PL206681B1 - Węglowodanowe pochodne indolo[2,3-b]chinoliny i sposób ich otrzymywania - Google Patents

Description

^{(21) Numer zgłoszenia: 353811} _{(51) Int.Cl.}

C07D 471/04 (2006.01) A61P 35/00 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 10.05.2002

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (54) Węglowodanowe pochodne indolo[2,3-b]chinoliny i sposób ich otrzymywania (73) Uprawniony z patentu:

INSTYTUT FARMACEUTYCZNY, Warszawa, PL FUNDACJA NA RZECZ WSPIERANIA ROZWOJU POLSKIEJ FARMACJI

I MEDYCYNY, Starogard Gdań ski, PL (43) Zgłoszenie ogłoszono:

17.11.2003 BUP 23/03 (72) Twórca(y) wynalazku:

(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:

30.09.2010 WUP 09/10

ŁUKASZ KACZMAREK, Warszawa, PL

JAN RAMZA, Warszawa, PL

KATARZYNA BADOWSKA-ROSŁONEK, Otwock, PL

WIESŁAW SZELEJEWSKI, Warszawa, PL (74) Pełnomocnik:

rzecz. pat. Krzywdzińska Ewa

PL 206 681 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są nowe węglowodanowe pochodne indolo[2,3-b]chinoliny oraz sposób ich otrzymywania. Nowe pochodne wykazują aktywność przeciwnowotworową, a niektóre z nich mogą również stanowić cenne związki pośrednie do otrzymywania innych związków, biologicznie aktywnych.

Cytotoksyczna aktywność indolochinoliny i jej pochodnych jest znana od dawna (Arch. Pharm. Weinheim 321, 463-467, 1988). Systematyczne badania zależności struktura-aktywność i biotransformacji pochodnych indolochinolin pozwoliły na usta lenie, że związki te mają zdolność interkalacji DNA i tworzą kompleksy o strukturze lek-DNA-topoizomeraza II (Blochem. Pharm. 44, 2149-2155, 1992 i J. Med. Chem. 37, 3503-3510, 1994), co lokuje je wśród aktywnych związków o stosunkowo niskich ciężarach cząsteczkowych, posiadających zdolność selektywnego wiązania z DNA.

Ligandy wiążące się z DNA atakują też zazwyczaj inne cele w komórce. Aktywność leku jest pochodną zarówno interkalacji z DNA, jak i hamowania enzymów replikacyjnych lub systemów naprawiających DNA.

Topoizomerazy są enzymami kontrolującymi topologię DNA poprzez procesy przecinania nici DNA i ponownego łączenia ich po dokonaniu zmian konformacyjnych. Enzymy te biorą udział w prawie wszystkich procesach komórkowych odbywających się przy udziale DNA: replikacji, transkrypcji, segregacji chromosomów i mitozie. Ich aktywność związana jest szczególnie z procesami nowotworowymi i chorobami wirusowymi. Za działanie cytotoksyczne odpowiedzialne jest zakłócanie tych procesów przez tworzenie trwałych kompleksów DNA i enzymów z pochodnymi indolochinolin.

Poważną wadą dotychczas opisanych pochodnych indolochinolin jest jednak ich niewielka selektywność działania oraz niezadowalająca biodostępność, objawiająca się znikomą aktywnością tych pochodnych in vivo.

Obecny wynalazek dostarcza szeregu pochodnych indolochinoliny o budowie hybrydowej, w których policykliczny, płaski układ indolochinoliny jest połączony z odpowiednio dobranym podstawnikiem zawierającym układ węglowodanowy. Podstawniki węglowodanowe wywierają pozytywny wpływ na rozpuszczalność związków w wodzie, a co za tym idzie również na ich biodostępność. Odpowiednio dobrany podstawnik cukrowy wpływa również na zdolność związku do tworzenia specyficznych kompleksów z DNA i topoizomeraza.

Istotę wynalazku stanowią pochodne indolo[2,3-b]chinoliny o wzorze 1, w którym:

jeden z podstawników R1, R2 lub R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę monosacharydową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 są takie same lub różne i oznaczają niezależ nie grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru.

Przez określenie „grupa monosacharydowa należy rozumieć pochodną cukrów prostych: pentozy, heksozy, heptozy lub aminocukru w postaci cyklicznej lub łańcuchowej.

Korzystną grupę związków według wynalazku stanowią glikozydowe pochodne indolo[2,3-b]chinoliny, w których grupę monosacharydową stanowi grupa aminocukrowa w formie piranozowej, zwłaszcza L-akozaminyl lub L-daunozaminyl, lub 2-deoksy-heksozyl w formie piranozowej.

W jednej odmianie wynalazku pochodne indolo[2,3-b]chinoliny mają wzór 1, w którym

R1 stanowi grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksy-heksozyl, R2 stanowi grupę metylową, a R3 stanowi atom wodoru.

W drugiej odmianie wynalazku pochodne indolo[2,3-b]chinoliny mają wzór 1, w którym R1 i R3 stanowią atomy wodoru; a R2 oznacza grupę -(CH2)n-O-R, gdzie n= 2-6 i R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksy-heksozyl.

W kolejnej odmianie wynalazku pochodne indolo[2,3-b] chinoliny mają wzór 1, w którym R1 oznacza atom wodoru, R2 oznacza grupę metylową, R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6 i R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksy-heksozyl.

Wynalazek obejmuje ponadto sposób otrzymywania nowych pochodnych indolo[2,3-b]chinoliny.

Sposób według wynalazku otrzymywania pochodnych indolo[2,3-b] chinoliny o wzorze 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 lub R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę monosacharydową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 są takie same lub różne i oznaczają grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru, polega na tym, że pochodne indolo[2,3-b]chinoliny o wzorze 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 lub R3, będący prekursorem grupy -O-(CH2)n-O-R, stanowi grupę hydroksylową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 stanowią niezależnie grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru, poddaje się alkilowaniu za pomocą czynnika alkilującego

PL 206 681 B1 o wzorze R4-O-(CH2)n-X, gdzie R4 stanowi grupę zabezpieczającą grupę hydroksylową , n ma wyżej określone znaczenie, a X oznacza atom chlorowca, następnie odbezpiecza się grupę hydroksylową, i tak otrzymany związek stanowią cy akceptor glikozylowy przedstawiony wzorem 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 i R3, będ ący prekursorem grupy -O-(CH2)n-O-R, oznacza -O-(CH2)n-OH, pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 oraz n mają wyżej określone znaczenie, poddaje się reakcji glikozydowania z donorem glikozylowym, który stanowi monosacharyd w formie glikalu, w obecności promotora, w rozpuszczalniku aprotonowym.

Związki wyjściowe w sposobie według wynalazku są znane z publikacji Bioorg. Med. Chem. 7, 2457, 1999.

Grupa hydroksylowa w stosowanym jako czynnik alkilujący halogenku alkilowym o wzorze R4-O-(CH2)n-X może być zabezpieczona w postaci estru, eteru lub eteru sililowego.

Reakcję alkilowania prowadzi się w obecności silnej za sady, wybranej z grupy wodorków, alkoholanów lub wodorotlenków metali alkalicznych.

W korzystnej odmianie wynalazku reakcję alkilowania prowadzi się w dimetyloformamidzie przy pomocy octanu 2-bromoetylu lub octanu 6-bromo-n-heksanylu w obecności wodorku sodu.

Grupę hydroksylową po reakcji alkilowania odbezpiecza się jedną ze znanych metod solwolizy, na przykład prowadzoną w alkoholu, wybranym z grupy alkoholi alifatycznych C1-C6, korzystnie w metanolu, w obecnoś ci zasady wybranej z grupy alkoholanów, wę glanów lub wodorotlenków metali lub trzecio rzędowych amin alifatycznych, alifatyczno-aromatycznych i aromatycznych, korzystnie węglanu potasowego.

Reakcja przyłączania akceptora glikozylowego do glikalu znana jest na przykład z publikacji w Journal of Organic Chemistry, 55, 5812-5813, 1990. W znanych procesach stosuje się glikale, w których grupy hydroksylowe został y w odpowiedni sposób zabezpieczone w postaci estrów, eterów, eterów sililowych, korzystnie estrów kwasu octowego, a grupy aminowe - w przypadku zastosowania glikali aminocukrów - w postaci amidów, karbaminianów, korzystnie karbaminianu benzylowego, karbaminianu allilowego, karbaminianu t-butylowego lub karbaminianu trichloroetylowego.

W sposobie według wynalazku grupy hydroksylowe glikalu zabezpiecza się w postaci estrów, a grupy aminowe w postaci karbaminianów. Korzystnie, grupy hydroksylowe glikalu s ą za bezpieczone w postaci estrów kwasu octowego, a grupy aminowe w postaci karbaminianu allilowego.

Rozpuszczalnik aprotonowy w reakcji glikozydowania według wynalazku korzystnie stanowi dichlorometan lub dichloroetan.

Generalnie, reakcję glikozydowania prowadzić można w warunkach kwaśnych wobec kwasów

Lewisa lub Bronsteda lub też, w przypadku reakcji wymiany anomerycznej, w warunkach zasado wych. Odpowiednie kwasy Bronsteda stanowią na przykład kwas toluenosulfonowy lub triflowy, bromowodorek trifenylofosfiny, 4-toluenosulfonian pirydyny, zaś odpowiednie kwasy Lewisa stanowią tetrachlorek cyny, trichlorek glinu lub tetrachlorek tytanu.

W sposobie według wynalazku jako promotor reakcji glikozydowania stosuje się bromowodorek trifenylofosfiny.

Reakcję glikozydowania prowadzi się temperaturze od -78°C do 80°C, korzystnie w temperaturze pokojowej, w atmosferze gazu obojętnego.

Produkt reakcji glikozydowania wydziela się przez wylanie mieszaniny reakcyjnej do wody lub wodnego roztworu soli o odczynie zasadowym, korzystnie wodnego roztworu kwaśnego węglanu sodowego, lub soli o odczynie kwaśnym, korzystnie chlorku amonowego i ekstrakcję produktu reakcji przy pomocy rozpuszczalnika organicznego nie mieszającego się z wodą wybranego z grupy estrów eterów, eterów cyklicznych, halogenopochodnych węglowodorów alifatycznych i aromatycznych, korzystnie przy pomocy octanu etylu, lub dichlorometanu.

Produkt reakcji po usunięciu rozpuszczalnika można, w razie potrzeby, oczyścić metodą chromatografii żelowej lub krystalizacji.

Odbezpieczenia grup hydroksylowych lub grupy aminowej w przypadku zastosowania pochodnej aminocukru w podstawniku monosacharydowym dokonuje się jedną z powszechnie znanych metod solwolizy lub hydrogenolizy. W sposobie według wynalazku solwolizę estrów kwasu octowego przeprowadza się w alkoholu, wy branym z grupy alkoholi alifatycznych C1-C6, korzystnie metanolu w obecności zasady wybranej z grupy alkoholanów, węgla nów lub wodorotlenków metali lub trzeciorzędowych amin alifatycznych, alifatyczno-aromatycznych i aromatycznych, korzystnie węglanu potasowego, a solwolizę karbaminianu allilowego przeprowadza się w obecności kompleksu palladu z trifenylofosfiną.

PL 206 681 B1

Nowe węglowodanowe pochodne 11-metylo-indolochinoliny wykazują silne działanie przeciwnowotworowe oraz korzystne własności fizykochemiczne. Obecność podstawnika sacharydowego znacząco wpływa na zwiększenie rozpuszczalności substancji w płynach ustrojowych, powinowactwo do biopolimerów, podatność na biodegradację, a co za tym idzie na własności farmakokinetyczne, a w szczególnoś ci na biodostę pność.

Związki według wynalazku mogą znaleźć zastosowanie w leczeniu lub profilaktyce różnych rodzajów nowotworów u człowieka, takich jak nowotwory głowy i szyi, sutka, prostaty, chłoniaki, mięsaki i gruczolaki, nie ograniczają c się do wymienionych.

Dobór dawki leku i schematu dawkowania zależy od rodzaju choroby, wieku, wagi i stanu zdrowia chorego i może być określony przez specjalistę w oparciu o znane schematy leczenia i profilaktyki nowotworów. Odpowiednia dawka może być podawana choremu raz lub kilka razy dziennie, sama lub w połączeniu z innymi substancjami leczniczymi. Substancje takie mo ż na podawać jednocześ nie w postaci jednego preparatu lub osobnych preparatów, albo kolejno po sobie w ustalonej przez specjalistę kolejności i odstępach czasu.

Wynalazek ilustrują następujące, nie stanowiące ograniczenia, przykłady wykonania.

P r z y k ł a d 1

2-[5'-(2-Deoksy -a-D-laktopiranozyloksy)pentyloksy-]-6,11-dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (3) (wzór 1, R₁ = -O-(CH₂)_n-O-R, n= 5, R= 2-deoksy-a-D-laktopiranozyl, R₂= CH₃, R₃= H)

6,11-Dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-2-ol (4) (26,2 g, 0,1 mola) zawieszono w toluenie (250 ml), dodano octan bromopentylu (23,0 g, 0,11 mola), bromek tetrabutyloamoniowy (2,5 g) i sproszkowany KOH (20 g) i całość intensywnie mieszano w temperaturze wrzenia w ciągu 30 min. Po ochłodzeniu dodano wodę (500 ml), oddzielono warstwę organiczną, a warstwę wodną ekstrahowano toluenem (2 x 100 ml). Połączone warstwy toluenowe przemyto wodą (4 x 200 ml) i oddestylowano toluen pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozcieńczono metanolem (1 l), dodano K2CO3 (15 g) i mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin. Po oddestylowaniu metanolu pod zmniejszonym ciśnieniem pozostałość rozcieńczono wodą (500 ml) i ekstrahowano chloroformem (4 x 200 ml). Połączone ekstrakty przemyto wodą (2 x 100 ml), suszono nad siarczanem magnezu i odparowano otrzymując 5-(6,11-Dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-2-yloksy)pentanol (5) z wydajnością 27,3 g (78%). Po krystalizacji z toluenu t.t. 131-133°C.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3): 8,26 (d, 1H, J=7.7), 8.05 (d, 1H J=9.1), 7.55 (ddd, 1H, J=7.3, J=6.04, J=1,28), 7.40 (m, 5 4H), 4.14 (dd, 2H, J1=J2=6.4), 3.96 (s, 3H), 3.72 (bdd, 2H, J1=J2=6.05), 3.12 (s, 3H), 1.92 (m, 2H), 1.66 (m, 4H).

IR (KBr, cm^-1) : 3411, 3931, 3862, 1625, 1600, 1491, 1474, 1430, 1395, 1220, 1112, 1050, 824,

794, 737.

MS (-70eV, m/e, rel.int.): 348 (100, M+).

Analiza elementarna:

Dla C22H24 N2O2 (348,44) obl.: 75,9% C; 6,9% H; 8,0% N; znal.: 75,8% C; 6,7% H; 7,9% N.

Do roztworu pochodnej indolochinoliny (5) (0.697 g, 2 mmol) w suchym CH2CI2 (30 ml), dodano heksa-O-acetylo-D-laktal (2.264 g, 4 mmol) i bromowodorek trifenylofosfiny (1.716 g, 5 mmol). Kolbkę reakcyjną zabezpieczono przed wilgocią rurką ze środkiem suszącym. Reakcję prowadzono 7 dni w temperaturze pokojowej, mieszając za pomocą mieszadła magnetycznego. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego roztworu NaHCO3 (30 ml), mieszano przez około 15 min., a następnie oddzielono w rozdzielaczu warstwę organiczną, którą po przemyciu wodą suszono (MgSO4). Suchy ekstrakt organiczny przesączono i zatężono otrzymując 5.535 g surowego produktu (brązowy olej). Produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako układ eluujący heksan : octan etylu o rosnącej polarności od 3:1 do 1:1. Otrzymano 1.394 g czystego produktu, 2-[5'-(3,6,2',3',4',6'-heksa-O-acetylo-2-deoksy-a-D-laktopiranozyloksy)pentyloksy-]-6,11-dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (6) (82%) w postaci lekko żółtego oleju.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3): 8,26 (d, 1H, J=7.5), 8.04 (d, 1H J=9.0), 7.55 (ddd, 1H, J=7.5, J=6.0, J=1,1), 7.51 (d, 1H, J=2.8), 7.43 (m, 2H), 7.32 (m, 1H), 5.36 (dd, 1H, J=1.1, J=3.5), 5.33 (ddd, 1H),

5.16 (dd, 1H, J1=8.0, J2=10.6), 4.98 10 (dd, 1H, J1=4.5, J2=10.6 ), 4.89 (bd, 1H, J=2.5), 4.58 (d, 1H, J=8.0), 4.39 (dd, 1H, J1=11.7, J2=2.2), 4.20-4.02 (m, 6H), 3.98 (s, 3H), 3.90 (m, 2H), 3.63 (m, 2H),

3.17 (s, 3H), 2.26 (ddd, 1H, J1=1.65, J2=5.49, J3=12.99), 2.15, 2.12, 2.07, 2.06, 2.05, 2.04 (6 x s 6 x 3H), 1.92 (m, 2H), 1.66 (m, 5H).

PL 206 681 B1

IR (KBr, cm^-1) : 2940, 1751, 1369, 1222 (max), 1052, olej.

MS (LSIMS, m/e, rel. int.): 849 (2, M⁺-H), 331 (27), 262 (40), 81 (100).

Analiza elementarna:

Dla C22H54N2O5+H2O (868.92) obl.: 60.8% C; 6.5% H; 3.2% N znal.: 60.7% C; 6.9% H; 2.7% N

Bezwodny, sproszkowany K2CO3 (0.4 g) dodano do roztworu pochodnej acetylowej (6) (1.21 g, 1.42 mmol) w 8 ml MeOH : CH2CI2 (1:1). Reakcję prowadzono w ciągu 24 godzin w temperaturze pokojowej, mieszając za pomocą mieszadła magnetycznego (Tlc CHCI3 : MeOH = 9:1). Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono wodą, ekstrahowano roztworem CHCI3 : MeOH/9:1. Ekstrakt organiczny odparowano do sucha, rozpuszczono w roztworze CHCI3 : MeOH = 8:2 (ok. 100 ml), przesączono przez MgSO4, a następnie naniesiono na kolumnę (silica gel 230-400 mesh), z której eluowano produkt roztworem CHCI3 : MeOH/8:2. Po odparowaniu frakcji produkt krystalizowano z mieszaniny EtOH/heksan. Otrzymano 0.385 g czystego produktu (3) w postaci drobnego żółtego osadu (42 %).

¹H NMR (200 MHz, CDCI3): 8,34 (bd, 1H, J=8.1), 7.92 (d, 1H J=9.2), 7.58 (m, 3H), 7.40 (dd, 1H), 7.30 (dd, 1H), 5.06 (d, 1H, J=4.4), 4.84 (bdd, 1H J1<1.0, J2=2.7), 4.76 (d, 1H J=5.31), 4.62 (m, 1H), 4.50 (m, 2H), 4.18 (m, 3H), 3.98 (s, 3H), 3.76-3.30 (m, 8H), 3.22 (dd, 1H, 2 x J=9.0), 3.17 (s, 3H), 1.97 (ddd, 1H, J1=1.65, J2=5.49, J3=12.99), 1.88-1.39 (m, 7H).

IR (KBr, cm^-1) : 3376, 2941, 2864, 1631, 1603, 1475, 1431, 1395, 1244, 1130, 1080, 1027 (max)

MS (ESI, m/e rel. int.): 657 (100, M⁺)

P r z y k ł a d 2

9-[2'-(2-Deoksy -a-L-ramnopiranozyloksy)etoksy-]-6,11-25 dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (7) (wzór 1, R₁= H, R₂= CH₃, R₃= -O-(CH₂)_n-O-R, n = 2, R= 2-deoksy-a-L-ramnopiranozyl)

6,11-Dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-9-ol (8) (26,2 g, 0,1 mola) zawieszono w DMF (300 ml), dodano 80% wodorek sodowy (4,5 g, 0,15 mola) i mieszano w temperaturze pokojowej w 30 ciągu 2 godzin. Następnie dodano octan 2-bromoetylu (5) (16,7 g, 0,1 mola), mieszano całość w temperaturze pokojowej przez 3 godziny, po czym wylano do wody i ekstrahowano dichlorometanem (4 x 500 ml). Pozostałość po usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem rozcieńczono metanolem (1 l), dodano K2CO3 (15 g) i mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin. Po oddestylowaniu metanolu pod zmniejszonym ciśnieniem pozostałość rozcieńczono wodą (500 ml) i ekstrahowano chloroformem (4 x 200 ml). Połączone ekstrakty przemyto wodą (2 x 100 ml), suszono nad siarczanem magnezu i odparowało no otrzymując 2-(6,11-Dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-9-yloksy)etanol (9).

¹H NMR (200 MHz, CDCI3): 8,14 (m, 2H), 7.72 (m, 2H), 7.45 (m, 1H), 7.20 (m, 2H), 4.18 (m, 2H), 4.05 (m, 2H), 3.89 (s, 3H), 3.05 (s, 3H).

IR (KBr, cm^-1) : 3288, 3061, 2926, 1606, 1484 (max), 1458, 1391, 1295, 1234, 759.

MS (-70eV, m/e, rel. int.): 306 (77, M⁺), 261 (100).

Analiza elementarna:

Dla C19H18 N2O2 (306,36) obl.: 74,5% C; 5,9% H; 9,1% N; znal.: 75.1% C; 5.9% H; 8.9% N.

Do roztworu pochodnej indolochinoliny (9) (0.5 g, 1.63 mmol) i 3,4-di-O-acetylo-L-ramnalu (0.524 g, 2.45 mmol) w suchym chlorku metylenu (50 ml) dodano HBr x Ph3P (1.4 g, 4.08 mmol). Mieszaninę reakcyjną zabezpieczono rurką z CaCl2. Reakcję prowadzono w temperaturze pokojowej przez 48 godzin, mieszając za pomocą mieszadła magnetycznego, a następnie wylano do nasyconego roztworu NaHCO3 (50 ml) i mieszano jeszcze 15 min. w r.t. Oddzieloną w rozdzielaczu warstwę organiczną przemyto wodą, suszono (MgSO4), odsączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako układ eluujący heksan: octan etylu od 5:1 do 1:2. Otrzymano 0.230 g czystego produktu, 9-[2'-(3,4-di-O-acetylo-2-deoksy-a-L-ramnopiranozyloksy)etoksy-]-6,11-dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (10) w postaci oleju. Wydajność 27%.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,20 (m, 2H), 7.87 (bd, 1H J=2.2), 7.70 (m, 1H), 7.48 (m, 1H), 7.30 (m, 2H), 5.32 (ddd, 1H, J1=11.7, J2=9.5, J3=5.1), 5.03 (bd, 1H, J=2.6), 4.76 (dd, 1H, 2 x J=9.5), 4.30 (m, 2H), 4.10-3.80 (m, 3H), 3.99 (s, 3H), 3.19 (s, 3H), 2.32 (ddd, 1H, J1=1.1, J2=5.4, J3=12.80), 2.02, 2.01 (2 x s 2 x 3H), 1.84 (ddd, 1H, J1=4.0, J2=11.7, J3=12.8), 1.19 (d, 3H, J=6.2).

IR (CHCI3, cm^-1) : 2939, 1740 (max), 1608, 1484, 1368, 20 1298, 1121, 1001, 542.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 520 (100, M⁺), 277 (85), 43 (27).

PL 206 681 B1

Analiza elementarna:

Dla C29H34N2O8 + H2O (538.59) obl.: 64.7% C; 6.4% H; 5.2% N; znal.: 65.1% C; 6.6% H; 3.7% N.

Acetylową pochodną (10) (0.230 g, 0.44 mmol) rozpuszczono w 4 ml roztworu MeOH : CH2CI2 (1:1). Do otrzymanego roztworu dodano 0.15 g bezwodnego sproszkowanego K2CO3, a następnie mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono niewielką ilością H2O, ekstrahowano chlorkiem metylenu. Połączone ekstrakty organiczne przemyto wodą, suszono (MgSO4). Otrzymany surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako eluent CH2CI2, CH2CI2: MeOH od 99:1 do 95:5. Otrzymano 0.13 g czystego produktu 9-[2'-(2-deoksy -a-L-ramnopiranozyloksy)etoksy-]-6,11-dimetylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (7). Wydajność 67%.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,34 (dd, 1H), 8,00 (dd, 1H), 7.88 (m, 1H), 7.73 (ddd, 1H), 7.55 (d, 1H), 7.49 (dd, 1H), 7.28 (dd, 2H), 4.94 (bs, 1H), 4.89 (bd, 1H, J1<1, J2=3.0), 4.74 (bs, 1H), 4.28 (dd, 2H), 3.90 (s, 3H), 3.85 (m, 1H), 5 3.75 (m, 1H), 3.62 (m, 1H), 3.57 (m, 1H), 3.18 (s, 3H), 2.80 (dd, 1H, 2 x J=9.2), 1.94 (ddd, 1H, J1=1.2, J2=5.1, J3=13.0), 1.51 (ddd, 1H, J1=3.5, J2=11.7, J3=13.1), 1.14 (d, 3H, J=6.2).

IR (KBr, cm^-1) : 3366, 2931, 1608, 1575, 1484, 1392, 1298, 1122, 1062, 985, 757.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 436 (54, M⁺), 332 (17), 306 (36), 262 (100), 89 (31), 73 (28).

Analiza elementarna:

Dla C25H28N2O6 + H2O (454.51) obl.: 66.1% C; 6.7% H; 6.2% N; znal.: 65.6% C; 6.4% H; 5.7% N.

P r z y k ł a d 3

6-N-[5'-(2-Deoksy -a-D-glukopiranozyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (11) (wzór 1, R₁ = H, R₂= -O-(CH₂)_n-O-R, n = 5, R= 2-deoksy-a-D-glukopiranozyl, R₃= H)

11-Metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (12) (23,2 g, 0,1 mola) zawieszono w DMF (400 ml), dodano t-butanolan potasu (11,2 g, 0,1 mola) i mieszano w temperaturze pokojowej do rozpuszczenia substratu (30 min.), a następnie wkroplono roztwór octanu 5-bromopentylu (20,9 g, 0,1 mola) w DMF (100 ml). Całość mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin, po czym wylano do wody (21) i ekstrahowano dichlorometanem (4 x 500 ml). Połączone ekstrakty przemyto wodą (2 x 100 ml), suszono nad siarczanem magnezu i oddestylowano rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość zawieszono w metanolu (1,5 l), dodano K2CO3 (1 g) i mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin. Po oddestylowaniu metanolu pod zmniejszonym ciśnieniem pozostałość rozcieńczono wodą i ekstrahowano dichlorometanem. Połączone ekstrakty przemyto wodą, suszono nad siarczanem magnezu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem chromatografowano na kolumnie z silikażelu wymywając eluentem heksan-octan etylu 3 : 1 i 1 : 1. Otrzymano 19,8 g (62%) 5-(11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-6-ylo)pentanol (13), t.t. 115-117°C.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,27 (m, 2H), 8.15 (d, 1H J=7.9), 7.71 (ddd, 1H, J=8.4, J=6.77, J=1,46), 7.50 (m, 3H), 7.32 (ddd, 1H, J=8.0, J=6.78, J=1,1), 4.56 (dd, 2H, J1=J2=6.9), 3.66 (dd, 2H, J1=J2=5.9), 3.21 (s, 3H), 1.99 (m, 2H), 1.68 (m, 2H), 1.52 (m, 2H).

IR (KBr, cm^-1) : 3273, 2931, 1603, 1573, 1472, 1441, 745.

MS (-70 eV, m/e, rel. int.): 318 (29, M^+.), 287 (17), 246 (92), 232 (100).

Analiza elementarna:

Dla C21H22N2O (318,41) obl.: 79,2% C; 7,0% H; 8,8% N; znal.: 79,3% C; 6,9% H; 8,8% N.

HBr.Ph3P (1.716 g, 5 mmol) dodano do roztworu pochodnej indolochinoliny (13) (0.637 g, 2 mmol) i 3,4, 6-tri-O-acetylo-D-glukalu (1.089 g, 4 mmol) w suchym CH2CI2 (30 ml). Reakcję prowadzono 6 dni w temperaturze pokojowej, w kolbce zabezpieczonej przed wilgocią. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego roztworu NaHCO3 (30 ml), mieszano ok. 15 min. w r.t., a następnie oddzieloną w rozdzielaczu warstwę organiczną przemyto wodą, suszono (MgSO4). Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh) stosując jako układ eluujący heksan/octan etylu 5:1. Pozostałe śladowe zanieczyszczenia usunięto na krótkiej kolumnie (silica gel), eluując chloroformem. Otrzymano 1.046 g czystego produktu 6-N-[5'-(3,4,6-tri-O-acetylo-2-deoksy-a-D-glukopiranozyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinoliny (14) (jasny olej). Wydajność 89%.

PL 206 681 B1 ¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,28 (m, 2H), 8.12 (d, 1H 15 J=8.4), 7.12 (m, 1H), 7.50 (m, 3H), 7.32 (m, 1H), 5.31 (ddd, 1H, J=5.1, J=11.3, J=9.3), 4.97 (dd, 1H, 2 x J=9.5), 4.88 (bd, 1H, J=2.9), 4.55 (bdd, 2H), 4.24 (m, 1H), 3.94 (m, 2H), 3.58 (m, 1H), 3.36 (m, 1H), 3.19 (s, 3H), 2.16 (m, 1H), 2.02-2.00 (3 x s, 3 x 3H), 1.98-1.22 (m, 5H), 0.92 (m, 2H).

IR (film, cm^-1) : 2939, 1746 (max), 1602, 1472, 1405, 1367, 1229, 1048, 748.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 590 (19, M⁺), 531 (27), 317 (61), 301 (53), 246 (100), 232 (90).

Analiza elementarna:

Dla C₃₃H₃₈N₂O₈ + H₂O (608.68) obl.: 66.1% C; 6.6% H; 4.6% N; znal.: 65.3% C; 6.8% H; 4.4% N.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 465 (79, M⁺+H), 319 (35), 245 (38), 232 (28), 154 (100), 136 (56).

Analiza elementarna:

Dla C27H32N2O5 (464.56) obl.: 69.8% C; 6.9% H; 6.0% N;

znal.: 69.2% C; 7.0% H; 5.5% N.

P r z y k ł a d 4

9-N-[5'-(a-L-Akozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (15) (wzór 1, R₁ = H, R₂ = H, R₃= -O-(CH₂)_n-O-R, n = 5, R= α-L-akozaminyl)

Do roztworu 5-(11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-9-ylo)pentanolu (13) (1.5 g, 4.71 mmol) i 4-O-acetylo-3-N-alliloksykarbonylo-L-akozaminalu (1.33 g, 4.71 mmol) w suchym CH2CI2 (50 ml) dodano HBr.Ph3P (3.33 g, 11.78 mmol). Reakcję prowadzono 68 h w r.t., w kolbce zabezpieczonej przed dostępem wilgoci. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego roztworu NaHCO3 (ok. 50 ml), oddzielono warstwę organiczną, którą przemyto wodą, suszono (MgSO4). Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako układ eluujący heksan/octan etylu od 5:1 do 2:1. Po krystalizacji z układu Et2O/heksan otrzymano 0.731 g czystego pro duktu, 9-N-[5'-(4'-O-acetylo-3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-akozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinoliny (16). Wydajność 27%.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,28 (m, 3H), 7.76 (m, 1H), 7.50 (m, 3H), 7.33 (m, 1H), 5.90 (m, 1H), 5.24 (m, 2H), 4.77 (bd, 1H, J=1.8), 4.54 (bd, 2H), 4.46 (d, 1H, J=9.6), 4.16 (m, 1H), 3.84 (dq, 1H, J=6.3, J=9.7), 3.50 (m, 2H), 3.22 (s, 3H), 2.20 (ddd, 1H, J=4.7, J=13.0, J<1), 2.08 (s, 3H), 1.98 (m, 1H), 1.60 (m, 6H), 1.12 (d, 3H, J=6.3).

IR (KBr, cm^-1) : 3323, 2935, 1737, 1691 (max), 1604, 1538, 1473, 1404, 1248, 1128, 1050, 739.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 573 (19, M⁺), 516 (19), 318 (25), 301 (55), 287 (22), 259 (27), 246 (100), 232 (98), 43 (20).

Analiza elementarna:

Dla C33H39N3O6 (573.90) obl.: 69.1% C; 6.9% H; 7.3% N; znal.: 68.9% C; 7.0% H; 7.3% N.

9-N-[5'-(4'-O-Acetylo-3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-akozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (16) (0.721 g, 1.26 mmol) rozpuszczono w 20 ml roztworu MeOH : CH2CI2 (1:1), dodano K2CO3 (0.150 g). Reakcję prowadzono 1 godz. w r.t. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono wodą, ekstrahowano CHCI3, przemyto NH4CI, suszono (MgSO4). Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako eluent heksan/octan etylu 3:1-1:1. Otrzymano 9-N-[5'-(3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-akozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (17) (0.261 g), którą rozpuszczono w suchym tetrahydrofuranie 10 mL i dodano tetrakis (trifenylofosfino) pallad (15 mg) i kwas mrówkowy (1 mL). Całość mieszano w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu przez 12 godzin. Mieszaninę przesączono przez celit, a przesącz zatężono. Pozostałość oczyszczono na kolumnie chromatograficznej, eluując układem chloroform/metanol 9:1. Otrzymano 9-N-[5'-(a-L-akozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (15) (127 mg).

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,27 (m, 2H), 8.12 (m, 1H), 5 7.71 (ddd, 1H), 7.48 (m, 3H), 7.32 (m, 1H), 4.72 (dd, 1H, J<1, J=2.2), 4.45 (dd, 2H, 2 x J=7.1), 3.58 (m, 2H), 3.32 (m, 1H), 3.20 (s, 3H), 2.95 (m, 2H), 2.36 (bs, 3H), 2.04-1.40 (m, 8H), 1.22 (d, 3H, J=6.2).

IR (KBr, cm^-1) : 3376, 2931, 1602, 1471, 1405, 1124, 1061, 745.

MS (70 eV, m/e, rel. int.): 447 (55, M⁺), 347 (46), 317 (88), 301 (44), 246 (80).

PL 206 681 B1

P r z y k ł a d 5

9-N-[5'-(a-L-Daunozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolina (17) (wzór 1, R₁= H, R₂ = H, R₃= -O-(CH₂)_n-O-R, n = 5, R= α-L-daunozaminyl)

Do roztworu 5-(11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolin-6-ylo)pentanolu (13) (1.5 g, 4.71 mmol) i 4-O-p-nitrobenzoilo-3-N-alliloksykarbonylo-L-daunozaminalu (1.68g, 4.71 mmol) w suchym CH2CI2 (50 ml) dodano HBr.Ph3P (3.33 g, 11.78 mmol). Reakcję prowadzono w ciągu 68 godzin w r.t., w kolbce zabezpieczonej przed dostępem wilgoci. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego roztworu NaHCO3 (ok. 50 ml), oddzielono warstwę organiczną, którą przemyto wodą, suszono (MgSO4). Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako układ eluujący heksan: octan etylu od 5:1 do 2:1. Po krystalizacji z układu Et2O/heksan otrzymano 0.688 g czystego produktu, 9-N-[5'-(4'-O-p-nitrobenzoilo-3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-daunozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinoliny (18).

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,28 (m, 6H), 8.14 (d, IH, 5 J=7.8), 7.70 (ddd, 1H, J=1.2, J=6.8, J=8.2), 7.50 (m, 3H), 7.32 (ddd, 1H), 5.90 (m, 1H), 5.30 (m, 3H), 4.92 (bs, 1H), 4.57 (m, 4H), 4.36 (m, 1H), 4.02 (dq, 1H, J=5.86, J<1) 3.60 (m, 1H), 3.38 (m, 1H), 3.22 (s, 3H), 2.08-1.40 (m, 8H), 1.02 (d, 3H, J=6.0).

9-N-[5'-(4'-O-p-Nitrobenzoilo-3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-daunozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (18) (0.721 g, 1.26 mmol) rozpuszczono w 20 ml roztworu MeOH : CH2CI2 (1:1), dodano K2CO3 (0.150 g). Reakcję prowadzono przez 1 godzinę w r.t. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono wodą, ekstrahowano CHCI3, przemyto NH4CI, suszono (MgSO4). Surowy produkt oczyszczano chromatograficznie (silica gel 230-400 mesh), stosując jako eluent heksan : octan etylu 3:1-1:1. Otrzymano 9-N-[5'-(3'-N-alliloksykarbonylo-a-L-daunozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (19) (0.261 g), którą rozpuszczono w suchym tetrahydrofuranie 10 mL i dodano tetrakis(trifenylofosfino)pallad (15 mg) i kwas mrówkowy (1 mL). Całość mieszano w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu przez 12 godzin. Mieszaninę przesączono przez celit, a przesącz zatężono. Pozostałość oczyszczono na kolumnie chromatograficznej, eluując układem chloroform/metanol 9:1. Otrzymano 9-N-[5'-(a-L-daunozaminyloksy)pentylo]-11-metylo-6H-indolo[2,3-b]chinolinę (17) (160 mg), jako bezpostaciowy osad.

¹H NMR (200 MHz, CDCI3) : 8,27 (m, 2H), 8.10 (m, 1H), 7.71 (m, 1H), 7.50 (m, 3H), 7.30 (m, 1H), 4.76 (bs, 1H), 4.52 (dd, 2H, 2 x J=7.2), 3.67 (q, 1H, J=6.5), 3.60-3.04 (m, 7H), 2.31 (bs, 3H), 2.04-1.06 (m, 8H), 1.11 (d, 3H, J=6.5).

IR (KBr, cm^-1) : 3386, 2932, 1602, 1472, 1405, 1121, 1022, 984, 745.

MS (70 eV, me, rel. int.): 447 (16, M⁺), 347 (43), 318 (82), 301 (37), 245 (83), 232 (100).

Wyniki badań biologicznych

Wybrane pochodne indolochinoliny według wynalazku badano pod kątem aktywności biologicznej na wybranych liniach komórek nowotworowych. W badaniach wykorzystuje się linię nowotworową KB (uznawaną za subklon HeLa - raka szyjki macicy). Linia ta znajduje się w kolekcji Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu. Komórki hodowane są w medium Opti-MEM z dodatkiem 5% FCS, 50 μg/ml streptomycyny, 50 U/ml penicyliny i 2 mM glutaminy. Utrzymywane są w temp. 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2.

Test hamowania proliferacji

Do 24-godzinnej hodowli komórek dodawano związki badane. Po 72-godzinnej inkubacji z testowanymi związkami badano zahamowanie proliferacji komórek. Badania wykonano przy użyciu testu SRB mierzącego zahamowanie proliferacji komórek docelowych [Skehan et al., J. Nat. Cancer. Inst., 82: 1107-1112, 1990], mierzącego zahamowanie komórek docelowych w hodowli in vitro. W każdym doświadczeniu próbki zawierające określone stężenia preparatu nanoszono w trzech powtórzeniach. Doświadczenia powtarzano 3-12 razy. Wyniki wyrażone w postaci ID50 (dawka powodująca zahamowanie proliferacji 50% populacji komórek nowotworowych) zebrano w Tabeli 1.

T a b e l a 1

Nr	R1	R2	R3	n	R	ID50 (pg/mL)
1	2	3	4	5	6	7
1	-O-(CH2)n-O-R	CH3	H	5	2-deoksy-a-D-glukopiranozyl	22.9
2	H	CH3	-O-(CH2)n-O-R	5	2-deoksy-a-D-glukopiranozyl	28.5

PL 206 681 B1 cd. tabeli 1

1	2	3	4	5	6	7
3	H	CH3	-O-(CH2)n-O-R	5	2-deoksy-a-L-ramnopiranozyl	18.9
4	H	CH3	-O-(CH2)n-O-R	2	2-deoksy-a-L-ramnopiranozyl	19.1
5	H	-O-(CH2)n-O-R	H	5	2-deoksy-a-D-glukopiranozyl	31.7
6	H	-O-(CH2)n-O-R	H	5	2-deoksy-a-L-ramnpiranozyl	31.8
7	H	-O-(CH2)n-O-R	H	5	2-deoksy-a-D-laktopiranozyl	28.7
8	H	-O-(CH2)n-O-R	H	5	2-deoksy-a-L-akozaminyl	3.2

Zastrzeżenia patentowe

Claims (14)

1. Pochodne indolo[2,3-b]chinoliny o wzorze 1, w którym: jeden z podstawników R1, R2 lub R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę monosacharydową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 są takie same lub różne i oznaczają niezależnie grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru.

2. Pochodne według zastrz. 1 przedstawione wzorem 1, w którym grupę monosacharydową stanowi grupa aminocukrowa.

3. Pochodne wedł ug zastrz. 1 albo 2 przedstawione wzorem 1, w którym grupę monosacharydową stanowi L-akozaminyl lub L-daunozaminyl.

4. Pochodne według zastrz. 1 przedstawione wzorem 1, w którym grupę monosacharydową stanowi 2-deoksy-heksozyl w formie piranozowej.

5. Pochodne według zastrz. 1 albo 2 albo 4 przedstawione wzorem 1, w którym:

R1 stanowi grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksyheksozyl, R2 stanowi grupę metylową, a R3 stanowi atom wodoru.

6. Pochodne wed ług zastrz. 1 albo 2 albo 4 przedstawione wzorem 1, w którym R1 i R3 stanowią atomy wodoru, a R2 oznacza grupę -(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, a R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksy-heksozyl.

7. Pochodne wed ług zastrz. 1 albo 2 albo 4 przedstawione wzorem 1, w którym R1 oznacza atom wodoru, R2 oznacza grupę metylową, R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, a R oznacza grupę aminocukrową lub 2-deoksy-heksozyl.

8. Sposób otrzymywania pochodnych indolo[2,3-b]chinoliny o wzorze 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 lub R3 oznacza grupę -O-(CH2)n-O-R, gdzie n = 2-6, R oznacza grupę monosacharydową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 są takie same lub różne i oznaczają grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru, znamienny tym, że pochodne indolo[2,3-b]chinoliny o wzorze 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 lub R3, będący prekursorem grupy -O-(CH2)n-O-R, stanowi grupę hydroksylową, a pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 stanowią niezależnie grupę C1-C4-alkilową lub atom wodoru, poddaje się alkilowaniu za pomocą czynnika alkilującego o wzorze R4-O-(CH2)n-X, gdzie R4 stanowi grupę zabezpieczającą grupę hydroksylową, n ma wyżej określone znaczenie, a X oznacza atom chlorowca, następnie odbezpiecza się grupę hydroksylową, i tak otrzymany związek stanowiący akceptor glikozylowy przedstawiony wzorem 1, w którym jeden z podstawników R1, R2 i R3, będący prekursorem grupy -O-(CH2)n-O-R, oznacza -O-(CH2)n-OH, pozostałe dwa podstawniki spośród R1, R2 i R3 oraz n mają wyżej określone znaczenie, poddaje się reakcji glikozydowania z donorem glikozylowym, który stanowi monosacharyd w formie glikalu, w obecności promotora, w rozpuszczalniku aprotonowym.

9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, ż e reakcję alkilowania prowadzi się w obecnoś ci silnej zasady wybranej z grupy wodorków, alkoholanów lub wodorotlenków metali alkalicznych.

10. Sposób według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że reakcję alkilowania prowadzi się w dimetyloformamidzie z użyciem octanu 2-bromoetylu lub octanu 6-bromo-n-heksylu w obecności wodorku sodu.

11. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że grupy hydroksylowe glikalu są zabezpieczone w postaci estrów, a grupy aminowe w postaci karbaminianów.

12. Sposób według zastrz. 8 albo 11, znamienny tym, że grupy hydroksylowe glikalu są zabezpieczone w postaci estrów kwasu octowego, a grupy aminowe w postaci karbaminianu allilowego.

PL 206 681 B1

13. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że reakcję glikozydowania prowadzi się w dichlorometanie lub dichloroetanie.

14. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że jako promotor reakcji glikozydowania stosuje się bromowodorek