PL206990B1 - Sposób powlekania profilowanych wąskich boków detali w kształcie płyt - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób powlekania profilowanych wąskich boków detali w kształcie płyt.

Przy użyciu sposobu zwanego „postforming można było dotychczas jedynie pokrywać dwa przeciwległe wąskie boki z reguły prostokątnych lub kwadratowych detali podatnym na odkształcenia materiałem okleinowym. Próby powlekania tym sposobem wąskich boków detali, stykających się narożami, rozbijały się dotychczas o możliwość czystego łączenia odsłoniętego poprzez cięcie, płaskiego materiału okleinowego w obszarze narożnej krawędzi, na której schodzą się graniczące ze sobą wąskie boki detali. Problem ten nie występował przy powlekaniu sposobem typu „postforming wzajemnie równoległych boków detali, ponieważ wąskie boki detali, prostopadłe do boków oklejanych metodą postformingu, można poprowadzić pionowo, w związku z czym rozwinięcie danej krawędzi narożnej w płaszczyźnie płaskiego materiału okleinowego daje prostą, którą moż na łatwo uzyskać z odsłoniętych poprzez cięcie pasów okleinowych i przyłożyć dokładnie do narożnej krawędzi detalu.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu typu „postforming, za pomocą którego można oklejać wąskie boki płytowych detali z narożami, wyprofilowanych co najmniej na dwóch wąskich bokach, połączonych ze sobą narożem, przy czym odsłonięte poprzez cięcie, płaskie pasy okleinowe można łączyć ze sobą na narożnej krawędzi detali bez pozostawiania w tym miejscu szczelin.

Sposób powlekania profilowanych wąskich boków detali w kształcie płyt z materiałów stanowiących substytuty drewna, które to detale mają na swej górnej powierzchni nadającą się do późniejszego formowania okleinę, którą od strony znajdującej się na górze, dolnej powierzchni odsłania się poprzez cięcie frezem kształtowym, profilując jednocześnie wąski bok, po czym odsłonięte pasy okleiny przykłada się do odpowiadających im wąskich boków detalu, sklejając z wyprofilowaną powierzchnią tych boków, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w narożu, łączącym ze sobą wąskie boki detalu, wycina się wybranie, które jest symetryczne lustrzanie względem przekątnej naroża i którego boczne powierzchnie mają co najmniej w obszarze okleiny na górnej powierzchni detalu, biegnący od wierzchołka wybrania na zewnątrz zarys, odpowiadający kształtowi narożnej krawędzi, na której łączą się ze sobą wyprofilowane wąskie boki detalu, po czym profiluje się, wychodząc z naroża, pierwszy, graniczący z nim, wąski bok detalu, następnie profiluje się drugi, stykający się z nim, wąski bok i przykłada się odsłonięty poprzez cięcie na tym wąskim boku pas okleinowy, a dopiero wówczas przykłada się pas okleinowy, odsłonięty poprzez cięcie na pierwszym wąskim boku.

Korzystnie przy dwóch narożach, kolejnych w kierunku obwodu detalu, rozpoczyna się od pierwszego naroża, w którym wykonano wybranie, i profiluje się graniczący z nim, pierwszy wąski bok tylko na części jego długości i po przyłożeniu pasa okleinowego do drugiego, graniczącego z pierwszym narożem, wąskiego boku oraz po wycięciu wybrania w kolejnym narożu profiluje się pierwszy, rozciągający się pomiędzy obydwoma narożami, wąski bok na całej jego długości, do której przykłada się odsłonięty poprzez cięcie pas okleinowy dopiero wówczas, gdy wyprofiluje się graniczący z drugim narożem, trzeci wąski bok na całej lub na części jego długości, wychodząc z drugiego naroża detalu.

Korzystnie przy więcej niż dwóch, kolejnych w kierunku obwodu detalu, narożach proces obróbki powtarza się, począwszy od naroża, poprzedniego w kierunku obwodu detalu, do odpowiednio następnego naroża detalu.

Korzystnie najpierw wycina się wszystkie wybrania w danych narożach, następnie profiluje się poszczególne wąskie boki detalu, po czym przykłada się odsłonięte na nich poprzez cięcie pasy okleinowe.

Istotę wynalazku stanowi to, że wycinanie pasów płaskiego materiału okleinowego i ich przykładanie do profilowanych, stykających się ze sobą w narożach, wąskich boków detali, mających zwłaszcza kształt prostokątny lub kwadratowy, w szczególności zaś większy format, jak na przykład płyty drzwiowe, można realizować w kolejnych zmechanizowanych operacjach roboczych. Istotne jest uprzednie wyprofilowanie obszaru wąskiego boku detalu, graniczącego najpierw poprzecznie do kierunku posuwu z danym narożem detalu, zanim na połączonym z tym narożem, leżącym w kierunku posuwu, wąskim boku detalu przeprowadzi się formowanie i przyklejanie pasa okleinowego. W innym bowiem przypadku, zatem przy późniejszym profilowaniu ustawionego najpierw poprzecznie do kierunku posuwu, zaś po przekręceniu detalu biegnącego w kierunku posuwu, wąskiego boku krawędź narożna przemieszczałaby się względem już oklejonego wąskiego boku detalu, co powodowałoby ubytki także w materiale okleinowym, uniemożliwiające ścisłe oklejenie danego naroża.

PL 206 990 B1

W zasadzie nowy sposób typu „postforming można stosować już wówczas, gdy trzeba okleić jedynie dwa, schodzące się w narożu, wąskie boki płytowego detalu. W przypadku kwadratowych lub prostokątnych detali, które powleka się nowym sposobem na trzech kolejnych wąskich bokach, proces powtarza się w drugim narożu o tyle, że najpierw na trzecim wąskim boku detalu, który łączy się z drugim narożem, co najmniej od tego naroż a wykonuje się częściowe wyprofilowanie. Dopiero wówczas na pierwszym wąskim boku przeprowadza się formowanie pasa okleinowego. Tę kolejność operacji powtarza się wokół całego detalu, jeżeli wszystkie boki mają być oklejone z zastosowaniem nowego sposobu typu „postforming. Odpowiednie cechy wynikają z zastrzeżeń zależnych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 do 8 przedstawiają w widoku od dołu kolejne etapy oklejania trzech wąskich boków płytowego detalu sposobem według wynalazku zwanym „postforming.

Na fig. 1 do 8 ukazany jest płytowy detal, z którego wytwarza się na przykład drzwi wewnętrzne.

Detal jest ułożony swoją dolną powierzchnią 1 do góry, w związku z czym jego górna powierzchnia 2 znajduje się na dole, co jest korzystne nie tylko z uwagi na przedstawianie poszczególnych etapów sposobu, lecz także odpowiada ustawieniu detalu w maszynie. W trakcie obróbki skrawaniem i innych rodzajów obróbek detal spoczywa bowiem swoją górną powierzchnią 2 na urządzeniu transportowym, które przemieszcza detal do wymaganych stanowisk roboczych.

Przewidzianą do zastosowania obróbkę przeprowadza się na pierwszym wąskim boku 4, na drugim wąskim boku 5 i na trzecim wąskim boku 6 detalu. W przypadku tych wąskich boków chodzi o wąskie powierzchnie, ustawione w położeniu wyjściowym prostopadle do górnej powierzchni 2 detalu, które odpowiednio do kwadratowego lub prostokątnego zarysu detalu łączą się ze sobą narożem zewnętrznym, którego kąt wynosi 90°.

Po odpowiedniej obróbce skrawaniem profiluje się wąskie boki 4 - 6 detalu, zwłaszcza zaokrągla się je, czyli łagodzi się ich zarys, wzdłuż ich krawędzi, zwróconych ku górnej powierzchni 2 detalu, jak to zaznaczono na odnośnych figurach.

Na górnej powierzchni 2 detal jest laminowany okleiną 3, w przypadku której chodzi zazwyczaj o folię z tworzywa sztucznego. Materiał nośny detalu stanowi albo płyta MDF, albo płyta wiórowa. W obszarze krawędzi okleina 3 może być odsłonięta poprzez cięcie w celu utworzenia formowanego później pasa okleinowego, który najpierw odstaje swobodnie, a następnie można go przyłożyć do cofniętej do wewnątrz, przyciętej powierzchni wąskiego boku, sklejając go jednocześnie z tą powierzchnią.

Rozpoczyna się od obróbki detalu na pierwszym narożu, w tym przypadku narożu 7, jak pokazano na fig. 1. W tym narożu 7 wycina się wybranie 9, którego boczne powierzchnie 10, wychodzące z wierzchołka wybrania 9 na zewnątrz mają szczególny zarys. Dzięki niemu krawędzie 15 cięcia okleiny 3 na górnej powierzchni 2 detalu, przedstawione bliżej na fig. 2 i 3, mają tak wygięty kształt, że mogą przylegać do siebie praktycznie bez pozostawiania szczeliny, co zostanie opisane poniżej. Warunkiem tego jest, aby wybranie 9 wykazywało symetrię lustrzaną względem przekątnej naroża 7 detalu, co dotyczy także kształtu krawędzi 15 cięcia okleiny 3.

Odsłonięcie w wyniku cięcia obszaru krawędzi okleiny 3 na górnej powierzchni 2 detalu wykorzystuje się jednocześnie do tego, by na danym wąskim boku 4 - 6 detalu wykonać żądane wzdłużne wyprofilowanie. Jak wynika z fig. 2, rozpoczyna się od pierwszego wąskiego boku 4 detalu, który następnie profiluje się od naroża 7 tylko na części jego długości. W ten sposób od okleiny 3 na górnej powierzchni 2 zostaje częściowo odsłonięty poprzez cięcie pas okleinowy 13, który następnie można formować.

Następnie, jak widać na fig. 3, na całej długości drugiego wąskiego boku 5 detalu nacina się odpowiednie wyprofilowanie, przy czym jednocześnie odsłania się poprzez cięcie obszar krawędzi okleiny 3 górnej powierzchni 2 detalu, stanowiący pas okleinowy 12. Nacięcie drugiego wąskiego boku 5 detalu powoduje, że w obszarze naroża 7 powstaje ostateczny kształt narożnej krawędzi 11, wzdłuż której należy połączyć ze sobą bez pozostawiania szczeliny wspomniane krawędzie 15 cięcia pasów okleinowych 12 i 13.

W kolejnym etapie pas okleinowy 12 przykłada się do powierzchni wąskiego boku 5 detalu i przykleja do niej na stałe. Wówczas detal znajduje się w stanie, ukazanym na fig. 4. Zarys krawędzi 15 cięcia na pasie okleinowym 3 pokrywa się przy tym z zarysem narożnej krawędzi 11 naroża 7 detalu.

Następnie wykonuje się kolejne wybranie 9 w narożu 8, sąsiadującym z pierwszym narożem 7 w kierunku obwodu detalu. Wybranie 9 wykonuje się tutaj w taki sam sposób, jak w narożu 7,

PL 206 990 B1 w związku z czym wykazuje ono również symetrię lustrzaną względem przeką tnej naroża. W ten sposób osiągnięty zostaje stan ukazany na fig. 5.

Jak ponadto wynika z fig. 6, w drugim narożu 8 detalu powtarza się teraz cały proces w taki sam sposób, jak opisano to w odniesieniu do fig. 1 - 4 względnie do pierwszego naroża 7. Począwszy od drugiego naroża 8 profiluje się najpierw trzeci wąski bok 6 detalu wzdłuż części jego długości, po czym na pierwszym wąskim boku 4 detalu, mianowicie na części jego długości, patrząc od strony naroża 8, wykonuje się wyprofilowanie. Otrzymuje się wówczas stan przedstawiony na fig. 6, na której widać, że już na trzecim wąskim boku 6 detalu powstał częściowo odsłonięty poprzez cięcie pas okleinowy 14.

Na fig. 7 ukazany jest kolejny etap obróbki, w którym do pierwszego wąskiego boku 4 detalu został przyłożony i przyklejony odpowiadający mu pas okleinowy 13.

Dalsza obróbka detalu może być kontynuowana analogicznie, jeżeli wszystkie wąskie boki detalu mają zostać oklejone w opisany wyżej sposób przy użyciu sposobu typu „postforming. Na fig. 8 widoczny jest natomiast detal, który jedynie na trzech kolejnych w kierunku obwodowym wąskich bokach 4 - 6 jest oklejony formowanymi później pasami krawędziowymi 12 - 14. W tym przykładzie wykonania profilowanie trzeciego wąskiego boku 6 można wykonać na całej jego długości, ponieważ w trzecim i czwartym narożu detalu nie występuje opisany problem.

Istotne jest, że uzyskany rezultat, mianowicie to, że wzdłuż narożnych krawędzi 11, utworzonych w materiale nośnym detalu, pasy okleinowe 12 i 13 stykają się ze sobą dokładnie utworzonymi przez wybrania 9 krawędziami 15 cięcia, dzięki czemu w narożach 7 i 8 detalu, w których łączą się ze sobą oklejone wąskie boki 4 i 5 oraz 4 i 6, pomiędzy krawędziami 15 cięcia pasów okleinowych 12 i 13 nie powstają szczeliny, wpływające niekorzystnie na wygląd detalu.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób powlekania profilowanych wąskich boków detali w kształcie płyt z materiałów stanowiących substytuty drewna, które to detale mają na swej górnej powierzchni nadającą się do późniejszego formowania okleinę, którą od strony znajdującej się na górze, dolnej powierzchni odsłania się poprzez cięcie frezem kształtowym, profilując jednocześnie wąski bok, po czym odsłonięte pasy okleiny przykłada się do odpowiadających im wąskich boków detalu, sklejając z wyprofilowaną powierzchnią tych boków, znamienny tym, że w narożu (7), łączącym ze sobą wąskie boki (4, 5) detalu, wycina się wybranie (9), które jest symetryczne lustrzanie względem przekątnej naroża i którego boczne powierzchnie (10) mają co najmniej w obszarze okleiny (3) na górnej powierzchni (2) detalu, biegnący od wierzchołka wybrania (9) na zewnątrz zarys, odpowiadający kształtowi narożnej krawędzi (11), na której łączą się ze sobą wyprofilowane wąskie boki (4, 5) detalu, po czym profiluje się, wychodząc z naroża (7), pierwszy, graniczący z nim, wąski bok (4) detalu, następnie profiluje się drugi, stykający się z nim, wąski bok (5) i przykłada się odsłonięty poprzez cięcie na tym wąskim boku (5) pas okleinowy (12), a dopiero wówczas przykłada się pas okleinowy (13), odsłonięty poprzez cięcie na pierwszym wąskim boku (4).
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy dwóch narożach (7, 8), kolejnych w kierunku obwodu detalu, rozpoczyna się od pierwszego naroża (7), w którym wykonano wybranie (9), i profiluje się graniczący z nim, pierwszy wąski bok (4) tylko na części jego długości i po przyłożeniu pasa okleinowego (12) do drugiego, graniczącego z pierwszym narożem (7), wąskiego boku (5) oraz po wycięciu wybrania w kolejnym narożu (8) profiluje się pierwszy, rozciągający się pomiędzy obydwoma narożami (7, 8), wąski bok (4) na całej jego długości, do której przykłada się odsłonięty poprzez cięcie pas okleinowy (13) dopiero wówczas, gdy wyprofiluje się graniczący z drugim narożem (8) , trzeci wąski bok (6) na całej lub na części jego długości, wychodząc z drugiego naroża (8) detalu.
3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że przy więcej niż dwóch, kolejnych w kierunku obwodu detalu, narożach (7, 8) proces obróbki powtarza się, począwszy od naroża (7), poprzedniego w kierunku obwodu detalu, do odpowiednio następnego naroża (8) detalu.
4. 4. Sposób według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że najpierw wycina się wszystkie wybrania (9) w danych narożach (7, 8), następnie profiluje się poszczególne wąskie boki (4-6) detalu, po czym przykłada się odsłonięte na nich poprzez cięcie pasy okleinowe (12, 13).