak [Renkonen i in., Am. J. Pathol., 140, 763 (1992)], chłoniaki [Freedman i in., Blood, 79, 206 (2000)] i inne [Albelda i in., J. Cell. Biol., 114, 1059 (1991)].
Interakcja VLA-4 z VCAM-1 i fibronektyną połączona jest w chorobach sercowo-naczyniowych z pewnymi procesami patofizjologicznymi. W in vitro systemie komórkowym, nacieczone krwinki białe obojętnochłonne hamują skurcz (inotropia ujemna) komórek mięśniowych sercowych o 35%. Zahamować to powodujące inotropię ujemną działanie krwinek białych obojętnochłonnych można było użyciem przeciwciała anty-a4, ale nie przeciwciała anty-CD19 [Poon i in., Circ. Res. 84, 1245 (1999)]. Znaczenie VLA-4 w patogenezie miażdżycy tętnic wykazano na mysim modelu miażdżycy tętnic. I tak, peptyd CS-1, skierowany przeciw miejscu wiążącemu VLA-4 na fibronektynie, hamuje rekrutację leukocytów i akumulację tłuszczu w aorcie, a tym samym tworzenie się płytek miażdżycowych u myszy miażdżycorodnie karmionych z wyłączonym receptorem LDL [Shih i in., Circ. Res., 84, 345 (1999)]. Następnie, przy użyciu takiego samego peptydu CS-1 możliwe było wykazanie na heterotopowym modelu przeszczepienia serca u królika, że powstawanie stanu patologicznego naczyń przeszczepu można znacząco zredukować przez blokadę interakcji VLA-4 i fibronektyny [Molossi i in., J. Clin. Invest., 95, 2601 (1995)].
Blokowanie VLA-4 przez odpowiednich antagonistów oferuje więc efektywne terapeutyczne możliwości leczenia, zwłaszcza, na przykład, rozmaitych stanów zapalnych, włączając w to astmę i IBD. Szczególne znaczenie antagonistów VLA-4, jeśli chodzi o leczenie zapalenia stawów reumatoidalnego wynika, jak to już stwierdzono, z faktu, że leukocyty z krwi muszą wpierw przylgnąć do komórek śródbłonka, zanim będą mogły migrować do błony maziowej, oraz, że w tej adhezji odgrywa rolę receptor VLA-4.
W powyższej części niniejszego opisu omówiono już fakt, że VCAM-1 indukowana jest na komórkach śródbłonka przez czynniki zapalne [Osborn, Cell, 62, 3 (1990); Stoolman, Cell, 56, 907 (1989)] oraz rekrutację różnych leukocytów do obszarów zakażonych i ognisk zapalnych. Leukocyty T przylegają do zaktywowanego śródbłonka głównie poprzez mechanizmy adhezji LFA-1/ICAM-1 i VLA-4/VCAM-1 [Springer, Cell, 76, 301 (1994). Na większości maziowych leukocytów T, zdolność wiązania VLA-4 do VCAM-1 ulega w zapaleniu stawów reumatoidalnym zwiększeniu [Postigo i in., J. Clin. Invest., 89, 1445 (1992)]. Poza tym, zaobserwowano wzmożoną adhezję maziowych leukocytów T do fibronektyny [Laffon i in., J. Clin. Inest., 88, 546 (1991); Morales-Ducret i in., J. Immunol., 149, 1424 (1992)]. Tak więc, dochodzi do aktywacji VLA-4, zarówno pod względem jego ekspresji, jak i funkcji na limfocytach T błony maziowej reumatoidalnej. Blokowanie wiązania VLA-4 z jego fizjologicznymi ligandami, VCAM-1 i fibronektyną, umożliwia skuteczne zapobieganie lub złagodzenie stawowych procesów zapalnych. Potwierdzone to zostało także wynikami eksperymentów przeprowadzonych z udziaPL 204 622 B1 łem przeciwciała HP2/1 na szczurach Lewis z wspomaganym zapaleniem stawów, w których to badaniach obserwowano skuteczne zapobieganie chorobie [Barbadillo i in., Springer Semin. Immunopathol., 16, 427 (1995)]. Peptydomimetyki CS-1, zawierające w cząsteczce jednostkę kwasu asparaginowego lub jego pochodnej i hamujące wiązanie VLA-4 z sekwencja CS-1 macierzowego białka fibronektyny, opisano w dokumencie patentowym WO-A-00/02903. Tak więc, VLA-4 jest ważną terapeutycznie cząsteczką docelową.
Wspomniane powyżej przeciwciała VLA-4 i zastosowanie przeciwciał jako antagonistów VLA-4 opisano w zgłoszeniach patentowych WO-A-93/13798, WO-A-93/15764, WO-A-94/16094, WO-A-94/17828 i WO-A-95/19790. W zgłoszeniach patentowych WO-A-94/15958, WO-A-95/15973, WO-A-96/00581, WO-A-96/06108 i WO-A-96/20216 opisano związki peptydowe jako antagonistów VLA-4. Jednakże, zastosowanie przeciwciał i związków peptydowych, jak farmaceutyków, obarczone jest ujemnymi stronami, takimi jak, na przykład, niemożność stosowania doustnego, łatwe uleganie rozkładowi lub działanie immunogenne w przypadku dłuższego stosowania. Toteż, istnieje potrzeba zapewnienia antagonistom VLA-4 profilu korzystnych właściwości dla umożliwienia użycia ich do leczenia i zapobiegania rozmaitym stanom chorobowym. W dokumentach patentowych WO-A-95/14008, WO-A-93/18057, US-A-5658935, US-A-5686421, US-A-5389614, US-A-5397796, US-A-5424293 i US-A-5554594 opisano podstawione 5-członowe heterocykliczne związki pierścieniowe, które mają funkcyjną grupę aminową, amidynową lub guanidynową na N-końcu cząsteczki i które wykazują działanie hamujące agregację płytek. W dokumencie patentowym EP-A-796855 opisano dalsze związki heterocykliczne, będące inhibitorami resorpcji kości. W dokumentach patentowych EP-A-842943, EP-A-842945 i EP-A-842944 opisano fakt, że związki należące do tych grup i dalsze jeszcze związki nieoczekiwanie hamują także adhezję leukocytów i że są one antagonistami VLA-4.
W dokumentach patentowych EP-A-903353, EP-A-905139, EP-A-918059, WO-99/23063, WO-A-99/24398, WO-A-99/54321 i WO-A-99/60015 opisano dalsze związki, które hamują adhezję leukocytów i które są antagonistami VLA-4. Jednakże, właściwości tych związków ciągle jeszcze są niezadowalające w rozmaitych aspektach i występuje potrzeba zaproponowania związków o bardziej polepszonym profilu właściwości. W dokumencie patentowym EP-A-918059 zwrócono uwagę, między innymi, na pochodne imidazolidyny, w przypadku których pierścień imidazolidynowy związany jest w pozycji 1 z atomem węgla znajdującym się w pozycji 2 jednostki 2-(cykloalkiloalkilo)acetyloaminowej lub jednostki 2-izobutyloacetyloaminowej. Jednakże, nie zostały konkretnie ujawnione pochodne imidazolidyny o wzorze I według niniejszego wynalazku, które odróżniają się korzystnym profilem swoich właściwości, a w szczególności swą znacząco wzmożoną mocą działania.
Wynalazek niniejszy dotyczy związków o wzorze I:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza grupę o wzorze -CO-R6 lub grupę o wzorze -CH2-O-R7;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza wodór lub grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową lub grupę trifluorometylową;
R5 oznacza wodór lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R6 oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową;
R7 oznacza wodór;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
PL 204 622 B1
Korzystne są pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym R3 i R4 oba oznaczają grupę metylową, albo oba oznaczają grupę trifluorometylową, we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Korzystne są również pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym Z oznacza tlen, we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole, a także pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym R1 oznacza grupę metylową i R5 oznacza grupę metylową, we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych, lub ich fizjologicznie tolerowane sole, względnie pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym R2 oznacza grupę pirydylową, grupę fenylową albo grupę (C1-C4)-alkilową we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Korzystnymi są również pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym E oznacza grupę o wzorze -CO-R6 lub -CH2OH, w którym to wzorze R6 oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole oraz pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole i pochodne imidazolidyny o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych, lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Przedmiotem wynalazku są również pochodne imidazolidyny o wzorze I określone powyżej i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako lek.
Dalszym przedmiotem wynalazku jest preparat farmaceutyczny, charakteryzujący się tym, że zawiera jedną lub więcej pochodnych imidazolidyny o wzorze I określonych powyżej i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole oraz farmaceutycznie dozwolony nośnik.
Przedmiotem wynalazku są również pochodne imidazolidyny o wzorze I określone powyżej i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako środki przeciwzapalne, do zastosowania jako lek w leczeniu zapalenia stawów, zapalenia stawów reumatoidalnego, zapalenia wielostawowego, zapalnej choroby jelit, liszaju rumieniowatego układowego, stwardnienia rozsianego lub chorób zapalnych ośrodkowego układu nerwowego.
Dalszym przedmiotem wynalazku są pochodne imidazolidyny o wzorze I określone powyżej i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do leczenia astmy lub alergii oraz do leczenia chorób sercowonaczyniowych, miażdżycy tętnic, zawału serca, zespołu wieńcowego ostrego, udaru, nawrotów zwężenia, cukrzycy uszkodzenia transplantów narządów, chorób immunologicznych, chorób autoimmunologicznych, rozwoju nowotworu lub przerzutu nowotworu, malarii, do ochrony serca lub wtórnego zapobiegania udarowi jak również do zastosowania jako inhibitory adhezji i/lub migracji leukocytów lub do hamowania czynności receptora VLA-4.
Grupy alkilowe mogą mieć łańcuch prosty lub rozgałęziony. Jest tak także wtedy, gdy występują jako podstawniki innych grup, na przykład w grupach alkoksylowych lub grupach alkoksykarbonyloPL 204 622 B1 wych. Przykładowymi grupami alkilowymi są grupy następujące: grupa metylowa, grupa etylowa, grupa n-propylowa, grupa izopropylowa (= grupa 1-metyloetylowa = iC3H7), grupa n-butylowa, grupa izobutylowa (= grupa 2-metylopropylowa), grupa sec-butylowa (= grupa 1,1-dimetyloetylowa), grupa n-pentylowa, grupa izopentylowa, grupa tertpentylowa, grupa neopentylowa, grupa n-heksylowa, grupa 3-metylopentylowa, grupa izoheksylowa, grupa neoheksyIowa.
Korzystnymi grupami alkilowymi są grupy następujące: grupa metylowa, grupa etylowa, grupa n-propylowa, grupa izopropylowa, grupa n-butylowa, grupa izobutylowa, grupa sec-butylowa i grupa tertbutylowa.
Grupę pirydylową stanowi grupa 2-pirydylowa, grupa 3-pirydylowa lub grupa 4-pirydylowa. Atom azotu może być także utleniony, a odpowiedni związek o wzorze I można przedstawić jako N-tlenek pirydyny i jest on objęty zakresem niniejszego wynalazku.
Fizjologicznie tolerowane sole związków o wzorze I są to, zwłaszcza, sole nietoksyczne lub nadające się do zastosowania w farmacji. Związki o wzorze I, które zawierają grupy kwasowe, na przykład grupę karboksylową o symbolu E, mogą występować jako, na przykład, sole metali alkalicznych lub sole metali ziem alkalicznych, na przykład jako sole sodowe, sole potasowe, sole magnezowe i sole wapniowe, albo jako sole amoniowe, takie jak, na przykład, sole utworzone z fizjologicznie tolerowanymi czwartorzędowymi jonami amoniowymi albo jako kwaśne sole addycyjne utworzone z amoniakiem i fizjologicznie tolerowanymi aminami organicznymi, takimi jak, na przykład, metyloamina, etyloamina, trietyloamina, 2-hydroksyetyloamina, tris (2-hydroksyetylo)amina, aaa-tris(hydroksylometylo)metyloamina (trometamina) lub aminokwasami, w szczególności z aminokwasami zasadowymi. Sole związku kwasowego o wzorze I utworzone z aminą organiczną mogą zawierać dwa składniki we wzajemnym stosunku ilościowym 1:1, albo około 1:1, albo w innym stosunku, na przykład w stosunku mieszczącym się w zakresie od około 1:0,5 do około 1:4 (1 cząsteczka związku o wzorze I na 0,5 do 4 cząsteczek aminy), w szczególności w stosunku mieszczącym się w zakresie od około 1:0,5 do około 1:2 (1 cząsteczka związku o wzorze I na 0,5 do 2 cząsteczek aminy).
Związki o wzorze I, które zawierają grupy zasadowe, na przykład grupę pirydylową, mogą występować jako kwaśne sole addycyjne, na przykład jako sole z kwasami nieorganicznymi, takimi jak, na przykład, kwas chlorowodorowy, kwas siarkowy lub kwas fosforowy, albo jako sole z organicznymi kwasami karboksylowymi lub sulfonowymi, takimi jak, na przykład, kwas octowy, kwas cytrynowy, kwas benzoesowy, kwas maleinowy, kwas fumarowy, kwas winowy, kwas metanosulfonowy lub kwas p-toluenosulfonowy. Związki, które zawierają zarówno grupy kwasowe jak i grupy zasadowe mogą występować w postaci soli wewnętrznych, jonów obojnaczych lub betain i są one objęte zakresem niniejszego wynalazku.
Sole można otrzymywać ze związków o wzorze I zwykłymi sposobami znanymi specjaliście w tej dziedzinie techniki, na przykład przez skombinowanie z organicznym lub nieorganicznym kwasem lub zasadą, w środowisku rozpuszczalnika lub rozcieńczalnika albo z innych soli na drodze wymiany anionowej lub wymiany kationowej.
Związki o wzorze I mogą występować w postaciach stereoizomerycznych. W odniesieniu do każdego centrum asymetrii obecnego w związkach o wzorze I, niezależnie od każdego innego centrum asymetrii, możliwe jest konfiguracja S lub R albo mieszaniny R/S. I tak, asymetryczny atom węgla, z którym związana jest grupa o symbolu R2, może mieć konfigurację R lub konfigurację S, albo też związek o wzorze I może występować jako mieszanina R/S w odniesieniu do tego atomu węgla. Podobnie, asymetryczny atom węgla, z którym związana jest grupa A i pierścień imidazolidynowy, może mieć konfigurację R lub konfigurację S, albo też związek o wzorze I może występować jako mieszanina R/S w odniesieniu do tego atomu węgla. Wszystkie inne asymetryczne atomy węgla, mogą mieć konfigurację R lub konfigurację S, albo też związek o wzorze I może występować jako mieszanina R/S w odniesieniu do każdego z tych atomów węgla. W mieszaninach R/S poszczególne stereoizomery mogą być obecne w jakimkolwiek wzajemnym stosunku ilościowym, włącznie ze stosunkiem 1:1.
Wynalazek obejmuje swym zakresem wszystkie możliwe stereoizomery związków o wzorze I, na przykład czyste lub w wysokim stopniu czyste enancjomery oraz czyste lub w wysokim stopniu czyste diastereoizomery oraz mieszaniny dwu lub większej ilości postaci stereoizomerycznych, na przykład mieszaniny enancjomerów i/lub diastereoizomerów, we wszelkich wzajemnych stosunkach ilościowych. Tak więc, wynalazek dotyczy enancjomerów w postaci enacjomerycznie czystej, tak antypodów lewoskrętnych, jak i antypodów prawoskrętnych, w postaci racematów i w postaci mieszanin dwóch enancjomerów we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych. Podobnie, wynalazek dotyczy diastereoizomerów w postaci diastereoizomerycznie czystej i w postaci mieszanin we wszystkich
PL 204 622 B1 wzajemnych stosunkach ilościowych. Przykładowymi pojedynczymi stereoizomerami, objętymi zakresem niniejszego wynalazku, są związki o wzorach la, Ib, Ic i Id:
Ib
Id
Jeżeli jest to pożądane, wytwarzanie poszczególnych stereoizomerów można przeprowadzić z zastosowaniem w ich syntezie stereochemicznie jednolitych substancji wyjś ciowych albo na drodze syntezy stereoselektywnej, albo przez rozdział mieszaniny dokonany zgodnie ze zwykłymi metodami, na przykład za pomocą chromatografii lub krystalizacji, a w przypadku enancjomerów, na drodze, na przykład, chromatografii na fazach chiralnych. Jeżeli jest to właściwe, przed rozdzeleniem stereoizomerów można przeprowadzić derywatyzację. Rozdział mieszaniny stereoizomerów można dokonać na etapie związków o wzorze I, albo na etapie substancji wyjściowej lub związku pośredniego w trakcie syntezy.
PL 204 622 B1
Związki o wzorze I według wynalazku mogą zawierać ruchliwe atomy wodoru, to znaczy mogą występować w rozmaitych odmianach tautomerycznych. Wynalazek niniejszy obejmuje swym zakresem wszystkie odmiany tautomeryczne związków o wzorze I.
Wynalazek niniejszy obejmuje swym zakresem także solwaty i związki addycyjne lub addukty związków o wzorze I, na przykład addukty utworzone z wodą, to znaczy hydraty, albo addukty utworzone z alkoholami lub aminami. Następnie, wynalazek obejmuje swym zakresem pochodne związków o wzorze I, na przy kł ad estry, amidy, proleki lub inne pochodne fizjologicznie tolerowane, oraz aktywne metabolity związków o wzorze I.
Wynalazek w szczególności dotyczy także proleków związków o wzorze I, które in vitro nie są koniecznie aktywne farmakologicznie, ale in vivo, w warunkach fizjologicznych ulegają przekształceniu w aktywne zwią zki o wzorze I. Odpowiednie proleki dla związków o wzorze I, to znaczy chemicznie zmodyfikowane pochodne związków o wzorze I, o właściwościach polepszonych w pożądany sposób, są znane specjaliście w tej dziedzinie techniki.
Więcej szczegółowych informacji dotyczących proleków można znaleźć, na przykład, w: Fleischer i in. Advanced Drug Delivery Reviews 19, 115 (1996); Design of Products, H. Bundgaard, red., Elsevier, 1985; H. Bundgaard, Drug of the Future, 16, 443 (1991). Prolekami odpowiednimi dla związków o wzorze I są, zwłaszcza, proleki typu estrów, proleki typu aldehydów i proleki typu alkoholi z ugrupowania kwasu karboksylowego, na przykład ugrupowania kwasu karboksylowego o symbolu E. Tak więc, także związki o wzorze I, w którym grupą o symbolu E jest grupa hydroksymetylowa, grupa alkoksymetylowa lub grupa formylowa i które przejawiają antagonizm wobec VLA-4 in vivo, są prolekami związków o wzorze I, w którym E oznacza grupę hydroksykarbonylową.
Przykładowymi prolekami estrowymi i prolekami amidowymi, o których można tu wspomnieć, są estry (C1-C4)-alkilowe, takie jak estry metylowe, estry etylowe, estry izopropylowe, estry izobutylowe, podstawione estry alkilowe, takie jak estry hydroksyalkilowe, estry acyloksyalkilowe, estry aminoalkilowe, estry acyloaminoalkilowe, estry dialkiloaminoalkilowe, niepodstawione amidy lub N-(C1-C4)-alkiloamidy, takie jak metyloamidy lub etyloamidy.
Przykładowymi związkami o wzorze I według wynalazku, które można tu wymienić, są następujące związki o wzorach Ie i If, które mają konfigurację S na atomie węgla z grupą R2, jeżeli R2 oznacza grupę fenylową lub grupę pirydylową i które mają konfigurację R na atomie węgla z grupą R2', jeżeli R2 oznacza grupę metylową.
Podobnie, wynalazek niniejszy dotyczy fizjologicznie tolerowanych soli związków o wzorach Ie i If, na przykład soli metali lub utworzonych z organicznymi kationami amoniowymi soli zwią zków o wzorach Ie i If zawierają cych grupę kwasu karboksylowego albo kwaś nych addycyjnych soli zwią zków o wzorach Ie i If, zawierających grupy pirydylowe, na przykład chlorowodorków.
PL 204 622 B1
Związki o wzorach le i If
R1 R3 R4 A R2 E
1 2 3 4 5 6
CH3 CH3 CH3 izobutyl fenyl COOH
CH3 CH3 CH3 izobutyl fenyl COONa
CH3 CH3 CH3 izobutyl fenyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 izobutyl fenyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 izobutyl fenyl CH2OH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COONa
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl CH2OH
CH3 CF3 CF3 izobutyl fenyl COOH
CH3 CF3 CF3 izobutyl fenyl COONa
CH3 CF3 CF3 izobutyl fenyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 izobutyl fenyl COOiCsHy
CH3 CF3 CF3 izobutyl fenyl CH2OH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COONa
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOiCsHy
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl CH2OH
CH3 CH3 CH3 izobutyl 2-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 izobutyl 2-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 izobutyl 2-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 izobutyl 2-pirydyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOiCsHy
CH3 CF3 CF3 izobutyl 2-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 izobutyl 2-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 izobutyl 2-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 izobutyl 2-pirydyl COOiCsHy
PL 204 622 B1 cd. tabeli
1 2 3 4 5 6
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 2-pirydyl COOiCaH7
CH3 CH3 CH3 izobutyl 3-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 izobutyl 3-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 izobutyl 3-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 izobutyl 3-pirydyl COOiCaH7
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOiCaH7
CH3 CF3 CF3 izobutyl 3-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 izobutyl 3-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 izobutyl 3-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 izobutyl 3-pirydyl COOiCaH7
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 3-pirydyl COOiCaH7
CH3 CH3 CH3 izobutyl 4-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 izobutyl 4-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 izobutyl 4-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 izobutyl 4-pirydyl COOiCaH7
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COONa
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOiCaH7
CH3 CF3 CF3 izobutyl 4-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 izobutyl 4-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 izobutyl 4-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 izobutyl 4-pirydyl COOiCaH7
PL 204 622 B1 cd. tabeli
1 2 3 4 5 6
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COONa
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- 4-pirydyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 izobutyl metyl COOH
CH3 CH3 CH3 izobutyl metyl COONa
CH3 CH3 CH3 izobutyl metyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 izobutyl metyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 izobutyl metyl CH2OH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOH
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COONa
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOC2H5
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOiCsHy
CH3 CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl CH2OH
CH3 CF3 CF3 izobutyl metyl COOH
CH3 CF3 CF3 izobutyl metyl COONa
CH3 CF3 CF3 izobutyl metyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 izobutyl metyl COOiCsHy
CH3 CF3 CF3 izobutyl metyl CH2OH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOH
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COONa
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOC2H5
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOiCsHy
CH3 CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl CH2OH
H CH3 CH3 izobutyl fenyl COOH
H CH3 CH3 izobutyl fenyl COONa
H CH3 CH3 izobutyl fenyl COOC2H5
H CH3 CH3 izobutyl fenyl COOiCsHy
H CH3 CH3 izobutyl fenyl CH2OH
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOH
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COONa
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOC2H5
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl COOiCsHy
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- fenyl CH2OH
PL 204 622 B1 cd. tabeli
1 2 3 4 5 6
H CF3 CF3 izobutyl fenyl COOH
H CF3 CF3 izobutyl fenyl COONa
H CF3 CF3 izobutyl fenyl COOC2H5
H CF3 CF3 izobutyl fenyl COOiCsHy
H CF3 CF3 izobutyl fenyl CH2OH
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOH
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COONa
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOC2H5
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl COOiCsHy
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- fenyl CH2OH
H CH3 CH3 izobutyl metyl COOH
H CH3 CH3 izobutyl metyl COONa
H CH3 CH3 izobutyl metyl COOC2H5
H CH3 CH3 izobutyl metyl COOiCsHy
H CH3 CH3 izobutyl metyl CH2OH
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOH
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COONa
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOC2H5
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl COOiC3H7
H CH3 CH3 cyklopropylometyl- metyl CH2OH
H CF3 CF3 izobutyl metyl COOH
H CF3 CF3 izobutyl metyl COONa
H CF3 CF3 izobutyl metyl COOC2H5
H CF3 CF3 izobutyl metyl COOiC3H7
H CF3 CF3 izobutyl metyl CH2OH
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOH
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COONa
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOC2H5
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl COOiCsHy
H CF3 CF3 cyklopropylometyl- metyl CH2OH
Poszczególne elementy struktury związków o wzorze I według wynalazku korzystnie mają, niezależne od siebie, następujące znaczenia.
R2 korzystnie oznacza grupę (C1-C4)-alkilową lub grupę pirydylową lub grupę fenylową. W szczególności, grupą alkilową o symbolu R2 jest jedna z takich grup, jak grupa metylowa, grupa etylowa, grupa izopropylowa. Szczególnie korzystnie, R2 oznacza grupę metylową, grupę pirydylową, grupę fenylową. Szczególnie korzystnie, R2 oznacza grupę metylową, grupę fenylową lub grupę pirydylową.
PL 204 622 B1
R3 i R4 mogą być takie same lub różne. Korzystnie, dwie grupy o symbolach R3 i R4 są takie same. W jednym ze sposobów wykonania niniejszego wynalazku, oba symbole, R3 i R4, oznaczają grupę metylową. W innym sposobie wykonania niniejszego wynalazku, oba symbole, R3 i R4, oznaczają grupę trifluorometylową.
Korzystnie, grupą alkilową o symbolu R5 jest grupa metylowa lub grupa etylowa. Korzystnie, R5 oznacza grupę (C1-C4)-alkilową. Szczególnie korzystnie, R5 oznacza grupę metylową.
R6 korzystnie oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową (NH2), szczególnie korzystnie grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową, bardzo korzystnie grupę hydroksylową lub grupę (C1-C6)-alkoksylową i specjalnie korzystnie grupę hydroksylową lub grupę (C1-C4)-alkoksylową, w szczególności grupę hydroksylową.
R7 korzystnie oznacza wodór.
E korzystnie oznacza grupę o wzorze -CO-R6 lub -CH2-OH, szczególnie korzystnie grupę o wzorze -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2-OH, w szczególności -COOH.
W jednym ze sposobów wykonania niniejszego wynalazku Z oznacza tlen.
W jednym ze sposobów wykonania niniejszego wynalazku A oznacza grupę izobutylową [grupę 2-metylopropylową, (CH3)2CH-CH2], a w innym sposobie wykonania A oznacza grupę cyklopropylometylową (grupę cyklopropylo-CH2-).
Następnie, w jednym ze sposobów wykonania niniejszego wynalazku, R1 oznacza wodór, a w innym sposobie wykonania R1 oznacza grupę metylową.
Korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, które mają jednolitą konfigurację na jednym, lub więcej niż jednym centrum chiralności, na przykład na atomie węgla z grupą o symbolu R2 i/lub na atomie węgla z grupą A i ugrupowaniem imidazolidyny; korzystne są te związki, które występują w konfiguracji jednolitej lub zasadniczo jednolitej na jednym lub więcej niż jednym centrum chiralności albo w konfiguracji R, albo w konfiguracji S, ale nie jako mieszanina R/S. Jednakże, jak to już wyjaśniono, poszczególne centra chiralności w tych związkach o wzorze I mogą, niezależnie od siebie, mieć konfigurację R lub konfigurację S i mieć konfigurację identyczną lub odmienną.
Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, w przypadku których atom węgla ze związaną z nim grupą o symbolu A i ugrupowaniem imidazolidyny występuje w konfiguracji S, to znaczy konfiguracji odnoszącej się do stereoizomeru przedstawionego wzorami la i Ib.
Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są także te związki, w przypadku których atom węgla ze związaną z nim grupą o symbolu R2 występuje w konfiguracji uwidocznionej we wzorach la i Ic. W przypadku, gdy, na przykład, R2 oznacza grupę fenylową, podstawioną grupę fenylową lub grupę pirydylową, w tego rodzaju szczególnie korzystnych związkach atom węgla ze związaną z nim grupą o symbolu R2 ma konfigurację S, a jeżeli R2 oznacza grupę metylową, grupę etylową lub grupę izobutylową, ma on konfigurację R.
Zwłaszcza bardzo korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, w przypadku których dwa wspomniane powyżej centra stereoizomerii występują w konfiguracjach uwidocznionych we wzorze la.
Korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, w przypadku których jedna lub większa ilość grup ma korzystne znaczenie albo ma specjalne znaczenie wybrane spośród podanych znaczeń.
Wynalazek niniejszy dotyczy wszystkich kombinacji korzystnych znaczeń i/lub specjalnych znaczeń podanych dla grup. Przykładowymi korzystnymi związkami są, na przykład, te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1, R3, R4 i R5 oznaczają grupę metylową i A oznacza grupę izobutylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1, R3, R4 i R5 oznaczają grupę metylową i A oznacza grupę cyklopropylometylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza grupę metylową, R3 i R4 oznaczają grupę trifluorometylową, R5 oznacza grupę metylową i A oznacza grupę izobutylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza grupę metylową, R3 i R4 oznaczają grupę trifluorometylową, R5 oznacza grupę metylową i A oznacza grupę cyklopropylometylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza wodór, R3, R4 i R5 oznaczają grupę metylową i A oznacza grupę izobutylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza wodór, R3, R4 i R5 oznaczają grupę metylową i A oznacza grupę cyklopropylometylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza wodór, R3 i R4 oznaczają grupę trifluorometylową, R5 oznacza grupę metylową i A oznacza grupę izobutylową, albo te związki, w przypadku których, jednocześnie, R1 oznacza wodór, R3 i R4 oznaczają grupę trifluorometylową, R5 oznacza grupę metylową i A oznacza grupę cyklopropylometylową, a inne grupy mają ogólne znaczenie wyżej podane dla związków o wzorze I, albo mają korzystne znaczenie, albo mają specjalne znaczenie podane w dotyczących ich definicjach.
PL 204 622 B1
Szczególnie korzystnymi związkami są, na przykład, te związki o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza grupę o wzorze -CO-R6 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę hydroksylową lub grupę metylową;
R2 oznacza grupę pirydylową, grupę fenylową lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
R6 oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową; we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Bardzo korzystnymi związkami są, na przykład, te związki o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę pirydylową, grupę fenylową lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Specjalnie korzystnymi związkami są, na przykład, te związki o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową lub grupę pirydylową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
W sposób szczególny specjalnie korzystnymi zwią zkami są , na przykł ad, te zwią zki o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
Wszystkie powyższe definicje podgrup związków o wzorze I stosują się, analogicznie, do związków o wzorze I, w którym oba symbole, R3 i R4, oznaczają zamiast grupy metylowej grupę trifluorometylową.
I tak, na przykł ad, w sposób szczególny specjalnie korzystne są te zwią zki o wzorze I, w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową;
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę grupę trifluorometylową;
R5 oznacza grupę metylową;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych, lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
PL 204 622 B1
Związki o wzorze I można wytworzyć na przykład, w reakcji kondensacji związku o wzorze II:
ze związkiem o wzorze III:
w których to wzorach II i III symbole A, E, Z, R1, R2, R3, R4 i R5 zdefiniowano powyżej, albo, alternatywnie, grupy funkcjonalne obecne w tych grupach mogą występować w formie zabezpieczonej lub w formie prekursorów, a G oznacza grupę hydr oksykarbonyIową, grupę (C1-C6)-alkoksykarbonylową lub aktywne pochodne kwasu karboksylowego, takie jak na przykład chlorki kwasowe lub aktywne estry.
Jeśli chodzi o kondensację związków o wzorach II i III, regułą jest konieczność zabezpieczenia ugrupowania kwasu karboksylowego (obecnego, ale nie zaangażowanego w reakcji kondensacji) odwracalnymi grupami zabezpieczającymi i wtedy występuje ono jako ester tert-butylowy lub ester benzylowy. W przypadku, gdy związki o wzorze I zamierza się wytworzyć tak, że grupą o symbolu E jest, na przykład, grupa hydroksykarbonylowa lub grupa, która ma być utworzona z grupy hydroksykarbonylowej, wtedy w związkach o wzorze III, na przykład, grupa o symbolu E wpierw musi występować jako grupa hydroksykarbonylową zabezpieczona, a dopiero później, po skondensowaniu związku II ze związkiem III, uwalnia się grupę hydroksykarbonylową i/lub syntetyzuje się (w jednym lub kilku etapach) pożądaną końcową grupę o symbolu E.
Prekursorami grup funkcyjnych są te grupy, które można przekształcić w pożądaną grupę funkcyjną z zastosowaniem zwykłych metod syntezy znanych specjaliście w tej dziedzinie techniki. I tak, na przykład, grupę cyjanową, którą można przekształcić w ugrupowanie kwasu karboksylowego na drodze hydrolizy, można określić jako prekursora tego ugrupowania. Grupę alkoholową, którą można utlenić do grupy aldehydowej, można określić jako prekursora tej właśnie grupy. W powyższej części niniejszego opisu wymieniono już przykładowe grupy zabezpieczające, które można wprowadzić przed przeprowadzeniem reakcji lub sekwencji reakcji i które potem usuwa się.
Jeśli chodzi o kondensację związków o wzorach II i III, korzystnie stosuje sie metody chemii peptydów dobrze znane specjaliście w tej dziedzinie techniki [patrz, na przykład: Houben-Weyl, Methoden der Organischen Chemie (Methods of Organic Chemistry), tom 15/1 i 15/2, Georg Thieme Verlag, Stuttgart (1974)]. Jako możliwe do użycia środki kondensujące lub odczynniki sprzęgające można wymienić, na przykład: karbonylodiimidazole, karbodiimidy, takie jak dicykloheksylokarbodiimid (DCC) lub diizopropylokarbodiimid, tetrafluoroboran O-((cyjano(etoksykarbonylo)metyleno)amino)-N,N,N',N'-tetrametylouroniowy (TOTU) lub bezwodnik kwasu propylofosfonowego (PPA). Kondensację można przeprowadzić w warunkach typowych, dobrze znanych specjaliście w tej dziedzinie techniki. Ogólnie, reakcje te prowadzi się w środowisku obojętnego rozpuszczalnika lub rozcieńczalnika, na przykład w środowisku rozpuszczalnika obojętnego, takiego jak N,N-dimetyloformamid (DMF), sulfotlenek dimetylowy (DMSO), N-metylo-2-pirolidon (NMP), tetrahydrofuran (THF) lub dimetoksyetan (DME). W zależności od sposobu przeprowadzania kondensacji w każdym poszczególnym przypadku, może okazać się pożyteczne dodanie zasady, takiej jak amina trzeciorzędowa lub odczynników pomocniczych, na przykład związku N-hydroksylowego, takiego jak 1-hydroksybenzotriazol (HOBT). Obróbki mieszaniny reakcyjnej i oczyszczenia produktu można dokonać posługując się zwykłymi, powszechnie stosowanymi metodami. Po przeprowadzeniu kondensacji, istniejące grupy zabezpieczające usuwa się we właściwy sposób. I tak, na przykład, grupy benzylowe w estrach benzylowych
PL 204 622 B1 można usunąć metodą uwodorniania katalitycznego, a grupy zabezpieczające typu grupy tertbutylowej można usunąć przez potraktowanie odpowiednim kwasem. Wytworzenia związków o wzorze I można także dokonać, na przykład, metodą etapowej syntezy związków na fazie stałej, zgodnie ze zwykłymi sposobami postępowania, przy czym możliwe jest wprowadzanie poszczególnych elementów strukturalnych cząsteczki w różnej kolejności.
Związki aminowe o wzorze III są dostępne w handlu, albo można je zsyntetyzować według (albo analogicznie do) dobrze znanych typowych sposobów postępowania, stosując związki wyjściowe dostępne w handlu lub, z kolei, dające się otrzymać według (albo analogicznie do) literaturowych sposobów postępowania.
I tak, na przykł ad, optycznie czynne, 3-podstawione kwasy 3-aminopropionowe o wzorze III lub ich estry, w szczególności estry kwasu 3-fenylo-3-aminopropionowego, można wytworzyć z odpowiednich 3-podstawionych kwasów akrylowych, które, z kolei, można otrzymać z odpowiednich aldehydów. Kwasy akrylowe 3-podstawione przekształca się przy użyciu chlorku oksalilu w chlorki kwasowe, a te przekształca się, przy użyciu alkoholu w estry, na przykład przy użyciu tert-butanolu w estry tert-butylowe.
W celu wprowadzenia grupy aminowej, estry poddaje się następnie reakcji z solą litową aminy optycznie czynnej, na przykład z solą litową (R)-(+)-N-benzylo-N-(1-fenyloetylo)aminy, po czym usuwa się, za pomocą uwodornienia katalitycznego, grupę benzylową i grupę fenyloetylową, które są obecne w otrzymanym 3-podstawionym 3-(N-benzylo-N-(1-fenyloetylo)aminopropionianie tert-butylu.
W celu wytworzenia związków o wzorze III, w którym E oznacza grupę hydroksymetylową CH2OH lub zeteryfikowaną grupę hydroksymetylową, możliwe jest zastosowanie w reakcji kondensacji
3-pod-stawionych 3-aminopropanoli lub ich eterów, które można otrzymać z 3-podstawionych kwasów
3-aminopropionowych lub ich estrów za pomocą redukcji grupy kwasowej lub grupy estrowej, na przykład z estru etylowego lub estru tert-butylowego, przy użyciu wodorku glinu litu lub wodorku glinu litu/trichlorku glinu.
Związki o wzorze II można wytworzyć, na przykład, wpierw poddając związki o wzorze IV:
w reakcji Bucherera, reakcji, na przykł ad, z wę glanem amonu i cyjankiem potasu, w wyniku czego
które, następnie, poddaje się reakcji z odczynnikiem alkilującym o wzorze LG-CHA-G, który wprowadza do cząsteczki grupę o wzorze -CHA-G, w wyniku czego otrzymuje się związki o wzorze VI:
w którym A, R3, R4 i G mają wyż ej podane znaczenie.
PL 204 622 B1
Następnie, reakcja związków o wzorze VII z drugim odczynnikiem alkilującym o wzorze VII:
w którym Z, R1 i R5 mają wyżej podane znaczenie, prowadzi do otrzymania odpowiednich związków o wzorze II.
Grupa o wzorze LG jest grupą opuszczającą podatną na podstawienie nukleofilowe i stanowi ją, na przykład, chlor lub brom, albo grupa sulfonyloksylowa, taka jak grupa tosyloksylowa, grupa metylosulfonyloksylowa lub grupa trifluorometylo sulfonyloksylowa.
Związki o wzorze II można wytworzyć także, na przykład, w reakcji, w której poddaje się związek o wzorze VI wpierw reakcji z odczynnikiem o wzorze 4-(PG-NH)-C6H3(OR5)-CH2-LG, w którym LG oznacza grupę opuszczająca podatną na podstawienie nukleofilowe (jak to powyżej objaśniono), w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze VIII:
w którym A, G, R3, R4 i R5 maj ą wyż ej podane znaczenie oraz PG oznacza grupę zabezpieczają c ą grupę aminową, na przykład grupę tert-butoksykarbonylową lub grupę benzyloksykarbonylową.
Po usunięciu grupy zabezpieczającej o wzorze PG, otrzymuje się związki o wzorze II w wyniku reakcji otrzymanej grupy aminowej H2N z takimi odczynnikami, jak izocyjanian fenylu, izotiocyjanian fenylu, izocyjanian 2-metylofenylu lub izotiocyjanian 2-metylofenylu. Podobnie do związków o wzorze VIII, można wytworzyć i zastosować w syntezie związki, w przypadku których grupa PG-NH we wzorze VIII zostaje zastąpiona grupą będącą prekursorem grupy aminowej i którą następnie przekształca się w grupę aminową w dalszym etapie reakcji. I tak, na przykład, związek o wzorze VI można wpierw poddać reakcji ze związkiem nitrowym o wzorze 4-O2N-C6H3(OR5)-CH2-LG, w wyniku czego otrzymuje się związek odpowiadający związkowi o wzorze VIII, po czym grupę nitrową można przekształcić w grupę aminową, na przykład na drodze uwodornienia katalitycznego, a następnie grupę aminową można przekształcić w pożądany związek o wzorze II przy użyciu izocyjanianu fenylu, izotiocyjanianu fenylu, izocyjanianu 2-metylofenylu lub izotiocyjanianu 2-metylofenylu.
Ogólnie, poszczególne etapy procesu wytwarzania związków o wzorze I można przeprowadzić według (lub analogicznie do) metod znanych, wiadomych specjaliście w tej dziedzinie techniki. Zależnie od każdego pojedynczego przypadku, może okazać się rzeczą stosowną wprowadzenie w jakimkolwiek etapie syntezy związków o wzorze I (jak to już powyżej objaśniono) tymczasowego zablokowania grup funkcyjnych, które mogłyby dawać reakcje uboczne lub reakcje niepożądane, z wykorzystaniem strategii grup zabezpieczających odpowiedniej do konkretnego problemu syntezy, przy czym taki sposób postępowania jest znany specjaliście w tej dziedzinie techniki. Związki o wzorze I można także otrzymać sposobem następującym. Na drodze reakcji N-podstawionych aminokwasów, korzystnie ich estrów, na przykład estrów metylowych, estrów etylowych, estrów tert-butylowych lub estrów benzylowych (które to związki można otrzymać zgodnie z typowymi sposobami postępowania, na przykład, ze związków o wzorze IX:
PL 204 622 B1 w którym Z, R1, R3, R4 i R5 mają wyżej podane znaczenie), z izocyjanianem o wzorze X:
2 w którym A, E i R2 mają wyżej podane znaczenie (który można otrzymać zgodnie z typowymi sposobami postępowania z odpowiedniego związku, zawierającego zamiast ugrupowania izocyjanianu grupę H2N), otrzymuje się pochodne mocznika, na przykład związki o wzorze XI:
w którym poszczególne symbole mają wyżej podane znaczenie. Następnie, można przeprowadzić cyklizację związków o wzorze XI przez ogrzewanie ich z kwasem, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze I. Cyklizacji związków o wzorze XI do związków o wzorze I można także dokonać za pomocą podziałania zasadami w środowisku rozpuszczalników obojętnych, na przykład przez potraktowanie wodorkiem sodu w środowisku rozpuszczalnika aprotonowego, takiego jak dimetyloformamid. Podczas prowadzenia tych reakcji (jak to już objaśniono powyżej) grupy funkcyjne mogą występować w postaci zabezpieczonej. Związki o wzorze I mo żna także otrzymać przez poddanie związku o wzorze IX reakcji z izocyjanianem o wzorze XII:
w którym:
A ma wyż ej podane znaczenie oraz
Q oznacza, na przykład, grupę alkoksylową, na przykład grupę (C1-C4)-alkoksylową , taką jak grupa metoksylowa, grupa etoksylowa lub grupa tert-butoksylowa, albo grupę (C6-C14)-arylo-(C1-C4)-alkoksylową, na przykład grupę benzyloksylową.
W reakcji tej, otrzymuje się związek o wzorze XIII:
w którym:
A, Q, Z, R, R3, R4 i R5 mają wyżej podane znaczenie, który następnie cyklizuje się w obecności kwasu lub zasady, jak to powyżej opisano odnośnie do cyklizacji związków o wzorze XI, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze XIV:
PL 204 622 B1
w którym: A, Q, Z, R1, R3, R4 i R5 mają wyżej podane znaczenie. Możliwe jest, następnie, dokonanie w związku o wzorze XIV przekształ cenia grupy o wzorze CO-Q, na przykład na drodze hydrolizy, w ugrupowanie kwasu karboksylowego, COOH. Jeżeli cyklizacja związku o wzorze XIII z otrzymaniem związku o wzorze XIV dokonywana jest przy użyciu kwasu, to przekształcenie grupy o wzorze CO-Q w ugrupowanie COOH można przeprowadzić jednocześnie z cyklizacją. Za pomocą następującego po tym sprzężenia ze związkiem o wzorze III, jak to opisano powyżej odnośnie do sprzęgania związków o wzorach II i III, otrzymuje się związek o wzorze I. Także w tym sposobie prowadzenia syntezy grupy funkcyjne mogą występować w postaci zabezpieczonej lub w postaci prekursorów.
Dalszy sposób wytwarzania związków o wzorze I polega, na przykład, na poddaniu związków o wzorze XV:
w którym poszczególne symbole mają wyżej podane znaczenie, reakcji z fosgenem lub jego równoważnikami [analogicznie do: S. Goldschmidt i M. Wiek., Liebigs Ann. Chem., 575, 217 (1952) i C. Tropp, Chem. Ber., 61, 1431 (1928)]. Związki o wzorze I można także wytworzyć przez sprzężenie związku o wzorze XVI:
w którym: R3 i R4 mają wyż ej podane znaczenie oraz PG oznacza grupę zabezpieczająca grupę aminową, taką jak, na przykład, grupa benzyloksykarbonylowa ze związkiem o wzorze XVII:
w którym A ma wyżej podane znaczenie oraz Q' oznacza zabezpieczoną grupę hydroksylową kwasu karboksylowego, na przykład grupę alkoksylową, taką jak grupa tert-butoksylowa, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze XVIII:
w którym: A, R3, R4, PG i Q' mają wyżej podane znaczenie.
PL 204 622 B1
Obecną w związku o wzorze XVIII grupę zabezpieczającą o wzorze PG można następnie w sposób selektywny usunąć z grupy aminowej, na przykład przez uwodornienie w przypadku grupy benzyloksykarbonylowej i przez wprowadzenie grupy CO zamknąć pierścień, w wyniku czego otrzy-
w którym A, R3 i R4 i Q' mają wyżej podane znaczenie. W celu wprowadzenia grupy karbonylowej można użyć na przykład, fosgeny lub równoważnika fosgenu, takiego jak difosgen (analogicznie do objaśnionej powyżej reakcji związków o wzorze XV). Jako związek pośredni przy przekształcaniu związku o wzorze XVIII w związek o wzorze XIX może pojawić się na przykład izocyjanian albo też można go wytworzyć specjalnie. Przekształcenie związku o wzorze XVIII w związek o wzorze XIX może być dokonane w jednym lub więcej niż jednym etapie. I tak, na przykład, wpierw można wprowadzić grupę karbonylową, a następnie, w osobnym etapie, można przeprowadzić cyklizację w obecności zasady, takiej jak wodorek sodu tak, jak to opisano w przypadku cyklizacji wspomnianych powyżej.
Związki o wzorze XVIII, w którym PG oznacza grupę benzyloksykarbonylową, można także przekształcić bezpośrednio w związki o wzorze XIX, z pominięciem bloku reakcji w syntezie, jak w przypadku użycia fosgenu do wprowadzenia grupy karbonylowej. I tak, gdy związki o wzorze XVIII, w którym PG oznacza grupę benzyloksykarbonylową, podda się działaniu zasady, takiej jak wodorek sodu, wtedy otrzymuje się bezpośrednio związki o wzorze XIX. Następnie, związki o wzorze XIX można poddać alkilowaniu (jak to powyżej objaśniono odnośnie do związków o wzorze VI) na grupie NH przy użyciu odczynnika o wzorze VII i po przekształceniu zabezpieczonej grupy karboksylowej o wzorze CO-Q' w ugrupowanie kwasu karboksylowego COOH, można zsyntetyzować pożądane związki o wzorze I, jak to powyż ej opisano odnoś nie do związków o wzorach VI i II. Takż e i w tym procesie grupy funkcyjne mogą występować w postaci zabezpieczonej lub w postaci prekursorów.
Związki o wzorze I można także wytworzyć wpierw poddając związki o wzorze XX:
w którym R3, R4 i Q' mają wyżej podane znaczenie, reakcji z izocyjanianiem o wzorze XII, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze XXI:
w którym A, R3, R4, Q i Q' mają wyż ej podane znaczenie. Nast ę pnie, przeprowadza się cyklizację związku o wzorze XXI za pomocą działania mocnego kwasu, na przykład półstężonego kwasu chlorowodorowego, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze XXII:
PL 204 622 B1
Związki o wzorze XXII można także otrzymać przez wcześniejsze wytworzenie związku o wzorze XVIII, w którym A, R3, R4 i Q' mają wyżej podane znaczenie, a PG oznacza grupę alkoksykarbonylową, taką jak grupa (C1-C4)-alkoksykarbonylowa, grupa (C6-C14)-arylo-(C1-C4)-alkoksykarbonylowa, taka jak grupa fenylo-(C1-C4) -alkoksykarbonylowa, albo grupa (C6-C14)-aryloksykarbonylowa, taka jak grupa fenyloksykarbonylowa i następne przekształcenie tego związku przez uwolnienie zabezpieczonej grupy karboksylowej o wzorze CO-Q' w związek o wzorze VIII, w którym CO-Q' oznacza wolne ugrupowanie kwasu karboksylowego CO-OH, PG oznacza grupę (C1-C4)-alkoksykarbonylową, grupę (C6-C14)-arylo-(C1-C4)-alkoksykarbonylową lub grupę (C6-C14)-aryloksykarbonylową, a A, R3 i R4 mają wyżej podane znaczenie i cyklizacji tego związku przy użyciu zasady, takiej jak, na przykład, węglan sodu, z otrzymaniem związku o wzorze XXII.
Związki o worze Ila:
o wzorze XXII, w obecności użytej w nadmiarze zasady, na przykład w obecności uż ytego w nadmiarze n-butylolitu, reakcji z odczynnikiem alkilującym o wzorze VII, z następującym po tym zakwaszeniem. Do związków o wzorze XXII można także wprowadzić stopniowo grupę 4-(3-aryloureido)benzylową lub grupę 4-(arylotioureido)benzylową, analogicznie do sposobu wytwarzania związków o wzorze VIII i otrzymywanych z nich związków o wzorze II.
Związki o wzorze I, w którym grupy o symbolach R3 i R4 stanowią grupy trifluorometylowe można, korzystnie, wytworzyć za pomocą poddania izonitrylu o wzorze XXIII reakcji z 2-tert-butoksy-4,4-bis(trifluorometylo)-1,3-oksabuta-1,3-dienem o wzorze XXIV, w wyniku czego otrzymuje się związek o wzorze XXV:
w których to związkach A i Q mają wyżej podane znaczenie.
Wskazuje to, że, na przykład, grupa o wzorze C(=O)-Q oznacza grupę estrową, a Q, na przykład, oznacza grupę alkoksylową, taką jak grupa (C1-C4)-alkoksylową, włączając w to grupę metoksylową, grupę etoksylową i grupę tert-butoksylową, albo grupę (C6-C14)-arylo-(C1-C4)-alkoksylową, włączając w to grupę benzyloksylową. Reakcję związków o wzorach XXIII i XXIV, w wyniku której otrzymuje się związki o wzorze XXV, korzystnie przeprowadza się w środowisku węglowodoru lub eteru jako rozpuszczalnika, na przykład w środowisku benzenu lub toluenu, przy ogrzewaniu, na przykład do temperatury mieszczącej się w zakresie od około 40° do około 80°C, na przykład do temperatury wynoszącej około 60°C.
Izonitryle (izocyjanki) o wzorze XXIII można wytworzyć zgodnie z typowymi sposobami postępowania znanymi specjaliście w tej dziedzinie techniki, wychodząc z odpowiednich estrów kwasów aminokarboksylowych o wzorze H2N-CHA-C(=O)-Q, w którym A i Q mają wyżej podane znaczenie.
Korzystnie, ester kwasu aminokarboksylowego o wzorze H2N-CHA-C(=O)-Q wpierw przekształca się, na drodze reakcji z aktywnym estrem kwasu mrówkowego, na przykład mrówczanem cyjanometylu,
PL 204 622 B1 w ester N-formyloaminokwasu o wzorze HC(=O)-NH-CHA-C(=O)-Q, który nastę pnie przekształca się , na przykład na drodze reakcji z fosgenem lub równoważnikiem fosgenu, takim jak difosgen lub trifosgen, w obecności aminy trzeciorzędowej, takiej jak trietyloamina, w izocyjanek o wzorze XXIII.
Związek o wzorze XXIV, a mianowicie 2-tertbutoksy-4,4-bis(trifluorometylo)-1,3-oksazabuta-1,3-dien, można wytworzyć zgodnie z metoda opisaną przez Steglicha i in. [Chemische Berichte, 107, 1488 (1974)] z karbaminianu tert-butylu ((CH3)3C-O-CO-NH2) i bezwodnego heksafluoroacetonu, z następującym po tym potraktowaniem początkowo otrzymanego 2-tert-butoksykarbonyloamino-2-hydroksy-1,1,1,3,3,3-heksafluoropropanu bezwodnikiem trifluorooctowym, w obecności zasady, takiej jak chinolina.
Związki o wzorze XXV można następnie poddać alkilowaniu na grupie NH, na przykład przy użyciu związków o wzorze VII, w wyniku czego otrzymuje się związki o wzorze XIV, z których (jeżeli jest to pożądane, po przekształceniu grupy estrowej o wzorze CO-Q w ugrupowanie kwasu karboksylowego CO-OH), na drodze reakcji ze związkami o wzorze III, otrzymuje się związki o wzorze I, jak to opisano w powyższej części niniejszego opisu. W przypadku związków o wzorze XXV jest także możliwe, wpierw, przekształcenie grupy estrowej o wzorze CO-Q zgodnie z typowymi sposobami postępowania, w ugrupowanie kwasu karboksylowego CO-OH, a następnie przekształcenie związku o wzorze XXII, otrzymanego sposobem powyżej opisanym, z udziałem odczynnika alkilującego o wzorze VII, w obecności zasady użytej w nadmiarze, w związek o wzorze Ila, z którego następnie otrzymuje się związek o wzorze I na drodze reakcji ze związkiem o wzorze III. Analogicznie do sposobu wytwarzania związków o wzorze VIII, opisanego powyżej i otrzymanych z nich związków o wzorze II lub Ila, do związków o wzorze XXV można stopniowo wprowadzić także grupę 4-(3-arylotioureido)benzylową. Także i w tych rekcjach grupy funkcyjne mogą występować w postaci zabezpieczonej lub w postaci prekursorów.
Związki o wzorze I, w którym E oznacza, na przykład, grupę hydroksykarbonylową lub grupę hydroksyetylową, można przekształcić zgodnie z typowymi sposobami postępowania w związek o wzorze I, w którym E ma inne znaczenie, albo w inne prolek lub pochodne zwi ą zków o wzorze I. I tak, w przypadku wytwarzania estrów, związki o wzorze I, w którym E oznacza grupę hydroksykarbonylową, można zestryfikować przy użyciu odpowiednich alkoholi, na przykład w obecności odczynnika kondensującego, takiego jak DCC albo związki o wzorze I, w którym E oznacza grupę hydroksykarbonylową można poddać alkilowaniu przy użyciu halogenków alkilowych, takich jak chlorki alkilowe lub bromki alkilowe, na przykład przy użyciu halogenków acyloksyalkilowych, w wyniku czego otrzymuje się związki o wzorze I, w którym E oznacza grupę acyloksyalkoksy-CO-.
Związki o wzorze I, w którym E oznacza grupę hydroksykarbonyIową można przekształcić w amidy przy użyciu amoniaku lub amin organicznych w obecności odczynnika kondensującego. Związki o wzorze I, w którym E oznacza CO-NH2 można także, korzystnie, otrzymać w procesie prowadzonym w fazie stałej, przez sprzęgnięcie związku, w którym E oznacza ugrupowanie COOH, w obecności środka kondensującego, takiego jak TOTU z żywicą amidową (Rink), z następującym potem usunięciem produktu z żywicy przy użyciu kwasu trifluorooctowego.
Związki o wzorze I, w którym E oznacza grupę hydroksymetylową CH2OH można zeteryfikować na grupie hydroksymetylowej zgodnie z typowymi sposobami postępowania. Zgodnie z typowymi metodami selektywnego utleniania alkoholi do aldehydów, na przykład przy użyciu oksochloranu (I) sodu, w obecności (wolnego rodnika) 4-acetamido-2,2,6,6-tetrametylopiperydyn-1-oksylu (4-acetamido-TEMPO), związki o wzorze I, w którym E oznacza CH2OH, można przekształcić w związki o wzorze I, w którym E oznacza aldehydową grupę -CO-H.
Związki o wzorze I, w którym R5 oznacza wodór, można także wytworzyć za pomocą rozszczepienia eteru z udziałem związków o wzorze I, w którym R5 oznacza grupę metylową. I tak, na przykład, grupę metoksylową o wzorze R5O można przekształcić w grupę hydroksylową przez podziałanie trójbromkiem boru.
Związki o wzorze I są cennymi związkami farmaceutycznie aktywnymi, nadającymi się, na przykład, do leczenia chorób zapalnych, chorób alergicznych i astmy. Związki o wzorze I i ich fizjologicznie tolerowane sole i pochodne można stosować sposobem według wynalazku zwłaszcza u ludzi, ale także u zwierząt, korzystnie u ssaków, jako farmaceutyki do leczenia stanów chorobowych, przy czym przez „leczenie” rozumie się, ogólnie, tak terapię skierowaną na objawy choroby ostrej lub przewlekłej, jak i profilaktykę czy zapobieganie objawom chorobowym, to znaczy, na przykład, zapobieganie wystąpieniu objawów ostrej choroby alergicznej lub astmatycznej lub zapobieganie zawałowi mięśnia sercowego lub ponownemu zawałowi mięśnia sercowego u odnośnych pacjentów.
PL 204 622 B1
Związki o wzorze I ich sole i pochodne można podawać jako takie, w mieszaninach jednych z drugimi lub w postaci preparatów farmaceutycznych umożliwiają cych stosowanie dojelitowe lub pozajelitowe i które, jako składnik aktywny zawierają skuteczną dawkę co najmniej jednego związku o wzorze I i/lub jego fizjologicznie tolerowanej soli i/lub pochodnej oraz farmaceutycznie tolerowany nośnik.
Wynalazek niniejszy dotyczy także związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych przeznaczonych do użycia jako farmaceutyki (lub leki), użycia związków o wzorze I, i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych do wytwarzania farmaceutyków przeznaczonych do leczenia chorób wymienionych powyżej lub poniżej, na przykład do leczenia chorób zapalnych oraz użycia związków o wzorze I, i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych w leczeniu tych chorób. W dalszym ciągu, wynalazek niniejszy dotyczy preparatów farmaceutycznych (lub kompozycji farmaceutycznych) zawierających skuteczną dawkę co najmniej jednego związku o wzorze I i/lub jego fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych oraz farmaceutycznie dozwolony nośnik, to znaczy jedną lub większą ilość farmaceutycznie nieszkodliwych zaróbek i/lub dodatków.
Farmaceutyki można stosować układowo lub miejscowo. Można je podawać, na przykład doustnie, w postaci pigułek, tabletek, tabletek powlekanych, drażetek, granulek, kapsułek żelatynowych twardych i miękkich, proszków, roztworów, syropów, emulsji, zawiesin lub w innych postaciach farmaceutycznych. Stosować je można także dopochwowo i doodbytniczo, na przykład w postaci czopków, albo pozajelitowo lub jako wszczepy (implanty), na przykład w postaci roztworów do wstrzykiwań lub roztworów do wlewów, mikrokapsułek lub pręcików albo miejscowo lub przezskórnie, na przykład w postaci kremów, maś ci, proszków, roztworów, emulsji lub nalewek, albo w inny sposób, na przykład w postaci spray'ów donosowych lub mieszanin aerozolowych. Stosowanie pozajelitowe roztworów można realizować przez podawanie, na przykład, dożylne, domięśniowe, podskórne, dostawowe, domaziówkowe lub wykonane w inny sposób.
Preparaty farmaceutyczne według wynalazku wytwarza się w znany sposób, polegający na tym, że związek lub związki o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, i/lub pochodne, miesza się z farmaceutycznie oboję tnymi, nieorganicznymi, i/lub organicznymi zaróbkami, i/lub dodatkami, po czym nadaje się odpowiednią postać dawkowania i stosowania. W przypadku wytwarzania pigułek, tabletek, drażetek i kapsułek żelatynowych twardych, można posłużyć się, na przykład, laktozą, skrobią kukurydzianą lub jej pochodnymi, talkiem, kwasem stearynowym lub jego solami, glikolami polietylenowymi itd., a w przypadku kapsułek żelatynowych miękkich i czopków można zastosować, na przykład, tłuszcze, woski, półstałe i ciekłe poliole, glikole polietylenowe, naturalne i utwardzone oleje itd. Do odpowiednich zaróbek zastosowanych do wytworzenia roztworów, na przykład roztworów do wlewów albo emulsji lub syropów, należą, na przykład: woda, alkohole, gliceryna, diole, poliole, sacharoza, cukier inwertowany, glukoza, oleje roślinne itd. Zaróbkami odpowiednimi przy wytwarzaniu mikrokapsułek, wszczepów lub pręcików są, na przykład, kopolimery kwasu glikolowego i kwasu mlekowego. Preparaty farmaceutyczne normalnie zawierają od około 0,5 do około 90% wag związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych. Ilość aktywnego związku o wzorze I i/lub jego fizjologicznie tolerowanych soli i/lub pochodnych znajdujących się w preparatach farmaceutycznych normalnie mieści się w zakresie od około 0,2 do około 1000 mg, korzystnie w zakresie od około 1 do około 500 mg. Jednakże, w zależności od charakteru preparatu farmaceutycznego, zawartość związku aktywnego może być także większa.
Oprócz związków aktywnych i zaróbek, preparaty farmaceutyczne mogą także zawierać vehicula, tj. środki nadające postać lekowi lub dodatki, na przykład wypełniacze, środki rozsadzające, środki wiążące, środki smarujące, środki zwilżające, stabilizatory, emulgatory, środki konserwujące, środki słodzące, środki barwiące, środki aromatyzujące, środki zagęszczające, rozcieńczalniki, substancje buforujące, rozpuszczalniki, środki solubilizujące, środki zapewniające uzyskanie efektu długiego wchłaniania się i działania leku (leku „depot”), sole zmieniające ciśnienie osmotyczne, środki powlekające i przeciwutleniacze. Mogą one zawierać dwa lub większą ilość związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych. Następnie, oprócz co najmniej jednego związku o wzorze I i/lub jego fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych, mogą one zawierać takż e jeden lub więcej niż jeden inny związek farmaceutycznie aktywny, na przykład substancje o działaniu przeciwzapalnym.
W przypadku, gdy związki o wzorze I lub zawierające je preparaty farmaceutyczne stosuje się w postaci aerozoli, na przyk ład aerozoli donosowych lub inhalacyjnych, wtedy można nadać im postać, na przykład spray'u, nebulizera, rozpylacza pompkowego, aparatu inhalacyjnego, inhalatora
PL 204 622 B1 dozującego lub inhalatora na suchy proszek. Postacie farmaceutyczne do podawania związków o wzorze I, takie jak aerozole, można wytworzyć według metod dobrze znanych specjaliście w tej dziedzinie techniki. W celu ich wytworzenia, można posłużyć się, na przykład, roztworami lub układami zawiesinowymi związków o wzorze I w wodzie, mieszaninach woda/alkohol lub stosownych wodnych roztworach chlorku sodu, przy użyciu zwykłych dodatków, na przykład alkoholu benzylowego lub innych odpowiednie środków konserwujących, środków wzmagających wchłanianie w celu zwiększenia dostępności biologicznej, solubilizatorów, środków dyspergujących i innych, a także, jeśli jest to pożądane, zwykle stosowanych środków wytłaczających, na przykład związków węgla z chlorem i fluorem i/lub fluoropochodnych węglowodorów.
Innymi związkami farmaceutycznie aktywnymi, które mogą być zawarte w preparatach farmaceutycznych według wynalazku oprócz związków o wzorze I, ale z którymi związki o wzorze I można kombinować także w inny sposób w kontekście leczenia skojarzonego, są w szczególności te związki aktywne, które nadają się do leczenia, to znaczy terapii lub profilaktyki, chorób wymienionych powyżej i poniż ej, dla leczenia których odpowiednie są zwią zki o wzorze I.
Przykładowymi klasami związków aktywnych tego typu, które można tu wymienić, są: steroidy, nie steroidowe substancje przeciwzapalne, nie steroidowe przeciwzapalne pochodne kwasu octowego, nie steroidowe przeciwzapalne pochodne kwasu propionowego, nie steroidowe środki przeciwastmatyczne, pochodne kwasu salicylowego, pirazolony, oksykamy, antagoniści leukotrienów, inhibitory biosyntezy leukotrienów, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), antyhistaminy, antagoniści receptora histaminowego H1, antyhistaminy nie uspokajające, związki złota, agoniści β2, środki przeciwcholinergiczne, antagoniści muskaryny, środki obniżające poziom lipidów, środki obniżające poziom cholesterolu, inhibitory reduktazy HMG-CoA, statyny, pochodne kwasu nikotynowego, związki immunosupresyjne, cyklosporyny, β-interferony, leki przeciwnowotworowe, cytostatyki, inhibitory metastazy, antymetaboolity, pochodne kwasu 5-aminosalicylowego, leki przeciwcukrzycowe, insuliny, sulfanylomoczniki, biguanidy, glitazony, inhibitory α-glukozydazy i inne.
Przykładowymi odpowiednimi związkami aktywnymi, które można tu wymienić są: kwas acetylosalicylowy, benorylat, sulfasalazyna, fenylobutazon, oksyfenbutazon, metamizol, mofebutazon, feprazon, celekoksyb, rofekoksyb, diklofenak, fentizak, sulindak, zomepirak, tolmetyna, indometacyna, acemetacyna, ibuprofen, naproksen, karprofen, fenbufen, indoprofen, ketoprofen, pirprofen, kwas tiaprofenowy, diflunizal, kwas flufenamowy, kwas meklofenamowy, kwas mefenamowy, kwas niflumowy, kwas tolfenamowy, piroksykam, izoksykam, tenoksykam, kwas nikotynowy, prednizon, deksametazon, hydrokortyzon, metyloprednizolon, betametazon, beklometazon, budezonid, montelukast, pranlukast, zafirlukast, zyleuton, cyklosporyna, cyklosporyna A, rapamycyna, takrolimus, metotreksat, 6-merkaptopuryna, azatiopryna, interferon-beta-a, interferon-beta-1b, kwas 5-aminosalicylowy, leflunomid, D-penicyloamina, chlorochina, glibenklamid, glimepiryd, troglitazon, metformina, akarboza, atorwastatyna, fluwastatyna, lowastatyna, symwastatyna, prawastatyna, kolestypol, cholestyramina, probukol, klofibrat, fenofibrat, bezafibrat, gemfibrozyl, bromek ipatropium, klenbuterol, fenoterol, metaproterenol, pirbuterol, tulobuterol, salbutamol, salmeterol, terbutalina, izoetaryna, ketotifen, efedryna, bromek oksytropium, atropina, kwas kromoglikowy, teofilina, feksofenadyna, terfenadyna, cetyryzyna, dimetynden, difenhydramina, difenylopiralina, feniramina, bromfeniramina, chlorfeniramina, dekschlorfeniramina, alimezaina, antazolina, astemizol, klemastyna, cyproheptadyna, hydroksyzyna, loratydyna, mepiramina, prometazyna, trypelenamina, tryprolidyna i inne.
W przypadku, gdy związki o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, i/lub pochodne mają zostać użyte w leczeniu skojarzonym razem z jednym lub więcej niż jednym innym związkiem aktywnym w pojedynczym preparacie farmaceutycznym, wtedy dokonuje się tego, jak już o tym wspomniano, przez podanie wszystkich związków aktywnych razem, w pojedynczym preparacie farmaceutycznym, na przykład w tabletce lub kapsułce.
Wynalazek niniejszy dotyczy preparatów farmaceutycznych tego typu i dotyczą ich odpowiednio wszystkie powyższe objaśnienia. Ilość związków aktywnych w takich preparatach farmaceutycznych dobiera się, ogólnie, tak, żeby obecna w nich była skuteczna ilość każdego aktywnego związku. Jednakże, leczenie skojarzone można przeprowadzić także z zastosowaniem związków aktywnych obecnych w dwóch lub w większej ilości preparatów farmaceutycznych, które mogą mieścić się w pojedynczym opakowaniu, albo w dwóch, lub większej ilości oddzielnych opakowań. Tak więc, podania związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych oraz innych związków aktywnych można dokonać łącznie lub osobno, jednocześnie lub kolejno, w dowolnej kolejności.
PL 204 622 B1
Podania można dokonać w różny sposób, na przykład jeden związek aktywny można podać doustnie, a drugi we wstrzyknięciu, inhalacyjnie lub miejscowo. Wynalazek obejmuje swym zakresem wszystkie takie sposoby leczenia.
Związki o wzorze I posiadają, na przykład, zdolność hamowania procesów interakcji komórkakomórka i procesów interakcji komórka-macierz, w których odgrywają rolę interakcje między VLA-4 a jego ligandami. Aktywność związków o wzorze I można zademonstrować, na przykład, w teście, w którym mierzy się wiązanie komórek zawierających receptor VLA-4, na przykład leukocytów z ligandami tego receptora, na przykład z VCAM-1, który dla celów tego badania można z powodzeniem wytworzyć także metodami inżynierii genetycznej. Szczegóły tego badania opisano w poniższej części niniejszego opisu. W szczególności, związki o wzorze I wykazują zdolność hamowania adhezji i migracji leukocytów, na przykład adhezji leukocytów do komórek śródbłonka, co, jak to powyżej objaśniono, kontrolowane jest przez mechanizm adhezji VCAM-1/VLA-4. Niezależnie od działania jako środki przeciwzapalne, związki o wzorze I i ich fizjologicznie tolerowane sole i pochodne nadają się, ogólnie, do zastosowania w leczeniu, to jest w terapii i profilaktyce, chorób opartych na interakcji między receptorem VLA-4 a jego ligandami lub na które może wpływać hamowanie tej interakcji. W szczególności, nadają się do leczenia chorób powodowanych co najmniej częściowo przez niepożądane rozmiary adhezji leukocytów i/lub migracji lekocytów, albo które są z nimi związane i dla zapobieżenia, złagodzenia lub wyleczenia których powinna być zredukowana adhezja i/lub migracja leukocytów.
Wynalazek niniejszy dotyczy także związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych, przeznaczonych do hamowania adhezji, i/lub migracji leukocytów albo hamowania czynności receptora VLA-4 oraz użycia związków o wzorze I, i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych do wytwarzania przeznaczonych do tego farmaceutyków, to znaczy farmaceutyków przeznaczonych do leczenia chorób, w przypadku których adhezja leukocytów i/lub migracja leukocytów wykazuje niepożądane rozmiary, albo do leczenia chorób, w przypadku których odgrywają rolę procesy adhezji zależnej od VLA-4 oraz zastosowania związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie tolerowanych soli, i/lub pochodnych w leczeniu chorób tego typu.
Związków o wzorze I można używać jako środków przeciwzapalnych w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wywołanego bardzo różnymi przyczynami, w celu zapobieżenia, zredukowania lub stłumienia niepożądanych, bolesnych następstw stanu zapalnego. Stosuje się je, na przykład, do leczenia, to znaczy terapii lub profilaktyki, zapalenia stawów, zapalenia stawów reumatoidalnego, zapalenia wielostawowego, zapalnej choroby jelit (colitis ulcerosa, choroba Crohn'a), liszaju rumieniowatego układowego, chorób zapalnych ośrodkowego układu nerwowego, takich jak, na przykład, stwardnienie rozsiane albo astmy lub alergii, takich jak, na przykład, alergie późne (alergie typu IV). Następnie, nadają się one do ochrony serca, do ochrony przed udarem lub dla wtórnego zapobiegania udarowi oraz do leczenia, to znaczy terapii i profilaktyki, chorób sercowo-naczyniowych, miażdżycy tętnic lub zawału serca, ponownego zawału serca, zespołu wieńcowego ostrego, udaru, nawrotów zwężenia, cukrzycy, uszkodzenia transplantów narządów, chorób immunologicznych, chorób autoimmunizacyjnych, rozwoju nowotworu lub przerzutu nowotworu w różnych przypadkach nowotworach złośliwych, malarii i dalszych jeszcze chorób, w przypadku których blokowanie integryny VLA-4 i/lub wpływanie na aktywność leukocytów wydają się być stosowne, jeśli chodzi o zapobieganie, łagodzenie lub wyleczenie. Korzystnym zastosowaniem jest zapobieganie zawałowi serca lub powtórnemu zawałowi serca.
Dawki stosowanych związków o wzorze I mogą różnić się w szerokim zakresie i, jak to się zwykle dzieje i jest wiadome lekarzowi, dostosowuje się je do każdego pojedynczego przypadku indywidualnego stanu chorobowego. Dawka taka zależy, na przykład, od charakteru i ciężkości leczonej choroby, od ogólnego stanu zdrowia pacjenta, od rodzaju użytego związku i od tego, czy leczeniu ma być poddana choroba ostra czy przewlekła, albo czy ma się przeprowadzić profilaktykę, albo od tego, czy oprócz związków o wzorze I podawane być mają inne związki aktywne. Ogólnie, w przypadku stosowania doustnego, dawka dzienna mieści się w zakresie od około 0,01 do około 100 mg/kg, korzystnie od około 0,1 do około 10 mg/kg (w każdym przypadku, miligramów na kilogram masy ciała). Dawka taka, przy podawaniu osobie dorosłej o masie ciała około 75 kg, powinna wystarczać do uzyskania skutecznych wyników. W przypadku stosowania dożylnego, dawka dzienna, na ogół mieści się w zakresie od około 0,01 do około 50 mg/kg, korzystnie od około 0,01 do około 10 mg/kg (w każdym przypadku, miligramów na kilogram masy ciała). Dawkę dzienną można podzielić, w szczególności w przypadku podawania względnie dużych ilości, na kilka, na przykład 2, 3 lub 4 części, w celu podawaniu oddzielnego. Jeżeli jest to stosowne, w zależności od indywidualnego behawioru, może okazać się niezbędne odejście, w górę lub w dół, od wskazanej wielkości dawki dziennej. Niezależnie od zaPL 204 622 B1 stosowania, jako farmaceutycznie aktywnych związków, w medycynie i weterynarii, związków o wzorze I oraz ich soli i pochodnych, odpowiednich pod względem ich pożądanego wykorzystania, można także używać w celach diagnostycznych, na przykład w in vitro diagnozowaniu próbek komórek lub próbek tkanek oraz jako pomocniczego czy naukowego narzędzia w badaniach biochemicznych, w których pożądane jest blokowanie VLA-4 lub wpł ywanie na interakcje komórka-komórka lub komórka-macierz. Następnie, związków o wzorze I i ich soli można używać jako związków pośrednich przy wytwarzaniu innych związków, w szczególności innych farmaceutycznie aktywnych związków, które można otrzymać ze związków o wzorze I, na przykład przez zmodyfikowanie lub wprowadzenie grup lub grup funkcyjnych, na przykład na drodze estryfikacji, redukcji, utlenienia lub innych transformacji grup funkcyjnych.
Przykłady
P r z y k ł a d 1. Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
la) Alkohol 4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylowy
Przeprowadzono uwodornienie 15 g (81,8 mmola) alkoholu 3-metoksy-4-nitrobenzylowego przy użyciu 1,3 g 10% katalizatora pallad/węgiel (zawartość wody 50%) w 500 ml eteru tert-butylowo-metylowego, z chłodzeniem lodem. Po zajściu absorpcji wodoru do końca, katalizator odsączono i do przesączu, przy mieszaniu, w ciągu 30 minut, wprowadzono 10,14 ml (81,8 mmola) izocyjanianu 2-metylofenylu. Utworzoną tak mieszaninę reakcyjną pozostawiono na noc i wytrąconą substancję stałą odsączono na nuczy i przemyto eterem tert-butylowo-metylowym. Wydajność: 20,5 g (88%).
lb) Chlorek 4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylu
Do zawiesiny 15 g (52,4 mmola) związku z przykładu 1a w 300 ml dichlorometanu wkroplono, przy chłodzeniu lodem, 7,65 ml (104,8 mmola) chlorku tionylu. Utworzoną tak mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 3 godzin, po czym pozostawiono na noc i wlano do 1000 l heptanu. Heptan zdekantowano z nad wydzielonej substancji o konsystencji oleju i pozostałość ponownie zawieszono w heptanie, po czym heptan ponownie zdekantowano. Operację te powtórzono jeszcze 2 razy. Następnie pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie i otrzymany roztwór wlano do 800 ml lodowatego eteru diizopropylowego. Powstałą mieszaninę mieszano w ciągu 2 godzin, przy chłodzeniu lodem, po czym produkt odsączono na nuczy, przemyto eterem diizopropylowym i wysuszono nad tlenkiem fosforu (V), w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 12 g (75%).
lc) (S)-2-Amino-3-cyklopropylopropionian benzylu
Do zawiesiny 10 g (77,5 mmola) kwasu (S)-2-amino-3-cyklopropylopropionowego w 160 ml dioksanu wprowadzano, w temperaturze 0°C, 1N roztwór wodorotlenku sodu, aż do uzyskania pH 8-9, po czym dodano 16,9 g (77,5 mmola) diwęglanu di-tert-butylu. Łaźnię lodową usunięto i utrzymywano pH na poziomie 8-9 za pomocą dodawania 1N roztworu wodorotlenku sodu. Po odstawieniu na noc, dioksan usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, do fazy wodnej dodano octan etylu i fazy rozdzielono. Wartość pH fazy wodnej doprowadzono do 4,5 przy użyciu 1N kwasu chlorowodorowego i poddano ekstrakcji przy użyciu octanu etylu. Otrzymaną fazę octanową osuszono siarczanem sodu, po czym siarczan sodu odsączono i przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w 1000 ml dichlorometanu i zadano 53,4 ml alkoholu benzylowego, 8,37 g 4-dimetyloaminopirydyny i 18,8 g DCC. Po mieszaniu w ciągu 6 godzin i odstawieniu na noc, mieszaninę przesączono, przesącz zatężono i pozostałość zadano 300 ml 90% kwasu trifluorooctowego. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu 10 minut, kwas trifluorooctowy usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostał o ść poddano chromatografii 2 razy na ż elu krzemionkowym (dichlorometan/metanol 95:5), w wyniku czego otrzymano zwią zek tytuł owy. Wydajność: 11,48 g (68%).
PL 204 622 B1 ld) Kwas (S)-2-(4,4-dimetylo-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)octowy
Do roztworu 3,82 g (23, 7 mmola) kwasu 2-metoksykarbonyloamino-2-metylopropionowego (wytworzonego z kwasu 2-amino-2-metylopropionowego i chloromrówczanu metylu) i 5,2 g (23,7 mmola) związku z przykładu 1c w 100 ml THF wprowadzono 321 mg HOBT i 4,75 g (23,7 mmola) DCC. Utworzoną tak mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 4 godzin. Po odstawieniu na noc i przesączeniu, THF usunię to pod zmniejszonym ciś nieniem. Pozostał o ść rozpuszczono w eterze tert-butylowo-metylowym i otrzymany roztwór przemyto 2 razy, za każdym razem nasyconym roztworem NaHCO3 i wodnym roztworem KHSO4/K2SO4. Fazę organiczną osuszono siarczanem sodu i po przesączeniu rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i poddano uwodornianiu w obecności 10% katalizatora pallad/węgiel (zawartość wody 50%). Katalizator odsączono i do fazy organicznej dodano 500 ml wody i 10,1 g węglanu sodu. Po ekstrakcji z wytrzą saniem i rozdzieleniu faz, fazę wodną mieszano w temperaturze 100°C w cią gu 24 godzin. Po odstawieniu na noc, dodano 500 ml 6N kwasu chlorowodorowego i fazę wodną poddano ekstrakcji 3 razy przy użyciu eteru tert-butylowo-metylowego. Połączone fazy organiczne osuszono siarczanem sodu i po przesączeniu zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość przekrystalizowano przy użyciu eteru diizopropylowego i produkt odsączono, w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 2,88 g (51%).
le) Kwas (S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoaimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)octowy
Do roztworu 2,85 g (11,8 mmola) związku z przykładu 1d w 60 ml absolutnego THF wprowadzono, w temperaturze -40°C, w atmosferze argonu, 9,44 ml 2,5 M roztworu n-butylolitu w heksanie. Po mieszaniu w temperaturze -40°C w ciągu 30 minut, mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C i dodano roztwór 3,6 g (11,8 mmola) związku z przykładu 1b w 20 ml N-metylo-2-pirolidonu. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C, po czym mieszano w ciągu 2 godzin w temperaturze 0°C i dodano 15 ml 1N kwasu chlorowodorowego, a następnie usunięto THF pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość wlano do 300 ml eteru tert-butylowo-metylowego. Fazy rozdzielono i fazę organiczną przemyto wodą, osuszono siarczanem sodu i po przesączeniu zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą preparatywnej HPLC. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt i liofilizacji, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 1,33 g (22%).
lf) (R)-3-((S)-2(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionian tert-butylu
Do roztworu 974 mg (1,91 mmola) związku z przykładu 1e i 305 mg (1,91 mmola) (R)-3-aminomaślanu tert-butylu w 10 ml absolutnego DMF wprowadzono kolejno, przy chłodzeniu lodem, 626 mg (1,91 mmola) TOTU i 308 μl (1,81 mmola) N,N-diizopropyloetyloaminy. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu 2 godzin, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i roztwór octanowy przemyto kolejno 2 razy, za każdym razem wodnym roztworem KHSO4/K2SO4, nasyconym roztworem NaHCO3 i wodą. Po osuszeniu fazy organicznej siarczanem sodu i przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu octan etylu/heptan 1:1. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 880 mg (71%).
lg) Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
Do 880 mg (1,35 mmola) związku z przykładu 1f dodano 10 ml 90% kwasu trifluorooctowego. Po upływie 15 minut w temperaturze pokojowej, mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Operację tę powtórzono. Otrzymaną pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie i fazę dichlorometanową przemyto 3 razy wodą i osuszono siarczanem sodu. Po przesączeniu i zatężeniu pod zmniejPL 204 622 B1 szonym ciśnieniem, pozostałość rozpuszczono w mieszaninie acetonitryl/woda i zliofilizowano. Wydajność: 730 mg (91%). ES(+)-MS: 594,2 (M+H)+.
P r z y k ł a d 2. Sól sodowa kwasu (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowego
Do zawiesiny 100 mg (0,168 mmola) związku z przykładu 1 w 10 ml wody wprowadzono, w porcjach, przy mieszaniu, 1,64 ml 0,1N roztworu wodorotlenku sodu i utworzoną tak mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 1 godziny. Po przesączeniu i zliofilizowaniu przesączu, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 104 mg (100%). ES(+)-MS: 594,3 ((kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylo-propionowy + H)+, 616,2 (M+).
P r z y k ł a d 3. (R)-3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropanol
Do 535 mg (1,05 mmola) związku z przykładu 1e w 15 ml absolutnego DMF dodano, przy chłodzeniu lodem, 140 mg (1,05 mmola) HOBT i 260 mg (1,26 mmola) DCC. Utworzoną tak mieszaninę mieszano w ciągu 45 minut przy chłodzeniu lodem, po czym dodano 112 mg (1,26 mmola) (R)-3-amino-3-metylopropanolu i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 2 godzin. Po odstawieniu na noc, mieszaninę przesączono, przesącz zatężono, pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i fazę octanową przemyto 2 razy wodnym roztworem KHSO4/K2SO4. Po osuszeniu siarczanem sodu, przesączeniu i zatężeniu, pozostałość podda no chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu octanu etylu. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 423 mg (70%). ES(+)-MS: 580,3 (M+H)+.
Wytwarzanie (R)-3-amino-3-metylopropanolu
Do roztworu 19,9 g (149 mmola) trichlorku glinu w 250 ml absolutnego eteru dietylowego wprowadzono w porcjach, w atmosferze argonu, 5,68 g (149 mmola) wodorku glinu litu i utworzoną tak mieszaninę ogrzewano pod chłodnicą zwrotną w ciągu 30 minut. Następnie, powoli wkroplono roztwór 6 g (37,7 mmola) (R)-3-aminomaś lanu tert-butylu w 50 ml absolutnego eteru dietylowego, po czym mieszaninę reakcyjną ogrzewano pod chłodnicą zwrotną w ciągu 2 godzin. Następnie, ostrożnie wkroplono, przy chłodzeniu lodem, 10,8 ml wody i roztwór 25,3 g wodorotlenku potasu w 43 ml wody. Mieszaninę pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej, fazę eterową zdekantowano i pozostałość zagotowano 3 razy z dichlorometanem. Połączone fazy organiczne osuszono siarczanem sodu. Po przesączeniu i ususnięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 2,5 g (75%).
P r z y k ł a d 4. (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionoamid
PL 204 622 B1
Do roztworu 330 mg (0,0555 mmola) związku z przykładu 1 i 125 mg (0,926 mmola) HOBT w 5 ml absolutnego DMF, wprowadzono 131 mg (0,636 mmola) DCC, po czym utworzoną tak mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu godziny i dodano 47 μΐ (0,555 mmola) 25% wodnego roztworu amoniaku. Mieszaninę pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej, po czym dodano jeszcze 16 μl 25% wodnego roztworu amoniaku i mieszaninę mieszano w ciągu 4 godzin. Po przesączeniu, przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i fazę octanową przemyto 2 razy, za każdym razem wodnym roztworem KHSO4/K2SO4, nasyconym roztworem NaHCO3 i wodą. Po osuszeniu fazy organicznej siarczanem sodu i przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu octanu etylu. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt i liofilizacji, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 272 mg (82%). ES(+)-MS: 593,3.
P r z y k ł a d 5. Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-hydroksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
Do roztworu 100 mg (0,169 mmola) związku z przykładu 1 w 20 ml absolutnego dichlorometanu, wprowadzono w temperaturze -78°C, w atmosferze argonu, 211 μl bromku boru (III) i utworzoną tak mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C przy chłodzeniu lodem. Po upływie 30 minut w temperaturze 0°C ostrożnie dodano wodę. Następnie, fazy rozdzielono i fazę organiczną osuszono siarczanem sodu. Po przesączeniu, usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, oczyszczeniu chromatograficzną metodą preparatywnej HPLC i zliofilizowaniu frakcji zawierających produkt, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 35 mg (36%). ES(+)-MS: 580,2 (M+H)+.
P r z y k ł a d 6. (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-hydroksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropanol
Do roztworu 220 mg (0,39 mmola) związku z przykładu 3 w 40 ml absolutnego dichlorometanu wprowadzono w temperaturze -78°C, w atmosferze argonu, 488 μl bromku boru (III), po czym utworzoną tak mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C przy chłodzeniu lodem. Po przesączeniu, usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, oczyszczeniu chromatograficzną metodą preparatywnej HPLC i zliofilizowaniu frakcji zawierających produkt, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 81 mg (37%). ES(+)-MS: 566, 3 (M+H)+.
PL 204 622 B1
P r z y k ł a d 7. Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
7a) Chlorek 4-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylu
Do zawiesiny 14,07 g (51,7 mmola) alkoholu 4-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylowego (wytworzonego sposobem opisanym w powyższym przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast izocyjanianu 2-metylofenylu użyto izocyjanianu fenylu) w 200 ml dichlorometanu wkroplono 7,55 ml (103,4 mmola) chlorku tionylu. Utworzoną tak mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 2 godzin i pozostawiono na noc, po czym wlano do 800 ml heptanu. Heptan zdekantowano od wydzielonej substancji o konsystencji oleju i pozostałość zawieszono kilka razy w heptanie i za każdym razem heptan dekantowano. Następnie, pozostałość rozpuszczono w 100 ml dichlorometanu i wkroplono do 800 ml eteru diizopropylowego. Utworzoną tak mieszaninę mieszano w ciągu godziny przy chłodzeniu lodem i produkt odsączono na nuczy, przemyto eterem diizopropylowym i wysuszono pod zmniejszonym ciśnieniem.
7b) Kwas (S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)octowy
Do roztworu 2,8 g (11,6 mmola) związku z przykładu 1d w 60 ml absolutnego THF wprowadzono w temperaturze -40°C, w atmosferze argonu, 9,32 ml 2,5 M roztworu n-butylolitu w heksanie. Po mieszaniu w temperaturze -40°C w ciągu 30 minut, mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C i dodano roztwór 5,07 g (17,4 mmola) związku z przykładu 7a w 20 ml N-metylo-2-pirolidonu. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania się do temperatury 0°C, po czym mieszano w ciągu 2 godzin w temperaturze 0°C i dodano 15 ml 1N kwasu chlorowodorowego, a następnie usunięto THF pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość wlano do 300 ml eteru tert-butylowo-metylowego. Fazy rozdzielono i fazę organiczną przemyto wodą, osuszono siarczanem sodu i po przesączeniu zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metoda preparatywnej HPLC. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt i następującej po tym liofilizacji, otrzymano związek tytułowy.
7c) Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 1, ze 120 mg (0,242 mmola) związku z przykładu 7b i 38 mg (0,242 mmola) (R)-3-aminomaślanu tert-butylu, po sprzęgnięciu, oczyszczeniu metodą chromatograficzną, rozszczepieniu estru tert-butylowego i liofilizacji. Wydajność: 113 mg (81%). ES(+)-MS: 580,2 (M+H)+.
PL 204 622 B1
P r z y k ł a d 8. (R)-3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-fenyloureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropanol
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 3, ze 172 mg (0,348 mmola) związku z przykładu 7b i 31 mg (0,417 mmola) (R)-3-amino-3-metylopropanolu (patrz: przykład 3) po sprzęgnięciu, oczyszczeniu metodą chromatograficzną (układ octan etylu/heptan 9: 1), zatężeniu frakcji zawierających produkt i liofilizacji. Wydajność: 117 mg (59%). ES(+)-MS: 566, 3 (M+H)+.
P r z y k ł a d 9. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(3-pirydylo)propionian etylu
Do roztworu 200 mg (0,393 mmola) związku z przykładu 1d i 76,4 mg (0,393 mmola) 3-amino-3-(3-pirydylo)propionianu etylu [jego otrzymywanie patrz: J. G. Rico i in., J. Org. Chem., 58, 7948 (1993)] w 5 ml absolutnego DMF wprowadzono, przy chłodzeniu lodem, 129 mg (0, 393 mmola) TOTU i 64 μ l (0, 374 mmola) N,N-diizopropyloetyloaminy. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w cią gu 30 minut, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w octanie etylu. Roztwór octanowy przemyto kolejno 2 razy, za każ dym razem nasyconym roztworem NaHCO3 i wodą. Po osuszeniu fazy organicznej siarczanem sodu i przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu octanu etylu. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 195 mg (72%). ES(+)-MS: 685,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 10. Chlorowodorek kwasu 3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(3-pirydylo)-propionowego
Do roztworu 141 mg (0,206 mmola) związku z przykładu 9 w 7,25 ml metanolu wprowadzono 0,82 ml (0,82 mmola) 1M wodnego roztworu wodorotlenku litu i utworzoną tak mieszaninę reakcyjną pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej. Następnie usunięto metanol pod zmniejszonym ciśnieniem. Wartość pH pozostałości doprowadzono do 2 przy użyciu 1N kwasu chlorowodorowego, po czym
PL 204 622 B1 mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu dichlorometan/metanol/kwas octowy lodowaty/woda (95:5:0,5:0,5). Po zatężeniu frakcji zawierających produkt, pozostałość potraktowano 1,1 równoważnika 1N kwasu chlorowodorowego i zliofilizowano. Wydajność: 120 mg (89%). ES(+)-MS: 657,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 11. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(3-pirydylo)propionian izopropylu
Do zawiesiny 80 mg (0,122 mmola) związku z przykładu 11 w 3 ml dichlorometanu wprowadzono 56 μl (0,731 mmola) izopropanolu i 23,6 mg (0,193 mmola) 4-dimetyloaminopirydyny. Następnie, do klarownego roztworu wprowadzono roztwór 38 mg (0,183 mmola) DCC w 1 ml dichlorometanu.
Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu 2 godzin, mieszaninę pozostawiono przez noc w temperaturze pokojowej. Po przesączeniu, przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układów heptan/octanu etylu 3:1 i octan etylu/heptan 20:1. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 70 mg (82%). ES(+)-MS: 699,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 12. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(4-pirydylo)propionian etylu
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 9 z 200 mg (0,393 mmola) związku z przykładu 1d i 76,4 mg (0,393 mmola) 3-amino-3-(4-pirydylo)propionianu etylu [jego otrzymywanie patrz: J. G. Rico i in, J. Org. Chem., 58, 7948 (1993)]. Wydajność: 199 mg (74%). ES(+)-MS: 685,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 13. Chlorowodorek kwasu 3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(4-pirydylo)-propionowego
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 10 ze 143 mg (0,209 mmola) związku z przykładu 12. Wydajność: 126 mg (87%). ES(+)-MS: 657,2 (M+H)+.
PL 204 622 B1
P r z y k ł a d 14. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(4-pirydylo)propionian izopropylu
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 11 z 83 mg (0,126 mmola związku z przykładu 13. Wydajność: 34,6 mg (39%). ES(+)-MS:
699,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 15. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(2-pirydylo)propionian etylu
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 9 z 200 mg (0,393 mmola związku z przykładu 1d i 76,4 mg (0,393 mmola) 3-amino-3-(2-pirydylo)propionianu etylu [jego otrzymywanie patrz: J. G. Rico i in, J. Org. Chem., 58, 7948 (1993)]. Wydajność: 226 mg (84%). ES(+)-MS: 685,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 16. Kwas 3-((S)-2-(4,4-dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(2-pirydylo)propionowy
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 10 ze 170 mg (0,248 mmola) związku z przykładu 15, ale nie przekształcano go w chlorowodorek przez dodanie kwasu chlorowodorwego, Wydajność: 160 mg (98%). ES(+)-MS: 657,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 17. 3-((S)-2-(4,4-Dimetylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-(2-pirydylo)propionian izopropylu
PL 204 622 B1
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego w powyższym przykładzie 11 z 90 mg (0,137 mmola związku z przykładu 16. Wydajność: 39 mg (41%). ES(+)-MS: 699,4 (M+H)+.
P r z y k ł a d 18. Kwas (R)-3- ((S)-2- (4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
18a) 2-tert-Butoksy-4,4-bis(trifluorometylo)-1,3-oksabuta-1,3-dien
Związek wytworzono sposobem analogicznym do sposobu opisanego przez Steglicha i in. [Chem Ber., 107, 1448-1498 (1974)]. W celu wytworzenia bezwodnego heksafluoroacetonu (HFA), trihydrat HFA wkroplono do stężonego kwasu siarkowego, ogrzanego do temperatury 80°C. Wywiązujący się gaz przemywano jeszcze stężonym kwasem siarkowym, po czym przepuszczano do przestrzeni gazowej kolby reakcyjnej. Na wylocie gazu z kolby zamocowano chłodnicę zwrotną wypełnioną acetonem i suchym lodem.
Sposobem powyżej opisanym, roztwór 20 g (170 mmoli) karbaminianu tert-butylu w 150 ml dichlorometanu poddano reakcji z bezwodnym gazowym HFA, aż do nasycenias roztworu reakcyjnego. Następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano surowy 2-tert-butoksykar-bonyloamino-2-hydroksy-1,1,1,3,3,3-heksafluoropropan, którego użyto w następnym etapie procesu. Wydajność: 48,3 g (100%).
Do roztworu 50,05 g (176 mmoli) 2-tert-butoksykarbonyloamino-2-hydroksy-1,1,1,3,3,3-heksafluoropropanu w 300 ml eteru dietylowego wkroplono, w temperaturze 0°C, 13,6 g bezwodnika trifluorooctowego, a następnie 5 kropli chinoliny. Po mieszaniu w temperaturze 0°C w ciągu 10 minut, wkroplono jeszcze 27,2 g bezwodnika trifluorooctowego. Następnie, mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze 0°C (temperatura zewnętrzna) w ciągu 30 minut. Temperatura wewnętrzna mieszaniny podniosła się do 8-10°C. Po oziębieniu do temperatury 0°C, dodano 50,01 g (388 mmoli) chinoliny i zaczęła krystalizować sól chinoliny z kwasem trifluorooctowym. Po mieszaniu w temperaturze 0°C w ciągu 2 godzin, mieszaninę przesączono. Wytworzoną tak sól usunięto z przesączu przez oddestylowanie go pod zmniejszonym ciśnieniem do kolby-odbieralnika oziębianej mieszaniną acetonu i suchego lodu. Destylat ten przedestylowano następnie przez kolumnę Vigreux, w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 36,2 g (77%). Temperatura wrzenia: 126-130°C.
18b) Ester tert-bytutylowy (S)-P-cyklopropyloalaniny
Do mieszaniny złożonej z 50 ml dioksanu i 5 ml stężonego kwasu siarkowego (otrzymanej za pomocą ostrożnego, w temperaturze 5°C, wkroplenia kwasu do dioksanu) wprowadzono, w temperaturze pokojowej, 3,5 g (27,1 mmola) (S)-e-cyklopropyloalaniny. Powstały roztwór przeniesiono do rurki do zatapiania, do której skroplono, w temperaturze -78°C, 40 ml izobutylenu. Następnie, zatopioną rurkę wytrząsano na wstrząsarce, w temperaturze pokojowej, w ciągu 24 godzin. Po otwarciu zatopionej rurki (przy chłodzeniu), mieszaninę reakcyjną ostrożnie wprowadzono, przy mieszaniu, do oziębionej do temperatury 0°C mieszaniny złożonej z 30 ml trietyloaminy i 50 ml wody. Po usunięciu nadmiaru izobutylenu, produkt reakcji poddano ekstrakcji 2 razy po 50 ml eteru. Po osuszeniu faz eterowych siarczanem magnezu, przesączeniu i usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymanego surowego produktu o konsystencji oleju, o barwie jasnożółtej, użyto w następnej reakcji z pominięciem dalszego oczyszczania. Wydajność: 4,2 g (84%).
18c) Ester tert-butylowy (S)-N-formylo-e-cyklopropyloalaniny
Mieszaninę złożoną z 10 g (54 mmoli) estru tert-butylowego (S)-e-cyklopropyloalaniny i 4,7 g (55,2 mmola) mrówczanu cyjanometylu w 100 ml dichlorometanu mieszano przez noc w temperaturze pokojowej. Po usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymaną pozostałość
PL 204 622 B1 przedestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Wydajność: 8,8 g (76%). Temperatura wrzenia: 120°C/40 Pa (0,3 tor).
18d) (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)octan tert-butylu
Do roztworu 2,5 g (11,7 mmola) estru tert-butylowego (S)-N-formylo-e-cyklopropyloalaniny i 2,5 g (24,7 mmola) trietyloaminy w 100 ml suchego dichlorometanu wprowadzono, w temperaturze -30°C,
2,4 g (12,1 mmola) difosgenu. Utworzonemu tak roztworowi reakcyjnemu pozwolono ogrzać się do temperatury -15°C w ciągu godziny i mieszanie kontynuowano w tej temperaturze, aż do zajścia reakcji do końca.
Następnie, roztwór reakcyjny przemyto 2 razy, w temperaturze pokojowej, 7% roztworem wodorowęglanu sodu i fazę organiczną osuszono siarczanem magnezu.
Po przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w 70 ml benzenu. Do tak otrzymanego roztworu wkroplono, w temperaturze pokojowej, roztwór 3,05 g (11,5 mmola) 2-tert-butoksy-4,4-bis(trifluorometylo)-1,3-oksazabuta-1,3-dienu w 10 ml benzenu, po czym utworzony roztwór reakcyjny ogrzewano przez noc w temperaturze 60°C, a następnie usunięto benzen pod zmniejszonym ciśnieniem.
Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (eluent: układ eter naftowy/octan etylu 8: 1). Wydajność: 3.7 g (78%). Temperatura topnienia: 76-77°C. [α]20 = -28° (c = 1, CHCl3).
18e) Kwas (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)-octowy
Do mieszaniny złożonej z 30 ml kwasu trifluorooctowego i 50 ml dichlorometanu wprowadzono, w temperaturze 10°C, roztwór 7 g (17,3 mmola) związku z przykładu 18d w 20 ml dichlorometanu, po czym mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 16 godzin.
Po usunięciu kwasu trifluorooctowego i dichlorometanu pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 5,9 g (98%). Temperatura topnienia: 123-125°C. [α] = -26° (c = 2, metanol).
18f) Kwas (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)octowy
Do roztworu 1,39 g (4 mmoli) związku z przykładu 18e w 40 ml absolutnego THF wprowadzono w temperaturze -40°C, w atmosferze argonu, 3,2 ml 2,5 M roztworu n-butylolitu w heksanie. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono, przy mieszaniu, do ogrzania się do temperatury 0°C i dodano roztwór 2,43 g (8 mmoli) chlorku 4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylu) w 20 ml absolutnego THF.
Mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 3 godzin w temperaturze pokojowej i dodano 20 ml 1N kwasu chlorowodorowego, a następnie usunięto THF pod zmniejszonym ciśnieniem.
Fazę wodną poddano ekstrakcji 2 razy przy użyciu eteru tert-butylowo-metylowego. Połączone fazy organiczne osuszono siarczanem sodu i po przesączeniu zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą preparatywnej HPLC.
Po zatężeniu frakcji zawierających produkt i liofilizacji, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 1,41 g (57%).
18g) Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
Związek tytułowy można wytworzyć sposobami opisanymi w powyż szym przykładzie 1f i 1 g ze związku z przykładu 18f i (R)-3 aminomaślanu tert-butylu, przez sprzęgnięcie, a następnie rozszczepienie estru tert-butylowego.
PL 204 622 B1
P r z y k ł a d 19.
Kwas (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy
19a) (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-fenylopropionian etylu
Do roztworu 1,41 g (2,28 mmola) związku z przykładu 18f i 44 mg (2,28 mmola) (S) (S)-3-amino-3-fenylopropionianu etylu w 20 ml absolutnego dimetyloformamidu (DMF) wprowadzono, w temperaturze 0°C, 748 mg (2,28 mmola) TOTU (tetrafluoroboranu O-((cyjano(etoksykarbonylo)metyleno)-amino-N,N,N',N'-tetrametylouroniowego) i 368 (0,1N, N-diizopropyloetyloaminy. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu godziny, DMF usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i roztwór octanowy przemyto kolejno wodnym roztworem KHSO4/K2SO4, nasyconym roztworem NaHCO3 i wodą. Po osuszeniu fazy organicznej siarczanem sodu i przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu octan etylu/heptan 3:2. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 1,48 g (82%).
19b) Kwas (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy
Roztwór 1,46 g (1,84 mmola) związku z przykładu 19a w 40 ml N-metylo-2-pirolidonu i 20 ml 6N kwasu chlorowodorowego ogrzewano w temperaturze 60°C w ciągu 6 godzin. Po schłodzeniu do temperatury pokojowej, mieszaninę reakcyjną wlano do 300 ml wody i wytrącony osad odsączono na nuczy, przemyto wodą i osuszono tlenkiem fosforu (V). Produkt surowy poddano chromatografii 2 razy na żelu krzemionkowym (eluent: układ dichlorometan/metanol/kwas octowy/woda 95:5:0,5:0,5). Po zatężeniu frakcji zawierających produkt, pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie i fazę organiczną przemyto wodą i osuszono siarczanem sodu. Po przesączeniu, usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem i liofilizacji otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 1,19 g (85%). ES(+)-MS: 764,2 (M+H)+.
P r z y k ł a d 20. Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
20a) Ester tert-butylowy N-formylo-L-leucyny
Wytworzenia dokonano sposobem analogicznym do metody, którą podali Duczek i in. [Synthesis, 37-38 (1996)]. Do roztworu 8,94 g (40 mmoli) chlorowodorku estru tert-butylowego L-leucyny i 3,4 g (40 mmoli) mrówczanu cyjanometylu w 60 ml dichlorometanu wprowadzono, w temperaturze 0°C, roztwór 4,04 g (40 mmoli) trietyloaminy w 10 ml dichloroetanu. Roztworowi reakcyjnemu pozwolono ogrzać się do temperatury pokojowej i mieszano przez noc w temperaturze pokojowej, a następnie przemyto 2 razy nasyconym roztworem NaCl. Fazy rozdzielono i fazę organiczną osuszono siarczanem magnezu. Po przesączeniu i usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzyma38
PL 204 622 B1 ną pozostałość przedestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 7,5 g (87%). Temperatura wrzenia: 118°C/2,7 Pa (0,02 tor).
20b) (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octan tert-butylu
Do roztworu 2,5 g (11,6 mmola) estru tert-butylowego N-formylo-L-leucyny i 2,5 g (24,7 mmola) trietyloaminy w 100 ml suchego dichlorometanu wprowadzono, w temperaturze -30°C, 2,4 g (12,1 mmola) difosgenu. Utworzonemu tak roztworowi reakcyjnemu pozwolono ogrzać się do temperatury -10°C w ciągu godziny i mieszanie kontynuowano w tej temperaturze, aż do zajścia reakcji do końca. Następnie, roztwór reakcyjny przemyto 2 razy, w temperaturze pokojowej, 7% roztworem wodorowęglanu sodu. Fazy rozdzielono i fazę organiczną osuszono siarczanem magnezu. Po przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w 70 ml benzenu. Do roztworu tego wkroplono, w temperaturze pokojowej, roztwór 3 g (11,3 mmola) 2-tert-butoksy-4,4-bis(trifluorometylo)-1,3-oksazabuta-1,3-dienu w 10 ml benzenu, po czym roztwór reakcyjny ogrzewano w temperaturze 60°C przez noc, a następnie benzen usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (eluent: układ eter naftowy/octan etylu 10: 1), w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 3,7 g (80%). Temperatura topnienia: 105-106°C. [α]20 = -24° (c = 1, CHCl3).
20c) Kwas (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octowy
Do mieszaniny złożonej z 30 ml kwasu trifluorooctowego i 50 ml dichlorometanu wprowadzono, w temperaturze 10°C, roztwór 7 g (17,2 mmola) związku z przykładu 20b w 20 ml dichlorometanu, po czym utworzoną tak mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 16 godzin. Po usunięciu kwasu trifluorooctowego i dichlorometanu pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 6,0 g (99%). Temperatura topnienia: 154-156°C. [α]22 = -23° (c = 2, metanol).
20d) Kwas (R)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-metylopropionowy
Związek tytułowy wytworzono sposobami opisanymi w powyższych przykładach 1f i 1g z 500 mg (0,809 mmola) kwasu (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octowego o wzorze:
(wytworzonego z kwasu (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octowego i chlorku 4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylu sposobem opisanym w powyższym przykładzie 18f) oraz 128 mg (0,809 mmola) (R)-3-aminomaślanu tert-butylu. Po sprzęgnięciu, oczyszczeniu metodą chromatograficzną na żelu krzemionkowym (eluent: układ heptan/octan etylu 3:2) i rozszczepieniu estru tert-butylowego, otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 299 mg (53%). ES(+)-MS: 704,5 (M+H)+.
P r z y k ł a d 21.
Kwas (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy
PL 204 622 B1
21a) (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-fenylopropionian etylu
Do roztworu 3,57 g (5,77 mmola) kwasu (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octowego [wytworzonego z kwasu (S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)octowego i chlorku 4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylu sposobem opisanym w powyższym przykładzie 18f] i 1,11 g (5,77 mmola) (S)-3-amino-3-fenylopropionianu etylu w 30 ml absolutnego DMF wprowadzono, w temperaturze 0°C, 1,89 g (5,77 mmola) TOTU i 932 μl N,N-diizopropyloetyloaminy.
Po mieszaniu w temperaturze pokojowej w ciągu godziny, DMF usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i roztwór octanowy przemyto kolejno wodnym roztworem KHSO4/K2SO4, nasyconym roztworem NaHCO3 i wodą. Po osuszeniu fazy organicznej siarczanem sodu i przesączeniu, rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu octan etylu/heptan 2:3. Po zatężeniu frakcji zawierających produkt otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 3,26 g (71%).
21b) Kwas (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy
Do roztworu 3,25 g (4,09 mmola) związku z przykładu 21a w 90 ml N-metylo-2-pirolidonu wprowadzono 45 ml 6N kwasu chlorowodorowego, po czym utworzoną tak mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C w ciągu 6 godzin. Po schłodzeniu do temperatury pokojowej, mieszaninę wlano do 600 ml wody. Wytrącony osad odsączono na nuczy, przemyto wodą i osuszono tlenkiem fosforu (V). Po dwukrotnym oczyszczeniu produktu surowego metodą chromatograficzną na żelu krzemionkowym (eluent: układ dichlorometan/metanol/kwas octowy/woda 95:5:0,5:0,5) i zatężeniu frakcji zawierających produkt, pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie. Fazę organiczną przemyto dwukrotnie wodą i osuszono siarczanem magnezu. Po przesączeniu, zatężeniu i liofilizacji otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 2,7 g (86%). ES(+)-MS: 766,2 (M+H)+.
P r z y k ł a d 22. Sól sodowa kwasu (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(2-metylopropylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowego
Do zawiesiny 1 g (1,3 mmola) związku z przykładu 21 w 100 ml acetonitrylu i 200 ml wody wprowadzono, przy mieszaniu, 1,24 ml 1N roztworu wodorotlenku sodu (rozcieńczonego 20 ml wody). Po zliofilizowaniu powstałego roztworu otrzymano związek tytułowy. Wydajność: 1,01 mg (79%). ES(+)-MS: 766,2 (kwas 3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(metylopropylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy + H)+.
P r z y k ł a d 23. Sól sodowa kwasu (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowego
PL 204 622 B1
Związek tytułowy otrzymano z 720 mg związku z przykładu 19b, zgodnie ze sposobem opisanym w powyższym przykładzie 22. Wydajność: 720 mg (99%). ES(+)-MS: 764,3 (kwas (S)-3-((S)-2-(4,4-bis(trifluorometylo)-3-(4-(3-(2-metylofenylo)ureido)-3-metoksybenzylo)-2,5-dioksoimidazolidyn-1-ylo)-2-(cyklopropylometylo)acetyloamino)-3-fenylopropionowy + H)+.
Badanie aktywności biologicznej
A) Test adhezji komórek U937/VCAM-1
Metodę badawczą użytą do zbadania aktywności związków o wzorze I pod względem wpływu na interakcję między VCAM-1 i VLA-4 stanowi opisany poniżej test, specyficzny dla tej interakcji. Komórkowe komponenty wiążące, to znaczy integryny VLA-4 dostarczone są w swej naturalnej postaci, jako cząsteczki powierzchniowe na ludzkich komórkach U937 (ATCC CRL 1593), należących do grupy leukocytów. Jako specyficzne komponenty wiążące stosuje się rekombinantowe rozpuszczalne białka fuzyjne wytworzone metodami inżynierii genetycznej, zawierające pozacytoplazmatyczną domenę ludzkiego VCAM-1 i stały region ludzkiej immunoglubuliny podklasy IgGq.
Test pomiarowy adhezji komórek U937 (ATCC CRL 1593) do hVCAM-1 (1-3)-IgG
1. Otrzymywanie ludzkiego VCAM-1 (1-3)-IgG i ludzkiego CD-4-IgG
Stosowano konstrukt genetyczny służący ekspresji zewnątrzkomórkowej domeny ludzkiego VCAM-1 połączony z genetyczną sekwencją łańcucha ciężkiego ludzkiej immunoglubuliny IgGl (regiony stykowe CH2 i CH3) [z: Dr. Brian Seed, Massachusetts General Hospital, Boston, USA; patrz: Damie i Aruffo, Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 88, 6403 (1991)]. Rozpuszczalne białko fuzyjne hVCAM-l(1-3)-IgG zawierało trzy N-końcowe zewnątrzkomórkowe podobne do immunoglobuliny domeny ludzkiego VCAM-1 [Damie i Aruffo, Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 88, 6403 (1991)]. CD4-IgG [Zettlmeissl i in., DNA and Cell Biology, 9, 347 (1990)] służyło jako białko fuzyjne dla kontroli negatywnych. W wyniku ekspresji, białka rekombinantowe otrzymywano jako białka rozpuszczalne po zachodzącej za pośrednictwem DEAE/dekstranu transfekcji DNA w komórkach COS (ATCC CRL 1651) zgodnie z typowymi sposobami postępowania [Ausubel i in., Current protocols in molecular biology, John Wiley & Sons, Inc., 1994).
2. Test pomiarowy adhezji komórek U937 do hVCAM-l(1-3)-IgG
2.1 Przeprowadzono w temperaturze pokojowej, w ciągu godziny, inkubację 96-studzienkowych testowych płytek do mikromiareczkowania (Nunc Maxisorb), zawierających po 100 μl/studzienkę roztworu koziego przeciwciała przeciw ludzkiej IgG (10 μg/ml w 50 mM Tris, pH 9,5). Po usunięciu roztworu przeciwciała przeprowadzono jednorazowe przemycie przy użyciu PBS.
2.2 Na płytkach, w temperaturze pokojowej, w ciągu 0,5 godziny, inkubowano bufor do blokowania (1% BSA w PBS) użyty w ilości 150 μl/studzienkę. Po usunięciu buforu do blokowania, przeprowadzono jednorazowe przemycie przy użyciu PBS.
2.3 Na płytkach, w temperaturze pokojowej, w ciągu 1,5 godziny, inkubowano, użyty w ilości 100 μl/studzienkę, supernatant z hodowli komórkowej transfekowanych komórek COS. Komórki COS transfekowano plazmidem kodującym trzy N-końcowe podobne do immunoglobuliny domeny VCAM-1, sprzężone z fragmentem Fc ludzkiej IgG1 [hVCAM-1 (1-3)-IgG]. Zawartość hVCAM-1 (1-3)-IgG mieściła się w zakresie około 0,5-1 μg/ml. Po usunięciu supernatantu hodowli, przeprowadzono jednorazowe przemycie przy użyciu PBS.
2.4 Na płytkach, w temperaturze pokojowej, w ciągu 20 minut, inkubowano użyty w ilości 100 μl/studzienkę bufor do blokowania receptora Fc (1 mg/ml γ-globuliny, 100 μM NaCl, 100 μM MgCl2, 100 μM MnCl2, 100 μM CaCl2, 1 mg/ml BSA w 50 μM HEPES, pH 7,5). Po usunięciu buforu do blokowania receptora Fc dokonano jednorazowego przemycia przy użyciu PBS.
2.5 Wprowadzono po 20 μl buforu do wiązania (100 μM NaCl, 100 μM MgCl2, 100 μM MnCl2, 100 μM CaCl2, 1 mg/ml BSA w 50 mM HEPES, pH 7,5), dodano substancje testowane w 10 μl buforu do wiązania i przeprowadzono inkubację w ciągu 20 minut. Jako kontrola służyły przeciwciała przeciw VCAM-1 (BBT, No. BBA6) i przeciw VLA-4 (Immunotech, No. 0764).
2.6 Komórki U937 inkubowano w ciągu 20 minut w buforze do blokowania receptora Fc, po czym wprowadzono je, przy użyciu pipety, w stężeniu wynoszącym 1 x 106/ml i w ilości 100 μl/studzienkę (objętość końcowa wynosiła 125 μl/studzienkę).
2.7 Płytki powoli zanurzono, pod kątem 45°, w buforze stop (100 mM NaCl, 100 μM MgCl2, 100 μM MnCl2, 100 μM CaCl2, w 25 mM Tris, pH 7,5), po czym obtrząśnięto. Operacje te powtórzono.
2.8 Następnie, na płytkach inkubowano, w ciągu 15 minut, użyty w ilości 50 μl/studzienkę, roztwór barwnika (16,7 μg/ml Hoechst dye 33258, 4% formaldehydu,0,5% Triton X-100 w PBS).
PL 204 622 B1
2.9 Płytki obtrząśnięto i powoli zanurzono, pod kątem 45°C w buforze stop (100 mM NaCl,
100 pM MgCl2, 100 pM MnCl2, 100 pM CaCl2, w 25 mM Tris, pH 7,5). Operację te powtórzono. Następnie, w obecności cieczy (bufor stop) płytki poddano pomiarowi w cytofluorymetrze (Millipore) (czułość: 5, filtr; długość fali wzbudzenia: 360 nm, długość fali emisji: 460 nm).
Natężenie światła emitowanego przez zabarwione komórki U937 stanowi miarę liczby komórek U937 przyległych do hVCMA-1 (1-3)-IgG i pozostających na płytce, a tym samym jest miarą zdolności dodawanej testowanej substancji do hamowania tego przylegania. Z wartości hamowania adhezji przy różnych stężeniach testowanej substancji obliczano stężenie IC50 prowadzące do zahamowania adhezji o 50%.
3. Wyniki
przykładu nr IC50 (nM)
1 0,3
2 0,5
5 25,9
7 2,1
10 0,6
13 1,8
16 0,9
19 4,4
Na następujących modelach można przebadać także farmakologiczne właściwości związków o wzorze I.
B) Adhezja leukocytów u szczura
W szczurzym modelu adhezji leukocytów bada się wpływ związków o wzorze I na adhezję leukocytów w żyłkach szczura. Adhezję leukocytów do śródbłonka żyłek pozawłosowatych uważa się za ważny etap w reakcjach zapalnych [J. M. Harlan, Blood, 65, 513 (1985)]. W rekrutacji leukocytów z krwi do obszarów zapalnych ma miejsce dobrze skoordynowana dynamiczna sekwencja zdarzeń, w której aktywną rolę odgrywają cytokiny chemotaktyczne i komórkowe cząsteczki adhezywne. Odkryto, że interakcje VCAM-1/VLA-4 odgrywają decydującą rolę w adhezji i emigracji leukocytów i zwiększonej przepuszczalności naczyń dla makrocząsteczek, zjawisk indukowanych przez rozmaite substancje pośredniczące i cytokiny [D. Seiffge, Int. J. Microcirc, 15, 301 (1995)]. W omawianym tu modelu, spowodowano uogólniony stan zapalny lub zapalenie stawów reumatoidalne (prowadzące do adhezji leukocytów i ich emigracji do dotkniętych chorobą obszarów narządu) za pomocą miejscowego lub układowego wstrzyknięcia endotoksyn, na przykład zymosanu, toksyn bakteryjnych, takich jak lipopolisacharydy (LPS) lub adiuwant Freunda. Oznaczano wzmożoną adhezję do śródbłonka żyłek wywoływaną działaniem endotoksyny.
Do oznaczenia adhezji leukocytów, użyto mikroskopu inwersyjnego z urządzeniem fotograficznym (Zeiss), wyposażonego w system video. Zymosan lub endotoksynę bakteryjną wstrzyknięto szczurom samcom Sprague-Dawley (masa ciała około 250 g) z lekką premedykacją halotanem. Zwierzęta kontrolne otrzymywały taką samą objętość 0,9% roztworu chlorku sodu. Następnie, zwierzętom podawano, podskórnie lub doustnie, substancję testowaną jako dawkę pojedynczą, ale jako dawkę wielokrotną. W celu przeprowadzenia pomiaru, szczury znieczulono za pomocą domięśniowego wstrzyknięcia 1,25 g/kg uretanu. Pozwolono im oddychać spontanicznie poprzez rurkę tracheostomijną. Temperaturę ciała utrzymywano na poziomie 37°C za pomocą urządzenia regulującego ogrzewanie. Na termostatowanym (37°C) okienku stolika mikroskopu ostrożnie ekspononuje się krezkę za pomocą podbrzusznego wcięcia i pokrywa parafiną płynną o temperaturze 37°C. Obszar krętniczo-kątniczy krezki utrzymuje się na miejscu przy użyciu trzech tępych igieł i plasteliny. Po upływie 30minutowego okresu równoważenia, w czasie którego tkance umożliwia się ustabilizowanie się, adhezję leukocytów oznacza się w żyłkach pozawłosowatych o średnicy mieszącej się w zakresie od 20 do 30 pm i o długości wynoszącej około 100 pm, przez zliczenie w 2-3 odcinkach żyłek w 10-minutowych przedziałach czasowych w ciągu godziny. Leukocyt uważa się za przyległy do śródbłonka, jeżeli pozostaje on nieruchomy przez ponad 30 sekund. Po zakończeniu eksperymentu, oznacza się liczbę leukocytów układowych i zawartość fibrynogenu we krwi. Inhibicję adhezji leukocytów powodowaną
PL 204 622 B1 przez substancję testowaną wyraża się jako zmniejszenie (w %) liczby przyległych leukocytów u zwierząt potraktowanych w porównaniu z liczbą dla zwierząt kontrolnych.
C) Nadwrażliwość typu opóźnionego u myszy
W modelu nadwrażliwości typu opóźnionego (DTH), bada się przeciwuczuleniowe i przeciwzapalne działanie związków o wzorze I. DTH stanowi zapalną reakcję skóry wywoływaną uczuleniem na substancje antygenowe. W celu oznaczenia odnośnej reakcji zapalnej i rekrutacji leukocytów do obszarów zapalnych in vivo, substancje testuje się w następującym mysim modelu DTH [patrz także: T. B. Issekutz, J. Immunol., 147, 4178 (1991)].
Grupy myszy BALB/c, samic, o masie ciała około 20 g, uczula się naskórnie, na ogolonej części skóry, przy użyciu 150 μl 3% roztworu oksazolonu, wywołującego silną reakcję zapalną DTH. Po upływie 6 dni, reakcję prowokuje się podaniem 20 μl 1% roztworu oksazolonu do prawego ucha zwierząt. Substancje testowane podaje się podskórnie lub doustnie, w każdym przypadku na 44 godziny przed prowokowaniem reakcji, na 20 godzin przed prowokacją i po upływie 4 godzin od prowokacji. Bezpośrednio przed prowokacją reakcji i po upływie 24 godzin od prowokacji, mierzy się na prawym uchu zmienioną (w wyniku wywołanego stanem zapalnym spuchnięcia) grubość ucha przy użyciu urządzenia Mitutoyo Engineering Micromotor. Różnicę między wynikami tych dwóch pomiarów ustala się dla każdego zwierzęcia danej grupy. Porównuje się ze sobą z jednej strony wartości średnie różnic dla grupy zwierząt potraktowanych substancją testowaną, a z drugiej dla grupy kontrolnej. Jako miarę efektywności działania substancji przyjmuje się procentowe zahamowanie puchnięcia ucha.
D) Działanie przeciwastmatyczne u świnki morskiej
Wpływ na czynność płuc i działanie przeciwastmatyczne związków o wzorze I można oznaczyć w modelu ze świnką morską, zrealizowanym zgodnie z metodą opisaną przez G. Moacevica [Arch. Toxicol., 34, 1 (1975)]. W tym celu, preparaty techniczne do badania przygotowuje się według szczegółowych opisów podanych przez Moacevica. Używa się świnek morskich albinosów, samców, o masie ciała mieszczącej się w zakresie od 300 do 500 g. Zwierzęta umieszcza się w pletyzmografie (z firmy FMI) i rejestruje się trzy wyjściowe wartości parametrów częstości oddechów i amplitudy oddechów. W modelu tym, oddech astmatyczny charakteryzuje się zmniejszeniem amlitudy oddechów (= obniżeniem objętości oddechowej z powodu zwężenia oskrzeli) i zwiększeniem szybkości oddechów (= reakcją odruchową). Stan ten znany jest u chorych na astmę jako duszność (dyspnoea). Świnki morskie albinosy uczula się, na 22 dni przed rozpoczęciem badania, za pomocą podania każdemu zwierzęciu, przez dwa kolejne dni, po 1 ml 0,1% roztworu owoalbuminy. Eksperymentalny atak astmy wywołuje się przez wziewanie 0,3% roztworu albuminy w ciągu minuty. Po fazie zdrowienia, trwającej od 40 do 60 minut, zwierzęta wdychają substancję testową w postaci wodnego roztworu, a potem w ciągu minuty podaje się 0,3% roztwór owoalbuminy. W następnej fazie zdrowienia trwającej 30 minut, zwierzęta oddychają normalnym powietrzem. Proces ten powtarza się dwa razy. Jeżeli ataki astmy zagrażają życiu, zwierzętom podaje się tlen. Działanie przeciwastmatyczne na owcach można sprawdzić, na przykład, metodą opisana przez Abrahama i in. [J. Clin. Invest., 93, 776 (1994)].
E) Działanie przeciwmażdżycowe można zbadać na następujących modelach zwierzęcych
Model mankietowy tworzenia się nowej błony wewnętrznej naczynia. Myszy typu dzikiego szczepu C57BL/6J dostarczono z hodowli Charles River Wiga GmbH (Sulzfeld, FRG), a homozygotyczne myszy KO szczepu C57BL/6J-ApoE tm1Unc(ApoE KO) z The Jackson Laboratory (Maine, USA). Wszystkie myszy były w wieku od 10 do 12 tygodni na początku eksperymentu i przetrzymywane były w pomieszczeniach w pełni sklimatyzowanych, w temperaturze 22°C. Cykl dzień/noc regulowanego programu oświetlenia nastawiony na okres 12-godzinny. Myszy wpierw znieczulono podaniem i. p. soli sodowej tiopentalu w dawce 60 mg/kg masy ciała. Następnie, każde zwierzę dodatkowo otrzymało i. m. ksylazynę w dawce 0,01 mg/10 g masy ciała.
Myszy umocowano w pozycji leżącej na plecach i obie wewnętrzne powierzchnie obu tylnych łap ogolono i zdezynfekowano. Następnie otwarto skórę od strony wewnętrznej lewego uda za pomocą podłużnego nacięcia o długości w przybliżeniu 1 cm, po czym wyizolowano tętnicę udową z otaczającej tkanki i oddzielono od żyły udowej i nerwu kulszowego. Kawałek rurki polietylenowej o długości w przybliżeniu 2 mm (średnica wewnętrzna 0,58 mm, średnica zewnętrzna 0,965 mm, z firmy Becton Dickinson, Sparks, MD, USA) przecięto wzdłuż i umieszczono wokół tętnicy udowej, po czym przytwierdzono nićmi Prolene (7/0, 0.5 metric, z firmy Ethicon, Norderstedt, FRG). Następnie otwór w skórze zamknięto za pomocą szwu ciągłego. W podobny sposób zoperowano prawą tylna nogę, ale z pominięciem umieszczania mankietu wokół tętnicy udowej. Następnie, zwierzę umieszczono z powrotem
PL 204 622 B1 w jego klatce. Począwszy do operacji, zwierzętom podaje się co dzień testowaną substancję. Po zakończeniu eksperymentu, myszy ponownie znieczulono podaniem i. p. soli sodowej tiopentalu w dawce 60 mg/kg masy ciała i i. m. ksylazyny w dawce 0,01 mg/10 g masy ciała. W celu utwierdzenia naczyń in situ, każda mysz otrzymuje następnie 4% roztworu formaliny we wstrzyknięciu do aorty brzusznej. Następnie usuwa się prawą i lewą tętnicę udową. Po stronie lewej, część tętnicy usuwa się w taki sposób, że obejmuje ona odcinek 1 mm odcinek bliższy mankietowi, odcinek objęty mankietem i 1 mm odcinek naczynia dalszy. Po stronie prawej część ta odpowiada jedynie odcinkowi izolowanemu podczas operacji, nie objętemu mankietem.
Części lewej i prawej tętnicy udowej utrwalone w 4% formalinie zatapia się w parafinie. Z odcinka lewej tętnicy udowej otoczonej mankietem i z odpowiedniego odcinka prawej, kontrolnej tętnicy wypreparowuje się szereg poprzecznych skrawków tkanki, które następnie barwi się hematoksyliną i eozyną w celu przeprowadzenia analizy morfometrycznej z zastosowaniem oprogramowania LeicaQWin (z firmy Leica Imaging Systems, Cambridge, GB).
Oceny dokonuje się, dla każdej myszy, na trzech poprzecznych skrawkach tkanki z obszaru lewej tętnicy udowej otoczonej mankietem i na trzech poprzecznych skrawkach tkanki odpowiedniego obszaru prawej tętnicy udowej. Po oznakowaniu błony sprężystej tętnic zewnętrznej, błony sprężystej tętnic wewnętrznej i granicy między światłem a śródbłonkiem, następujące obszary poddaje się obliczaniu według programu analizy: światło, nowa błona wewnętrzna i warstwa środkowa ściany naczynia. Wielkość tych obszarów wyraża się w jednostce μm2. Skutek działania związku podaje się jako zmniejszenie stosunku nowa błona wewnętrzna/warstwa środkowa ściany naczynia w porównaniu z grupą kontrolną.
Przeszczepienie serca
W modelu alogenicznego przeszczepienia serca transplantacje przeprowadza się między dwoma genetycznie niezgodnymi szczepami szczurów. W tym celu, jako zwierząt dawców używa się szczurów Wistar-Furth, a jako zwierząt biorców używa się szczurów Lewis. Zwierzęta otrzymuje się z hodowli Charles
River Wiga GmbH (Sulzfeld, FRG). Szczury Lewis, samce o masie ciała mieszczącej się w zakresie od 270 do 330 g, w wieku od 2,5 do 3 miesięcy, oraz szczury Wistar-Furth, samce o masie ciała mieszczącej się w zakresie od 200 do 250 g, w wieku od 1,5 do 2 miesięcy, utrzymuje się w stałych, kontrolowanych warunkach (temperatura mieszcząca się w zakresie od 19 do 22°C; wilgotność względna mieszcząca się w zakresie od 50 do 55°C, cykl dzień/noc regulowanego programu oświetlenia nastawiony na okres 12-godzinny).
Do operacji, szczury otrzymują kombinację ksylazyny, w dawce wynoszącej 3,3 mg/kg masy ciała i ketaminy, w dawce 115 mg/kg masy ciała. Po rozpoczęciu się działania znieczulającego, brzuch zwierzęcia biorcy otwiera się cięciem pośrodkowym. Aortę brzuszną i naczynia żyły głównej dolnej oddziela się jedną od drugiej między nerkową tętnicą i żyłą a naczyniami biodrowo-lędźwiowymi. Następnie, tętnicę zamyka się, w pozycji ku czaszce, klamerką do zaciskania naczyń. Dookoła obu naczyń, ku ogonowi, umieszcza się i zaciska jedwabną nić. Druga jedwabna nić spoczywa luźno wokół czaszkowego końca żyły głównej dolnej. Po otwarciu jamy brzusznej, zwierzę dawcę uśmierca się przez przecięcie dużych naczyń brzusznych. Ten punkt czasowy sygnalizuje start okresu niedokrwienia przekazywanego narządu. Następnie, otwiera się przeponę i eksponuje serce. Żyły główne górną i dolną podwiązuje się i przecina od strony podwiązki dalszej od serca. Wykonuje się węzłową podwiązkę żył płucnych przy użyciu jedwabnej nici. Następnie, aortę i tętnicę płucną unosi się (przy użyciu kleszczyków) i przecina. W ten sposób przeszczep jest uwolniony od pozostałości krwi w układzie naczyniowym. Następnie, serce podnosi się, wyjmuje wraz z węzłową podwiązką z płuca i przechowuje w zimnym fizjologicznym roztworze NaCl w czasie od 1 do 2 minut, po czym wykonuje się zespolenie osiowo-boczne aorty i tętnicy płucnej przekazanego narządu z, odpowiednio, tętnicą brzuszną i żyłą główną dolną zwierzęcia biorcy. Po zakończeniu zespalania naczyń, stopniowo uwalnia się krążenie żylne, a następnie krążenie tętnicze. W końcu, jamę brzuszną zamyka się z zastosowaniem szwu otrzewnowo/mięśniowego i szwu skórnego. Po uwolnieniu krążenia krwi i krótkiej fazie zdrowienia, przeszczepione serce uderza z ilością akcji serca mieszczącą się w zakresie od 100 do 120 uderzeń/min. Podawana w celu spowodowania immunosupresji cyklosporyna A (CSA) stosowana jest albo podskórnie (s. c), albo doustnie, w wodzie do picia. Po zakończeniu okresu odrzucenia ostrego, dawkę można zmniejszyć od 25 mg/kg masy ciała od 15 dnia od operacji, do 5 mg/kg masy ciała. Wstrzyknięć można dokonywać jeden raz dziennie, rano, w okolicę karku zwierząt. Zmiana sposobu
PL 204 622 B1 podawania CSA z s. c. na p. o. odbywa się 22 dnia po operacji i dokonuje się jej w celu zapewnienia bezpiecznego efektu w okresie odrzucenia ostrego
Substancję testowaną podaje się w ciągu 100 dni po operacji. Po zakończeniu 100-dniowego okresu obserwacji, zwierzęta znieczula się i jamę brzuszną otwiera. Wyjmuje się serce z zabezpieczeniem naczyniowych kikutów naczyń brzusznych, kraje na plasterki i przechowuje w 4% roztworze formaliny. Po utrwaleniu plasterków serca, zatapia się je w parafinie i barwi w odniesieniu do błony sprężystej zgodnie ze standaryzowaną histologiczną techniką van Giesona. Klasyfikacji proliferacji nowej błony wewnętrznej naczynia i towarzyszącego temu skurczu światła naczynia dokonuje się zgodnie z metodą podaną przez Adamsa i in. [Transplantation, 56, 794 (1993)]. Klasyfikuje się adhezję zachodzącą między błoną sprężystą wewnętrzną a śródbłonkiem. Oszacowane ułatwia specjalny barwnik według van Giesona, który w sposób selektywny uwydatnia włókna błony sprężystej. Skutek działania związku wyraża się redukcją proliferacji nowej błony wewnętrznej, a przez to uwidoczniona jest transplantowa miażdżyca tętnic w porównaniu z grupą kontrolną.
Model miażdżycy tętnic u myszy ApoE knockout (KO)
Myszy homozygotyczne KO szczepu C57BL/6J-ApoE tmlUnc (ApoE KO) dostarczono z The Jackson Laboratory (Maine, USA). Wszystkie myszy są w wieku od 10 do 12 tygodni na początku eksperymentu i przetrzymywane były na typowej ściółce dla zwierząt laboratoryjnych (Altromin, Lage, FRG), w pomieszczeniach w pełni sklimatyzowanych, w temperaturze 22°C. Cykl dzień/noc regulowanego programu oświetlenia nastawiony na okres 12-godzinny. Myszom podawano substancję testowaną w ciągu 4 miesięcy.
Po zakończeniu eksperymentu, myszy znieczula się podaniem i. p. soli sodowej tiopentalu w dawce 60 mg/kg masy ciała i i. m. ksylazyny w dawce 0,01 mg/10 g masy ciała. Następnie usuwa się serce i łuk aorty oraz zstępującą aortę piersiową i utrwala w 4% roztworze formaliny. Zstępującą aortę barwi się przy użyciu Oil Red O, barwnika do barwienia zmian tkanki tłuszczowej. Analizę morfometryczną zmian tkanki tłuszczowej przeprowadza się przy użyciu mikroskopu (typu Leitz DM RBE, z firmy Leica, Bensheim) z dołączonym urządzeniem fotograficznym wyposażonym w jednostkę sterującą (CF 15 MCC Type, Kappa Meβtechnik, Gleichen) i komputer (Leica, Bensheim). Pomiarów dokonuje się przy pomocy programu komputera do analizy obrazu (LeicaQWin z firmy Leica Imaging Systems, Cambridge, GB).
Serce i łuk aorty kraje się podłużnie i barwi hematoksyliną i eozyną w celu przeprowadzenia analizy morfometrycznej. W każdym przypadku analizie poddaje się od 15 do 20 skrawków. Dalsze skrawki poddaje się badaniu metodą immunohistochemiczną pod względem obecności makrofagów i limfocytów T. Skutek działania związku wyraża się redukcją tworzenia płytek w aorcie, w porównaniu z grupą kontrolną.
F) Działanie ochronne dla serca można badać, na przykład, na następującym modelu zwierzęcym
Rozmiary zawału serca u szczura
Szczury Wistar, samce, otrzymane z hodowli Charles River Wiga GmbH (Sulzfeld, FRG), w wieku od 2,5 do 3 miesięcy, mają masę ciała mieszcząca się w zakresie od 270 do 330 g. Zwierzęta utrzymuje się w stałych, kontrolowanych warunkach (temperatura mieszcząca się w zakresie od 19 do 22°C; wilgotność względna mieszcząca się w zakresie od 50 do 55°C, cykl dzień/noc regulowanego programu oświetlenia nastawiony na okres 12-godzinny). Do operacji, szczury otrzymują kombinację ksylazyny, w dawce wynoszącej 3,3 mg/kg masy ciała i ketaminy, w dawce 115 mg/kg masy ciała. Zwierzęta intubuje się i dostarcza do płuc 30% tlen. Następnie klatkę piersiową goli się, dezynfekuje i otwiera metodą torakotomii lewej bocznej. Tętnicę wieńcową lewą podwiązuje się trwale 2-3 cm poniżej lewego przedsionka serca na 4 godzin lub 4 tygodnie, albo podwiązuje się na 30 minut i dokonuje reperfuzji w ciągu 47,5 godziny lub 4 tygodni.
Po operacji zamyka się klatkę piersiową i po rozpoczęciu spontanicznego oddychania zwierzęta ekstubuje się. Substancję testowaną podaje się po upływie 30 minut od podwiązania lub tuż przed reperfuzją. Następnie, zwierzętom podaje się każdego dnia substancję testowaną.
Po zakończeniu eksperymentu, zwierzęta ponownie znieczula się kombinacją ksylazyny w dawce wynoszącej 3,3 mg/kg masy ciała i ketaminy, w dawce 115 mg/kg masy ciała. W celu przeprowadzenia analizy ruchu ściany, zwierzęta, u których odbywała się reperfuzją serca, poddano badaniu z zastosowaniem „Nuclear Magnetic Resonance Imaging”. Zwierzętom z sercami nie poddanymi reperfuzji wprowadza się cewnik z końcówką poprzez tętnicę szyjną prawą w celu dokonania pomiaru ciśnienia komorowego i kurczliwości komory serca prawej. Następnie, wyjmuje się ze wszystkich zwierząt serca i w celu oznaczenia obszaru ryzyka anatomicznego i obszaru nie ischemicznego poddaje
PL 204 622 B1 perfuzji w sposób wsteczny w aparacie Langendorffa poprzez tętnicę, przy użyciu ciepłego 1% roztworu Evans Blue, w temperaturze 37°C. Następnie, serca kraje się na 6-6 cienkich plasterków i inkubuje w roztworze chlorku 2,3,5-trifenylotetrazoliowego w ciągu 15 minut, w celu oznaczenia żywej i martwej tkanki serca.
Analizę planimetryczną obszaru ryzyka i obszaru zawału przeprowadza się przy użyciu aparatu fotograficznego (Leica, Bensheim) i dołączonego komputera z oprogramowaniem analitycznym (Leitz, Bernsheim). Obszar ryzyka wyraża się w procentach w przeliczeniu na komorę lewą plus przegroda, a obszar zawał u w procentach w przeliczeniu na obszar ryzyka. Skutek działania związku wyraż a się przez redukcję obszaru zawałowego w przeliczeniu na obszar ryzyka, w porównaniu z grupą kontrolną.

Claims (15)

1. Pochodne imidazolidyny o wzorze I:
w którym:
A oznacza grup ę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza grup ę o wzorze -CO-R6 lub grupę o wzorze -CH2-O-R7;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza wodór lub grupę metylową;
2
R2 oznacza grupę fenylową, grupę pirydylową lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową lub grupę trifluorometylową;
5
R5 oznacza wodór lub grupę (C1-C4)-alkilową;
R6 oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową;
R7 oznacza wodór;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
2. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według zastrz. 1, w którym R3 i R4 oba oznaczają grupę metylową albo oba oznaczają grupę trifluorometylową, we wszystkich ich postaciach stereo izomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
3. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według zastrz. 1 i/lub 2, w którym Z oznacza tlen, we wszystkich ich postaciach ste reoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie to lerowane sole.
1
4. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według jednego lub więcej zastrz. 1-3, w którym R1 oznacza grupę metylową i R5 oznacza grupę metylową, we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach iloś ciowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
2
5. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według jednego lub więcej zastrz. 1-4, w którym R2 oznacza grupę pirylową, grupę fenylową albo grupę (C1-C4)-alkilową we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
6. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według jednego lub więcej zastrz. 1-5, w którym E oznacza grupę o wzorze -CO-R6 lub -CH2OH, w którym to wzorze R6 oznacza grupę hydroksylową, grupę (C1-C6)-alkoksylową lub grupę aminową we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
7. Pochodne imidazolidyny o wzorze I według jednego lub więcej zastrz. 1-6, w którym:
PL 204 622 B1
A oznacza grupę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ;
E oznacza -COOH, -COOC2H5, -COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową ;
R2 oznacza grupę fenylową , grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę metylową ;
R5 oznacza grupę metylową ;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych, lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
8. Pochodne imidazolidyny o wzorze I wedł ug jednego lub wię cej zastrz. 1-6, w którym:
A oznacza grupę cyklopropylometylową lub grupę izobutylową ; E oznacza -COOH, -COOC2H5,
-COOiC3H7 lub -CH2OH;
Z oznacza tlen;
R1 oznacza grupę metylową ;
R2 oznacza grupę fenylową , grupę pirydylową lub grupę metylową;
R3 i R4 oznaczają grupę trifluorometylową ;
R5 oznacza grupę metylową ;
we wszystkich ich postaciach stereoizomerycznych i mieszaninach tych postaci we wszystkich wzajemnych stosunkach ilościowych lub ich fizjologicznie tolerowane sole.
9. Pochodne imidazolidyny o wzorze I okreś lone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako lek.
10. Preparat farmaceutyczny, znamienny tym, że zawiera jedną lub więcej pochodnych imidazolidyny o wzorze I określonych w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole oraz farmaceutycznie dozwolony nośnik.
11. Pochodne imidazolidyny o wzorze I określone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako środki przeciwzapalne.
12. Pochodne imidazolidyny o wzorze I określone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako lek w leczeniu zapalenia stawów, zapalenia stawów reumatoidalnego, zapalenia wielostawowego, zapalnej choroby jelit liszaju rumieniowatego układowego, stwardnienia rozsianego lub chorób zapalnych ośrodkowego układu nerwowego.
13. Pochodne imidazolidyny o wzorze I określone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do leczenia astmy lub alergii.
14. Pochodne imidazolidyny o wzorze I określone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do leczenia chorób sercowo-naczyniowych, miażdżycy tętnic, zawału serca, zespołu wieńcowego ostrego, udaru, nawrotów zwężenia, cukrzycy, uszkodzenia transplantów narządów, chorób immunologicznych, chorób autoimmunologicznych, rozwoju nowotworu lub przerzutu nowotworu, malarii, do ochrony serca lub wtórnego zapobiegania udarowi.
15. Pochodne imidazolidyny o wzorze I określone w zastrz. 1-8 i/lub ich fizjologicznie tolerowane sole, do zastosowania jako inhibitory adhezji i/lub migracji leukocytów, lub do hamowania czynności receptora VLA-4.
PL362573A 2001-03-10 2002-02-23 Pochodne imidazolidyny, ich zastosowanie jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparat farmaceutyczny zawierający te pochodne imidazolidyny PL204622B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
DE10111877A DE10111877A1 (de) 2001-03-10 2001-03-10 Neue Imidazolidinderivate, ihre Herstellung, ihre Verwendung und sie enthaltende pharmazeutische Präparate
PCT/EP2002/001917 WO2002072573A1 (en) 2001-03-10 2002-02-23 Imidazolidine derivatives, their preparation, and their use as antinflamatory agent.

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL362573A1 PL362573A1 (pl) 2004-11-02
PL204622B1 true PL204622B1 (pl) 2010-01-29

Family

ID=7677184

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL362573A PL204622B1 (pl) 2001-03-10 2002-02-23 Pochodne imidazolidyny, ich zastosowanie jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparat farmaceutyczny zawierający te pochodne imidazolidyny

Country Status (34)

Country Link
US (1) US6680333B2 (pl)
EP (1) EP1373249B1 (pl)
JP (1) JP4482277B2 (pl)
KR (1) KR100991678B1 (pl)
CN (1) CN1227248C (pl)
AR (1) AR035692A1 (pl)
AT (1) ATE293621T1 (pl)
AU (1) AU2002233358B2 (pl)
BG (1) BG108134A (pl)
BR (1) BR0207981A (pl)
CA (1) CA2440648C (pl)
CZ (1) CZ301893B6 (pl)
DE (2) DE10111877A1 (pl)
DK (1) DK1373249T3 (pl)
EE (1) EE05401B1 (pl)
ES (1) ES2240687T3 (pl)
HR (1) HRP20030713B1 (pl)
HU (1) HU228304B1 (pl)
IL (2) IL157830A0 (pl)
ME (1) MEP61108A (pl)
MX (1) MXPA03007634A (pl)
MY (1) MY129029A (pl)
NO (1) NO326001B1 (pl)
NZ (1) NZ528075A (pl)
PE (1) PE20020904A1 (pl)
PL (1) PL204622B1 (pl)
PT (1) PT1373249E (pl)
RS (1) RS51140B (pl)
RU (1) RU2303592C2 (pl)
SI (1) SI1373249T1 (pl)
SK (1) SK286652B6 (pl)
TW (1) TWI328587B (pl)
WO (1) WO2002072573A1 (pl)
ZA (1) ZA200306107B (pl)

Families Citing this family (6)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE19647380A1 (de) * 1996-11-15 1998-05-20 Hoechst Ag 5-Ring-Heterocyclen als Inhibitoren der Leukozytenadhäsion und VLA-4-Antagonisten
BR0009277A (pt) * 1999-03-22 2002-02-05 Ortho Mcneil Pharm Inc Processo de preparação de ácido propiÈnico de 3s-3-amino-3-arila e derivados deste
JP4634303B2 (ja) * 2003-10-10 2011-02-16 興和株式会社 血管新生抑制薬
US20090275529A1 (en) * 2008-05-05 2009-11-05 Reiss Allison B Method for improving cardiovascular risk profile of cox inhibitors
EP3326645B1 (en) 2010-10-25 2020-03-18 Biogen MA Inc. Methods for determining differences in alpha-4 integrin activity by correlating differences in svcam and/or smadcam levels
CN112707874A (zh) * 2020-12-29 2021-04-27 广东中科药物研究有限公司 一种抗病毒化合物及其制备方法

Family Cites Families (37)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE4009506A1 (de) 1990-03-24 1991-09-26 Hoechst Ag Hydantoinderivate
DE4126277A1 (de) 1991-08-08 1993-02-11 Cassella Ag Hydantoinderivate
DK0626861T4 (da) 1992-01-13 2004-08-16 Biogen Inc Behandling af astma.
JPH07506566A (ja) 1992-02-12 1995-07-20 バイオゲン　インコーポレイテッド 炎症性胃腸病の処置
DE4207254A1 (de) 1992-03-07 1993-09-09 Cassella Ag 4-oxo-2-thioxoimidazolidin-derivate
DE4213634A1 (de) 1992-04-24 1993-10-28 Cassella Ag 2,4-Dioxo-imidazolidin-Derivate
DE4224414A1 (de) 1992-07-24 1994-01-27 Cassella Ag Phenylimidazolidin-derivate, ihre Herstellung und ihre Verwendung
DE4228717A1 (de) 1992-08-28 1994-03-03 Cassella Ag Imidazolidin-Derivate
CA2153228A1 (en) 1993-01-08 1994-07-21 Shiu-Lan Ng Chiang Peptide inhibitors of cell adhesion
DE69419721T2 (de) 1993-01-12 2000-04-27 Biogen, Inc. Rekombinante anti-vla4 antikörpermoleküle
ATE161730T1 (de) 1993-02-09 1998-01-15 Biogen Inc Antikörper zur behandlung von insulinabhängigen diabetes
DE4308034A1 (de) 1993-03-13 1994-09-15 Cassella Ag Neue Heterocyclen, ihre Herstellung und ihre Verwendung
DE4427979A1 (de) 1993-11-15 1996-02-15 Cassella Ag Substituierte 5-Ring-Heterocyclen, ihre Herstellung und ihre Verwendung
WO1995015973A1 (en) 1993-12-06 1995-06-15 Cytel Corporation Cs-1 peptidomimetics, compositions and methods of using the same
HU220799B1 (hu) 1994-01-25 2002-05-28 Elan Pharmaceuticals, Inc. Humanizált antitestek VLA-4 leukocita adhéziós molekula ellen
AU2958195A (en) 1994-06-29 1996-01-25 Texas Biotechnology Corporation Process to inhibit binding of the integrin alpha 4 beta 1 to vcam-1 or fibronectin
US5811391A (en) 1994-08-25 1998-09-22 Cytel Corporation Cyclic CS-1 peptidomimetics, compositions and methods of using same
GB9524630D0 (en) 1994-12-24 1996-01-31 Zeneca Ltd Chemical compounds
US6306840B1 (en) 1995-01-23 2001-10-23 Biogen, Inc. Cell adhesion inhibitors
DE19515177A1 (de) 1995-04-28 1996-10-31 Cassella Ag Hydantoinderivate als Zwischenprodukte für pharmazeutische Wirkstoffe
US6248713B1 (en) 1995-07-11 2001-06-19 Biogen, Inc. Cell adhesion inhibitors
ES2171768T3 (es) 1996-03-20 2002-09-16 Hoechst Ag Inhibidores de la resorcion osea y antagonistas de receptores de vitronectina.
NZ333904A (en) 1996-07-25 2000-06-23 Biogen Inc VLA-4 and IIb/IIIa cell adhesion inhibitors
DE19647380A1 (de) 1996-11-15 1998-05-20 Hoechst Ag 5-Ring-Heterocyclen als Inhibitoren der Leukozytenadhäsion und VLA-4-Antagonisten
DE19647381A1 (de) 1996-11-15 1998-05-20 Hoechst Ag Neue Heterocyclen als Inhibitoren der Leukozytenadhäsion und VLA-4-Antagonisten
DE19647382A1 (de) 1996-11-15 1998-05-20 Hoechst Ag Heterocyclen als Inhibitoren der Leukozytenadhäsion und VLA-4-Antagonisten
WO1998042656A1 (en) 1997-03-21 1998-10-01 Cytel Corporation Novel compounds
DE19741235A1 (de) 1997-09-18 1999-03-25 Hoechst Marion Roussel De Gmbh Neue Imidazolidinderivate, ihre Herstellung, ihre Verwendung und sie enthaltende pharmazeutische Präparate
DE19741873A1 (de) 1997-09-23 1999-03-25 Hoechst Marion Roussel De Gmbh Neue 5-Ring-Heterocyclen, ihre Herstellung, ihre Verwendung und sie enthaltende pharmazeutische Präparate
PT1027328E (pt) 1997-10-31 2006-11-30 Aventis Pharma Ltd Anilidas substituídas
GB9723789D0 (en) * 1997-11-12 1998-01-07 Zeneca Ltd Chemical compounds
DE19751251A1 (de) * 1997-11-19 1999-05-20 Hoechst Marion Roussel De Gmbh Substituierte Imidazolidinderivate, ihre Herstellung, ihre Verwendung und sie enthaltende pharmezeutische Präparate
AU3716499A (en) 1998-04-21 1999-11-08 Aventis Pharma Limited Substituted diamines and their use as cell adhesion inhibitors
DE19821483A1 (de) * 1998-05-14 1999-11-18 Hoechst Marion Roussel De Gmbh Imidazolidinderivate, ihre Herstellung, ihre Verwendung und sie enthaltende pharmazeutische Präparate
SK20052000A3 (sk) * 1998-06-30 2002-08-06 Pfizer Products Inc. Nepeptidové inhibítory VLA-4 dependentnej bunkovej väzby použiteľné pri liečení zápalových, autoimunitných a respiračných chorôb
WO2000002903A1 (en) 1998-07-10 2000-01-20 Cytel Corporation Cs-1 peptidomimetics, compositions and methods of using the same
DE19922462A1 (de) * 1999-05-17 2000-11-23 Aventis Pharma Gmbh Spiro-imidazolidinderivate, ihre Herstellung ihre Verwendung und sie enthaltende pharmazeutische Präparate

Also Published As

Publication number Publication date
MXPA03007634A (es) 2003-12-04
CN1227248C (zh) 2005-11-16
MY129029A (en) 2007-03-30
JP4482277B2 (ja) 2010-06-16
RU2303592C2 (ru) 2007-07-27
YU70803A (sh) 2006-05-25
IL157830A0 (en) 2004-03-28
DE60203791T2 (de) 2006-01-19
ZA200306107B (en) 2004-09-01
RU2003129986A (ru) 2005-03-20
PT1373249E (pt) 2005-07-29
US20030073723A1 (en) 2003-04-17
PE20020904A1 (es) 2002-12-10
CA2440648A1 (en) 2002-09-19
EE05401B1 (et) 2011-04-15
BR0207981A (pt) 2004-06-15
IL157830A (en) 2009-05-04
ES2240687T3 (es) 2005-10-16
BG108134A (bg) 2004-09-30
RS51140B (sr) 2010-10-31
EP1373249A1 (en) 2004-01-02
HUP0303455A3 (en) 2005-06-28
WO2002072573A1 (en) 2002-09-19
DE10111877A1 (de) 2002-09-12
HU228304B1 (en) 2013-03-28
US6680333B2 (en) 2004-01-20
DE60203791D1 (de) 2005-05-25
EP1373249B1 (en) 2005-04-20
MEP61108A (en) 2011-05-10
SI1373249T1 (pl) 2005-08-31
SK11262003A3 (sk) 2004-01-08
ATE293621T1 (de) 2005-05-15
NO20033981L (no) 2003-09-09
EE200300436A (et) 2003-12-15
CZ20032429A3 (cs) 2003-12-17
CN1496360A (zh) 2004-05-12
NO326001B1 (no) 2008-09-01
TWI328587B (en) 2010-08-11
HUP0303455A2 (hu) 2004-03-01
CA2440648C (en) 2010-06-15
JP2004523574A (ja) 2004-08-05
HRP20030713A2 (en) 2005-02-28
NZ528075A (en) 2005-02-25
HK1062173A1 (en) 2004-10-21
PL362573A1 (pl) 2004-11-02
AR035692A1 (es) 2004-06-23
DK1373249T3 (da) 2005-08-22
HRP20030713B1 (en) 2006-02-28
NO20033981D0 (no) 2003-09-09
SK286652B6 (sk) 2009-03-05
KR100991678B1 (ko) 2010-11-04
AU2002233358B2 (en) 2007-03-22
KR20030082980A (ko) 2003-10-23
CZ301893B6 (cs) 2010-07-21

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL204622B1 (pl) Pochodne imidazolidyny, ich zastosowanie jako leku i jako środków przeciwzapalnych oraz preparat farmaceutyczny zawierający te pochodne imidazolidyny
ES2301673T3 (es) Nuevos derivados de imidazolidina, su preparacion y su uso como antagonistas de vla-4.
AU2002233358A1 (en) Imidazolidine derivatives, their preparation, and their use as antinflamatory agent
KR100658962B1 (ko) 스피로이미다졸리딘 유도체, 이의 제조방법 및 이를 포함하는 약제학적 제제