PL206838B1 - Sposób wytwarzania elementu budowlanego - Google Patents

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 206838 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 369995 (51) Int.Cl.

(22) Data zgłoszenia: 07.03.2002 C04B 28/14 (2006.01)

C04B 40/00 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

07.03.2002, PCT/FR02/000831 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

12.09.2002,WO02/070435 (54) Sposób wytwarzania elementu budowlanego

(30) Pierwszeństwo: 08.03.2001, FR, 01/03350	(73) Uprawniony z patentu: Serras Edouard, Neuilly-Sur-Seine, FR
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 16.05.2005 BUP 10/05	(72) Twórca(y) wynalazku: EDOUARD SERRAS, Neuilly-Sur-Seine, FR JEAN-MARIE GAILLARD, Limoges, FR
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Teresa Kuczyńska
30.09.2010 WUP 09/10

PL 206 838 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania elementu budowlanego z mieszaniny gipsu, wody i ewentualnie wypełnienia ziarnistego.

Z literatury, a zwłaszcza z europejskich opisów patentowych nr EP-A-0 290 571 i EP-A-0 619 773, jest znany sposób tego rodzaju, który polega w zasadzie na umieszczeniu mieszaniny gipsu, piasku i wody w formie o kszta ł cie wytwarzanego elementu, zgę szczaniu tej mieszaniny w formie i przeciwdziałaniu na koniec zwiększaniu się objętości w formie w czasie wiązania gipsu. W ten sposób przeciwdziała się rozszerzalności objętościowej gipsu, który wytwarza się w czasie swojego uwadniania i krystalizacji, co oznacza zagę szczenie sieci krystalicznej gipsu w wytworzonym elemencie. Te uformowane elementy nadają się pod względem konstrukcji do wyjmowania z formy, mają właściwości mechaniczne i fizyczne równoważne właściwościom kamieni budowlanych, mogą być montowane bez spoin dzięki swojej dokładności wymiarowej i mają wygląd obrobionego kamienia, co czyni zbędnym wszelką wyprawę pokrycia zewnętrznego.

Niedogodność tego znanego sposobu polega na tym, że zablokowane rozszerzanie się gipsu w formie oznacza znaczne zwiększenie ciśnienia w formie. Ponieważ wyjmowania elementu z formy dokonuje się drogą przemieszczania jednej z płyt formy pomiędzy bocznymi ściankami formy, które są połączone ze sobą na stałe, to siła, którą trzeba przyłożyć do płyty formy w celu wyjęcia z niej elementu, powinna przeważać nad siłą tarcia wynikającą z nacisku elementu na boczne ścianki formy i jest bardzo duża. Stąd w celu stosowania tego znanego sposobu należy stosować prasy o wielkiej mocy, które są bardzo ciężkie i bardzo kosztowne. Przy ich braku staje się niemożliwe wyjście elementów z form bez ich zniszczenia.

Poza tym, ponieważ wiązanie gipsu odbywa się przynajmniej w większej części w formie, to każda forma jest unieruchomiona w ciągu pewnego stosunkowo długiego czasu przed wyjęciem elementu z formy, co znacznie spowalnia rytm wytwarzania i zmusza do stosowania wielkiej liczby form, co jest kosztowne.

Celem wynalazku jest sposób umożliwiający unikanie tych niedogodności znanej techniki.

Celem wynalazku jest także sposób umożliwiający wytwarzanie elementów wymienionego rodzaju, które mają właściwości fizyczne i mechaniczne takie same albo lepsze niż właściwości elementów wykonanych znanym sposobem.

Sposób wytwarzania elementu budowlanego z mieszaniny gipsu, wypełnienia ziarnistego i wody, w którym umieszcza się wspomnianą mieszaninę w formie, prasuje się tę mieszaninę w formie i wyjmuje się z formy element budowlany, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w formie umieszcza się mieszaninę zawierającą około 30% do 50% wagowo gipsu i około 70% do 50% wagowo wypełnienia ziarnistego, zaś ilość wody w tej mieszaninie stanowi 35 do 45 części wagowo na 100 części wagowo gipsu, następnie do tej mieszaniny w formie przykłada się ciśnienie 150 x 10⁵ Pa w temperaturze otoczenia, i mieszaninę prasuje się w formie 10 przez 30 sekund do 45 sekund, po czym wyjmuje się element budowlany z formy, powodując krystalizację gipsu w mieszaninie poza formą.

Podczas prasowania mieszaniny w formie najpierw do mieszaniny przykłada się ciśnienie zagęszczania w czasie od 10 do 15 sekund, a następnie przykłada się wyższe ciśnienie w czasie 20 - 30 sekund.

Wypełnienie ziarniste jest chemicznie obojętne względem gipsu i korzystnie stanowi piasek, pokruszony gruz budowlany, pokruszone materiały z odzysku.

Wypełnienie ziarniste nie jest chemicznie obojętne względem gipsu i korzystnie stanowi węglany lub fosforany.

Mieszanina w formie zawiera środek upłynniający.

Środek upłynniający jest środkiem deflokulującym, korzystnie melaminą.

Przykładanie do mieszaniny w formie ciśnienia przynajmniej równego 150 x 10⁵ Pa w temperaturze otoczenia dokonuje się drogą pogrążania w mieszaninie, we wnętrzu formy, co najmniej jednego elementu o przekroju poprzecznym mniejszym niż przekrój poprzeczny odpowiadający wnęce prasowniczej, przy czym ten element stanowi korzystnie cylindryczny pręt prowadzony szczelnie ruchem postępowym w otworze ścianki formy, do którego przykłada się nacisk osiowy.

Stwierdzono, że gdy mieszaninę gipsu i wody poddaje się ciśnieniu większemu niż pewna wartość graniczna, to rozpuszczalność gipsu w wodzie zwiększa się. Jeżeli mieszaninę gipsu i wody otrzymuje się w proporcjach odpowiadających prawie stechiometrycznym wartościom reakcji uwadPL 206 838 B1 niania i krystalizacji gipsu i jeżeli umożliwia się występowanie tej krystalizacji pod ciśnieniem atmosferycznym, to stwierdza się rozszerzalność objętościową gipsu i ogrzewanie na skutek wydzielania się ciepła egzotermicznej reakcji krystalizacji. Gdy tę mieszaninę gipsu i wody poddaje się w ciągu kilku minut ciśnieniu wyższemu niż ciśnienie atmosferyczne, lecz niższemu niż pewna wartość progowa, które dla określonego gipsu wynosi od około 100 do 150 x 10⁵ Pa w temperaturze otoczenia, to nie zapobiega się krystalizacji gipsu, lecz przeciwnie - jego rozszerzalności objętościowej, co oznacza zagęszczenie krystalicznej sieci gipsu oraz znaczne polepszenie właściwości mechanicznych i fizycznych otrzymanego elementu. Jeżeli mieszaninę gipsu i wody poddaje się ciśnieniu wyższemu niż wymieniona poprzednio wartość progowa, to zapobiega się krystalizacji gipsu, którego rozpuszczalność w wodzie zwię kszył a się , pod warunkiem, ż e mieszanina zawiera pewną ilość wody wystarczają c ą do zapewnienia rozpuszczalności gipsu pod ciśnieniem bez nasycenia roztworu. Wreszcie, jeżeli zmniejsza się ciśnienie przyłożone do mieszaniny gipsu i wody, to rozpuszczalność gipsu zmniejsza się, co powoduje jego bardzo szybką krystalizację.

Ustalono mianowicie, że gdy prasuje się mieszaninę gipsu i wody w proporcjach od 35 do 40% wagowo wody na 100% wagowo gipsu pod ciśnieniem około 150 x 10⁵ Pa w formie w temperaturze otoczenia (około 20°C) i wyjmuje na koniec szybko z formy uformowany element, to w elemencie ma miejsce nadzwyczaj szybka krystalizacja gipsu.

W tym sposobie wyjmowanie elementu z formy jest łatwe i szybkie, ponieważ w formie nie występuje żadne rozszerzanie się gipsu.

W jednym z wariantów wymienioną wyż ej mieszaninę gipsu i wody można prasować w formie pod ciśnieniem rzędu 150 x 10⁵ Pa, a następnie przerywać to prasowanie i pozostawić ją w celu wystąpienia krystalizacji we wnętrzu formy. W tym przypadku można dysponować silniejszymi środkami do wyciągania elementu poza formę po krystalizacji gipsu.

Mieszanina sprasowana w formie zawiera wypełnienie ziarniste.

Wypełnienie może być jakiegokolwiek rodzaju i chemicznie obojętne względem gipsu.

Do wytwarzania elementów lekkich i wytrzymałych, a zwłaszcza płytek, można stosować zwłaszcza wypełnienie lekkie, które ma gęstość na przykład około 1, przy czym to wypełnienie może być porowate.

Stosować można także piasek jakiegokolwiek rodzaju, gruz budowlany, który został pokruszony, pokruszone materiały z odzysku, itp.

stosować można także wypełnienie, które nie jest chemicznie obojętne względem gipsu, takie jak na przykład węglany, fosforany, itp.

Do gipsu w mieszaninie można dodawać także gips z odzysku (fosfogips, sulfogips, borogips, itp.).

Do wymienionej poprzednio mieszaniny dodaje się środek upłynniający, a zwłaszcza produkt deflokulacyjny, taki jak melamina. Umożliwia to zmniejszenie do minimum ilości wody koniecznej w mieszaninie, zachowują c wystarczają c ą pł ynność mieszaniny do jej jednorodnego prasowania w formie. Potrzeba zmniejszenia ilości wody w mieszaninie polega na zmniejszeniu końcowej porowatości wytworzonego elementu.

Jak podano powyżej, sposób polega na początkowym prasowaniu wymienionej mieszaniny w formie w celu zmniejszenia pustek w mieszaninie do wartoś ci minimalnej albo zbli ż onej do wartoś ci minimalnej, a następnie na zwiększaniu ciśnienia przyłożonego do mieszaniny przynajmniej do wymienionej poprzednio wartości progowej. W celu zwiększenia tego ciśnienia w wynalazku przewiduje się korzystnie pogrążanie w mieszaninie we wnętrzu formy co najmniej jednego elementu, który ma przekrój poprzeczny mniejszy w stosunku do poprzecznego przekroju odpowiadającego wnęce prasowniczej w formie. Ciśnienie w formie można zwiększyć także wywierając stosunkowo małą siłę na koniec elementu.

Korzystnie stosuje się kilka wymienionych wyżej elementów, które są na przykład cylindrycznymi prętami poprowadzonymi szczelnie ruchem postępowym w otworach jednej albo kilku ścianek formy, i do których przykłada się siły osiowe.

Oczywiście stosować można każdy inny odpowiedni znany specjaliście środek w celu zwiększenia ciśnienia we wnętrzu formy powyżej wymienionej poprzednio wartości progowej, od której zwiększa się rozpuszczalność gipsu w wodzie, przy czym te środki są na przykład takimi środkami jak multiplikatory ciśnienia, układy dźwigni, układy z dźwigniami, itp. typu stosowanego zwłaszcza w prasach hydraulicznych.

Wynalazek będzie lepiej zrozumiały, inne jego cechy charakterystyczne, szczegóły i zalety będą widoczne wyraźniej na podstawie lektury następującego opisu podanego tytułem przykładu w odnie4

PL 206 838 B1 sieniu do załączonych rysunków, na których fig. 1 przedstawia schematycznie w przekroju poprzecznym urządzenie do wytwarzania elementu budowlanego według wynalazku, fig. 2 - schematycznie w przekroju osiowym urzą dzenie z fig. 1, fig. 3 - schemat czynnościowy głównych etapów realizacji sposobu według wynalazku.

W przykładzie wykonania na fig. 1 i 2 odnośnik liczbowy 10 oznacza formę do wytwarzania elementu budowlanego według wynalazku, przy czym ta forma ma kształt prostokątnego równoległościanu i ma cztery sztywne, nie podatne na odkształcenie ścianki boczne 12 połączone ze sobą na stałe, jak również górną płytę 14 i dolną płytę 16, które są zamontowane ruchomo względem ścianek bocznych 12.

Płyta dolna 16 spoczywa na stoliku prasy hydraulicznej, natomiast płyta górna 14 jest związana z ruchomą płytą prasy w taki sposób, że może wywierać siłę ściskającą na mieszaninę umieszczoną we wnętrzu formy 10.

Ewentualnie i jak przedstawiono na schemacie, płyta dolna 16 może być wyposażona w wystający element 20, na przykład w kształcie półowalnym, przeznaczony do tworzenia wnęki w wytwarzanym elemencie.

Mieszanina przeznaczona do wprowadzania do formy 10 składa się z gipsu i pewnej minimalnej ilości wody, odpowiadającej prawie podwójnej ilości wody wymaganej do reakcji uwadniania i krystalizacji gipsu pod ciśnieniem atmosferycznym.

W sposób dobrze znany gips jest półwodzianem siarczanu wapniowego, otrzymywanym drogą prażenia gipsu, który jest dwuwodzianem siarczanu wapniowego. Gips aktualnie dostępny w handlu zawiera pewną liczbę dodatków, a zwłaszcza opóźniaczy wiązania. Tym niemniej w sposobie według wynalazku można równie dobrze stosować gips czysty, bez środka wspomagającego, albo gips o gorszej jakości, zawierający składniki niedoprażone, które stanowią środki przyspieszające wiązanie.

Jak wskazano wyżej, mieszanina wprowadzona do formy 10 zawiera także korzystnie wypełnienie ziarniste, takie jak na przykład piasek, albo każdy inny rodzaj wypełnienia obojętnego albo zgodnego chemicznie z gipsem. Ilość wypełnienia w mieszaninie, jak również granulometria wypełnienia, mogą zmieniać się w dość szerokich granicach. Mieszanina wprowadzona do formy zawiera od około 30% do 50% wagowo gipsu i około 50% do 70% wagowo wypełnienia, przy czym ilość wody w tej mieszaninie zależy od temperatury i progowej wartości prasowania i stanowi od około 35 do 40, a nawet 45 części wagowo na 100 części wagowo gipsu. W korzystnym przykładzie wykonania wynalazku mieszanina zawiera 37 części wagowo wody na 100 części wagowo gipsu i prasuje się ją pod ciśnieniem 150 x 10⁵ Pa, natomiast temperatura wynosi od 20° do 25°C.

Przy wytwarzaniu elementu budowlanego według wynalazku postępuje się w sposób następujący:

Ponieważ płyta górna 14 formy jest cofnięta, to do formy zamontowanej na prasie wprowadza się mieszaninę gipsu, wypełnienia i wody we wskazanych wyżej proporcjach. Gips i wypełnienie miesza się korzystnie na sucho, a wodę hydratacyjną gipsu dodaje się w ostatnim momencie, na przykład przy wprowadzaniu mieszaniny do formy 10 albo bezpośrednio przedtem.

Etap następny polega na zagęszczaniu tej mieszaniny w formie w celu usunięcia tyle powietrza zawartego w tej mieszaninie, ile jest możliwe, oraz ewentualnie nadmiaru wody, które mogą uchodzić przez luzy wynoszące od kilku setnych do kilku dziesiątych milimetra pomiędzy bocznymi ściankami 12 i płytami 14 i 16 formy. Mieszaninę zagęszczoną w formie prasuje się na przykład drogą opuszczania górnej płyty 14 formy do określonej wysokości odpowiadającej w zasadzie wymaganej wysokości wytwarzanego elementu budowlanego. Ta wysokość jest korzystnie wyznaczona przez przyporę płyty 14 na bocznych ściankach 12 formy.

Ciśnienie przyłożone do mieszaniny gipsu, wypełnienia i wody w formie zwiększa się na koniec do wartości progowej, od której gips rozpuszcza się w wodzie. Ta wartość graniczna zależy od temperatury, a także od zastosowanego gipsu, i wynosi na przykład około 100 x 10⁵ Pa w temperaturze 15°C, około 150 x 10⁵ Pa w temperaturze 20-25°C i 170-180 x 10⁵ Pa w temperaturze 40°C. Wystarczy prasować mieszaninę w formie pod ciśnieniem nieznacznie wyższym od tej wartości progowej, przy czym przyłożenie ciśnienia bardzo wysokiego (na przykład ciśnienia dwa razy większego od wartości progowej) zmienia tylko nieznacznie wynik końcowy.

Skutkiem tego prasowania mieszaniny w formie i zwiększenia rozpuszczalności gipsu jest zablokowanie wiązania gipsu i brak jakiejkolwiek krystalizacji gipsu w mieszaninie. To zjawisko można wyjaśnić w sposób następujący: krystalizacja gipsu ma miejsce tylko po rozpuszczeniu gipsu w wodzie i nasyceniu roztworu utworzonego przez gips i wodę, tak aby mógł się rozpocząć proces wzrostu zarodków kryształów dwuwodnego siarczanu wapniowego. Prasowanie mieszaniny w formie powyżej

PL 206 838 B1 wymienionej wartości progowej powoduje zwiększenie rozpuszczalności gipsu w wodzie, a zatem nie pozwala na nasycenie roztworu, które powoduje wymieniony wzrost zarodków kryształów. To prasowanie prowadzi się w ciągu wystarczającego okresu czasu, na przykład od około 10 do 15 sekund, tak aby był usunięty poza formę nadmiar powietrza i wody w mieszaninie. Przez zmniejszenie albo przerwanie tego prasowania powraca się do stanu, w którym rozpuszczalność gipsu w wodzie jest mniejsza, roztwór znajduje się wtedy w stanie nasycenia, co powoduje nagły wzrost zarodków kryształów i szybką krystalizację gipsu w mieszaninie w postaci mał ych zagęszczonych kryształ ków o wielkoś ci wyraźnie mniejszej niż wielkość kryształów otrzymanych w czasie krystalizacji pod ciśnieniem atmosferycznym.

Zgodnie z wynalazkiem to zmniejszenie ciśnienia dokonuje się korzystnie drogą wyjmowania z formy elementu budowlanego. To wyjmowanie z formy ma miejsce w czasie, gdy gips jeszcze nie związał się, i jest możliwe, ponieważ wyższe prasowanie mieszaniny w formie daje stały element.

Wyjmowanie z formy prowadzi się łatwo, na przykład drogą podniesienia górnej płyty, a także bocznych ścianek 12 formy drogą przesunięcia pionowego. Krystalizacja gipsu w elemencie wyjętym z formy odbywa się szybko i trwa w ciągu pewnego okresu czasu, który wynosi typowo kilka minut i jest od dwóch do trzech razy krótszy niż czas trwania krystalizacji gipsu pod ciśnieniem atmosferycznym w mieszaninie o proporcjach stechiometrycznych.

Wytworzone w ten sposób elementy mają właściwości mechaniczne i fizyczne, które są porównywalne albo lepsze niż właściwości stosowanych w budownictwie obrobionych kamieni. Wytrzymałość na ściskanie elementu według wynalazku jest zwłaszcza większa niż 300 kg/cm³.

Te elementy można stosować w budownictwie kilka minut po ich wyjęciu z formy, a ich dokładność wymiarowa umożliwia ich montaż drogą układania ich jedne na drugich bez spoin i bez wyprawy pokrycia zewnętrznego, jak w wymienionej poprzednio dotychczasowej technice.

W celu zmniejszenia porowatości tych elementów i polepszenia ich odporności na wodę i żel mieszanina wprowadzona do formy zawiera pewną minimalną ilość wody i nieznaczną ilość środka upłynniającego, na przykład środka deflokulacyjnego. Tym środkiem deflokulacyjnym jest melamina w ilości mniejszej niż 0,5% wagowo w stosunku do gipsu.

Obecność tego środka upłynniającego umożliwia zmniejszenie do minimum ilości wody w mieszaninie zachowując jednocześnie wystarczającą płynność mieszaniny dla jej prawie jednorodnego i izostatycznego prasowania w formie.

Środki stosowane do realizacji sposobu według wynalazku mogą obejmować prasę hydrauliczną typu klasycznego, która ma moc wystarczającą do prasowania mieszaniny w formie pod ciśnieniem co najmniej 150 x 10⁵ Pa.

Stosować można także środki o mniejszej mocy, które umożliwiają na przykład prasowanie mieszaniny w formie pod ciśnieniem rzędu 80 x 10⁵ Pa, łącząc je z innymi środkami, takimi jak środki przedstawione na fig. 1 i 2, które umożliwiają zwiększenie ciśnienia w formie do wartości od około 140 do 150 x 10⁵ Pa stosując stosunkowo niską moc hydrauliczną.

Środki przedstawione na fig. 1 i 2 stanowią cylindryczne pręty 22, które są zamontowane przesuwnie w sposób szczelny w otworach w dolnej płycie 16 formy i które są związane ze środkami popychającymi w celu wprowadzenia ich przynajmniej częściowo do sprasowanej w formie mieszaniny.

Wtedy postępuje się w sposób następujący:

Ponieważ pręty 22 są cofnięte i nie wystają do wnętrza formy, to do formy wprowadza się wymaganą ilość wymienionej mieszaniny, zagęszcza ją i prasuje do ciśnienia około 80 x 10⁵ Pa za pomocą górnej płyty 14 formy. Na koniec wywiera się nacisk dolne końce prętów 22 w celu ich pogrążenia przynajmniej częściowo w mieszaninie sprasowanej w formie.

To pogrążenie prętów 22 w mieszaninie umożliwia zwiększenie ciśnienia tej mieszaniny do wartości około 150 X 10⁵ Pa stosując siłę nacisku o wiele mniejszą niż gdyby to ciśnienie wewnętrzne było uzyskane drogą przemieszczania górnej płyty 14 formy.

To pogrążanie prętów 22 w mieszaninie ma na celu również kompensowanie małych błędów dozowania mieszaniny, które w praktyce mogą mieć miejsce. Na przykład, jeżeli ilość mieszaniny wprowadzonej do formy jest nieznacznie mniejsza niż wartość teoretyczna, to pręty 22 będą pogrążone w mieszaninie głębiej w celu wytworzenia ciśnienia wewnętrznego około 150 x 10⁵ Pa. I odwrotnie, jeżeli ilość mieszaniny wprowadzonej do formy jest nieznacznie wyższa niż wartość teoretyczna, to ciśnienie wewnętrzne 150 x 10⁵ Pa w formie będzie osiągane przy mniejszym pogrążeniu prętów 22.

Te pręty mogą być oczywiście zamontowane w otworach płyty górnej 14 formy i ewentualnie w małych ściankach bocznych 12 formy.

PL 206 838 B1

W celu ułatwienia wyjmowania elementów z formy można stosować formę typu formy otwieranej, to jest formy, której ścianki boczne 12 nie są połączone ze sobą na stałe i mogą odsuwać się od siebie. W takim przypadku postępuje się następująco:

Ponieważ ścianki boczne 12 formy są zbliżone do siebie na bokach wytwarzanego elementu i są zablokowane w swoim położeniu, to postępuje się w sposób wskazany wyżej wprowadzając mieszaninę do formy, zagęszczając ją i prasując do ciśnienia około 150 x 10⁵ Pa. Na koniec w celu wyjęcia z formy cofa się górną płytę 14 formy i odsuwa na bok od siebie ścianki 12. Środki do przemieszczania ścianek 12 i blokady tych ścianek w swoim położeniu mogą być środkami mechanicznymi albo hydraulicznymi.

Główne etapy sposobu według wynalazku przedstawiono schematycznie na schemacie czynnościowym na fig. 3.

Na tym schemacie czynnościowym występuje etap 26 mieszania na sucho gipsu i wypełnienia, etap 28 wprowadzania mieszaniny gipsu, wypełnienia i wody do formy 10, etap 30 zagęszczania mieszaniny w formie, etap 32 prasowania mieszaniny w formie pod ciśnieniem na przykład rzędu 150 x 10⁵ Pa, etap 34 wyjmowania z formy tak otrzymanego elementu i etap końcowy 36, w którym umożliwia się występowanie krystalizacji gipsu na wolnym powietrzu.

Czas trwania etapu 30 wynosi na przykład od 10 do 15 sekund, a etapu 32 - od 20 do 30 sekund, przy czym progresywny wzrost ciśnienia pomiędzy etapem 30 i 32 umożliwia dobre umieszczenie na swoim miejscu składników mieszaniny. Ciśnienie utrzymuje się na poziomie wartości granicznej, w tym przypadku 150 barów, w ciągu od około 10 do 15 sekund, a następnie jest ono znoszone w celu wyjęcia elementu z formy, przy czym etap 34 ma czas trwania około 15 sekund. Ogólny czas trwania etapów prasowania i wyjmowania z formy wynosi około 60 sekund, co daje cykliczność produkcji na prasę i na formę (około 60 elementów na godzinę).

W ten sposób wytworzone elementy są użyteczne w budownictwie już po kilku minutach po ich wytworzeniu i montuje się je umieszczając je jedne na drugich, bez spoin, dzięki ich dużej dokładności wymiarowej. Elementy są łączone ze sobą na sztywno w ciągu kilku minut drogą wylewania pomiędzy elementami w znany sposób ciekłego gipsu.

Elementy budowlane według wynalazku mogą mieć kształt i wymiary odpowiadające kształtowi i wymiarom klasycznych sięgaczy w cemencie. W zależności od ich przeznaczenia mogą one mieć także różne kształty i wymiary i mogą zwłaszcza tworzyć w ten sposób belki, nadproża, płyty, płyciny, itp.

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania elementu budowlanego z mieszaniny gipsu, wypełnienia ziarnistego i wody, w którym umieszcza się wspomnianą mieszaninę w formie, prasuje się tę mieszaninę w formie i wyjmuje się z formy element budowlany, znamienny tym, że w formie (10) umieszcza się mieszaninę zawierającą około 30% do 50% wagowo gipsu i około 70% do 50% wagowo wypełnienia ziarnistego, zaś ilość wody w tej mieszaninie stanowi 35 do 45 części wagowo na 100 części wagowo gipsu, następnie do tej mieszaniny w formie (10) przykłada się ciśnienie 150 x 10⁵ Pa w temperaturze otoczenia, i mieszaninę prasuje się w formie (10) przez 30 sekund do 45 sekund, po czym wyjmuje się element budowlany z formy (10), powodując krystalizację gipsu w mieszaninie poza formą (10).
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas prasowania mieszaniny w formie (10) najpierw do mieszaniny przykłada się ciśnienie zagęszczania w czasie od 10 do 15 sekund, a następnie przykłada się wyższe ciśnienie w czasie 20 - 30 sekund.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wypełnienie ziarniste jest chemicznie obojętne względem gipsu i korzystnie stanowi piasek, pokruszony gruz budowlany, pokruszone materiały z odzysku.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wypełnienie ziarniste nie jest chemicznie obojętne względem gipsu i korzystnie stanowi węglany lub fosforany.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mieszanina w formie (10) zawiera środek upłynniający.
6. 6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że środek upłynniający jest środkiem deflokulującym, korzystnie melaminą.

   PL 206 838 B1
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przykładanie do mieszaniny w formie (10) ciśnienia przynajmniej równego 150 x 10⁵ Pa w temperaturze otoczenia dokonuje się drogą pogrążania w mieszaninie, we wnętrzu formy (10), co najmniej jednego elementu o przekroju poprzecznym mniejszym niż przekrój poprzeczny odpowiadający wnęce prasowniczej, przy czym ten element stanowi korzystnie cylindryczny pręt (22) prowadzony szczelnie ruchem postępowym w otworze ścianki formy (10), do którego przykłada się nacisk osiowy.