PL212094B1

PL212094B1 - Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego sieciującego termicznie

Info

Publication number: PL212094B1
Application number: PL389879A
Authority: PL
Inventors: Zbigniew Czech; Ewa Janus; Agnieszka Butwin; Waldemar Stefaniak
Original assignee: Univ West Pomeranian Szczecin Tech
Priority date: 2009-12-14
Filing date: 2009-12-14
Publication date: 2012-08-31
Also published as: PL389879A1

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego sieciującego termicznie. Sieciowane termicznie poliakrylanowe kleje samoprzylepne mogą znaleźć zastosowanie do produkcji materiałów samoprzylepnych charakteryzujących się doskonałymi właściwościami kohezyjnymi w podwyższonej temperaturze oraz wzrastającą wytrzymałością na ścinanie wraz ze wzrostem temperatury powyżej 120°C.

Z mię dzynarodowej publikacji wynalazku WO 02/051936 znane są ż ywice uretanowoformaldehydowe zbudowane na bazie kopolimerów styrenowo-akrylanowych oraz kopolimerów styrenowo-akrylanowych zawierających bezwodnik kwasu maleinowego. Z opisu patentowego PL 191120 znane są biodegradowalne kleje poliestrowe zawierające w swojej strukturze bezwodniki kwasów wielokarboksylowych. Z opisu wynalazku CA02677728 znany jest sposób sieciowania termicznego poliakrylanów zawierających grupy funkcyjne zdolne do reagowania z grupami epoksydowymi. Ze zgłoszenia wynalazku US 2009/0048398 znany jest sposób wytwarzania taśmy klejącej z jedną lub podwójną warstwą usieciowanego kleju akrylowego na bazie estrów akrylanowych lub metakrylanowych. Ze zgłoszenia wynalazku US 2008/0118751 znany jest sposób wytwarzania taśmy klejącej zbudowanej z polimeru sieciowanego bez metakrylanów inicjatora. Polimer na bazie akrylanów lub metakrylanów, przy czym zawiera on grupy hydroksylowe pochodzące od estrów akrylanowych lub metakrylanowych. Z opisu patentowego EP 1127907 znany jest sposób przygotowania sieciujących poliakrylanów zbudowanych z 65-99% wag. akrylanów lub metakrylanów o łańcuch z 1-20 atomów węgla, 0-15% wag. olefin nienasyconych zawierających grupy funkcyjne, 1-20% wag. akrylanów lub metakrylanów, których alkohole zawierają grupy hydroksylowe. Wprowadzona grupa tert-butoksykarboksylowa chroni przed sieciowaniem, które może nastąpić jedynie po obróbce termicznej polimeru. Z opisu patentowego EP 1164154 znane są kleje samoprzylepne charakteryzujące się zwiększoną kohezją w podwyższonych temperaturach. Tego typu kleje samoprzylepne bazują na wodnych dyspersjach sieciowanych wielofunkcyjnymi izocyjanianami. Z opisu patentowego PL 191937 znany jest wodny klej dyspersyjny o niskiej emisji lotnych związków aromatycznych zawierający dyspersję poliakrylanową. Z opisu patentowego PL 200663 znany jest sposób wytwarzania nienasyconych żywic poliestrowych z wykorzystaniem nienasyconych kwasów dikarboksylowych oraz bezwodników nienasyconych kwasów dikarboksylowych. Z opisu patentowego PL 200583 znana jest kompozycja epoksydowa o zwiększonej elastyczności zawierająca nienasycone kwasy dikarboksylowe lub ich bezwodniki.

Sieciujące termicznie poliakrylanowe kleje samoprzylepne stanowią interesującą i poszukiwaną na rynku klasę klejów samoprzylepnych stosowanych do wytwarzania produktów samoprzylepnych w postaci dwustronnie kleją cych taś m montaż owych oraz jednostronnie klejących taś m łączących, stosowanych do łączenia ze sobą różnorodnych materiałów w podwyższonych temperaturach, przekraczających często temperaturę 150°C. Tego typu sieciujące termicznie poliakrylanowe kleje samoprzylepne oraz sieciujące termicznie produkty samoprzylepne w postaci beznośnikowych (transferowych) taśm samoprzylepnych stosuje się w elektronice, przemyśle samochodowym oraz przemyśle lotniczym, gdzie sieciowany w temperaturze około 100°C w kanale suszącym produkt samoprzylepny aplikuje się następnie w temperaturze pokojowej na element obwodu elektronicznego, karoserię samochodu lub samolotu, a następnie podwyższając temperaturę złącza klejowego do temperatury 120-150°C osiąga się znaczny wzrost wytrzymałości mechanicznej kleju samoprzylepnego, osiągnięcie której nie jest możliwe przy zastosowaniu typowych reagujących w temperaturze pokojowej związków sieciujących. Duża zasługa w tym bezwodników kwasowych, które stanowią jedną z najważniejszych grup związków sieciujących termicznie, stosowanych do sieciowania w technologii klejów oraz klejów samoprzylepnych.

Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego sieciującego termicznie, według wynalazku, polegający na polimeryzacji rodnikowej w rozpuszczalniku organicznym w obecności rodnikowego inicjatora termicznego charakteryzuje się tym, że polimeryzacji rozpuszczalnikowej poddaje się 0,1 do 10% wagowych nienasyconego bezwodnika kwasu dikarboksylowego, 0,05 do 15% wagowych nienasyconego kwasu karboksylowego, 3 do 20% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego grupy hydroksylowe, 10 do 40% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego od 1 do 3 atomów węgla w ł a ń cuchu bocznym grupy alkilowej oraz 50 do 80% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego od 4 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej, przy czym stężenie wszystkich komponentów wynosi 100% wagowych. Jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się octan etylu, aceton, benzynę o temperaturze wrzenia pomię dzy 60 a 95°C, toluen, n-heksan, n-heptan i/lub metyloetyloketon. PoliPL 212 094 B1 meryzacja przebiega w obecności rodnikowego inicjatora termicznego w temperaturze wrzenia rozpuszczalnika. Następnie do tak otrzymanego rozpuszczalnikowego kopolimeru akrylanowego dodaje się alkohol izopropylowy jako stabilizator, 0,01 do 5% wagowych związku sieciującego w temperaturze pokojowej w odniesieniu do całkowitej masy monomerów oraz 0,01 do 1% wagowych, w odniesieniu do całkowitej masy monomerów, przyspieszacza reakcji sieciowania. Przyspieszenie sieciowania następuje wskutek reakcji pomiędzy grupami karboksylowymi oraz grupami bezwodnikowymi. Taką mieszaninę w postaci filmu klejowego poddaje się procesowi sieciowania po uprzednim naniesieniu rozpuszczalnikowego kleju poliakrylanowego na podłoże dehezyjne (papier silikonowany lub folia silikonowana). Jednocześnie z sieciowaniem następuje odparowanie rozpuszczalnika. Korzystnie jako nienasycony bezwodnik kwasu dikarboksylowego stosuje się bezwodnik kwasu maleinowego i/lub bezwodnik kwasu bicyklo[2,2,1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego i/lub bezwodnik kwasu 7-oksobicyklo[2.2,1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego i/lub bezwodnik kwasu 4-metylocykIoheks-4-en-1,2-dikarboksylowego. Obecne w strukturze polimeru grupy bezwodnikowe są istotnym komponentem sieciowanego termicznie poliakrylanowego kleju samoprzylepnego. Wbudowuje je się w łańcuch polimeru w trakcie procesu polimeryzacji. Reakcję grup bezwodnikowych z grupami karboksylowymi prowadzi się w temperaturze leżącej w obszarze pomiędzy 120 a 150°C, co umożliwia termiczne sieciowanie kleju, a tym samym wzrost jego kohezji w podwyższonych temperaturach. Korzystnie jako nienasycony kwas karboksylowy stosuje się kwas (met)akrylowy i/lub kwas winylooctowy i/lub kwas fumarowy i/lub kwas β-akryloilooksypropionowy i/lub kwas krotonowy i/lub kwas akonitowy i/lub kwas dimetyloakrylanowy i/lub kwas trichloroakrylanowy i/lub kwas itakonowy. Wbudowane w łańcuch polimeru grupy karboksylowe umożliwiają reakcję sieciowania z zastosowaniem typowych związków sieciujących, reagujących z grupami karboksylowymi kleju już w temperaturze pokojowej. Reakcja ta zachodzi w trakcie usuwania rozpuszczalnika z warstwy kleju samoprzylepnego w kanale suszącym. Korzystnie jako akrylan zawierający grupy hydroksylowe stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu i/lub akrylan 1-hydroksypropylu i/lub akrylan 2-hydroksypropylu i/lub akrylan 4-hydroksybutylu. Wprowadzenie do struktury łańcucha polimerowego grup hydroksylowych polepsza kohezję kleju samoprzylepnego w trakcie termicznej reakcji sieciowania. Jako akrylan alkilowy zawierający od 1 do 3 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan metylu i/lub akrylan etylu i/lub akrylan propylu i/lub akrylan izopropylu. Korzystnie jako akrylan alkilowy zawierający od 4 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan butylu i/lub akrylan pentylu i/lub akrylan heksylu i/lub akrylan heptylu i/lub akrylan oktylu i/lub akrylan izooktylu i/lub akrylan 2-etyloheksylu i/lub akrylan 2-metyloheptylu i/lub akrylan nonylu i/lub akrylan decylu i/lub (met)akrylan dodecylu. Jako związek sieciujący w temperaturze pokojowej dodaje się chelat metalu lub wielofunkcyjną propylenoiminę lub wielofunkcyjny izocyjanian lub estry organiczne kwasu ortotytanowego. Korzystnie jako chelat metalu stosuje się acetyloacetonian glinu lub acetyloacetonian tytanu lub acetyloacetonian cyrkonu lub acetyloacetonian cynku. Korzystnie jako wielofunkcyjną propylenoiminę stosuje się alifatyczną lub aromatyczną lub cykloalifatyczną propylenoiminę. Korzystnie jako wielofunkcyjny izocyjanian stosuje się alifatyczny lub aromatyczny lub cykloalifatyczny izocyjanian. Korzystnie jako ester organiczny kwasu ortotytanowego stosuje się tytanian metylu lub tytanian etylu lub tytanian propylu lub tytanian izopropylu lub tytanian butylu lub tytanian izobutylu lub tytanian 2-etyloheksylu lub tytanian krezylu. Jako przyspieszacz reakcji sieciowania stosuje się aminy trzeciorzędowe. Pozwalają one na obniżenie temperatury reakcji sieciowania pomiędzy grupami karboksylowymi a grupami bezwodnikowymi, nawet do 120°C, gdzie normalnie zachodzi ona w temperaturze 150°C. Sieciowanie prowadzi się w temperaturze poniżej 110°C, następnie wstępnie usieciowaną warstwę kleju samoprzylepnego sieciuje się ponownie w podwyższonej temperaturze w obszarze od 120 do 150°C. Przy czym ponownemu sieciowaniu poddaje się klej w postaci taśmy beznośnikowej (transferowej).

Zaletą klejów wytworzonych sposobem według wynalazku jest to, że charakteryzują się one doskonałymi właściwościami samoprzylepnymi oraz polepszoną kohezją w podwyższonych temperaturach, powyżej 120°C. Ta podwyższona odporność pozwala na stosowanie tych klejów w aplikacjach w temperaturach powyżej 150°C.

Wynalazek ilustrują bliżej poniższe przykłady wykonania. Podane procenty wagowe odnoszą się do całkowitej masy kopolimeru akrylanowego sieciowanego termicznie poliakrylanowego kleju samoprzylepnego. Podstawowe właściwości usieciowanej warstwy kleju samoprzylepnego, takie jak lepność (tack), adhezję oraz kohezję, mierzono według normy AFERA używanej przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Produktów Samoprzylepnych (tack według normy AFERA 4015, adhezję według normy AFERA 4001 oraz kohezję według normy AFERA 4012).

PL 212 094 B1

P r z y k ł a d 1

W znajdują cym się w ł a ź ni olejowej reaktorze o pojemno ś ci 1 l zaopatrzonym w mieszadł o, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 400 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 1 h 400 g mieszaniny złożonej z 200 g akrylanu 2-etyloheksylu (50% wag.), 160 g akrylanu etylu (40% wag.), 12 g akrylanu 2-hydroksyetylu (3% wag.), 27,6 g kwasu akrylowego (6,9% wag.), 0,4 g nienasyconego bezwodnika kwasu bicyk!o[2.2.1]hept-5-en-endo,endo-dikarboksylowego (0,1% wag.) oraz 0,4 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 3 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 9,3 Pa-s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Tak otrzymany roztwór samoprzylepnego kleju poliakrylanowego miesza się z 40 g alkoholu izopropylowego, z 0,08 g propylenoiminy alifatycznej (Neocryl CX-100) (0,02% wag.) oraz z 0,04 g trzeciorzędowej aminy 2,4,6-tris(dimetyloaminometylo)fenolu (0,01% wag.), następnie powleka za pomocą rakla na folii poliestrowej, a następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę kleju samoprzylepnego o gramaturze 60 g/m² bada się według międzynarodowych norm AFERA na tack, adhezję oraz kohezję. Identyczne badania przeprowadza się dla otrzymanej warstwy kleju samoprzylepnego w 70°C oraz po jej dodatkowym usieciowaniu termicznym w podwyższonej temperaturze w 120°C oraz w 150°C. Otrzymane właściwości badanych w ten sposób materiałów samoprzylepnych przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 2

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 400 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 1 h 400 g mieszaniny złożonej z 144 g akrylanu butylu (36% wag.), 120 g akrylanu izooktylu (30% wag.), 40 g akrylanu metylu (10% wag.), 80 g akrylanu 2-hydroksypropylu (20% wag.), 4 g kwasu β-akryloilooksypropionowego (1% wag.), 12 g nienasyconego bezwodnika kwasu 7-oksobicyklo-[2,2,1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego (3% wag.) oraz 0,4 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 3 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 8,0 Pa-s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze. Tak otrzymany roztwór samoprzylepnego kleju poliakrylanowego miesza się z 40 g alkoholu izopropylowego, z 0,8 g acetyloacetonianu tytanu (0,2% wag.) oraz z 0,4 g trzeciorzędowej aminy trietyloaminy (0,1% wag), następnie powleka za pomocą rakla na folii poliestrowej, a następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę kleju samoprzylepnego bada się jak w przykładzie 1, a wyniki przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 3

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 400 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 1 h 400 g mieszaniny złożonej z 320 g akrylanu dodecylu (80% wag.), 40 g akrylanu propylu (10% wag.), 20 g akrylanu 2-hydroksybutylu (5% wag.), 12 g kwasu itakonowego (3% wag.), 8 g nienasyconego bezwodnika kwasu 4-metylocykloheks-4-en-1,2-dikarboksylowego (2% wag.) oraz 0,4 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 3 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 6,1 Pa-s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze. Tak otrzymany roztwór samoprzylepnego kleju poliakrylanowego miesza się z 20 g alkoholu izopropylowego, z 20 g diizocyjanianu izoforonu (5% wag.) oraz z 0,8 g trzeciorzędowej aminy: trimetyloaminy (0,2% wag.), następnie powleka za pomocą rakla na folii poliestrowej, a następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę kleju samoprzylepnego bada się jak w przykładzie 1, a wyniki przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 4

W znajdującym się w łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 400 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 1 h 400 g mieszaniny złożonej z 160 g akrylanu butylu (40% wag.), 100 g akrylanu metylu (25% wag.), 40 g akrylanu etylu (10% wag.), 40 g akrylanu 2-hydroksyetylu (10% wag.), 20 g kwasu akrylowego (5% wag.), 40 g nienasyconego bezwodnika kwasu fumarowego (10% wag.) oraz 0,4 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 3 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 21,6 Pa-s, mierzonej

PL 212 094 B1 w temperaturze 23° C na wiskozymetrze. Tak otrzymany roztwór samoprzylepnego kleju poliakrylanowego miesza się z 80 g alkoholu izopropylowego, z 1,2 g tytanianu izopropylu (0,3% wag.) oraz z 4 g trzeciorzędowej aminy: trietyloaminy (1% wag.), następnie powleka za pomocą rakla na folii poliestrowej, a następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę kleju samoprzylepnego bada się jak w przykładzie 1, a wyniki przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 5

W znajdują cym się w ł a ź ni olejowej reaktorze o pojemno ś ci 1 l zaopatrzonym w mieszadł o, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 400 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 1 h 400 g mieszaniny złożonej z 160 g akrylanu 2-etyloheksylu (40% wag.), 80 g akrylanu nonylu (20% wag.), g akrylanu etylu (15% wag.), 20 g akrylanu 4-hydroksybutylu (5% wag.), 40 g kwasu β-akryloilooksypropionowego (10% wag.), 20 g kwasu akrylowego (5% wag.), 20 g nienasyconego bezwodnika kwasu 7-oksobicyklo[2,2.1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego (5% wag.) oraz 0,4 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 4 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 13,8 Pa-s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze. Tak otrzymany roztwór samoprzylepnego kleju poliakrylanowego miesza się z 80 g alkoholu izopropylowego, z 4,0 acetyloacetonianu glinu (1% wag.) oraz z 1,2 g trzeciorzędowej aminy: 2,4,6-tris(dimetyloaminometylo)fenolu (0,3% wag.), następnie powleka za pomocą rakla na folii poliestrowej, a następnie suszy w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C. Otrzymaną warstwę kleju samoprzylepnego bada się jak w przykładzie 1, a wyniki przedstawiono w tabeli 1.

T a b e l a 1

Klej wg przykładu	Tack [N]	Adhezja [N] w 20°C	Kohezja [N] w
20°C	70°C	120°C	150°C
1	13,6	16,2	70	25	35	40
2	11,1	13,8	60	18	35	40
3	8,9	11,0	80	30	35	40
4	10,5	12,1	40	15	40	40
5	6,2	10,3	90	30	40	40

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego sieciującego termicznie na drodze polimeryzacji rodnikowej w rozpuszczalniku organicznym w obecności rodnikowego inicjatora termicznego, znamienny tym, że polimeryzacji rozpuszczalnikowej poddaje się 0,1 do 10% wagowych nienasyconego bezwodnika kwasu dikarboksylowego, 0,05 do 15% wagowych nienasyconego kwasu karboksylowego, 3 do 20% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego grupy hydroksylowe, 10 do 40% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego od 1 do 3 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej oraz 50 do 80% wagowych akrylanu alkilu, zawierającego od 4 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej, przy czym stężenie wszystkich komponentów wynosi 100% wagowych, następnie do tak otrzymanego rozpuszczalnikowego kopolimeru akrylanowego dodaje się alkohol izopropylowy, 0,01 do 5% wagowych związku sieciującego w odniesieniu do całkowitej masy monomerów oraz 0,01 do 1% wagowych, w odniesieniu do całkowitej masy monomerów, przyspieszacza reakcji sieciowania, po czym mieszaninę w postaci filmu klejowego poddaje się procesowi sieciowania.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako nienasycony bezwodnik kwasu dikarboksylowego stosuje się bezwodnik kwasu maleinowego i/lub bezwodnik kwasu bicyklo[2,2,1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego i/lub bezwodnik kwasu 7-oksobicyklo[2,2,1]hept-5-en-endo,endo-2,3-dikarboksylowego i/lub bezwodnik kwasu 4-metylocykloheks-4-en-1,2-dikarboksylowego.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako nienasycony kwas karboksylowy stosuje się kwas (met)akrylowy i/lub kwas winylooctowy i/lub kwas fumarowy i/lub kwas β-akryloilooksypro6

PL 212 094 B1 pionowy i/lub kwas krotonowy i/lub kwas akonitowy i/lub kwas dimetyloakrylanowy i/lub kwas trichloroakrylanowy i/lub kwas itakonowy.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e jako akrylan zawierający grupy hydroksylowe stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu i/lub akrylan 1-hydroksypropylu i/lub akrylan 2-hydroksypropylu i/lub akrylan 4-hydroksybutylu.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako akrylan alkilowy zawierający od 1 do 3 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan metylu i/lub akrylan etylu i/lub akrylan propylu i/lub akrylan izopropylu.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako akrylan alkilowy zawierający od 4 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan butylu i/lub akrylan pentylu i/lub akrylan heksylu i/lub akrylan heptylu i/lub akrylan oktylu i/lub akrylan izooktylu i/lub akrylan 2-etyloheksylu i/lub akrylan 2-metyloheptylu i/lub akrylan nonylu i/lub akrylan decylu i/lub (met)akrylan dodecylu.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako związek sieciujący dodaje się chelat metalu lub wielofunkcyjną propylenoiminę lub wielofunkcyjny izocyjanian lub estry organiczne kwasu ortotytanowego.
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako chelat metalu stosuje się acetyloacetonian glinu lub acetyloacetonian tytanu lub acetyloacetonian cyrkonu lub acetyloacetonian cynku.
9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako wielofunkcyjną propylenoiminę stosuje się alifatyczną lub aromatyczną lub cykloalifatyczną propylenoiminę.
10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako wielofunkcyjny izocyjanian stosuje się alifatyczny lub aromatyczny lub cykloalifatyczny izocyjanian.
11. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako ester organiczny kwasu ortotytanowego stosuje się tytanian metylu lub tytanian etylu lub tytanian propylu lub tytanian izopropylu lub tytanian butylu lub tytanian izobutylu lub tytanian 2-etyloheksylu lub tytanian krezylu.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako przyspieszacz reakcji sieciowania stosuje się aminy trzeciorzędowe.
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że sieciowanie prowadzi się w temperaturze poniżej 110°C, następnie wstępnie usieciowaną warstwę kleju samoprzylepnego sieciuje się ponownie w podwyż szonej temperaturze w obszarze od 120 do 150°C.