PL204903B1

PL204903B1 - Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu i metoda jej wytwarzania

Info

Publication number: PL204903B1
Application number: PL367518A
Authority: PL
Inventors: Kazumichi Yamamoto; Akiko Yamada; Yoshio Hata
Original assignee: Takeda Pharmaceutical
Priority date: 2001-06-29
Filing date: 2002-06-28
Publication date: 2010-02-26
Also published as: EP1949936A3; EP1491236A1; NO20035738D0; IL159059A; AR034641A1; ATE387937T1; SK15602003A3; SK287577B6; EP1330293B2; EP1949936A2; HU230351B1; CN1292796C; JP2010189428A; BRPI0210561B1; AR098261A2; JP2003206240A; CO5540367A2; US20030134800A1; KR20040018402A; US8815801B2

Description

Opis wynalazku

Dziedzina wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu fizjologicznie aktywnej substancji, sposób jego wytwarzania i jej zastosowanie jako leku i podobne zagadnienia.

Podstawa dziedziny

Polimery biodegradowalne posiadające właściwości kontrolowanego uwalniania są przydatne np. jako podstawowe składniki mikrokapsułek i podobnych materiałów zawierających fizjologicznie aktywną substancję. Znana jest przydatność takich biodegradowalnych polimerów, polimerów zawierających kwas polimlekowy, kopolimerów kwasu mlekowego i kwasu glikolowego i podobnych (patent japoński JP-A Nr 11-269094 i podobne).

Jako biodegradowalne polimery stosuje się polimery wytwarzane typowymi metodami syntetycznymi. Stwierdzono jednak, że z uwagi na niską zawartość końcowych grup karboksylowych charakteryzują się one, jako podstawowy materiał do kontrolowanego uwalniania, słabą dostępnością. Dlatego też, badano hydrolizę opisanych wyżej biodegradowalnych polimerów o wyższych ciężarach cząsteczkowych tak aby uzyskiwać w sposób kontrolowany odpowiedni poziom ich średniego ciężaru cząsteczkowego wagowo przed ich zastosowaniem jako materiału podstawowego w preparacie do kontrolowanego uwalniania.

Jednakże, polimery otrzymane przez hydrolizę i przemywane wodą mają tendencję do początkowego rozkładania fizjologicznie aktywnej substancji co powoduje, że nie są one odpowiednie do zastosowania jako materiał podstawowy do kontrolowanego uwalniania nawet wówczas gdy posiadają właściwy średni ciężar cząsteczkowy wagowo i właściwą zawartość końcowych grup karboksylowych. Tak więc, pożądane jest opracowanie udoskonaleń w odniesieniu do aktualnych rozwiązań.

W patencie JP-A Nr 7-97334 ujawniono preparat do kontrolowanego uwalniania zawierają cy fizjologicznie aktywny peptyd lub jego sól i biodegradowalny polimer posiadający na końcu wolną grupę karboksylową oraz metodę jego wytwarzania.

W patentach GB2209937, GB2234169, GB2234896, GB2257909 i EP626170A2 ujawniono kompozycję zawierającą jako materiał podstawowy biodegradowalny polimer zawierający nierozpuszczalne w wodzie sole takie jak otrzymane oddzielnie pamoniany peptydów i białek i sposób wytwarzania takiej kompozycji.

W zgł oszeniu W095/15767 ujawniono embonian (pamonian) cetroreliksu (antagonisty LH-RH) i sposób jego wytwarzania, i jednocześ nie opisano, że nawet gdy ten pamonian otoczony jest biodegradowalnym polimerem to właściwości uwalniania peptydu są takie same jak z samego pamonianu.

Cel wynalazku

Celem niniejszego wynalazku było opracowanie nowej kompozycji o wysokiej zawartości fizjologicznie aktywnej substancji zdolnej do utrzymywania stałej szybkości uwalniania w długim czasie dzięki zmniejszeniu początkowego nadmiernego uwalniania farmaceutycznie aktywnej substancji oraz opracowanie sposobu jej wytwarzania.

Streszczenie wynalazku

Autorzy niniejszego wynalazku przeprowadzili intensywne badania aby zrealizować wyżej wymienione cele i ostatecznie uzyskali sukces wytwarzając polimer kwasu mlekowego lub jego soli, który nie powoduje szybkiego nadmiernego początkowego uwalniania; wynik ten osiągnięto zmniejszając zawartość niskocząsteczkowego polimeru kwasu mlekowego w biodegradowalnym polimerze zwłaszcza takiego, którego średni ciężar cząsteczkowy wagowo wynosi 5000 lub mniej; stwierdzono, że preparat do kontrolowanego uwalniania zawierający taki polimer kwasu mlekowego lub jego sól może włączać nieoczekiwanie dużą ilość fizjologicznie aktywnej substancji i uzyskuje się stałą szybkość uwalniania w długim czasie poprzez zmniejszanie początkowego nadmiernego uwalniania.

Następnie, autorzy niniejszego wynalazku stwierdzili, że gdy fizjologicznie aktywną substancję wprowadza się w dużej ilości w kompozycję w taki sposób, że w procesie wytwarzania kompozycji współuczestniczą fizjologicznie aktywna substancja i kwas hydroksynaftoesowy, a następnie oba te składniki włącza się w polimer kwasu mlekowego lub jego sól to wówczas fizjologicznie aktywna substancja uwalnia się z różną szybkością: od szybkości uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji z kompozycji utworzonej z fizjologicznie aktywnej substancji i kwasu hydroksynaftoesowego bez polimeru kwasu mlekowego lub jego soli, do szybkości uwalniania, którą można kontrolować właściwościami biodegradowalnego polimeru i ilością dodanego kwasu hydroksynaftoesowego, i stwierdzono,

PL 204 903 B1 że nawet przy wysokiej zawartości fizjologicznie aktywnej substancji początkowe nadmierne uwalnianie skutecznie obniża się i uzyskać można przedłużone uwalnianie przez długi okres czasu.

Następnie, autorzy niniejszego wynalazku prowadzili w oparciu o tę wiedzę dalsze badania, które w rezultacie doprowadziły do zrealizowania tego wynalazku.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu zawierająca fizjologicznie aktywną substancję, i polimer kwasu mlekowego lub jego soli, charakteryzująca się tym, że jako fizjologicznie aktywną substancję zawiera pochodną LH-RH lub jej sól w ilości od 3% wag./wag. do 24% wag./wag. licząc na całkowitą masę kompozycji, i polimer złożony wyłącznie z kwasu mlekowego lub jego soli o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo od 15000 do 50000, w którym zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi 5% wagowo lub mniej.

Korzystnie zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 3000 lub niższych w polimerze złożonym wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi 1,5% wagowo lub mniej.

Korzystnie zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 1000 lub niższych w polimerze złożonym wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi 0,1% wagowo lub mniej.

Korzystnie średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi od 15000 do 40000.

Korzystnie średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi od 17000 do 26000.

Korzystnie pochodną LH-RH jest peptyd o wzorze:

5-okso-Pro-His-Trp-Ser-Tyr-Y-Leu-Arg-Pro-Z w którym, Y oznacza DLeu, DAla, DTrp, DSer(tBu), D2Nal lub DHis(ImBzl) i Z oznacza NH-C2H5 lub Gly-NH2 lub jej sól.

Korzystnie kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu stosuje się do zastrzyków.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według wynalazku, który obejmuje usuwanie rozpuszczalnika z roztworu będącego mieszaniną pochodnej LH-RH lub jej soli i polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego lub jego soli o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo od 15000 do 50000, w którym zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi 5% wagowo lub mniej.

Przedmiotem wynalazku jest lek, który zawiera kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu według wynalazku.

Korzystnie kompozycję według wynalazku stosuje się do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia raka prostaty, przerostu prostaty, endometriozy, mięśniaka macicy, włókniaka macicy, przedwczesnego dojrzewania, bolesnego miesiączkowania lub raka piersi lub środek antykoncepcyjny.

Korzystnie kompozycję według wynalazku stosuje się do wytwarzania leku do zapobiegania nawrotom raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi.

Korzystnie kompozycję według wynalazku stosuje się do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia raka prostaty, przerostu prostaty, endometriozy, mięśniaka macicy, włókniaka macicy, przedwczesnego dojrzewania, bolesnego miesiączkowania lub raka piersi lub do wytwarzania środka antykoncepcyjnego.

Szczegółowy opis wynalazku

Fizjologicznie aktywną substancją stosowaną według niniejszego wynalazku może być dowolna substancja o ile jest to substancja farmaceutycznie przydatna; może nią być związek niepeptydowy lub związek będący peptydem. Jako przykłady odpowiednich związków niepeptydowych wymienić można agonistów, antagonistów i związki wykazujące aktywność hamowania enzymu (inhibitory). Korzystnymi związkami peptydowymi są fizjologicznie aktywne peptydy o masie cząsteczkowej od około 300 do około 40000, korzystnie od około 400 do około 30000, jeszcze korzystniej od około 500 do około 20000.

Przykładami fizjologicznie aktywnych peptydów, które można wymienić, są hormon uwalniający hormon luteinizujący (LH-RH), insulina, somatostatyna, hormon wzrostu, hormon uwalniający hormon wzrostu (GH-RH), prolaktyna, erytropoietyna, hormon kory nadnercza, hormon stymulujący melanocyty, hormon uwalniający hormon tarczycy, hormon stymulujący tarczycę, hormon luteinizujący, hormon folikulostymulujący, wazopresyna, oksytocyna, kalcytocyna, gastryna, sekretyna, pankreozymina,

PL 204 903 B1 cholecystokinina, angiotensyna, ludzki laktogen łożyskowy, ludzka gonadotropina kosmówkowa, enkefalina, endorfina, kiotrofina, tuftsyna, tymopoietyna, tymozyna, tymozymryna, tymotimuryna, humoralny czynnik grasicy, czynnik grasiczny krwi, czynnik martwicy nowotworu, czynnik indukujący kolonie, motylina, dynorfina, bombezyna, neurotensyna, keruleina, bradykinina, przedsionkowy czynnik natriuretyczny (zwiększający wydzielanie sodu), czynnik wzrostu nerwu, stymulator wzrostu komórki, czynnik neurotroficzny, peptydy i podobne związki o aktywności antagonistycznej względem endoseryny i ich pochodne, ich fragmenty i pochodne tych fragmentów.

Fizjologicznie aktywną substancją stosowaną w niniejszym wynalazku jest sama fizjologicznie aktywna substancja albo jej farmaceutycznie dopuszczalna sól.

Gdy wyżej wymieniona fizjologicznie aktywna substancja posiada grupę zasadową taką jak grupa aminowa, przykładami takich soli są sole z kwasami nieorganicznymi (zwanymi także wolnymi kwasami nieorganicznymi) takimi jak np. kwas węglowy, kwas wodorowęglowy, kwas chlorowodorowy, kwas siarkowy, kwas azotowy, kwas borowy i podobne, i kwasami organicznymi (zwanymi także wolnymi kwasami organicznymi) takimi jak np. kwas bursztynowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas trifluorooctowy i podobne.

Gdy fizjologicznie aktywna substancja posiada grupę kwasową taką jak grupa karboksylową i podobne, przykł adami takich soli są sole z nieorganicznymi zasadami (zwanymi tak ż e wolnymi zasadami nieorganicznymi), np. takimi jak sole metali alkalicznych jak sole sodowe, potasowe i podobne, sole metali ziem alkalicznych jak sole wapniowe, magnezowe i podobne, i sole z zasadami organicznymi (zwanymi także wolnymi zasadami organicznymi) np. z aminami organicznymi takimi jak trietyloamina i podobnymi, z zasadowymi aminokwasami takimi jak arginina i podobnymi. Fizjologicznie aktywny peptyd może tworzyć związek kompleksowy z metalem np. kompleks miedziowy, kompleks cynkowy i podobne.

Korzystnymi przykładami fizjologicznie aktywnych peptydów są pochodne LH-RH lub ich sole, które działają skutecznie w przypadku chorób zależnych od działania hormonów, w szczególności raków zależnych od hormonów płciowych (np. raka prostaty, raka macicy, raka piersi, guza przysadki i podobnych), chorób zależnych od hormonów płciowych takich jak przerost prostaty, endometrioza, mięśniak macicy, przedwczesne dojrzewanie, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, objawy przedmenstrualne, wielokomorowy zespół jajnikowy i podobne, jako środki antykoncepcyjne (lub, do odzyskiwania aktywności po przerwaniu ich podawania, bezpłodności), przy zapobieganiu nawrotów raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi. Ponadto, przykładami są także pochodne LH-RH lub ich sole, które działają skutecznie w przypadku łagodnych lub złośliwych nowotworów, niezależnych od hormonów płciowych lecz wrażliwych na LH-RH.

Konkretnymi przykładami pochodnych LH-RH lub ich soli są peptydy opisane w pracy „Treatment with GnRH analogs: Controversies and perspectives (The Parthenon Publishing Group Ltd.) opublikowanej w 1996, i w japońskich zgłoszeniach patentowych Japanese Patent Application National Publication (Laid-Open) Nr 3-503165,i JP-A Nr 3-101695, 7-97334 i 8-259460, i podobnych.

Jako przykłady pochodnych LH-RH wymienić można agonistów LH-RH i antagonistów LH-RH i przykładem antagonisty LH-RH jest np. fizjologicznie aktywny peptyd opisany wzorem ogólnym [I]:

X-D2Nal-D4ClPhe-D3Pal-Ser-A-B-Leu-C-Pro-DAlaNH2

[w którym X oznacza N(4H2-furoilo)Gly lub NAc, A oznacza resztę wybraną spośród NMeTyr, Tyr, Aph(Atz), i NMeAph(Atz), B oznacza resztę wybraną spośród DLys(Nic), DCit, DLis(AzaglyNic), DLis(AzaglyFur) DhArg(Et2), DAph(Atz) i DhCi oraz C oznacza Lys(Nisp), Arg lub hArg (Et2)] lub jego sole oraz podobne.

Przykładem stosowanych agonistów LH-RH jest np. fizjologicznie aktywny peptyd opisany wzorem ogólnym [II]:

5-okso-Pro-His-Trp-Ser-Tyr-Y-Leu-Arg-Pro-Z

[w którym Y oznacza resztę wybraną spośród DLeu, DAla, DTrp, DSer(tBu), D2Nal i DHis(ImBzl) i Z oznacza NH-C2H5 lub Gly-NH2] lub jego sole oraz podobne. Szczególnie przydatnym jest peptyd, w którym Y oznacza DLeu i Z oznacza NH-C2H5 (tj. Peptyd A opisany wzorem 5-okso-Pro-His-TrpSer-Tyr-DLeu-Leu-Arg-Pro-NH-C2H5, Leuprolina) lub jego sól (np. octan).

Peptydy te wytwarza się metodami opisanymi w wyżej wymienionych publikacjach lub patentach lub podobnymi metodami.

PL 204 903 B1

Skróty zastosowane w niniejszym opisie mają następujące znaczenia:

Skrót	Nazwa
N(4H2-furoilo)Gly:	reszta N-tetrahydrofuroilglicyny
Nac	grupa N-acetylowa
N2Nal	reszta D-3-(2-naftylo)alanine
D4ClPhe	reszta D-3-(4-chloro)fenyloalaniny
D3Pal	reszta D-3-(3-pirydyl)alaniny
NMeTyr	reszta N-metylotyrozyny
Aph (Atz)	reszta N-[5'-(3'-amino-1'H-1',2', 4'-triazolilo)]fenyloalaniny
NMeAph (Atz)	reszta N-metylo-[5'-(3'-amino-1'H-1',2',4'-triazolilo)]fenyloalaniny
DLys (Nic)	reszta D-(e-N-nikotinoilo)lizyny
Dcit	reszta D-cytruliny
DLys (AzaglyNic)	reszta D-(azaglycylnikotinoilo)lizyny
DLys (AzaglyFur)	reszta D-(azaglycylfuranyl)lizyny
DhArg (Et₂)	reszta D-(N,N'-dietylo)homoargininy
Daph (Atz)	reszta D-N-[5'-(3'-amino-1'H-1',2',4' -triazolilo)]fenyloalaniny
DhCi	reszta D-homocytruliny
Lys (Nisp)	reszta(e-N-izopropylo)lizyny
hArg (Et₂)	reszta(N,N'-dietylo)homoargininy

W przypadku skrótów dla innych aminokwasów to stosuje się zalecenia komisji IUPAC-IUB Commission on Biochemical Nomenclature (European Journal of Biochemistry, Vol,138, str. 9-37 (1984)) lub skróty typowo stosowane w tej dziedzinie, i gdy aminokwas posiada izomer optyczny to, jeśli nie zaznaczono inaczej, skrót oznacza L-aminokwas.

Kwas hydroksynaftoesowy stosowany w niniejszym wynalazku zawiera jedną grupę hydroksylową i jedną grupę karboksylową przyłączone do różnych atomów węgla w naftalenie. Tak więc istnieje w sumie 14 izomerów, w których położenia grupy hydroksylowej są różne dla kwasów z grupami karboksylowymi usytuowanymi w pozycji 1 i 2 pierścienia naftalenowego. Stosować można dowolny izomer spośród nich i ich mieszaniny o dowolnym stosunku zawartości. Jak to zostanie opisane dalej korzystne są kwasy o wyższych stałych dysocjacji kwasowej, lub te, które posiadają niskie wartości pKa (pKa = -log10Ka, gdzie Ka oznacza stałą dysocjacji kwasowej). Korzystne są kwasy słabo rozpuszczalne w wodzie.

Następnie, korzystne są kwasy rozpuszczalne w alkoholach (np. w etanolu, metanolu i podobnych). Termin „rozpuszczalny w alkoholach” oznacza, że rozpuszczalność w metanolu wynosi 10 g/L lub jest wyższa.

Znana jest tylko wartość pKa dla wyżej wymienionego izomeru kwasu hydroksynaftoesowego kwasu 3-hydroksy-2-naftoesowego (pKa = 2,708, Chemical Handbook, Basic II, The Chemical Society of Japan, opublikowane 25 września 1969), jednakże przydatnych informacji dostarcza porównanie wartości pKa trzech rodzajów izomerów kwasu hydroksybenzoesowego. I tak, wartość pKa dla kwasu m-hydroksybenzoesowego i p-hydroksybenzoesowego wynosi 4 lub więcej, podczas gdy pKa dla kwasu o-hydroksybenzoesowego (kwasu salicylowego) jest niezwykle niska ( = 2,754). Tak więc, spośród wyżej wymienionych 14 izomerów korzystne są kwas 3-hydroksy-2-naftoesowy, kwas 1-hydroksy-2-naftoesowy i kwas 2-hydroksy-1-naftoesowy, w których grupa karboksylowa i grupa hydroksylowa przyłączone są do sąsiadujących atomów węgla w pierścieniu naftalenowym. Dalej, odpowiedni jest kwas 3-hydroksy-2-naftoesowy, w którym grupa hydroksylowa przyłączona jest do atomu węgla

PL 204 903 B1 w pozycji 3 w pierś cieniu naftalenowym, a grupa karboksylową przyłączona jest do atomu wę gla w pozycji 2.

Kwas hydroksynaftoesowy może być stosowany jako sól. Jako sole wymienić można sole z zasadami nieorganicznymi (np. sole metali alkalicznych takie jak sól sodowa, potasowa i podobne, sole z metalami ziem rzadkich takie jak sól wapniowa, magnezowa i podobne) i z zasadami organicznymi (np. z aminami organicznymi takimi jak trietyloamina i podobne, zasadowymi aminokwasami takimi jak arginina i podobne) i sole podobne, lub sole i kompleksy soli z metalami przejściowymi (np. cynku, żelaza, miedzi i podobne).

Sposób wytwarzania hydroksynaftoesanu, który jest fizjologicznie aktywną substancją zilustrowano poniżej.

(1) Roztwór kwasu hydroksynaftoesowego w zawierającym wodę rozpuszczalniku organicznym przepuszcza się przez kolumnę ze słabo zasadową żywicą jonowymienną aby go zaadsorbować do wysycenia. Następnie, usuwa się nadmiar kwasu hydroksynaftoesowego przepuszczając przez kolumnę zawierający wodę rozpuszczalnik organiczny, następnie dokonuje się wymiany jonowej przez przepuszczenie roztworu fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli w zawierającym wodę rozpuszczalniku organicznym, i korzystnie usuwa się wodę z otrzymanego eluatu. Jako rozpuszczalnik organiczny w tym zawierającym wodę rozpuszczalniku organicznym stosuje się alkohole (np. metanol, etanol, i podobne), acetonitryl, tetrahydrofuran, dimetyloformamid i podobne. Jako metodę usuwania rozpuszczalnika w celu otrzymania wytrącającej się soli stosuje się dobrze znane lub stosowne metody. Przykładowo wymienić można metodę odparowania rozpuszczalnika z kontrolowaniem podciśnienia (próżni) na wyparce obrotowej i podobne, oraz inne metody.

(2) Silnie zasadową żywicę jonowymienną na kolumnie przeprowadza się najpierw w formę z jonem wodorotlenowym, i przez kolumnę przepuszcza się roztwór fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli w zawierającym wodę rozpuszczalniku organicznym aby przeprowadzić grupę zasadową w grupę typu wodorotlenowego. Kwas hydroksynaftesowy w iloś ci nie większej niż równoważ nikowa dodaje się do odzyskanego eluatu i rozpuszcza go w nim; następnie, roztwór zatęża się aby wytrącić sól, którą w miarę potrzeby przemywa się wodą i suszy.

Termin polimer kwasu mlekowego stosowany w niniejszym wynalazku (w kilku przypadkach określany w opisie skrótowo jako polimer kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku) obejmuje polimer złożony tylko z kwasu mlekowego, i zazwyczaj zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi około 5% wagowo lub mniej, korzystnie zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi około 5% wagowo lub mniej i zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 3000 lub niższych wynosi około 1,5% wagowo lub mniej, dalej korzystnie zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi około 5% wagowo lub mniej, zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 3000 lub niższych wynosi około 1,5% wagowo lub mniej i zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 1000 lub niższych wynosi około 0,1% wagowo lub mniej.

Średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku wynosi zazwyczaj od 15000 do 50000, korzystnie od 15000 do 30000, korzystniej od 17000 do 26000, szczególnie korzystnie od 17500 do 25500.

Dalej, jeśli kwas hydroksynaftoesowy nie występuje w preparacie do kontrolowanego uwalniania według niniejszego wynalazku to średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku wynosi zazwyczaj od 15000 do 50000, korzystnie od 15000 do 40000.

Polimer kwasu mlekowego o większym ciężarze cząsteczkowym, który stanowi surowy materiał polimeru kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku jest produktem dostępnym w handlu lub polimerem otrzymanym przez polimeryzację znaną metodą i jego średni ciężar cząsteczkowy wagowo zazwyczaj wynosi od 15000 do 500000, korzystnie od 30000 do 100000. Znanymi metodami polimeryzacji, o których wspomniano, są np. metody, w których kondensuje się (polimeryzuje) kwas mlekowy, np. metoda polimeryzacji z otwieraniem pierścienia laktydu wobec takich katalizatorów jak kwasy Lewisa lub sole metali takich jak np. dietylocynk, trietyloglin, oktanonian cyny i podobnych, i powyższa metoda polimeryzacji z otwieraniem pierścienia laktydu dodatkowo w obecności pochodnej kwasu hydroksykarboksylowego, którego grupa karboksylowa jest zabezpieczona (np. International Patent Publication WO00/35990 i podobne), ponadto metoda, w której do laktydu dodaje się katalizator

PL 204 903 B1 z ogrzewaniem aby spowodować polimeryzację z otwarciem pierś cienia (np. J. Med. Chem., 16, 897 (1973) i podobne), i inne metody.

Jako sposób przeprowadzenia polimeryzacji wymienić można polimeryzację w masie, w której laktyd i podobne związki stapia się i poddaje reakcji polimeryzacji, i polimeryzacja w roztworze, w której laktyd i podobne związki rozpuszcza się w odpowiednim rozpuszczalniku i poddaje reakcji polimeryzacji. Z punktu widzenia produkcji przemysłowej korzystne jest zastosowanie jako surowego materiału polimeru kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku polimeru otrzymanego przez polimeryzację w roztworze.

Jako rozpuszczalniki stosowane do rozpuszczenia laktydu w polimeryzacji w roztworze wymienić można np. aromatyczne węglowodory taki jak benzen, toluen, ksylen i podobne, dekalinę, dimetyloformamid i podobne.

Do hydrolizy polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym otrzymanym tak jak opisano powyżej stosuje się dobrze znane metody hydrolizy, np. korzystnie polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym rozpuszcza się w odpowiednim rozpuszczalniku, następnie dodaje się wodę i w miarę potrzeby kwas aby wywołać reakcję.

Rozpuszczalnikiem do rozpuszczenia polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym może korzystnie być użyty rozpuszczalnik, który rozpuszcza ten polimer w ilości 10-krotnej wagowo lub mniejszej licząc na polimer kwasu mlekowego, i konkretnie można tu wymienić chlorowcowane węglowodory takie jak np. chloroform, dichlorometan i podobne, węglowodory aromatyczne takie jak np. toluen, o-ksylen, m-ksylen, p-ksylen i podobne, cykliczny etery takie jak np. tetrahydrofuran i podobne, aceton, N,N-dimetyloformamid i podobne. Jeśli rozpuszczalnik stosowany w hydrolizie polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym stosuje się także w polimeryzacji polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym, operacje polimeryzacji i hydrolizy można przeprowadzić kolejno bez izolowania spolimeryzowanego polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym.

Do rozpuszczenia polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym stosuje się zazwyczaj od 0,1 do 100-krotną, korzystnie od 1 do 10-krotną ilość rozpuszczalnika licząc na polimer kwasu mlekowego, który się rozpuszcza.

Dodaje się zazwyczaj od 0,001 do 1-krotną, korzystnie od 0,01 do 0,1-krotną (wagowo) ilość wody licząc na polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym.

Kwasami, które dodaje się w miarę potrzeby, mogą być np. kwasy nieorganiczne takie jak np. kwas chlorowodorowy, kwas siarkowy, kwas azotowy i podobne, kwasy organiczne takie jak np. kwas mlekowy, kwas octowy, kwas trifluorooctowy i podobne, korzystny jest kwas mlekowy.

Dodaje się zazwyczaj od 0 do 10-krotną (wagowo), korzystnie od 0,1 do 1-krotną wagowo ilość kwasu licząc na polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym.

Reakcję hydrolizy przeprowadza się zazwyczaj w temperaturze od 0 do 150°C, korzystnie od 20 do 80°C.

Czas reakcja hydrolizy są różne i zależą także od średniego ciężaru cząsteczkowego wagowo polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym i temperatury reakcji, i zazwyczaj wynoszą od 10 minut do 100 godzin, korzystnie od 1 do 20 godzin.

Zakończenie przebiegu hydrolizy określa się na podstawie średniego ciężaru cząsteczkowego wagowo zhydrolizowanego produktu. I tak, korzystnie pobiera się próbki z reakcji hydrolizy, wyznacza się średni ciężar cząsteczkowy wagowo zhydrolizowanego produktu w próbce metodą chromatografii przenikania na żelu (GPC), i reakcję hydrolizy przerywa się jeśli oznaczony ciężar cząsteczkowy wynosi od około 15000 do 50000, korzystnie od około 15000 do 30000, korzystniej od około 17000 do 26000, szczególnie korzystnie od 17500 do 25500.

Jako metodę wytrącania oczekiwanego polimeru kwasu mlekowego z roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt otrzymany przez opisaną powyżej hydrolizę polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym wymienić można metodę, w której roztwór zawierający ten zhydrolizowany produkt zadaje się rozpuszczalnikiem powodującym wytrącanie się oczekiwanego polimeru kwasu mlekowego, i inne metody.

W korzystnym rozwiązaniu, roztwór zawierający wymieniony zhydrolizowany produkt jest roztworem otrzymanym przez rozpuszczenie około 10 do 50% (wag.) polimeru kwasu mlekowego o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo od 15000 do 50000, korzystnie od 15000 do 30000, korzystniej od 17000 do 26000, szczególnie korzystnie od 17500 do 25500 w rozpuszczalniku rozpuszczającym polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym takim jak rozpuszczalnik z grupy chlo8

PL 204 903 B1 rowcowanych węglowodorów jak np. chloroform, dichlorometan i podobne, z grupy aromatycznych węglowodorów takich jak np. toluen, o-ksylen, m-ksylen, p-ksylen i podobne, cykliczny eter taki jak np. tetrahydrofuran i podobne, aceton, N,N-dimetyloformamid, dichlorometan, ksylen i podobne. Jeśli kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku nie zawiera kwasu hydroksynaftoesowego to wymienić można te roztwory polimeru, które zawierają 10 do 50% (wag.) rozpuszczonego polimeru kwasu mlekowego o średnim ciężarze cząsteczkowym od 15000 do 50000, korzystnie od 15000 do 40000.

Rozpuszczalnikiem, który stosuje się do wytrącenia oczekiwanego polimeru kwasu mlekowego z roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt są alkohole takie jak np. metanol, etanol i podobne, łańcuchowe etery taki jak np. eter isopropylowy i podobne, alifatyczne węglowodory takie jak np. heksan i podobne, woda, i podobne.

Do wytrącenia oczekiwany polimeru kwasu mlekowego zazwyczaj stosuje się od 0,1 do 100krotną (wagowo), korzystnie od 1 do 10-krotną (wagowo) ilość rozpuszczalnika licząc na ilość rozpuszczalnika w roztworze zhydrolizowanego produktu.

Jako korzystny specyficzny przykład kombinacji takich rozpuszczalników i zastosowanych ilości wymienić można np. rozwiązanie, w którym do roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt w rozpuszczalniku dichlorometanie uż ytym w iloś ci 1 do 5-krotnej wagowo licz ą c na substancję rozpuszczoną dodaje się celem zmniejszenia rozpuszczalności taki rozpuszczalnik jak eter isopropylowy w ilości 2 do 10-krotnej wagowo licząc na użyty dichlorometan, i inne rozwiązania.

Temperatura dodawanego rozpuszczalnika, który ma wytrącić oczekiwany polimer kwasu mlekowego z roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt wynosi zazwyczaj od -20 do 60°C, korzystnie od 0 do 40°C, a temperatura roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt wynosi zazwyczaj od 0 do 40°C, korzystnie od 10 do 30°C.

Jako sposoby łączenia rozpuszczalnika z roztworem zawierającym zhydrolizowany produkt wymienić można metodę, w której roztwór zawierający zhydrolizowany produkt dodaje się w całości jednorazowo do rozpuszczalnika, metodę, w której roztwór zawierający zhydrolizowany produkt wkrapla się do rozpuszczalnika, metodę, w której rozpuszczalnik dodaje się w całości jednorazowo do roztworu zawierającego zhydrolizowany produkt, metodę, w której rozpuszczalnik wkrapla się do roztworu zawierający zhydrolizowany produkt, i podobne.

Polimer kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku otrzymany tak jak opisano powyżej jest odpowiednim materiałem podstawowym do otrzymywania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu ponieważ zawiera odpowiednią dla takiego materiału podstawowego ilość końcowych grup karboksylowych.

Wagowa zawartość fizjologicznie aktywnej substancji w kompozycji według niniejszego wynalazku jest różna i zależy od rodzaju fizjologicznie aktywnej substancji, oczekiwanego działania farmaceutycznego i czasu trwania tego działania i podobnych czynników, i w przypadku fizjologicznie aktywnego peptydu lub jego soli wynosi od około 0,001 do około 50% wagowo, korzystnie od około 0,02 do około 40% wagowo, korzystniej około 0,1 do około 30% wagowo, następnie korzystnie od około 0,1 do około 24% wagowo, najkorzystniej od około 3 do około 24% wagowo, a w przypadku niepeptydowej fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli wynosi od około 0,01 do około 80% wagowo, korzystnie od około 0,1 do około 50% wagowo, licząc na masę całej kompozycji.

Wagowa zawartość fizjologicznie aktywnej substancji w kompozycji według niniejszego wynalazku zawierającej kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól jest różna i zależy od rodzaju fizjologicznie aktywnej substancji, oczekiwanego działania farmaceutycznego i czasu trwania tego działania i podobnych czynników, i w przypadku kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego lub jego sól, zawartość ta wynosi w przypadku fizjologicznie aktywnego peptydu lub jego soli od około 0,001 do około 50% wagowo, korzystnie od około 0,02 do około 40% wagowo, korzystniej około 0,1 do około 30% wagowo, najkorzystniej od około 14 do około 24% wagowo, i w przypadku niepeptydowej fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli od około 0,01 do około 80% wagowo, korzystnie od około 0,1 do około 50% wagowo, licząc na sumę trzech składników.

Te same ilości wagowe stosuje się nawet wówczas gdy kompozycja zawiera hydroksynaftoesan, który jest fizjologicznie aktywną substancją. W przypadku kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej sól fizjologicznie aktywnego peptydu (oznaczoną tutaj jako (A)) i kwas hydroksynaftoesowy (oznaczony tutaj jako (B)), zawartość wagowa (A) wynosi zazwyczaj od około 5 do około 90%

PL 204 903 B1 wagowo, korzystnie od około 10 do około 85% wagowo, korzystniej od około 15 do około 80% wagowo, szczególnie korzystnie od około 30 do około 80% wagowo, licząc na sól (A) i (B).

W przypadku kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego i jego sól, ilość kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli wynosi od około 1/2 do około 2 moli, od około 3/4 do około 4/3 moli, szczególnie korzystnie od około 4/5 do około 6/5 moli licząc na jeden mol fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli.

Projektowanie kompozycji według niniejszego wynalazku zostanie opisane poniżej na przykładzie kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej fizjologicznie aktywną substancją, kwas hydroksynaftoesowy i polimer kwasu mlekowego, w której fizjologicznie aktywna substancja jest zasadowa. W tym przypadku, fizjologicznie aktywna substancja jako zasada i kwas hydroksynaftoesowy jako kwas współistnieją w kompozycji, i niezależnie czy połączone są jako wolne substancje w kompozycji lub połączone jako sól w kompozycji, to w każdych warunkach wodnych lub gdy w jakimś momencie wytwarzania kompozycji obecna była woda, spełniona jest równowaga dysocjacyjna. Ponieważ sól utworzona jest z kwasu hydroksynaftoesowego, który jest słabo rozpuszczalny w wodzie i ponieważ sądzi się, że fizjologicznie aktywna substancja jest słabo rozpuszczalna w wodzie (pamiętając, że zależy to od właściwości fizjologicznie aktywnej substancji) to równowaga dysocjacyjna przesuwa się w stronę powstawania takiej słabo rozpuszczalnej w wodzie soli.

Przy wytwarzaniu kompozycji o wysokiej zawartości zasadowej fizjologicznie aktywnej substancji w wysokim stężeniu pożądane jest aby większość fizjologicznie aktywnej substancji była sprotonowana z wytworzeniem wyżej wymienionej słabo rozpuszczalnej w wodzie soli, z punktu widzenia wyżej wymienionej równowagi dysocjacyjnej. Dlatego też pożądane jest łączenie fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli z w przybliżeniu równoważną ilością kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli.

Poniżej opisany zostanie mechanizm uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji zawartej w kompozycji. W wyż ej wymienionej połączonej kompozycji większość fizjologicznie aktywnych substancji jest sprotonowa i występuje w obecności jonu przeciwnego. Większość jonów przeciwnych stanowi kwas hydroksynaftoesowy (korzystnie, kwas hydroksynaftoesowy). Po dodaniu kompozycji do organizmu z uwagi na rozpad polimeru kwasu mlekowego powstają oligomery i monomery, jednakże gdy polimerem jest polimer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego powstały oligomer (oligomer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego) i monomer (kwas mlekowy lub kwas glikolowy) muszą posiadać jedną grupę karboksylową, która także stanowi jon przeciwny dla fizjologicznie aktywnej substancji. Uwalnianiu fizjologicznie aktywnej substancji nie towarzyszy przesunięcie ładunku elektrycznego, tzn. jest ona uwalniana w postaci soli utrzymującej jon przeciwny, i źródłami jonów przeciwnych są kwas hydroksynaftoesowy, oligomer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego (taka masa cząsteczkowa umożliwia ruch) i monomer (kwas mlekowy lub kwas glikolowy), jak opisano powyżej.

Gdy współistnieją rozmaite kwasy głównie tworzy się sól z mocnym kwasem (choć może mieć miejsce zróżnicowanie wynikające ze składu kompozycji). Wartość pKa kwasu hydroksynaftoesowego, np. kwasu 3-hydroksy-2-naftoesowy wynosi 2,708 (CHEMICAL HANDBOOK, BASIC BOOK II, The Chemical Society of Japan, opublikowane 25 września 1969). Z drugiej strony, chociaż wartość pKa grupy karboksylowej oligomeru kwasu mlekowego i kwasu glikolowego nie jest znana można ją wyliczyć w oparciu o wartości pKa kwasu mlekowego lub kwas glikolowego (= 3,86 lub 3,83) według zasady „zmiana wolnej energii po wprowadzeniu podstawnika może być w przybliżeniu addytywna”. Znaleźć można i zastosować wpływ (udział) podstawnika na stałą dysocjacji (Tabela 4,1 w „pKa Prediction for Organic Acid and Bases”, D. D. Perrin, B. Dempsey i E. P. Serjeant, 1981). Ponieważ wartości pKa dla grupy hydroksylowej i wiązania estrowego wynoszą odpowiednio:

ΔρΚα (OH) = -0,90 i

ΔρΚα (wiązanie estrowe) = -1,7 to wartość pKa grupy karboksylowej dla oligomeru kwasu mlekowego i kwasu glikolowego oblicza się z udziału wiązania estrowego najbliższego do grupy dysocjującej w sposób następujący: pKa = pKa (kwas mlekowy lub kwas glikolowy) - ΔpKa (OH) + ΔpKa (wiązanie estrowe) = 3,06 lub 3,03. W rezultacie ponieważ kwas hydroksynaftoesowy jest mocniejszym kwasem niż kwas mlekowy (pKa = 3,86) i kwas glikolowy (pKa = 3,83), i także niż oligomer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego, przypuszcza się, że w wyżej wymienionej kompozycji tworzy się przede wszystkim sól kwasu hydroksynaftoesowego i fizjologicznie aktywnej substancji i że właściwości tej soli głównie warunkują właściwości kontrolowanego uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji w kompozycji.

PL 204 903 B1

Tworzy się więc tutaj sól kwasu hydroksynaftoesowego z fizjologicznie aktywną substancją, która jest słabo rozpuszczalna w wodzie lecz nie rozpuszczalność w wodzie ma korzystny wpływ na mechanizm kontrolowanego uwalniania. Tak jak to wyjaśniono powyżej rozważając stałe dysocjacji kwasowej, w początkowej fazie uwalniania występuje głównie, jako mogąca hydrolizować sól fizjologicznie aktywnej substancji, mianowicie sól kwasu hydroksynaftoesowego, który jest mocniejszym kwasem niż wyżej wymienione oligomer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego i monomer, i w rezultacie, właściwości rozpuszczalności i rozdziału tej soli w tkance organizmu stają się czynnikami determinującymi szybkość uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji; dlatego też początkowe uwalnianie leku można kontrolować ilością dodawanego kwasu hydroksynaftoesowego. Następnie, z obniżeniem zawartości kwasu hydroksynaftoesowego i wzrostem zawartości oligomerów i monomerów powstających przez hydrolizę polimeru kwasu mlekowego, stopniowo staje się dominującym mechanizm uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji posiadającej jako jony przeciwne oligomery i monomery, i nawet jeśli kwas hydroksynaftoesowy w sposób zasadniczy zniknie z „kompozycji” utrzymuje się stałe uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji. Dalej, zwiększenie efektywności wprowadzania fizjologicznie aktywnej substancji przy wytwarzaniu kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu, i zdolność obniżania początkowego nadmiernego uwalniania po podaniu wprowadzonej fizjologicznie aktywnej substancji można także wyjaśnić.

Wyżej wymieniony mechanizm tłumaczy także rolę kwasu hydroksynaftoesowego w kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierają cym hydroksynaftoesan fizjologicznie aktywnego peptydu.

Termin „nierozpuszczalność w wodzie” oznacza w tym opisie sytuację gdy w wyniku mieszania wyżej wymienionej substancji w temperaturze 40°C lub niższej w wodzie destylowanej przez 4 godziny masa substancji rozpuszczonej w 1 L takiego roztworu wynosi 25 mg lub mniej.

Termin „słaba rozpuszczalność w wodzie” oznacza w tym opisie sytuację gdy wyżej wymieniona masa substancji przekracza 25 mg i wynosi 5 g lub mniej. Gdy wyżej wymienioną substancją jest sól fizjologicznie aktywnej substancji to wyżej wymienioną definicję stosuje się do masy fizjologicznie aktywnej substancji rozpuszczanej w wyżej wymienionej operacji.

Chociaż postać kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu w tym opisie nie podlega szczególnym ograniczeniom, korzystną formą są drobne cząstki, a szczególnie korzystną formą są mikrosfery (nazywane także mikrokapsułkami w przypadku kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej polimer kwasu mlekowego). Termin mikrosfera oznacza nadające się do wstrzykiwania drobne cząstki mające postać kulek, które są rozproszone w roztworze. Sprawdzenia postaci (formy) dokonać można badając ją np. pod skaningowym mikroskopem elektronowym.

Poniżej zostanie przedstawiony sposób wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu (np. mikrokapsułek) zawierającej fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól według niniejszego wynalazku i polimer kwasu mlekowego lub jego sól według niniejszego wynalazku.

W poniż szym sposobie wytwarzania moż na, w miarę potrzeby, dodawa ć znanymi metodami środki zatrzymujące lek (np. żelatynę, kwas salicylowy i podobne).

(I) metoda suszenia w wodzie (i) metoda O/W

W metodzie tej, najpierw wytwarza się roztwór polimeru kwasu mlekowego wedł ug niniejszego wynalazku (opisywany tutaj w kilku przypadkach jako biodegradowalny polimer według niniejszego wynalazku) w rozpuszczalniku organicznym. Rozpuszczalnik organiczny stosowany do wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku posiada korzystnie temperaturę wrzenia 120°C lub niższą.

Jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. chlorowcowane węglowodory (np. dichlorometan, chloroform, dichloroetan, trichloroetan, tetrachlorek węgla i podobne), etery (np. eter etylowy, eter izopropylowy i podobne), estry kwasów tłuszczowych (np. octan etylu, octan butylu i podobne), węglowodory aromatyczne (np. benzen, toluen, ksylen i podobne), alkohole (np. etanol, metanol i podobne), acetonitryl i podobne. Spośród nich korzystne są chlorowcowane węglowodory i szczególnie dichlorometan. Można je stosować jako mieszaniny w odpowiednich proporcjach. W takim przypadku, korzystne są mieszane roztwory chlorowcowanych węglowodorów i alkoholi, i szczególnie, mieszany roztwór dichlorometanu i etanolu.

Stężenie biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w roztworze w rozpuszczalniku organicznym jest różne i zależy od ciężaru cząsteczkowego biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku i rodzaju rozpuszczalnika organicznego, i gdy jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. dichlorometan to stężenie na ogół wynosi od około 0,5 do około 70% wagoPL 204 903 B1 wo, korzystniej od około 1 do około 60% wagowo, szczególnie korzystnie od około 2 do około 50% wagowo.

Gdy jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się etanol w mieszaninie z dichlorometanem to stosunek obu rozpuszczalników wynosi na ogół od około 0,01 do około 50% (obj./obj.), korzystniej od około 0,05 do około 40% (obj./obj.), szczególnie korzystnie od około 0,1 do około 30% (obj./obj.).

Do tak otrzymanego roztworu biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w rozpuszczalniku organicznym dodaje się fizjologicznie aktywną substancję i rozpuszcza ją lub rozprasza. W procedurze tej kontroluje się ilość dodawanej fizjologicznie aktywnej substancji tak aby górny limit stosunku wagowego fizjologicznie aktywnej substancji do biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku dochodził do około 1:1, korzystnie do około 1:2.

Następnie, otrzymany roztwór kompozycji złożonej z fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli i biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w rozpuszczalniku organicznym dodaje się do fazy wodnej otrzymując emulsję O/W (faza oleista/faza wodna), następnie odparowuje się rozpuszczalnik z fazy oleistej otrzymując mikrokapsułki. Objętość fazy wodnej jest zazwyczaj w tym przypadku od okoł o 1- do okoł o 10000-razy wię ksza, korzystniej od okoł o 5-razy do okoł o 5000razy większa, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

Do wyżej wymienionej zewnętrznej fazy wodnej dodaje się emulgator. Emulgatorem takim może być dowolny związek o ile tworzy on trwałą emulsję O/W. Przykładowo stosuje się surfaktanty anionowe (oleinian sodu, stearynian sodu, laurylosiarczan sodu i podobne), surfaktanty niejonowe (estry kwasów tłuszczowych i polioksyetyleno sorbitanu (Tween 80, Tween 60, produkowane przez Atlas Powder), pochodne polioksyetylenowe oleju rycynowego (HCO-60, HCO-50, produkowane przez Nikko Chemical), poliwinylopirolidon, alkohol poliwinylowy, karboksymetylocelulozę, lecytynę, żelatynę, kwas hialuronowy i podobne. Można je stosować pojedynczo lub ich kombinacje. Ich korzystne stosowane stężenie zawiera się w przedziale od około 0,01 do 10% wagowo, korzystniej w przedziale od około 0,05 do około 5% wagowo.

Do wyżej wymienionej zewnętrznej fazy wodnej można dodawać środki regulujące ciśnienie osmotyczne. Korzystnie stosuje się środek regulujący ciśnienie osmotyczne środek, który dodany do roztworu wodnego wykazuje ciśnienie osmotyczne.

Przykładami środków regulujących ciśnienie osmotyczne są np. alkohole poliwodorowe, alkohole monowodorowe, monosacharydy, disacharydy, oligosacharydy i aminokwasy lub ich pochodne i podobne.

Jako wyżej wymienione alkohole poliwodorowe stosuje się np. alkohole triwodorowe takie jak gliceryna i podobne, alkohole pentawodorowe takie jak arabitol, ksylitol, adonitol i podobne, i alkohole heksawodorowe takie jak mannitol, sorbitol, dulcitol i podobne. Wśród nich korzystne są alkohole heksawodorowe, w szczególności mannitol.

Jako wyżej wymienione alkohole monowodorowe stosuje się np. metanol, etanol i alkohol izopropylowy i spośród nich korzystny jest etanol.

Jako wyżej wymienione monosacharydy stosuje się np. pentozy takie jak arabinoza, ksyloza, ryboza, 2-deoksyryboza i podobne, i heksozy takie jak glukoza, fruktoza, galaktoza, mannoza, sorboza, ramnoza, fukoza i podobne, i spośród nich korzystne są heksozy.

Jako wyżej wymienione oligosacharydy stosuje się np. triozy takie jak maltotrioza, rafinoza i podobne i tetrozy takie jak stachioza i podobne, i spośród nich korzystne są triozy.

Jako pochodne wyżej wymienionych monosacharydów, disacharydów i oligosacharydów stosuje się np. glukozoaminę, galaktozaminę, kwas glukuronowy i kwas galakturonowy i podobne.

Stosować można każdy z wyżej wymienionych aminokwasów o ile jest to L-aminokwas np. glicynę, leucynę i argininę. Spośród nich korzystnym aminokwasem jest L-arginina.

Opisane środki regulujące ciśnienie osmotyczne stosuje się pojedynczo lub w kombinacji.

Środki regulujące ciśnienie osmotyczne stosuje się w takim stężeniu aby ciśnienie osmotyczne zewnętrznej fazy wodnej stanowiło około 1/50 do około 5-krotnego, korzystnie około 1/25 do około 3-krotnego ciśnienia osmotycznego fizjologicznego roztworu solanki. Gdy jako środek regulujący ciśnienie osmotyczne stosuje się mannitol jego stężenie wynosi korzystnie 0,5% do 1,5%.

Do usunięcia rozpuszczalnika organicznego stosuje się dobrze znane metody. Przykładami takich metod jest metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z jednoczesnym mieszaniem z uż yciem mieszadł a szybkoobrotowego lub mieszadł a magnetycznego i podobnego pod normalnym

PL 204 903 B1 ciśnieniem lub pod stopniowo obniżanym ciśnieniem, metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z regulacją podciśnienia z użyciem wyparki obrotowej i podobne, oraz inne metody.

Tak otrzymaną mikrokapsułkę odwirowuje się lub sączy, następnie wolne fizjologicznie aktywne substancje, emulgator i podobne substancje przylegające do powierzchni kapsułki wymywa się kilka razy wodą destylowaną i ponownie dysperguje w destylowanej wodzie i podobnych, i liofilizuje.

W procesie produkcyjnym aby zapobiec wzajemnemu zlepianiu się czą stek dodawać moż na środki zapobiegające koagulacji. Jako środki zapobiegające koagulacji stosuje się np. rozpuszczalne w wodzie polisacharydy takie jak mannitol, laktoza, glukoza, skrobie (np. skrobię kukurydzianą i podobne) i podobne, aminokwasy takie jak glicyna i podobne, białka takie jak fibryna, kolagen i podobne. Spośród nich korzystnym dodatkiem jest mannitol.

Ilość dodawanego środka zapobiegającego koagulacji takiego jak mannitol i podobne wynosi zwykle od 0 do około 24% wagowo licząc na całkowitą masę mikrokapsułki.

W miarę potrzeby po liofilizacji wodę i rozpuszczalnik organiczny usuwa się z mikrokapsułki przez ogrzewanie w warunkach nie powodujących wspólnego stapiania się mikrokapsułek pod zmniejszonym ciśnieniem. Korzystnie, mikrokapsułki ogrzewa się w temperaturze bliskiej lub nieco wyższej niż temperatura przejściowego zeszklenia biodegradowalnego polimeru mierzonej metodą różnicowa kalorymetria skanningowa z szybkością wzrostu temperatury wynoszącą od 10 do 20 °C na minutę. Korzystniej, ogrzewanie prowadzi się w temperaturach bliskich temperaturze przejściowego zeszklenia biodegradowalnego polimeru lub w temperaturze z zakresu od temperatury przejściowego zeszklenia do temperatury wyższej o około 30°C od temperatury przejściowego zeszklenia.

Chociaż czasy ogrzewania są różne i zależą od ilości mikrokapsułek i podobnych czynników to wynoszą one od około 12 godzin do około 168 godzin, korzystnie od około 24 godzin do około 120 godzin, szczególnie korzystnie od około 48 godzin do około 96 godzin, od chwili gdy mikrokapsułki osiągną daną temperaturę.

Sposób ogrzewania nie podlega szczególnym ograniczeniom o ile cała grupa mikrokapsułek jest równomiernie ogrzewana. Jako metodę suszenia na ciepło stosuje się np. metodę suszenia na ciepło w termostatowanej komorze, w komorze fluidyzacyjnej, w komorze ruchomej lub piecu, metodę suszenia na ciepło w piecu mikrofalowym i podobne. Spośród tych metod korzystna jest metoda suszenia na ciepło w termostatowanej komorze.

(ii) Metoda W/O/W

Najpierw przygotowuje się roztwór biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w rozpuszczalniku organicznym.

Jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. chlorowcowane węglowodory (np. dichlorometan, chloroform, dichloroetan, trichloroetan, tetrachlorek węgla i podobne), etery (np. eter etylowy, eter izopropylowy i podobne), estry kwasów tłuszczowych (np. octan etylu, octan butylu, i podobne), węglowodory aromatyczne (np. benzen, toluen, ksylen, i podobne), alkohole (np. etanol, metanol, i podobne), acetonitryl i podobne. Spośród nich korzystne są chlorowcowane węglowodory, a zwłaszcza dichlorometan. Można je stosować jako mieszaniny o odpowiednich proporcjach. W takim przypadku korzystnie miesza się roztwory chlorowcowanych węglowodorów i alkoholi, a zwłaszcza korzystne jest mieszanie roztworu dichlorometanu i etanolu.

Stężenie biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w roztworze w rozpuszczalniku organicznym jest różne i zależy od jego ciężaru cząsteczkowego i rodzaju rozpuszczalnika organicznego, i gdy np. jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się dichlorometan to stężenie wynosi na ogół od około 0,5 do około 70% wagowo, korzystniej od około 1 do około 60% wagowo, szczególnie korzystnie od około 2 do około 50% wagowo.

Z kolei, roztwór fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli [rozpuszczalnikiem jest woda, mieszany roztwór wody i alkoholi (np. metanolu, etanolu i podobnych)] dodaje się do roztworu biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku w rozpuszczalniku organicznym (faza oleista). Mieszaninę tę emulguje się znanymi metodami w homogenizatorze lub metodą ultradźwięków i podobnymi wytwarzając W/O emulsję.

Objętość fazy oleistej dodawanej do zmieszania jest około 1 do około 1000-krotnie większa, korzystnie 2 do 100-krotnie większa, korzystniej około 3 do 10-krotnie większa w stosunku do objętości wewnętrznej fazy wodnej.

Przedział lepkości otrzymanej emulsji W/O wynosi zasadniczo od około 10 do 10000 cp (centypłazów), korzystnie od około 100 do 5000 cp, szczególnie korzystnie od około 500 do 2000 cp w temperaturze około 12 do 25°C.

PL 204 903 B1

Następnie otrzymaną emulsję W/O zawierającą fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól i polimer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego lub jego sól dodaje się do fazy wodnej z wytworzeniem układu W/O/W (wewnętrzna faza wodna/faza oleista/zewnętrzna fazę wodną), rozpuszczalnik w fazie oleistej odparowuje lub dyfunduje do zewnę trznej fazy wodnej z wytworzeniem mikrokapsu ł ki. Na koniec, objętość zewnętrznej fazy wodnej jest zasadniczo około 1 do około 10000-razy większa, korzystniej od około 5-razy do około 5000-razy, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

Wyżej wymieniony emulgator i środek regulujący ciśnienie osmotyczne, które dodaje się do zewnętrznej fazy wodnej i późniejszy sposób postępowania są takie same jak opisane powyżej w części (I)(i).

(II) Metoda rozdzielania fazy

Podczas wytwarzania mikrokapsułek prezentowaną metodą do roztworu fizjologicznie aktywnej substancji i biodegradowalnego polimeru według wynalazku w rozpuszczalniku organicznym opisanego w metodzie suszenia w wodzie (I) dodaje się stopniowo z mieszaniem środek koacerwujący tak aby wytrącić i zestalić mikrokapsułkę. Ilość środka koacerwującego jest od około 0,01 do 1000-razy, korzystnie od około 0,05 do 500-razy, szczególnie korzystnie od około 0,1 do 200-razy większa od objętości fazy oleistej.

Rodzaj środka koacerwującego nie podlega szczególnym ograniczeniom o ile jest to związek z grupy polimerów, grupy olejów mineralnych lub olejów roś linnych jeś li miesza się on z rozpuszczalnikiem organicznym i nie rozpuszcza biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku. Konkretnie stosuje się np. olej silikonowy, olej sezamowy, olej sojowy, olej kukurydziany, olej bawełniany, olej orzecha kokosowego, olej lniany, olej mineralny, n-heksan lub n-heptan. Można je stosować mieszając dwa lub więcej składników.

Tak otrzymane mikrokapsułki oddziela się, przemywa kilka razy heptanem aby usunąć środek koacerwujący i podobne substancje różne od fizjologicznie aktywnej substancji i biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku, i pozostałość suszy się pod zmniejszonym ciśnieniem. Alternatywnie, przemywanie prowadzi się w ten sam sposób jak w opisanej powyżej metodzie suszenia w wodzie w punkcie (I)(i), i pozostał o ść liofilizuje się , a nastę pnie produkt ogrzewają c suszy się .

(III) Rozpyłowa metoda suszenia

Podczas wytwarzania mikrokapsułek prezentowaną metodą, roztwór lub dyspersję zawierającą kompozycję utworzoną z biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku i fizjologicznie aktywnej substancji opisaną w wyżej wymienione rozpuszczalniku organicznym opisany w punkcie metoda suszenie w wodzie (I) rozpyla się przez odpowiednią dyszę do komory suszącej suszarki rozpyłowej gdzie bardzo drobne kropelki rozpuszczalnika organicznego odparowują w niezwykle krótkim czasie tworząc mikrokapsułki. Przykładami dysz są dysza typu rozpyłowego, dysza ciśnieniowa, dysza typu dysku rotacyjnego. Następnie, w miarę potrzeby, mikrokapsułki przemywa się sposobem podanym powyżej w punkcie metoda suszenie w wodzie w części (I), liofilizuje, po czym suszy z ogrzewaniem.

W przypadku przygotowania ś rodka w innej formie niż wyż ej wymienione mikrokapsułki, roztwór lub dyspersję w rozpuszczalniku organicznym kompozycji złożonej z fizjologicznie aktywnej substancji opisaną przy wytwarzaniu mikrokapsułki metodą suszenie w wodzie w części (I) i biodegradowalny polimer według niniejszego wynalazku suszy się odparowując rozpuszczalnik organiczny i wodę regulując jednocześnie podciśnienie (próżnię) przez stosowanie np. wyparki obrotowej, a następnie rozdrobniając w mikronizerze lub podobnym urządzeniu otrzymując drobne cząstki (mikrocząstki).

Następnie, dokładnie rozdrobnione cząstki przemywa się w ten sam sposób jak w metodzie wytwarzania mikrokapsułek (I) przez suszenie w wodzie, liofilizuje, po czym ogrzewa i suszy.

Sposób wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu (np. mikrokapsułek) zawierającej fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól według niniejszego wynalazku, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego lub jego sól według niniejszego wynalazku zilustrowano na przykładzie poniżej, ale sposób wytwarzania nie obejmujący dodawania kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli realizuje się w ten sam sposób.

(I) metoda suszenia w wodzie (i) O/W metoda

W metodzie tej, najpierw wytwarza si ę roztwór kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym. Rozpuszczalnik organiczny stosowany do wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku posiada korzystnie temperaturę wrzenia 120°C lub niższą.

PL 204 903 B1

Jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. chlorowcowane węglowodory (np. dichlorometan, chloroform, dichloroetan, trichloroetan, tetrachlorek węgla i podobne), etery (np. eter etylowy, eter izopropylowy i podobne), estry kwasów tłuszczowych (np. octan etylu, octan butylu i podobne), węglowodory aromatyczne (np. benzen, toluen, ksylen i podobne), alkohole (np. etanol, metanol i podobne), acetonitryl i podobne. Rozpuszczalnikiem szczególnie korzystnym dla polimeru kwasu mlekowego lub jego soli jest dichlorometan.

Korzystnym rozpuszczalnikiem organicznym dla kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli są alkohole. Substancje można oddzielnie rozpuścić przed zmieszaniem, lub oba materiały można rozpuścić w rozpuszczalniku organicznym i zmieszać w odpowiednich proporcjach. Spośród takich mieszanin korzystne są roztwory chlorowcowanych węglowodorów i alkoholi, i szczególnie korzystny jest mieszany roztwór dichlorometanu i etanol.

Gdy jako rozpuszczalnik do zmieszania z dichlorometanem organiczny stosuje się etanol to zawartość etanolu w mieszaninie rozpuszczalników organicznych dichlorometanu i etanolu wynosi zazwyczaj od około 0,01 do około 50% (obj./obj.), korzystniej od około 0,05 do około 40% (obj./obj.), szczególnie korzystnie od około 0,1 do około 30% (obj./obj.).

Stężenie polimeru kwasu mlekowego w roztworze w rozpuszczalniku organicznym jest różne i zależy od ciężaru cząsteczkowego polimeru kwasu mlekowego i rodzaju rozpuszczalnika organicznego, i gdy jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. dichlorometan to stężenie na ogół wynosi od około 0,5 do około 70% wagowo, korzystniej od około 1 do około 60% wagowo, szczególnie korzystnie od około 2 do około 50% wagowo.

Gdy jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się mieszaninę dichlorometanu i etanolu to stężenie kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym wynosi na ogół od około 0,01 do około 10% wagowo, korzystniej od około 0,1 do około 5% wagowo, szczególnie korzystnie od około 0,5 do około 3% wagowo.

Do tak otrzymanego roztworu kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego w rozpuszczalniku organicznym dodaje się fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól i całość rozpuszcza się lub rozprasza. Z kolei, otrzymany roztwór kompozycji zawierającej fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego lub jego sól w rozpuszczalniku organicznym dodaje się do fazy wodnej otrzymując O/W emulsję (faza oleista/faza wodna), i następnie rozpuszczalnik w fazie oleistej odparowuje się lub rozprasza w fazie wodnej uzyskując mikrokapsułki. Zazwyczaj objętość fazy wodnej jest w tym przypadku od około 1- do około 10000-razy, korzystniej od około 5-razy do około 50000-razy, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

Do wyżej wymienionej zewnętrznej fazy wodnej można dodawać emulgator. Emulgatorem takim może być dowolny związek o ile tworzy on trwałą emulsję O/W. Przykładowo stosuje się surfaktanty anionowe (oleinian sodu, stearynian sodu, laurylosiarczan sodu i podobne), surfaktanty niejonowe (estry kwasów tłuszczowych i polioksyetyleno sorbitanu (Tween 80, Tween 60, produkowane przez Atlas Powder), pochodne polioksyetylenowe oleju rycynowego (HCO-60, HCO-50, produkowane przez Nikko Chemical), poliwinylopirolidon, alkohol poliwinylowy, karboksymetylocelulozę, lecytynę, żelatynę, kwas hialuronowy i podobne. Można je stosować pojedynczo lub kombinacje kilku substancji. Ich korzystne stosowane stężenie zawiera się w przedziale od około 0,01 do 10% wagowo, korzystniej w przedziale od około 0,05 do około 5% wagowo.

Do wyżej wymienionej zewnętrznej fazy wodnej można dodawać środki regulujące ciśnienie osmotyczne. Korzystnie stosuje się jako środek regulujący ciśnienie osmotyczne taką substancję, która dodana do roztworu wodnego wykazuje ciśnienie osmotyczne.

PL 204 903 B1

Do usunięcia rozpuszczalnika organicznego stosuje się dobrze znane metody. Przykładami takich metod jest metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z jednoczesnym mieszaniem z użyciem mieszadła szybkoobrotowego lub mieszadła magnetycznego i podobnego pod normalnym ciśnieniem lub pod stopniowo obniżanym ciśnieniem, metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z regulacją podciśnienia z użyciem wyparki obrotowej, metoda, w której rozpuszczalnik organiczny suwa się stopniowo stosując fim do dializy, oraz inne metody.

Tak otrzymaną mikrokapsułkę odwirowuje się lub sączy, następnie wolne fizjologicznie aktywne substancje lub ich sole, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól, substancję zatrzymującą lek, emulgator i podobne substancje przylegające do powierzchni kapsułki przemywa się kilka razy wodą destylowaną i ponownie dysperguje w destylowanej wodzie i podobnych, i liofilizuje.

W procesie produkcyjnym aby zapobiec wzajemnemu zlepianiu się cząstek dodawać można środki zapobiegające koagulacji. Jako środki zapobiegające koagulacji stosuje się np. rozpuszczalne w wodzie polisacharydy takie jak mannitol, laktoza, glukoza, skrobie (np. skrobię kukurydzianą i podobne) i podobne, aminokwasy takie jak glicyna i podobne, białka takie jak fibryna, kolagen i podobne. Spośród nich korzystnym dodatkiem jest mannitol.

W miarę potrzeby po liofilizacji wodę i rozpuszczalnik organiczny usuwa się z mikrokapsułki przez ogrzewanie w warunkach nie powodujących wspólnego stapiania się mikrokapsułek pod zmniejszonym ciśnieniem. Korzystnie, mikrokapsułki ogrzewa się w temperaturze bliskiej lub nieco wyższej niż temperatury przejściowego zeszklenia polimeru kwasu mlekowego zmierzonej metodą różnicowej kalorymetrii skanningowej z szybkością wzrostu temperatury wynoszącą od 10 do 20°C na minutę. Korzystniej, ogrzewanie prowadzi się w temperaturach bliskich temperaturze przejściowego zeszklenia polimeru kwasu mlekowego lub w temperaturze z zakresu od temperatury przejściowego zeszklenia do temperatury wyższej o około 30°C od temperatury przejściowego zeszklenia. Szczególnie, gdy jako polimeru kwasu mlekowego stosuje się polimer kwasu mlekowego i kwasu glikolowego to ogrzewanie prowadzi się korzystnie w temperaturach z przedziału od temperatury bliskiej temperaturze przejściowego zeszklenia do temperatury wyższej od temperatury przejściowego zeszklenia o 10°C, korzystniej w temperaturach z przedziału od temperatury bliskiej temperaturze przejściowego zeszklenia do temperatury wyższej od temperatury przejściowego zeszklenia 5°C.

Chociaż czasy ogrzewania są różne i zależą od ilości mikrokapsułek i podobnych czynników to wynoszą one od około 12 godzin do około 168 godzin, korzystnie od około 24 godzin do około 120 godzin, szczególnie korzystnie od około 48 godzin do około 96 godzin, od chwili gdy mikrokapsułka osiągnie daną temperaturę.

Sposób ogrzewania nie podlega szczególnym ograniczeniom o ile cała grupa mikrokapsułek jest równomiernie ogrzewana.

Jako metodę suszenia na ciepło stosuje się np. metodę suszenia na ciepło w termostatowanej komorze, w komorze fluidyzacyjnej, w komorze ruchomej lub piecu, metodę suszenia na ciepło w piecu mikrofalowym i podobne. Spośród tych metod korzystna jest metoda suszenia na ciepło w termostatowanej komorze.

(ii) metoda W/O/W (1)

Najpierw przygotowuje się roztwór polimeru kwasu mlekowego w rozpuszczalniku organicznym.

PL 204 903 B1

Rozpuszczalnik organiczny i stężenie polimeru kwasu mlekowego lub jego soli jest takie samo jak podano powyższej części (I)(i). Gdy stosuje mieszaninę rozpuszczalników organicznych proporcje obu składników są takie same jak podano powyższej części (I)(i).

Fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól rozpuszcza się lub dysperguje w tak otrzymanym roztworze polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym. Następnie, do roztworu zawierającego kompozycję złożoną z fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym (fazy oleistej) dodaje się roztwór kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli [jako rozpuszczalnik stosuje się wodę, wodne roztwory alkoholi (np. metanolu, etanolu i podobnych), wodny roztwór pirydyny, wodny roztwór dimetyloacetamidu, i podobne]. Mieszaninę tę emulguje się znanymi metodami w homogenizatorze lub stosują c ultradź więki, i podobnymi, otrzymując W/O emulsję.

Następnie otrzymaną emulsję W/O zawierającą fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego lub jego sól dodaje się do fazy wodnej z wytworzeniem układu W/O/W (wewnętrzna faza wodna/faza oleista/zewnętrzna fazę wodną), i nastę pnie rozpuszczalnik z fazie oleistej odparowuje się otrzymują c mikrokapsuł ki. W tej procedurze objętość zewnętrznej fazy wodnej jest zasadniczo około 1 do około 10000-razy większa, korzystniej od około 5-razy do około 5000-razy, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

(iii) metoda W/O/W (2)

Najpierw przygotowuje się roztwór kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym; ten roztwór w rozpuszczalniku organicznym nazywa się fazą oleistą. Sposób wytwarzania jest taki sam jak opisano powyżej w części (I)(i). Alternatywnie, sporządza się oddzielnie roztwory kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego w rozpuszczalniku organicznym przed ich zmieszaniem. Stężenie polimeru kwasu mlekowego w roztworze w rozpuszczalniku organicznym może być różne i zależy od ciężaru cząsteczkowego polimeru kwasu mlekowego i rodzaju rozpuszczalnika organicznego i gdy jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. dichlorometan stężenie wynosi zazwyczaj od około 0,5 do około 70% wagowo, korzystniej od około 1 do około 60% wagowo, szczególnie korzystnie od około 2 do około 50% wagowo.

Następnie, przygotowuje się roztwór lub dyspersję fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli [jako rozpuszczalnik stosuje się wodę, mieszaniny wody i alkoholi (np. mieszaninę z metanolem, etanolem i podobnymi), i podobne].

Po dodaniu, stężenie fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli wynosi zazwyczaj od 0,001 mg/ml do 10 g/ml, korzystniej od 0,1 mg/ml do 5 g/ml, jeszcze korzystniej od 10 mg/ml do 3 g/ml.

Gdy fizjologicznie aktywna substancja posiada grupę kwasową taką jak grupa karboksylowa i podobne, przykł adami takich soli są sole z nieorganicznymi zasadami (zwanymi tak ż e wolnymi zasadami nieorganicznymi), np. takimi jak sole metali alkalicznych jak sole sodowe, potasowe i podobne, sole metali ziem alkalicznych jak sole wapniowe, magnezowe i podobne, i sole z zasadami organicznymi (zwanymi także wolnymi zasadami organicznymi) np. z aminami organicznymi takimi jak trietyloamina i podobnymi, z zasadowymi aminokwasami takimi jak arginina i podobnymi. Następnie, fizjologicznie aktywne peptydy może tworzyć związki kompleksowe z metalem (np. kompleks miedziowy, kompleks cynkowy, itp.).

Gdy fizjologicznie aktywną substancją jest pochodna LHRH to szczególnie korzystne jest dodanie kwasu octowego.

Jako substancje wspomagające tworzenie roztworu i stabilizatory stosuje się znane materiały. Do sporządzania roztworu lub dyspersji fizjologicznie aktywnej substancji i dodatków wykorzystuje się takie metody jak ogrzewanie, wytrząsanie, mieszanie i podobne w stopniu nie wpływającym niekorzystnie na aktywność; tak otrzymany roztwór wodny nazywa się wewnętrzną fazą wodną.

PL 204 903 B1

Otrzymane w powyższy sposób, wewnętrzną fazę wodną i fazę oleistą emulguje się znanymi metodami w homogenizatorze lub stosując ultradźwięki, i podobnymi metodami, otrzymując emulsję W/O.

Objętość fazy olejowej jest około 1 do około 1000 razy, korzystnie od 2 do 100 razy, szczególnie korzystnie od około 3 do 10 razy większa od objętości wewnętrznej fazy wodnej. Lepkość otrzymanej emulsji W/O wynosi zasadniczo od około 10 do 10000 cp (centypłazów), korzystnie od około 100 do 5000 cp, szczególnie korzystnie od około 500 do 2000 cp w temperaturze około 12 do 25°C.

Następnie otrzymaną emulsję W/O zawierającą fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól, kwas hydroksynaftoesowy lub jego sól i polimer kwasu mlekowego lub jego sól dodaje się do fazy wodnej z wytworzeniem układu W/O/W (wewnętrzna faza wodna/faza oleista/zewnętrzna fazę wodną), rozpuszczalnik w fazie oleistej odparowuje lub rozprasza do zewnętrznej fazy wodnej z wytworzeniem mikrokapsułki. Podczas tej operacji objętość zewnętrznej fazy wodnej jest zasadniczo około 1 do około 10000-razy większa, korzystniej od około 5-razy do około 5000-razy, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

(II) Metoda rozdzielania fazy

Podczas wytwarzania mikrokapsułek prezentowaną metodą do roztworu fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli opisanej przy metodzie suszenia w wodzie (I), kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym dodaje się stopniowo z mieszaniem środek koacerwujący tak aby wytrącić i zestalić mikrokapsułkę. Ilość środka koacerwującego jest od około 0,01 do 1000-razy, korzystnie od około 0,05 do 500-razy, szczególnie korzystnie od około 0,1 do 200-razy większa od objętości fazy oleistej.

Rodzaj środka koacerwującego nie podlega szczególnym ograniczeniom o ile jest to związek z grupy polimerów, grupy olejów mineralnych lub olejów roś linnych jeśli miesza się on z rozpuszczalnikiem organicznym i nie rozpuszcza biodegradowalnego polimeru według niniejszego wynalazku. Konkretnie stosuje się np. olej silikonowy, olej sezamowy, olej sojowy, olej kukurydziany, olej bawełniany, olej orzecha kokosowego, olej lniany, olej mineralny, n-heksan lub n-heptan. Można je stosować mieszając dwa lub więcej składników.

Tak otrzymane mikrokapsułki oddziela się, następnie przemywa kilka razy heptanem aby usunąć środek koacerwujący i podobne substancje różne od fizjologicznie aktywnej substancji, kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli, i pozostałość suszy się pod zmniejszonym ciśnieniem. Alternatywnie, przemywanie prowadzi się w ten sam sposób jak w opisanej powyż ej metodzie suszenia w wodzie w punkcie (I)(i), i pozostał o ść liofilizuje się , a nastę pnie produkt ogrzewając suszy się.

(III) Metoda suszenia rozpyłowego

Podczas wytwarzania mikrokapsułek prezentowaną metodą roztwór fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli, kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym opisanym przy metodzie suszenia w wodzie (I) rozpyla się przez odpowiednią dyszę do komory suszącej suszarki rozpyłowej gdzie bardzo drobne kropelki rozpuszczalnika organicznego odparowują w niezwykle krótkim czasie tworząc mikrokapsułki. Przykładami dysz są dysza typu rozpyłowego, dysza ciśnieniowa, dysza typu dysku rotacyjnego. Następnie, w miarę potrzeby, mikrokapsuł k ę przemywa się sposobem podanym powyż ej w punkcie: metoda suszenie w wodzie w części (I), liofilizuje, po czym suszy z ogrzewaniem.

W przypadku przygotowania środka w innej formie niż wyż ej wymienione mikrokapsułki roztwór fizjologicznie aktywnej substancji lub jej soli, kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli i polimeru kwasu mlekowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym opisanym przy metodzie suszenia w wodzie (I) suszy się do suchej masy odparowując rozpuszczalnik organiczny i wodę regulują c jednocześnie podciśnienie (próżnię) stosując np. wyparkę obrotową, a następnie rozdrobniając produkt w mikronizerze lub podobnym urzą dzeniu otrzymują c na koniec drobne cząstki (mikroczą stki).

Następnie, dokładnie rozdrobnione cząstki przemywa się w ten sam sposób jak w metodzie wytwarzania mikrokapsułek (I) przez suszenie w wodzie, później liofilizuje i następnie ogrzewa i suszy.

Te mikrokapsułki lub drobny proszek otrzymany w ten sposób może zapewnić uwalnianie leku odpowiadające szybkości rozkładu polimeru kwasu mlekowego lub polimeru kwasu mlekowego i kwasu glikolowego.

Dalej zostanie zilustrowany przykładem sposób wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu zawierającej hydroksynaftoesan będący fizjologicznie aktywną substancją według niniej18

PL 204 903 B1 szego wynalazku. W metodzie produkcyjnej korzystnie jako fizjologicznie aktywną substancję stosuje się fizjologicznie aktywny peptyd.

(IV) Metoda dwuetapowa

Fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól dodaje się do roztworu kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym w takich ilościach aby ich stosunek wagowy był zgodny z podaną poprzednio definicją wiążącej ilości fizjologicznie aktywnej substancji, otrzymując roztwór zawierający hydroksynaftoesan fizjologicznie aktywnej substancji w rozpuszczalniku organicznym.

Stosowany rozpuszczalnik organiczny jest taki sam jak opisano w części (I)(i). Gdy stosuje się mieszaninę rozpuszczalników organicznych to stosunek dwóch rozpuszczalników jest taki sam jak podano w opisanej powyżej części (I)(i).

Jako metodę usuwania rozpuszczalnika w celu wytrącenia kompozycji zawierającej hydroksynaftoesan będący fizjologicznie aktywną substancją stosuje się dobrze znane lub stosowne metody. Przykładowo wymienić można metodę odparowania rozpuszczalnika organicznego z kontrolowaniem podciśnienia na wyparce obrotowej i inne metody.

Ponownie sporządza się roztwór tak otrzymanej kompozycji zawierającej hydroksynaftoesan będący fizjologicznie aktywną substancją w rozpuszczalniku organicznym, i wytwarza się kompozycje o kontrolowanym uwalnianiu (mikrosfery drobnych czą stek).

Jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się np. chlorowcowane węglowodory (np. dichlorometan, chloroform, dichloroetan, trichloroetan, tetrachlorek węgla i podobne), etery (np. eter etylowy, eter izopropylowy i podobne), estry kwasów tłuszczowych (np. octan etylu, octan butylu i podobne), węglowodory aromatyczne (np. benzen, toluen, ksylen, i podobne), oraz podobne. Można je mieszać w odpowiednich proporcjach. Spośród nich korzystne są chlorowcowane węglowodory, a zwłaszcza dichlorometan.

Następnie, otrzymany roztwór kompozycji zawierającej hydroksynaftoesan fizjologicznie aktywnej substancji w rozpuszczalniku organicznym dodaje się do fazy wodnej otrzymując emulsję O/W (faza oleista/faza wodna), następnie odparowuje się rozpuszczalnik z fazy oleistej otrzymując mikrokapsułki. Objętość fazy wodnej jest zazwyczaj w tym przypadku od około 1 do około 10000-razy większa, korzystniej od około 5-razy do około 5000-razy większa, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

Do zewnętrznej fazy wodnej dodaje się wyżej wymieniony emulgator i środek kontrolujący ciśnienie osmotyczne, i dalej sposób wytwarzania taki sam jak w części (I)(i).

Do usunięcia rozpuszczalnika organicznego stosuje się dobrze znane metody. Przykładami takich metod jest metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z jednoczesnym mieszaniem z użyciem mieszadła szybkoobrotowego lub mieszadła magnetycznego i podobnych pod normalnym ciśnieniem lub pod stopniowo obniżanym ciśnieniem, metoda odparowania rozpuszczalnika organicznego z regulacją podciśnienia z użyciem wyparki obrotowej oraz inne metody.

Tak otrzymane mikrosfery odwirowuje się lub sączy, następnie wolne fizjologicznie aktywne substancje, kwas hydroksynaftoesowy, emulgator i podobne substancje przylegające do powierzchni mikrosfer wymywa się kilka razy wodą destylowaną i ponownie dysperguje w destylowanej wodzie i podobnych, i liofilizuje.

W procesie produkcyjnym aby zapobiec wzajemnemu zlepianiu się cząstek dodawać moż na środki zapobiegające koagulacji. Jako środki zapobiegające koagulacji stosuje się np. rozpuszczalne w wodzie polisacharydy takie jak mannitol, laktoza, glukoza, skrobie (np. skrobię kukurydzianą i podobne) i podobne, aminokwasy takie jak glicyna i podobne, białka takie jak fibryna, kolagen i podobne. Spośród nich korzystnym dodatkiem jest mannitol.

W miarę potrzeby po liofilizacji wodę i rozpuszczalnik organiczny usuwa się z mikrosfer przez ogrzewanie w warunkach nie powodujących wspólnego stapiania się mikrokapsułek pod zmniejszonym ciśnieniem.

Czas ogrzewania może być różny i zależy od ilości mikrosfer i zasadniczo wynosi około 12 godzin do 168 godzin, korzystnie około 24 godzin do 120 godzin, szczególnie korzystnie około 48 godzin do 96 godzin licząc od momentu gdy temperatura samych mikrosfer osiągnie wymienioną wartość.

Sposób ogrzewania nie podlega szczególnym ograniczeniom o ile w danej metodzie zapewnione jest równomierne ogrzewanie wszystkich mikrokapsułek.

Jako metodę ogrzewania i suszenia stosować można np. metodę ogrzewania i suszenia w termostatowanej komorze, w komorze fluidyzacyjnej, w komorze ruchomej lub piecu i w piecu mikrofaloPL 204 903 B1 wym. Spośród tych metod korzystną jest metoda ogrzewania i suszenia w termostatowanej komorze. Uzyskane mikrosfery mają postać względnie jednorodnych kuleczek i stawiają niewielki opór przy podawaniu w formie zastrzyku nie powodując łatwo zatykania igły; tak więc zastrzyk jest dla pacjenta bezbolesny.

(V) Metoda jednoetapowa

Fizjologicznie aktywną substancję lub jej sól dodaje się do roztworu kwasu hydroksynaftoesowego lub jego soli w rozpuszczalniku organicznym w takich ilościach aby ich stosunek wagowy był zgodny z podaną poprzednio definicją ilości fizjologicznie aktywnej substancji w roztworze zawierającym hydroksynaftoesan fizjologicznie aktywnej substancji w rozpuszczalniku organicznym i wytwarza się kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu (mikrosfera lub drobne cząstki).

Stosowany rozpuszczalnik organiczny jest taki sam jak opisano w części (I)(i). Gdy stosuje się mieszaninę rozpuszczalników organicznych to stosunek dwóch rozpuszczalników' jest taki sam jak w opisanej powyż ej części (I)(i).

Następnie, otrzymany roztwór zawierający hydroksynaftoesan fizjologicznie aktywnej substancji w rozpuszczalniku organicznym dodaje się do fazy wodnej otrzymują c emulsję O/W (faza oleista/faza wodna), następnie odparowuje się rozpuszczalnik z fazy oleistej otrzymując mikrokapsułki. Objętość fazy wodnej jest zazwyczaj w tym przypadku od około 1- do około 10000-razy większa, korzystniej od około 5-razy do około 5000-razy większa, szczególnie korzystnie od około 10-razy do około 2000-razy większa od objętości fazy oleistej.

Do zewnętrznej fazy wodnej dodaje się wyżej wymieniony emulgator i środek kontrolujący ciśnienie osmotyczne, i dalszy sposób postępowania jest taki sam jak w części (IV).

Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku może mieć dowolną postać jak np. mikrosfer, mikrokapsułek, drobnych cząstek (mikrocząstek) i podobną, korzystne są mikrokapsułki.

Kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku podaje się samą lub stosuje się ją jako substancję wyjściową do sporządzania, przed podawaniem, rozmaitych postaci leku takich jak zastrzyki lub środki do wszczepiania domięśniowego, podskórnego, do różnych narządów i podobne, ś rodki do podawania przez ś luzówkę do nosa, doodbytniczo, do macicy, i podobne, ś rodki doustne (np. kapsułki (twarde kapsułki, miękkie kapsułki i podobne), stałe leki takie jak granulki, proszki i podobne, ciekłe leki takie jak syropy, emulsje, zawiesiny i podobne), i podobne.

Przykładowo, stosując kompozycje o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku jako zastrzyki, sporządza się z nich wodną zawiesinę wraz ze środkiem dyspergującym (np. surfaktantami takimi jak Tween 80, HCO-60 i podobne, polisacharydy takie jak hialuronian sodu, karboksymetyloceluloza, alginian sodu i podobne), środkami konserwującymi (np. metyloparabenem, propyloparabenem i podobnymi), środkiem nadającym izotoniczność (np. chlorkiem sodu, mannitolem, sorbitolem, glukozą, proliną i podobnymi), lub dysperguje się je w oleju roślinnym takim jak olej sezamowy, olej kukurydziany i podobne z wytworzeniem zawiesiny w oleju, i można je właśnie użyć jako zastrzyk o kontrolowanym uwalnianiu.

Rozmiar cząstek w kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku gdy jest ona stosowana jako zawiesina do zastrzyku powinien korzystnie być z przedziału zapewniającego satysfakcjonujący stopień dyspersji i przechodzenie przez igłę, i wynosi on np. od około 0,1 do 300 μτ, korzystnie od około 0,5 do 150 μτ, dalej korzystnie od około 1 do 100 μτ jako średni rozmiar cząstek.

Jako metody wyjaławiania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku wymienić można metodę wyjaławiania całego procesu produkcyjnego, metodę wyjaławiania z użyciem promieniowania γ, metodę polegającą na dodawaniu środków konserwujących, i podobne metody, leczenie stanowią one ograniczenia metod wyjaławiania.

Kompozycje o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku można z uwagi na ich niską toksyczność bezpiecznie podawać takim ssakom jak np. ludzie, bydło, świnia, pies, kot, mysz, szczur, królik i innym.

Dawki kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku są różne i zależą od rodzaju i zawartości fizjologicznie aktywnej substancji stanowiącej główny lek, postaci leku, czasu uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji, rodzaju choroby, rodzaju zwierzęcia i podobnych czynników, i korzystnie są to skuteczne ilości fizjologicznie aktywnej substancji. Podawana dawka dla fizjologicznie aktywnej substancji będącej głównym lekiem, gdy kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu jest preparatem działającym przez 6-miesięcy, wybrana jest korzystnie z przedziału od około 0,01 mg do 10 mg/kg, dalej korzystnie z przedziału od około 0,05 mg do 5 mg/kg wagi ciała dla osoby dorosłej.

PL 204 903 B1

Podawana dawka kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu wybrana jest korzystnie z przedziału od około 0,05 mg do 50 mg/kg, dalej korzystnie od około 0,1 mg do 30 mg/kg wagi ciała dla osoby dorosłej.

Częstość podawania dawek dobiera się w zależności od rodzaju i zawartości fizjologicznie aktywnej substancji stanowiącej główny lek, postaci leku, czasu uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji, rodzaju choroby, rodzaju zwierzęcia i podobnych czynników, i wynosi ona np. raz na kilka tygodni, raz na miesiąc, raz na kilka miesięcy (np. 3, 4 lub 6 miesięcy, i podobnie) i podobne.

Kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku stosuje się jako środek do zapobiegania lub leczenia rozmaitych chorób w zależności od zawartej w niej fizjologicznie aktywnej substancji i gdy fizjologicznie aktywną substancją jest np. pochodna LH-RH to stosuje się ją jako lek do zapobiegania lub leczenia chorób zależnych od działania hormonów, w szczególności chorób zależnych od działania hormonów płciowych (np. raka prostaty, raka macicy, raka piersi, guza przysadki i podobnych), przerost prostaty, endometrioza, mięśniak macicy, przedwczesne dojrzewanie, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, objawy przedmenstrualne, wielokomorowy zespół jajnikowy i podobne, jako leki zapobiegające nawrotom raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi, jako leki prewencyjne do zapobiegania chorobie Alzheimera chorobom braku odporności immunologicznej oraz podobnym, jako środki antykoncepcyjne (lub do odzyskiwania aktywności po przerwaniu ich podawania, bezpłodności). Następnie, kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu według niniejszego wynalazku stosuje się także jako leki prewencyjne i do leczenia łagodnych lub złośliwych guzów zależnych od LH-RH lecz niezależnych od hormonów płciowych.

Tak więc podając ssakom skuteczną dawkę środka leczniczego lub zapobiegawczego według niniejszego wynalazku można zapobiec wystąpieniu lub leczyć zależne od hormonów choroby, w szczególnoś ci zależ ne od hormonów pł ciowych raki (np. raka prostaty, raka macicy, raka piersi, guzy przysadki i podobne), zależne od hormonów płciowych choroby takie jak przerost prostaty, endometrioza, mięśniak macicy, przedwczesne dojrzewanie, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, przedmenstrualne objaw, wielokomorowy zespół jajnikowy i podobne; podając ssakom skuteczną dawkę środka leczniczego lub zapobiegawczego według niniejszego wynalazku można zapobiegać ciąży, jak również nawrotom raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi.

Poniższe Przykłady i Przykłady Referencyjne szczegółowo ilustrują wynalazek, lecz w żadnym razie nie ograniczają jego zakresu.

Przykłady

Średni ciężar cząsteczkowy wagowo i zawartość każdego polimeru podana w następujących Przykładach i Przykładach Referencyjnych jest średnim ciężarem cząsteczkowym wagowo polimeru na bazie polistyrenu wyznaczonym metodą chromatografii przenikania na żelu (GPC) z zastosowaniem jako substancji standardowej polistyrenu monodyspersyjnego i z tej wartości obliczana jest zawartość każdego polimeru. Pomiary przeprowadzono na wysokosprawnych przyrządach GPC (produkcji Tosoh Corp.; HLC-8120 GPC) i stosowano kolumny Super H 4000X2 i Super H 2000 (produkcji Tosoh Corp.) oraz jako fazę ruchomą tetrahydrofuran z szybkością przepływu 0,6 mL/min. Stosowano refraktometryczną metodę detekcji w oparciu o różnicowy współczynnik załamania światła.

Przykład Referencyjny A1: Synteza polimeru kwasu mlekowego o wysokim ciężarze cząsteczkowym

Do 230 mL odwodnionego ksylenu dodano 4,1 mL roztworu dietylocynku w heksanie (1,0 mol//L), 1,35 g estru tert-butylowego kwasu mlekowego i 230 g DL-laktydu, i całość poddano reakcji polimeryzacji w temperaturze 120 do 130°C przez około 2 godzin. Po zakończeniu reakcji do mieszaniny reakcyjnej wlano 120 mL dichlorometanu i do całości dodano 230 mL kwasu trifluorooctowego aby przeprowadzić reakcję odbezpieczenia. Po zakończeniu reakcji do mieszaniny reakcyjnej dodano 300 mL dichlorometanu, następnie mieszaninę wylano do 2800 mL eteru izopropylowego do wytrącenia żądanego produktu, następnie powtórzono operację wytrącania z układu dichlorometan/eter izopropylowy otrzymując polimer kwasu mlekowego o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo wynoszącym około 40000.

Przykład Referencyjny B1

Polimer otrzymany w Przykładzie Referencyjnym A1 rozpuszcza się w 600 mL dichlorometanu i przemywa wod ą aż roztwór staje się oboję tny, nastę pnie dodano 70 g 90% roztworu wodnego kwasu mlekowego i całość poddano reakcji w temperaturze 40°C. Gdy średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru rozpuszczonego w mieszaninie reakcyjnej osiąga wartość około 20000, roztwór oziębiono do temperatury pokojowej i dolano 600 mL dichlorometanu aby przerwać reakcję; roztwór przemywano

PL 204 903 B1 wodą aż mieszanina reakcyjna stała się obojętna. Po przemyciu wodą mieszaninę reakcyjną zatężono i suszono otrzymując polimer kwasu mlekowego. Ilość końcowych grup karboksylowych w uzyskanym polimerze kwasu mlekowego wynosiła około 80 μmoli na 1 g polimeru, i zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosiła 7,29% wag.

Przykład Referencyjny C1

Polimer otrzymany w Przykładzie Referencyjnym A1 rozpuszcza się w 600 mL dichlorometanu i przemywa wodą aż roztwór staje się obojętny, następnie dodano 70 g 90% roztworu wodnego kwasu mlekowego i całość poddano reakcji w temperaturze 40°C. Gdy średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru rozpuszczonego w mieszaninie reakcyjnej osiąga wartość około 20000, roztwór oziębiono do temperatury pokojowej i dolano 600 mL dichlorometanu aby przerwać reakcję; roztwór przemywano wodą aż mieszanina reakcyjna stała się obojętna, następnie mieszaninę reakcyjną wkroplono do 2800 mL eteru izopropylowego aby wytrącić oczekiwany polimer kwasu mlekowego. Otrzymany przez dekantację osad rozpuszczono w 600 mL dichlorometanu, następnie roztwór zatężono i suszono otrzymując 160 g polimeru kwasu mlekowego. Ilość końcowych grup karboksylowych w otrzymanym polimerze kwasu mlekowego wynosi 70 pmoli na 1 g polimeru. Gdy stosowano polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym (o wyższym średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo) to uzyskiwano wyższy średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru kwasu mlekowego po hydrolizie; średni ciężar cząsteczkowy wagowo otrzymanego oczekiwanego polimeru kwasu mlekowego i ciężary cząsteczkowe frakcji pokazano w Tabeli 1.

Przykłady Referencyjne C2 do 6

Polimery kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku otrzymano w ten sam sposób jak w Przykładzie Referencyjnym C1. Stosując polimer kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym (o wyższym średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo) uzyskuje się wyższy średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru kwasu mlekowego po hydrolizie; średni ciężar cząsteczkowy wagowo otrzymanego oczekiwanego polimeru kwasu mlekowego i ciężary cząsteczkowe frakcji pokazano w Tabeli 1.

T a b e l a 1

	Przykład Referencyjny C
1	2	3	4	5	6
Mw polimeru kwasu mlekowego o wyższym ciężarze cząsteczkowym	40500	43600	40400	43300	38600	55000
Mw po hydrolizie	22200	22200	22700	22200	18600	27200
Mw otrzymanego polimeru kwasu mlekowego	22900	22200	21900	22300	19400	28200
Ciężary cząsteczkowe frakcji (%)	1~1000	0,03	0,07	0,00	0,01	0,08	0,04
1~3000	0,95	1,12	0,87	0,09	1,45	0,62
1~5000	3,86	4,17	3,89	3,92	4,89	2,50

Jak to wynika z Tabeli 1 widać, że polimer kwasu mlekowego według niniejszego wynalazku otrzymany zgodnie ze sposobem według niniejszego wynalazku zawiera frakcję polimeru o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych w ilości około 5% wagowo lub mniejszej, a frakcję polimeru o ciężarach cząsteczkowych 3000 lub niższych w ilości około 1,5% wagowo lub mniejszej i frakcję polimeru o ciężarach cząsteczkowych 1000 lub niższych w ilości około 0,1% wagowo lub mniejszej.

Przykład A Kompozycja zawierając kwas hydroksynaftoesowy - Przykład A1

Miesza się roztwór otrzymany przez rozpuszczenie 144,4 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 22500, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 66,7 μmol/g) w 111,7 g dichlorometanu i 147,2 g roztworu wytworzonego przez rozpuszczenie 7,5 g kwasu 3-hydroksy-2-naftesowego w 175,1 g dichlorometanu i 13,5 g etanolu, i utrzymuje się (kontroluje) temperaturę 28,7°C. Odważa się 274,4 g porcję tego roztworu w rozpuszczalniku organicznym i miesza się z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 24,89 g octanu peptydu A w 23,47 g destylowanej wody i ogrzewa do temperatury 54,5°C; mieszaninę miesza się przez 5 minut celem wstępnego zemulgowania, następnie, emulguje w homogenizatorze z szybkością 10046 rpm

PL 204 903 B1 przez 5 minut otrzymując W/O emulsję. Następnie, otrzymaną W/O emulsję oziębia się do temperatury 15,0°C, po czym wylewa do 25 L 0,1% (wag./wag.) roztworu wodnego alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębionego poprzednio do temperatury 15,0°C w czasie 3 minut i 26 sekund, i miesza się przy szybkości 7000 rpm w urządzeniu HOMOMIC LINE FLOW (produkowanym przez Tokushu Kika K. K.) otrzymując W/O/W emulsję. Tę W/O/W emulsję utrzymuje się w temperaturze około 15°C przez 30 minut, następnie miesza przez 2 godziny i 30 minut bez kontrolowania temperatury aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej i spowodować zestalenie fazy oleistej. Następnie produkt przesiewano przez sita z otworami o rozmiarze 75 μm, i następnie wytrąca w sposób ciągły mikrokapsułki przez wirowanie z szybkością 2000 rpm w separatorze odśrodkowym (H-600S, produkowanym przez Kokusanenshinki) i zbierano wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dyspergowano w małej ilości destylowanej wody i przesiewano przez sita o rozmiarze oczek 90 μm, następnie do produktu dodano 15,4 g mannitolu co powodowało rozpuszczenie, następnie roztwór poddano liofilizacji otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 101,6 g, co oznacza wydajność 72,7%, i zawartość peptydu A wynosi 15,88%, a kwasu 3-hydroksy-2-naftoesowego 2,82%.

Przykład Eksperymentalny A1

Około 45 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie A1 rozpraszano w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu), i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 2.

T a b e l a 2

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	92,1%
po jednym tygodniu	87,4%
po dwóch tygodniach	78,1%
po czterech tygodniach	64,8%
po ośmiu tygodniach	51,5%
po dwunastu tygodniach	38,7%
po szesnastu tygodniach	25,6%
po dwudziestu tygodniach	11,8%
po dwudziestu sześciu tygodniach	2,0%

Jak to wynika z Tabeli 2 widać, że mikrokapsułki z Przykładu A1 wytworzone z dodatkiem kwasu 3-hydroksy-2-naftoesowego mają wysoką zawartość fizjologicznie aktywnej substancji nawet gdy otrzymywane są w skali około 125 g, i jednocześnie działają niezwykle skutecznie na obniżanie początkowego nadmiernego uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji. Co więcej, mikrokapsułki umożliwiają uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji ze stałą szybkością przez długi czas.

Przykład B Kompozycja niezawierająca kwasu hydroksynaftoesowego

Przykład B1

Sporządza się roztwór 4,00 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 18300, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 86 μmol/g) w 6,77 g dichlorometanu. Cały ten roztwór w rozpuszczalniku organicznym odważa się i miesza z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 1,04 g octanu peptydu A w 0,92 g wody destylowanej i ogrzewa do temperatury 60°C, po czym mieszaninę emulguje się przez 20 sekund w homogenizatorze z szybkością 25000 rpm otrzymując W/O emulsję. Następnie otrzymaną W/O emulsję wylewa do 1 L 0,1% (wag./wag.) wodnego roztworu alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębianego poprzednio przez 20 sekund do temperatury 18,0°C, i miesza się z szybkością 7000 rpm w homogenizatorze otrzymując W/O/W emulsję. Otrzymaną

PL 204 903 B1

W/O/W emulsję miesza się w temperaturze pokojowej przez 3 godziny aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej co powoduje zestalenie się fazy oleistej, następnie produkt przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μτη, z kolei przemywa oczyszczoną wodą i mikrokapsułki wytrąca się w separatorze odśrodkowym (05PR-22: HITACHI) odwirowując z szybkością 2500 rpm przez 5 minut, po czym zbiera się wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dysperguje się ponownie w małej ilości destylowanej wody, i dodaje się do nich 0,5 g mannitolu co powoduje rozpuszczenie, następnie roztwór liofilizuje się otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 2,12 g, co oznacza wydajność 38,2%, i zawartość peptydu A wynosi 12,98%.

Przykład Eksperymentalny B2

Sporządza się roztwór 4,40 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 18300, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 86 μmoli/g) w 7,40 g dichlorometanu. Cały ten roztwór w rozpuszczalniku organicznym odważa się i miesza się z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 0,60 g octanu peptydu A w 0,552 g wody destylowanej i ogrzewa w temperatury 60°C, po czym mieszaninę emulguje się przez 20 sekund w homogenizatorze z szybkością 25000 rpm otrzymując W/O emulsję. Następnie otrzymaną W/O emulsję wylewa do 1 L 0,1% (wag./wag.) wodnego roztworu alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębianego poprzednio przez 20 sekund do temperatury 18,0°C, i miesza się z szybkością 7000 rpm w homogenizatorze otrzymując emulsję W/O/W. Otrzymaną W/O/W emulsję miesza się w temperaturze pokojowej przez 3 godziny aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej co powoduje zestalenie się fazy oleistej, następnie produkt przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μm, z kolei przemywa oczyszczoną wodą i mikrokapsułki wytrąca się w separatorze odśrodkowym (05PR-22: HITACHI) odwirowując z szybkością 2500 rpm przez 5 minut, po czym zbiera się wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dysperguje się ponownie w małej ilości destylowanej wody, i dodaje się do nich 0,50 g mannitolu co powoduje rozpuszczenie, następnie roztwór liofilizuje się i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze około 50°C przez 48 godzin otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 3,04 g, co oznacza wydajność 55,3%, i zawartość peptydu A wynosi 9,21%.

Przykład Eksperymentalny B3

Sporządza się roztwór 8,10 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 21900, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 75,8 pmol/g) w 14,15 g dichlorometanu. Cały ten roztwór w rozpuszczalniku organicznym odważa się i miesza się z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 0,93 g octanu peptydu A w 0,95 g wody destylowanej i ogrzewa w temperatury 60°C, po czym mieszaninę emulguje się przez 20 sekund w homogenizatorze z szybkością 25000 rpm otrzymując W/O emulsję. Następnie otrzymaną W/O emulsję wylewa do 1 L 0,1% (wag./wag.) wodnego roztworu alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębianego poprzednio przez 20 sekund do temperatury 18,0°C, i miesza się z szybkością 7000 rpm w homogenizatorze otrzymując W/O/W emulsję. Otrzymaną W/O/W emulsję miesza się w temperaturze pokojowej przez 3 godziny aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej co powoduje zestalenie się fazy oleistej, następnie produkt przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μm, z kolei przemywa oczyszczoną wodą i mikrokapsułki wytrąca się w separatorze odśrodkowym (05PR-22: HITACHI) odwirowując z szybkością 2500 rpm przez 5 minut, po czym zbiera się wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dysperguje się ponownie w małej ilości destylowanej wody, i dodaje się do nich 1,00 g mannitolu co powoduje rozpuszczenie, następnie roztwór liofilizuje się i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze około 50°C przez 30 godzin otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 5,44 g, co oznacza wydajność 54,17%, i zawartość peptydu A wynosi 8,03%.

Przykład Eksperymentalny B4

Przygotowuje się roztwór 205,5 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 21400, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 76,1 μmol/g) w 354,3 g dichlorometanu i sączy się go pod ciśnieniem przez 0,2 μm filtr (EMFLOW, DFA4201FRP) utrzymując temperaturę do 28,8°C. Odważa się 380,4 g tego roztworu w rozpuszczalniku organicznym i miesza z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 16,11 g octanu peptydu A w 16,22 g wody destylowanej i całość ogrzewa się w temperatury 55,4°C, po czym mieszaninę emulguje się wstępnie mieszając przez 1 minutę, następnie emulguje stosując minimikser przy szybkości obrotów 10150 rpm przez 2 minuty otrzymując W/O emulsję. Następnie, otrzymaną W/O emulsję oziębia się do tempera24

PL 204 903 B1 tury 18°C, po czym wylewa do 25 L 0,1% (wag./wag.) wodnego roztworu alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębionego uprzednio do temperatury 18,7°C przez 3 minuty i 10 sekund, i miesza z szybkością 7001 rpm w urządzeniu HOMOMIC LINE FLOW (produkowanym przez Tokushu Kika K. K.) otrzymując W/O/W emulsję. Otrzymaną W/O/W emulsję utrzymuje się w kontrolowanej temperaturze 18,5°C, po czym miesza w temperaturze pokojowej przez 2 godziny 30 minut bez kontrolowania temperatury aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej co powoduje zestalenie się fazy oleistej, następnie produkt przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μm, z kolei przemywa oczyszczoną wodą i mikrokapsułki wytrąca się w sposób ciągły w separatorze odśrodkowym (H-600S, krajowy separator odśrodkowy) odwirowując z szybkością 2000 rpm, po czym zbiera się wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dysperguje się ponownie w małej ilości destylowanej wody i dodaje się do nich 18,85 g mannitolu co powoduje rozpuszczenie, następnie roztwór liofilizuje się otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 117,6 g co oznacza wydajność 68,54%, i zawartość peptydu A wynosi 7,76%.

Przykład Eksperymentalny B5

Sporządza się roztwór 4,80 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 28800, ilość grup karboksylowych metodą znakowania ilościowego: 78,1 pmol/g) w 7,8 g dichlorometanu. Cały ten roztwór w rozpuszczalniku organicznym odważa się i miesza się z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 1,20 g octanu peptydu A w 1,2 g wody po czym mieszaninę emulguje się przez 20 sekund w homogenizatorze z szybkością 25000 rpm otrzymując W/O emulsję. Następnie otrzymaną W/O emulsję wylewa do 1,2 L 0,1% (wag./wag.) wodnego roztworu alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) oziębianego poprzednio przez 20 sekund do temperatury 15,0°C, i miesza się z szybkością 7000 rpm w homogenizatorze otrzymując W/O/W emulsję. Otrzymaną W/O/W emulsję miesza się w temperaturze pokojowej przez 3 godziny aby odparować lub rozproszyć dichlorometan i etanol w zewnętrznej fazie wodnej co powoduje zestalenie się fazy oleistej, następnie produkt przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μm, z kolei przemywa oczyszczoną wodą i mikrokapsułki wytrąca się w separatorze odśrodkowym (05PR-22: HITACHI) odwirowując z szybkością 2500 rpm przez 5 minut, po czym zbiera się wytrącone mikrokapsułki. Zebrane mikrokapsułki dysperguje się ponownie w małej ilości destylowanej wody, i dodaje się do nich 0,30 g mannitolu co powoduje rozpuszczenie, następnie roztwór liofilizuje się otrzymując proszek. Otrzymana masa proszku mikrokapsułek wynosi 3,42 g, co oznacza wydajność 53,56%, i zawartość peptydu A wynosi 11,08%.

Przykład Eksperymentalny B1

Około 69 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie B1 rozprasza się w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 3.

T a b e l a 3

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	89,7%

Jak widać z Tabeli 3, mikrokapsułki z Przykładu B1 wytworzone przez wiązanie dodawanego w nadmiarze peptydu A mają wysoką zawartość fizjologicznie aktywnej substancji i jednocześnie działają skutecznie na obniżanie początkowego nadmiernego uwalniania fizjologicznie aktywnej substancji. Co więcej, dla innej próbki z tego samego preparatu wykazano, że z mikrokapsułek fizjologicznie aktywna substancja uwalnia się ze stałą szybkością w ciągu długiego czasu.

Przykład Eksperymentalny B2

Około 73 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie B2 rozprasza się w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano,

PL 204 903 B1 pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 4.

T a b e l a 4

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	95,2%
po dwóch tygodniach	86,2%

Jak widać z Tabeli 4, mikrokapsułki z Przykładu B2 wytworzone przez wiązanie jedynie peptydu A zawierają fizjologicznie aktywną substancję, obniżają skutecznie początkowe uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji i uwalniają lek ze stałą w przybliżeniu szybkością w ciągu długiego czasu.

Przykład Eksperymentalny B3

Około 112 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie B3 rozprasza się w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 5.

T a b e l a 5

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	87,7%

Jak widać z Tabeli 5, mikrokapsułki z Przykładu B3 wytworzone przez wiązanie jedynie peptydu A zawierają fizjologicznie aktywną substancję, obniżają skutecznie początkowe uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji i uwalniają lek ze stałą w przybliżeniu szybkością w ciągu długiego czasu.

Przykład Eksperymentalny B4

Około 116 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie B3 rozprasza się w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 6.

T a b e l a 6

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	84,7%

Jak widać z Tabeli 6, mikrokapsułki z Przykładu B4 wytworzone przez wiązanie jedynie peptydu A zawierają fizjologicznie aktywną substancję, obniżają skutecznie początkowe uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji i uwalniają lek ze stałą w przybliżeniu szybkością w ciągu długiego czasu.

Przykład Eksperymentalny B5

Około 48,7 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie B5 dyspergowano w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 7.

PL 204 903 B1

T a b e l a 7

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	83,1%
po dwóch tygodniach	73,0%
po czterech tygodniach	65,3%
po ośmiu tygodniach	49,1%
po dwunastu tygodniach	37,5%
po szesnastu tygodniach	25,7%
po dwudziestu tygodniach	13,6%
po dwudziestu sześciu tygodniach	2,4%
po dwudziestu ośmiu tygodniach	1,4%

Jak widać z Tabeli 7, mikrokapsułki z Przykładu B5 wytworzone przez wiązanie jedynie peptydu A zawierają fizjologicznie aktywną substancję, korzystnie obniżają początkowe nadmierne uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji. Co więcej, uwalniają one fizjologicznie aktywną substancję ze stałą szybkością przez bardzo długi okres czasu.

Przykład Referencyjny C7

Roztwór wytworzony przez rozpuszczenie 206,6 g polimeru kwasu DL-mlekowego (średni ciężar cząsteczkowy wagowo: 21900) w 354,8 g dichlorometanu ogrzewa się i utrzymuje w temperaturze w przybliż eniu 30°C. Odwa ż a się 381,5 g porcję tego roztworu i miesza się ją z roztworem wodnym otrzymanym przez rozpuszczenie 15,8 g octanu leuproreliny w 16,6 g wodnego roztworu lodowatego kwasu octowego (0,6 g lodowatego kwasu octowego rozpuszcza się w 31,75 g wody destylowanej) i ogrzewa w temperaturze okoł o 55°C, i nastę pnie emulguje w minimikserze (produkowanym przez Tokushu Kika K. K.) z szybkością około 10000 rpm otrzymując W/O emulsję. Następnie otrzymaną W/O emulsję oziębia się w temperatury 18,0°C, wylewa do 25 L wodnego roztworu zawierającego 0,1% (wag./wag.) alkoholu poliwinylowego (EG-40, produkowanego przez Nippon Synthetic Chemical Industry Co., Ltd.) i 1% mannitolu, który uprzednio doprowadzono do temperatury około 18,0°C, i następnie emulgowano drugi raz w urządzeniu HOMOMIC LINE FLOW (produkowanym przez Tokushu Kika K. K.) otrzymując W/O/W emulsję (szybkość obrotów turbiny około 7000 rpm; szybkość obrotów pompy około 2000 rpm). Tę W/O/W emulsję suszy się w wodzie przez około 3 godziny, przesiewa się przez sita o rozmiarze oczek 75 μm, po czym mikrosfery wytrąca się w sposób ciągły w separatorze odśrodkowym (H-600S, krajowy separator odśrodkowy) (szybkość obrotów 2000 rpm; szybkość przepływu 600 ml/min) i wytrącone mikrosfery zbiera się. Zebrano mikrosfery dysperguje się w małej ilości wody destylowanej, przesiewa się przez standardowe sita o rozmiarze oczek 90 μm, dodaje do 18,9 g mannitolu, i liofilizuje stosując liofilizator (TRIOMASTER, produkowany przez Kyouwa Sinkuu K. K.) otrzymując proszek (proszek mikrosfer). Zawartość octanu leuproreliny w otrzymanych mikrosferach wynosi 8,2% i wydajność wynosi około 75%. Emulsję W/O można otrzymać z powodzeniem dodając kwas octowy, i dyspersyjność otrzymanych mikrokapsułek można poprawić dodając do zewnętrznej fazy wodnej mannitol.

Przykład Eksperymentalny C1

Około 110 mg mikrokapsułek opisanych w Przykładzie Referencyjnym C7 rozprasza się w 0,3 ml układu dyspergującego (woda destylowana, w której rozpuszczono 0,15 mg karboksymetylocelulozy, 0,3 mg Polisorbatu 80 i 15 mg mannitolu) i dyspersję podawano 7 tygodniowym szczurom SD płci męskiej podskórnie w grzbiet w zastrzyku przez igłę 22G. Po określonym czasie po podaniu szczury zabijano, pozostałe w miejscu podania mikrokapsułki usuwano, ilość zawartego w nich peptydu A oznaczano ilościowo i dzieląc przez zawartość wyjściową obliczano ilość pozostałego peptydu, którą podano w Tabeli 8.

PL 204 903 B1

T a b e l a 8

Ilość pozostałego peptydu A
po jednym dniu	96,6%
po dwóch tygodniach	89,8%
po czterech tygodniach	84,1%

Jak widać z Tabeli 8, mikrokapsułki z Przykładu Referencyjnego C7 wytworzone przez dodanie jedynie peptydu A zawierają bardzo skutecznie związaną fizjologicznie aktywną substancję, posiadają dobrą dyspersyjność i również obniżają początkowe nadmierne uwalnianie fizjologicznie aktywnej substancji. Co więcej, mikrokapsułki uwalniają fizjologicznie aktywną substancję ze stałą szybkością w ciągu bardzo długiego czasu.

Przydatność Przemysłowa

Kompozycja o przedłużonym uwalnianiu według niniejszego wynalazku charakteryzuje się wysoką zawartością fizjologicznie aktywnej substancji, obniża początkowe nadmierne jej uwalnianie i zapewnia stałą szybkość jej uwalniania w ciągu długiego czasu.

Claims

1. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu zawierająca fizjologicznie aktywną substancję, i polimer kwasu mlekowego lub jego soli, znamienna tym, że jako fizjologicznie aktywną substancję zawiera pochodną LH-RH lub jej sól w ilości od 3% wag./wag. do 24% wag./wag. licząc na całkowitą masę kompozycji, i polimer złożony wyłącznie z kwasu mlekowego lub jego soli o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo od 15000 do 50000, w którym zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi 5% wagowo lub mniej.

2. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 3000 lub niższych w polimerze złożonym wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi 1,5% wagowo lub mniej.

3. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 1000 lub niższych w polimerze złożonym wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi 0,1% wagowo lub mniej.

4. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi od 15000 do 40000.

5. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że średni ciężar cząsteczkowy wagowo polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego wynosi od 17000 do 26000.

6. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że pochodną LH-RH jest peptyd o wzorze:

7. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że stosuje się ją do zastrzyków.

8. Sposób wytwarzania kompozycji o kontrolowanym uwalnianiu określonej w zastrzeżeniu 1, znamienny tym, że obejmuje usuwanie rozpuszczalnika z roztworu będącego mieszaniną pochodnej LH-RH lub jej soli i polimeru złożonego wyłącznie z kwasu mlekowego lub jego soli o średnim ciężarze cząsteczkowym wagowo od 15000 do 50000, w którym zawartość polimerów o ciężarach cząsteczkowych 5000 lub niższych wynosi 5% wagowo lub mniej.

9. Lek, znamienny tym, że zawiera kompozycję o kontrolowanym uwalnianiu określoną w zastrzeżeniu 1.

10. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że stosuje się ją do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia raka prostaty, przerostu prostaty, endometriozy,

PL 204 903 B1 mięśniaka macicy, włókniaka macicy, przedwczesnego dojrzewania, bolesnego miesiączkowania lub raka piersi lub środek antykoncepcyjny.

11. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że stosuje się ją do wytwarzania leku do zapobiegania nawrotom raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi.

12. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że stosuje się ją do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia raka prostaty, przerostu prostaty, endometriozy, mięśniaka macicy, włókniaka macicy, przedwczesnego dojrzewania, bolesnego miesiączkowania lub raka piersi lub do wytwarzania środka antykoncepcyjnego.

13. Kompozycja o kontrolowanym uwalnianiu według zastrz. 1, znamienna tym, że stosuje się ją do wytwarzania leku do zapobiegania nawrotom raka piersi po operacji przedmenopauzalnego raka piersi.