PL208749B1 - Materiał podłogowy zawierający płyty podłogowe - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest materiał podłogowy zawierający płyty podłogowe, a zwłaszcza składający się z elementów podłogowych w kształcie płyt, które są przeznaczone do łączenia pionowego.

Prefabrykowane płyty podłogowe, które na swoich brzegach są wyposażone w pióro i wpust, są aktualnie dobrze znane. Ponieważ są one raczej łatwe do instalowania, ich montowanie może być wykonywane przez pracownika o przeciętnych umiejętnościach. Takie podłogi mogą być wykonane z litego drewna, płyt wiórowych i płyt pilś niowych. Takie płyty podłogowe są wyposażone najczęściej w górną powierzchnię , taką jak lakier albo pewien rodzaj laminatu. Pł yty łączy się najczęściej przez sklejanie ich ze sobą poprzez ich pióro i wpust. Najczęściej spotykane rodzaje płyt podłogowych są jednak obciążone niedogodnościami tworzenia się szczelin o zmiennej szerokości pomiędzy płytami podłogowymi, jeżeli osoba montująca nie jest dostatecznie staranna, a poza tym w takich szczelinach gromadzi się brud. Poza tym do złącz dochodzi wilgoć, która powoduje pęcznienie rdzenia w przypadkach wykonania z litego drewna, płyty pilśniowej albo płyty wiórowej, jak to zwykle ma miejsce. To pęcznienie powoduje podnoszenie się górnej powierzchni położonej najbliżej złącza, co radykalnie skraca użyteczny czas użytkowania podłogi na skutek zwiększonej ścieralności na wystających krawędziach płyt podłogowych. W celu uniknięcia tego rodzaju szczelin znane jest stosowanie różnego rodzaju urządzeń naprężających stosowanych do dociskania płyt podłogowych w czasie ich układania. Taka operacja jest jednak raczej trudna do przeprowadzenia i pożądane jest uzyskanie podłogi ze złączem samoorientującym się, które automatycznie odnajduje swoje właściwe położenie. Możliwe byłoby także stosowanie takiego złącza bez konieczności stosowania kleju.

Znane jest pokrycie podłogowe ujawnione w publikacji zgłoszenia międzynarodowego nr WO 97/47834 z panelami podłogowymi i łącznikami krawędziowymi, przy czym podłoga zawiera twarde panele, które co najmniej na krawędziach dwóch przeciwległych stron są zaopatrzone we współpracujące ze sobą części sprzęgające. Części sprzęgające mają postać rowków i języków, które są tak skonstruowane, że w stanie połączonym płyt ograniczają pionowe ruchy względne łączników krawędziowych oraz zapobiegają rozsuwaniu się bądź przesuwaniu sprzężonych ze sobą paneli. Elementy blokujące są ukształtowane integralnie z rdzeniem łączonych paneli podłogowych, przy czym każdy z przyłączanych następnych paneli może wkładany w panel poprzedzający poprzecznie w stanie nachylonym pod kątem. Elementy blokujące części sprzęgających mogą mieć różne kształty, przy czym języki mają zawsze kształt występów a zagłębienia kształt wnęk mających płaskie bądź zakrzywione powierzchnie sprzęgające.

Znany jest także ujawniony w publikacji opisu patentowego nr DE 3343601 zespół łączący do prostokątnych płyt wykonanych w drewna, bądź materiału drzewnego do demontowalnych pokryć podłogowych, przy czym płyty są łączone ze sobą za pomocą ciągłych profilowanych prętów, które są przymocowywane na łączonych krawędziach i które mogą być łączone ze sobą poprzez ich wzajemne, proste dopasowanie w kierunku poprzecznym. Kształt profilowania prętów łączących zawiera występy (języki) i odpowiednio dopasowane kształtem zagłębienia, które to występy i zagłębienia mają odpowiednie poziome i pionowe powierzchnie blokujące, przeznaczone do łączenia ze sobą kolejnych płyt poprzez wsuwanie prętów łączących nachylonych pod kątem w stosunku do płaszczyzny podłogi.

Materiał podłogowy zawierający płyty podłogowe o kształcie w zasadzie kwadratowym, prostokątnym względnie rombowym, które mają brzegi, poziomą stronę dolną i poziomą górną powierzchnię ozdobną, które to płyty podłogowe są wyposażone w dolne występy łączące na dwóch sąsiadujących brzegach, natomiast dwa pozostałe brzegi są wyposażone w górne występy łączące, przy czym dolne występy łączące są zaopatrzone w pionowe powierzchnie dolnych występów, rozmieszczone równolegle względem najbliższego brzegu, które to powierzchnie dolnych występów są, korzystnie doprowadzone do przylegania z zasadniczo pionowymi powierzchniami górnych występów, rozmieszczonymi na górnych występach łączących, przy czym dwie połączone sąsiadujące płyty podłogowe są zablokowane ze sobą w kierunku poziomym, ponadto występy łączące są zaopatrzone w jedno względnie więcej odsadzeń i odpowiednio do nich dopasowanych wgłębień, według wynalazku charakteryzuje się tym, że jedno względnie więcej odsadzeń jest skonstruowanych do zatrzaskowego połączenia z wgłębieniami, odpowiednio i jest zaopatrzonych w poziome, ograniczające ruch pionowy pomiędzy dwiema połączonymi, sąsiadującymi płytami podłogowymi powierzchnie blokujące, przy czym płyty podłogowe są połączone poprzez wciśnięcie w kierunku do dołu.

PL 208 749 B1

Korzystnie, złącze pomiędzy połączonymi ze sobą płytami podłogowymi zawiera powierzchnie montażowe, które są utworzone przez poziome blokujące powierzchnie na wgłębieniach i odsadzeniach, pionowe powierzchnie górnych występów i górne powierzchnie montażowe.

Korzystnie, złącze pomiędzy dwiema połączonymi ze sobą płytami podłogowymi zawiera także wnęki.

Korzystnie, odsądzenie jest utworzone przez część sprężynującą, która jest umieszczona we wnęce.

Korzystnie, wgłębienie jest utworzone przez sprężynującą część, która jest umieszczona we wnęce.

Korzystnie, część sprężynująca jest utworzona przez wytłoczony profil termoplastyczny.

Korzystnie, część sprężynująca jest utworzona przez profil wykonany z żywicy termoutwardzalnej.

Korzystnie, część sprężynująca jest utworzona przez profil wykonany z metalu.

Korzystnym efektem rozwiązania według wynalazku jest zaproponowanie materiału podłogowego, który pozwala na wyeliminowanie wyżej wymienionych problemów znanych rozwiązań oraz uzyskanie podłogi łatwej do układania. Zgodnie z wynalazkiem materiał podłogowy składa się z płyt podłogowych, w zasadzie o kształcie kwadratowym, prostokątnym albo rombowym. Płyty podłogowe mają brzegi, poziomą dolną stronę i poziomą górną powierzchnię dekoracyjną. Płyty podłogowe są wyposażone w dolne występy łączące na dwóch przyległych brzegach, natomiast dwa pozostałe brzegi są wyposażone w górne występy łączące. Wynalazek charakteryzuje się tym, że dolne występy łączące są wyposażone we w zasadzie pionowe powierzchnie dolnych występów, rozmieszczone równolegle do najbliższego brzegu, przy czym powierzchnie dolnych występów są przeznaczone do oddziaływania z zasadniczo pionowymi powierzchniami górnych występów, rozmieszczonymi na górnych występach łączących. Dwie połączone, przylegające płyty podłogowe blokują się przez to ze sobą w kierunku poziomym. Występy łączące są wyposażone ponadto w jedno albo więcej odsadzeń przeznaczonych do złącza zatrzaskowego z przystosowanymi do nich wgłębieniami, które dzięki wyposażeniu we w zasadzie poziome powierzchnie blokujące ogranicza ruch pionowy pomiędzy dwiema połączonymi, sąsiadującymi płytami podłogowymi.

Złącze pomiędzy dwiema połączonymi ze sobą płytami podłogowymi zawiera korzystnie powierzchnie montażowe, które są utworzone przez poziome powierzchnie blokujące na wgłębieniach i odsadzeniach, pionowe powierzchnie górnych występów i górne powierzchnie montażowe. Złącze pomiędzy dwiema połączonymi ze sobą płytami podłogowymi zawiera także odpowiednie wnęki.

Zgodnie z jednym z rozwiązań wynalazku odsądzenie jest utworzone przez część sprężynującą, która znajduje się we wnęce. Wgłębienie jest utworzone alternatywnie przez część sprężynującą, która znajduje się we wnęce. Taka część sprężynująca może być utworzona odpowiednio przez wytłoczony profil termoplastyczny, profil wykonany z żywicy termoutwardzalnej albo wytłoczony lub kuty na zimno profil z metalu lub podobnego materiału.

Z tymi częściami sprężynują cymi moż na obchodzić się w róż ny sposób. Jednym z odpowiednich sposobów jest ich wstępne montowanie w przeznaczonych do tego celu wnękach. Część sprężynująca znajdzie się przez to we właściwym położeniu, gdy ma być układana podłoga. Wybrany materiał będzie jednak w pewnym stopniu ograniczony, ponieważ niektóre płyty podłogowe w związku z układaniem będą musiały być przycięte, ponieważ płyta podłogowa i część sprężynująca będą musiały być cięte jednocześnie. Cieńsze profile z kruchych materiałów, takich jak żywice termoutwardzalne, mogłyby na przykład połamać się, gdyby były cięte zwykłą piłą z drobnymi zębami, natomiast na przykład stal praktycznie nie nadaje się do cięcia takim narzędziem. Ponieważ sama płyta podłogowa zawiera zwykle rdzeń z płyty wiórowej albo pilśniowej z powierzchnią z termoutwardzalnego laminatu, to wybór narzędzi tnących jest w pewnym stopniu ograniczony. Aluminium albo materiał termoplastyczny, taki jak polipropylen, polietylen, poliamid albo polistyren, zawierający korzystnie wypełniacz, jest, zatem odpowiedni tam, gdzie pożądana jest wstępnie zmontowana część sprężynująca. Wstępnie zmontowane części sprężynujące mają długość tylko niewiele mniejszą niż długość boku, na którym są one zamontowane. Przeważającym wymiarem płyty podłogowej jest 200 x 1200 mm. Montowanie części sprężynującej jest możliwe także w czasie układania podłogi. Wybór materiału części sprężynujących będzie przez to bardziej swobodny, ponieważ mogą być one wytwarzane w różnych i krótszych długościach. Stąd staje się moż liwe wybranie stali sprężynowej, która zapewni doskonałe blokowanie. Odpowiednie długości zmontowanej następnie części sprężynującej mogą wynosić od kilku centymetrów do pary decymetrów.

Materiał podłogowy składający się z powyższych płyt podłogowych jest bardzo odpowiedni przy układaniu podłóg bez stosowania kleju. Oczywiście, przy wykonywaniu instalacji nieodwracalnie trwałej,

PL 208 749 B1 jest możliwe zastosowanie kleju albo taśmy klejącej. Klej albo taśmę nakłada się odpowiednio w ewentualnych wnękach albo w połączeniu z wnękami przed łączeniem płyt podłogowych.

Płyty podłogowe według niniejszego wynalazku łączy się, inaczej niż w przypadku zwykłych rodzajów płyt podłogowych, przez naciskanie ich do dołu. Powszechnie znane płyty podłogowe układa się poziomo drogą wpychania siłą albo zbijania ze sobą. Niektóre znane płyty podłogowe montuje się drogą obracania albo podważania w swoje położenie. Te znane płyty podłogowe prowadzi się pionowo, a w niektórych przypadkach także poziomo, na wielkiej liczbie odmian elementów konstrukcyjnych typu „pióro i wpust”. Ponieważ na poziomie podłogi trudno jest przykładać ręcznie dostatecznie dużą siłę, to przy układaniu takich podłóg ważne jest stosowanie różnego rodzaju urządzeń naprężających. Przy układaniu podłóg według niniejszego wynalazku montażysta będzie musiał wykorzystać część swojego ciężaru ciała nad złączem, a płyty podłogowe zatrzasną się ze sobą. Dzięki temu staje się możliwe chodzenie po płytach podłogowych znajdujących się w swoim położeniu, gdy już raz zostały właściwie położone.

Możliwe jest także układanie podłóg na stojąco przez zastosowanie bardzo prostych narzędzi, na przykład pary prętów z miseczką ssącą na dolnych końcach. W ten sposób byłoby możliwe układanie podłogi bez konieczności czołgania się na kolanach, co w dotychczasowych rozwiązaniach sprawia, że urazy przemysłowe, takie jak problemy związane z plecami i kolanami, są bardzo powszechne wśród montażystów podłóg.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na załączonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w przekroju poprzecznym rozwiązanie dwóch przeciwnych brzegów 2 płyty podłogowej 1 według niniejszego wynalazku, w celu ułatwienia zrozumienia wynalazku, fig. 2a - w przekroju poprzecznym dwa sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych 1 przed montażem, w drugim przykładzie wykonania wynalazku, fig. 2b - te same dwie płyty podłogowe 1 z fig. 2a po połączeniu, fig. 3a - w przekroju poprzecznym dwa sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych 1 w innym przykładzie wykonania wynalazku przed montażem, fig. 3b - te same płyty podłogowe 1 z fig. 3a po połączeniu, fig. 4 - geometryczny wariant rozwiązania przedstawionego na fig. 3a i 3b, a fig. 5 - inny geometryczny wariant rozwiązania przedstawionego na fig. 3a i 3b.

Materiał podłogowy w przykładzie wykonania wynalazku uwidoczniono na fig. 1, gdzie przedstawiono części materiału podłogowego składającego się z płyt podłogowych. Płyty podłogowe 1 mają brzegi 2, poziomą dolną stronę 5 i poziomą górną powierzchnię ozdobną 3. Płyty podłogowe 1 są wyposażone na dwóch przyległych brzegach 2 w dolne występy łączące 10 (pokazany tylko jeden występ), natomiast dwa pozostałe brzegi 2 są wyposażone w górne występy łączące 20 (pokazany tylko jeden występ). Dolne występy łączące 10 mają zasadniczo pionowe powierzchnie 11 rozmieszczone równolegle do najbliższego brzegu 2. Powierzchnie 11 dolnych występów łączących 10 są przeznaczone do oddziaływania z zasadniczo pionowymi powierzchniami 21 górnych występów, rozmieszczonymi na górnych występach łączących 20, tak aby dwie połączone, sąsiadujące płyty podłogowe 1 blokowały się ze sobą w kierunku pionowym. Każdy występ łączący 10 i 20 jest dalej wyposażony w jedno odsądzenie 31 z pasującym wgłębieniem 32. Ruch pionowy pomiędzy dwiema połączonymi, sąsiadującymi płytami podłogowymi 1 jest ograniczony, ponieważ wgłębienie 32 i odsądzenie 31 są wyposażone odpowiednio we w zasadzie poziome powierzchnie blokujące. W celu uniknięcia niepożądanych szczelin w złączu powierzchnie łączące są także wyposażone w powierzchnie montażowe 3'. Geometria brzegów łączących jest pokazana tylko schematycznie i może być oczywiście zmieniana w różny sposób w zakresie niniejszego wynalazku.

Zgodnie z jednym z rozwiązań płyty podłogowej 1 według niniejszego wynalazku płyty podłogowe 1 mają rdzeń, który jest pokryty górną powierzchnią ozdobną 3. Rdzeń składa się najczęściej z cząstek drewna albo włókien związanych ze sobą klejem albo żywicą. Ponieważ materiał rdzenia jest wrażliwy na wilgoć, to może okazać się korzystne poddanie obróbce obszaru położonego najbliżej złącza, gdyby podłoga miała być wystawiona na działanie wilgoci. Taka obróbka może obejmować dogodnie żywicę, wosk albo jakiś rodzaj lakieru. Nie ma konieczności poddawania obróbce samego złącza, gdyby płyty podłogowe 1 miały być sklejane, ponieważ klej sam z siebie zabezpiecza złącze przed wnikaniem wilgoci. Dekoracyjna górna powierzchnia składa się z papieru ozdobnego impregnowanego żywicą melaminowo-formaldehydową. Na wierzchu papieru ozdobnego umieszcza się odpowiednio jedną albo więcej warstw tak zwanego papieru powłokowego z α-celulozy, impregnowanego żywicą melaminowo-formaldehydową. W celu polepszenia odporności na ścieranie jedną albo więcej powyższych warstw można posypywać twardymi cząstkami, na przykład tlenku glinowego α, węglika krzemu albo tlenku krzemu w połączeniu z impregnacją. Papier impregnowany żywicą poddaje

PL 208 749 B1 się utwardzaniu przedtem albo w połączeniu z nakładaniem go na rdzeń. Warstwy papieru poddaje się odpowiednio laminowaniu ze sobą przed nałożeniem na rdzeń w tych przypadkach, gdy górna powierzchnia ozdobna 3 jest utworzona z więcej niż jednej warstwy papieru. Dolną stronę 5 można odpowiednio powlekać lakierem albo papierem impregnowanym żywicą.

Zgodnie z innym alternatywnym rozwiązaniem wynalazku rdzeń płyty podłogowej 1 jest utworzony z mieszaniny 4-6 części wagowych cząstek, takich jak włókno drzewne, o przeciętnej wielkości cząstek od 50 do 3000 μm, zaglomerowanych z 4-6 częściami wagowymi polimeru termoplastycznego. Cząstki mogą być złożone częściowo albo całkowicie z innego materiału organicznego, takiego jak kora, len, słoma, skrobia zbożowa, pestki owoców, itp. Możliwe jest także częściowe albo całkowite zastąpienie cząstek organicznych cząstkami nieorganicznymi, takimi jak proszek kamienny, piasek, wapień, mika, itp.

Materiał termoplastyczny jest utworzony odpowiednio z poliolefin, takich jak polietylen, polipropylen albo polibutylen, przy czym może on być utworzony także przez inne polimery, takie jak polistyren, kopolimer akrylonitrylowo-butadienowo-styrenowy, poliamid, polichlorek winylu albo poliwęglan.

W celu przystosowania sprężystych i akustycznych właściwości rdzenia dla odpowiednich wymagań do materiału można wprowadzać dodatki, spośród których można wymienić octan etylowinylu, ftalan dwuetylu, ftalan dwuizobutylu albo epoksydowane oleje organiczne.

Spośród możliwych powierzchni górnych do opisanego wyżej rdzenia można wymienić laminaty termoutwardzalne, zawierające przynajmniej papier ozdobny impregnowany żywicą melaminowoformaldehydową. Jak opisano wcześniej w niniejszym zgłoszeniu można do tego dodać papier powłokowy i twarde cząstki. Górna powierzchnia ozdobna może być utworzona także z folii akrylowej, lakieru akrylowego i ich połączenia. Mogłaby być ona utworzona także z folii albo lakieru z poliolefin albo pochodnych poliolefin.

W pewnych połączeniach może pojawić się problem związany z przyczepnością pomiędzy różnymi materiałami zawartymi w płycie podłogowej. Pokonanie tych problemów, które normalnie są problemami odwarstwienia, niskiej udarności albo tworzenia się pęcherzy, jest możliwe drogą dodawania 0,01-1 części makrocząsteczek dendrytycznych w połączeniu ze środkami zakończającymi wzrost łańcucha, przystosowanymi do charakterystycznych materiałów płyty podłogowej w celu zwiększenia wiązania chemicznego pomiędzy różnymi materiałami. Możliwe jest także powlekanie powierzchni ozdobnej lakierem akrylowym zawierającym albo posypywanym twardymi cząstkami tlenku glinowego α, węglika krzemu albo tlenku krzemu. Powłokę otrzymuje się najczęściej stosując wałek albo drogą powlekania przez polewanie. Spośród odpowiednich lakierów akrylowych można wspomnieć lakiery utwardzające się przez promieniowanie, które utwardza się za pomocą wiązki elektronowej albo światła nadfioletowego tworzącego wolne rodniki w nieutwardzonym lakierze.

Na fig. 2a i 2b przedstawiono drugi przykład wykonania rozwiązania według wynalazku. Na fig. 2a przedstawiono w przekroju sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych przed połączeniem, natomiast na fig. 2b przedstawiono te same elementy po połączeniu. Przedstawione rozwiązanie jest w zasadzie takie samo jak rozwiązanie przedstawione na fig. 1. Rozwiązanie przedstawione na fig. 2a-b jest jednak wyposażone we wnęki 6 (fig. 2a) i część sprężynującą 7. Wnęki 6 można na przykład odnaleźć w wykończonym złączu pomiędzy powierzchniami stykowymi, które są utworzone pomiędzy poziomymi powierzchniami blokującymi na wgłębieniu 32 i odsądzeniu 31, pionową powierzchnią 21 górnego występu i powierzchnią 11 dolnego występu razem z górnymi powierzchniami montażowymi 3'. Część sprężynującą 7 umieszcza się we wnęce 6. Część sprężynująca 7 tworzy wgłębienie sprężynujące 23 i sprężynującą powierzchnię 11 dolnego występu. Wnęki 6 zmniejszają ujemne skutki, jakie mogłyby mieć luźne cząstki, które w przeciwnym razie mogłyby spowodować niepożądane szczeliny w górnej części złącza. Geometria przekroju poprzecznego złącza jest tu przedstawiona tylko schematycznie, skupiając się na oddziaływaniu pomiędzy różnymi powierzchniami w celu ułatwienia zrozumienia wynalazku. Wtedy wynalazek nie jest ograniczony do przedstawionego rozwiązania, ponieważ może ono zmieniać się nie odchodząc od zakresu wynalazku.

Na fig. 3a i 3b przedstawiono inny przykład wykonania rozwiązania według wynalazku. Na fig. 3a przedstawiono w przekroju poprzecznym sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych 1 przed połączeniem, natomiast na fig. 3b przedstawiono te same elementy po połączeniu. Rozwiązanie przedstawione na fig. 3a-b jest w zasadzie takie samo, jak przedstawiono na fig. 1. Rozwiązanie przedstawione na fig. 3a-b jest jednak także wyposażone we wnęki 6 (fig. 3b). Wnęki 6 można na przykład odnaleźć w wykończonym złączu pomiędzy powierzchniami stykowymi, które są utworzone pomiędzy poziomymi powierzchniami blokującymi na wgłębieniu 32 i odsądzeniu 31, pionową

PL 208 749 B1 powierzchnią 21 górnego występu i powierzchnią 11 dolnego występu razem z górnymi powierzchniami montażowymi 3'. Wnęki 6 zmniejszają ujemne skutki, jakie mogłyby mieć luźne cząstki, które w przeciwnym razie mogłyby spowodować utworzenie się niepożądanych szczelin w górnej części złącza. Geometria poprzecznego przekroju złącza jest pokazana tylko schematycznie, skupiając się na oddziaływaniu pomiędzy różnymi powierzchniami w celu ułatwienia zrozumienia wynalazku. Wynalazek nie jest ograniczony do przedstawionego rozwiązania, ponieważ może ono podlegać modyfikacjom bez odchodzenia od zakresu wynalazku.

Wgłębienia o większej głębokości, jak przedstawiono na fig. 3a i 3b, uzyskuje się korzystnie za pomocą cięcia albo rozszerzania laserowego. Płytsze wycięcia, takie jak przedstawiono na fig. 1 i 2a, można uzyskać bardziej tradycyjnymi sposobami, takimi jak frezowanie.

Na fig. 4 przedstawiono wariant geometryczny rozwiązania przedstawionego na fig. 3a-3b. Na fig. 4 przedstawiono w przekroju poprzecznym sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych 1 po połączeniu. Rozwiązanie przedstawione na fig. 4 jest w zasadzie takie samo jak rozwiązanie przedstawione na fig. 3a-3b. Rozwiązanie przedstawione na fig. 4 jest jednak wyposażone w trochę nachylone pionowe powierzchnie na wgłębieniu 32 i odsądzeniu 31. Pionowe powierzchnie wnęki 6' są ponadto nieznacznie nachylone, natomiast wysokość wnęki 6' zwiększa się, a głębokość zmniejsza. Wysokość górnej i dolnej, pionowej powierzchni występu 21 i 11, odpowiednio jest jednocześnie mniejsza, natomiast wysokość wnęki 6'' jest także mniejsza. Geometria złącza jest dzięki temu bardziej otwarta i jest możliwe jego wytwarzanie tradycyjnymi sposobami, takimi jak frezowanie.

Na fig. 5 przedstawiono inny geometryczny wariant rozwiązania przedstawionego na fig. 3a - 3b. Na fig. 5 przedstawiono w przekroju poprzecznym sąsiadujące brzegi 2 dwóch płyt podłogowych 1 po połączeniu. Rozwiązanie przedstawione na fig. 5 jest w zasadzie takie samo jak rozwiązanie przedstawione na fig. 3a - 3b. Rozwiązanie przedstawione na fig. 5 jest jednak wyposażone we wnękę 6' z mniejszym wgłębieniem. Mniejsze wgłębienie 40 wprowadza się także na spodzie dolnego występu łączącego 10. Dolne wgłębienie 40 umożliwia także zagięcie do dołu dolnego łączącego występu w czasie montażu, bez konieczności dotykania leżącej niżej powierzchni.

Claims (8)

1. Materiał podłogowy zawierający płyty podłogowe o kształcie w zasadzie kwadratowym, prostokątnym względnie rombowym, które mają brzegi, poziomą stronę dolną i poziomą górną powierzchnię ozdobną, które to płyty podłogowe są wyposażone w dolne występy łączące na dwóch sąsiadujących brzegach, natomiast dwa pozostałe brzegi są wyposażone w górne występy łączące, przy czym dolne występy łączące są zaopatrzone w pionowe powierzchnie dolnych występów, rozmieszczone równolegle względem najbliższego brzegu, które to powierzchnie dolnych występów są, korzystnie, doprowadzone do przylegania z zasadniczo pionowymi powierzchniami górnych występów, rozmieszczonymi na górnych występach łączących, przy czym dwie połączone, sąsiadujące płyty podłogowe są zablokowane ze sobą w kierunku poziomym, ponadto występy łączące są zaopatrzone w jedno względnie więcej odsadzeń i odpowiednio do nich dopasowanych wgłębień, znamienny tym, że jedno względnie więcej odsadzeń (31) jest skonstruowanych do zatrzaskowego połączenia z wgłębieniami (32), odpowiednio i jest zaopatrzonych w poziome, ograniczające ruch pionowy pomiędzy dwiema połączonymi, sąsiadującymi płytami podłogowymi (1) powierzchnie blokujące, przy czym płyty podłogowe są połączone poprzez wciśnięcie w kierunku do dołu.

2. Materiał podłogowy według zastrz. 1, znamienny tym, że złącze pomiędzy połączonymi ze sobą płytami podłogowymi (1) zawiera powierzchnie montażowe (3'), które są utworzone przez poziome powierzchnie blokujące na wgłębieniach (32) i odsadzeniach (31), pionowe powierzchnie (11) górnych występów i górne powierzchnie montażowe (3').

3. Materiał podłogowy według zastrz. 2, znamienny tym, że złącze pomiędzy dwiema połączonymi ze sobą płytami podłogowymi (1) zawiera także wnęki (6).

4. Materiał podłogowy według zastrz. 3, znamienny tym, że odsądzenie (31) jest utworzone przez część sprężynującą, która jest umieszczona we wnęce (6).

5. Materiał podłogowy według zastrz. 3, znamienny tym, że wgłębienie (32) jest utworzone przez sprężynującą część (7), która jest umieszczona we wnęce (6).

6. Materiał według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że część sprężynująca (2) jest utworzona przez wytłoczony profil termoplastyczny.

PL 208 749 B1

7. Materiał według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że część sprężynująca (2) jest utworzona przez profil wykonany z żywicy termoutwardzalnej.

8. Materiał według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że część sprężynująca (7) jest utworzona przez profil wykonany z metalu.