PL227177B1 - Urządzenie do produkcji serów - Google Patents

Abstract

Wynalazek rozwiązuje problemy mechanizacji i automatyzacji produkcji serów twardych blokowych z zastosowaniem tradycyjnej technologii, dla małej skali przerobu. Cylinder (1) jest rozłączny od prostokątnego dna (5) i blisko jego dolnej krawędzi zespolony jest trwale z obrzeżem osiowego otworu górnej ściany, prostokątnej formy (2) serowarskiej, z sitem (3). Ściany boczne ruchomej formy (2) serowarskiej schodzą w dół, poniżej dna (5), do wnętrza rynny (6) z dwiema uszczelkami (7, 8) pneumatycznymi. Cylinder (1) od położenia, gdy leży na dnie (4), do położenia otwarcia dna, poruszany jest pionowo podnośnikiem (10) śrubowym. We wnętrzu cylindra (1) znajduje się, poruszana przez podnośnik (16), przegroda (12), z obudową (14) mieszadła. Pod przegrodą (12) przytwierdzone jest sito (13) i znajduje się osiowy otwór, przez który do wnętrza cylindra (1) wprowadzane jest mieszadło z obracającymi się łopatami (26), wykonującymi ruchy wahliwe. Do skraju wału (22) mieszadła przytwierdzone jest sito (23). Bezpośrednio przy rynnie (6) znajduje się podłużny, otwarty zbiornik (42) solanki posiadający od strony formy (2) ruchomą, zanurzaną w solance ramę (43), z przesuwnymi wspornikami (44), posiadającymi przytwierdzoną trwale tacę (45), wsuwaną pod uniesioną formę (2). Na ramie (43) zainstalowany jest zespół (48) krajaczy podłużnych i krajacz poprzeczny. W zbiorniku (42) solanki zainstalowane jest sito (54) zanurzające i unieruchamiające w solance sery, oraz sito (55) unoszące sery ponad solankę. Urządzenie nadaje się szczególnie do mini serowni przy oborze jako zakończenie linii udojowej mleka i pozwala przerobić na sery twarde mleko natychmiast po zakończeniu doju.

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie przeznaczone do produkcji serów twardych, blokowych, szczególnie przy oborze, z zastosowaniem zasady natychmiastowego przerobu mleka po każdym doju.

Znany jest wynalazek nr P. 213 021, w którym kocioł serowarski, o cylindrycznym kształcie, z płaszczem grzejnym i króćcem spustowym serwatki w dnie, zamykany jest płytą z mieszadłem. W kotle, bezpośrednio nad dnem, zamocowane jest perforowane dno formy serowarskiej, a pod płytą zamykającą zamocowana jest perforowana pokrywa formy. W pokrywie formy znajduje się otwór, przez który do przestrzeni kotła, przez otwór w pokrywie zamykającej, wprowadzane jest mieszadło, z odchylają się do góry łopatą. Mieszadło zainstalowane jest na płycie zamykającej, obrotowo i przesuwnie góra-dół tak, że w skrajnym górnym położeniu krążek skrajny wału mieszadła uzupełnia otwór w górnej części formy serowarskiej. Płyta zamykająca kocioł przytwierdzona jest do teleskopowej kolumny, przesuwnie góra-dół i wchodzi w przestrzeń kotła tak, że skrajnie, pokrywa formy serowarskiej przylega do dna formy serowarskiej. Perforowane dno formy serowarskiej przykryte jest płytą z bardzo elastycznego tworzywa, z przekłutymi mikrootworami, ułatwiającą odspojenie unoszonego sera.

Główną wadą urządzenia jest cylindryczny kształt otrzymywanego, jednego, dużego sera, wymagającego ręcznego pokrojenia na mniejsze blokowe sery, przed procesem solenia. Nieuchronnie, brzegowe sery będą mniejsze i nieforemne, a sery blokowe będą miały deformacje kształtu utrudniające osłonkowanie i przesądzające o konieczności dojrzewania na regałach. Ponadto, w przypadku większych kotłów, trudno będzie przy pomocy jednego siłownika, współpracującego z boczną kolumną, uzyskać wymagany, końcowy nacisk na prasowany ser.

Celem wynalazku było opracowanie takiej konstrukcji urządzenia, w którym końcowym produktem byłyby bloki nasolonych i ociekniętych serów , o identycznych wymiarach, które po zamknięciu w osłonki mogły by dojrzewać ciasno ułożone w kontenerowych pojemnikach. Ponadto, opracowana konstrukcja powinna zapewniać przeprowadzenie operacji technologicznych procesu produkcyjnego bezdozorowo, bez konieczności manualnej ingerencji w jego trakcie, z możliwością całkowicie zautomatyzowanego procesu mycia.

Zostało to rozwiązane, według wynalazku, w ten sposób, że cylinder będący przestrzenią przerobową mleka jest ruchomy pionowo i rozłączny od prostokątnej płyty dennej. Posiada zespojoną z obrzeżem osiowego otworu, blisko dolnego skraju, płytę górną prostokątnej formy serowarskiej. Płyta ta posiada od spodu sito i pionowe ściany boczne, które przy opuszczeniu formy w dół są poniżej skraju płyty dennej. Z całym obrzeżem płyty dennej zespojona jest rynna, posiadająca dwie uszczelki pneumatyczne. Jedną, bezpośrednio poniżej skraju płyty dennej, a drugą usytuowaną po zewnętrznej stronie rynny. Górna płyta formy posiada obwodowy kanał wychodzący w górę, przez który wchodzi w pobliże sita króciec odsysania serwatki i dwa króćce na górnej ścianie służące odpowietrzaniu. Rozwiązanie to pozwala na swobodne gromadzenie się w kanale odciśniętej serwatki, zanim zostanie odessana i przyczynia się do zwiększenia efektywności prasowania w jego początkowej fazie. Poszczególne części ściany górnej obwodowego kanału są nieznacznie skośne, w kierunku króćców odpowietrzających. Ułatwia to całkowite jego wypełnienie w czasie mycia. Gdy cylinder całym dolnym obwodem styka się z dnem, sito prostokątnej formy serowarskiej przylega do dna, a uszczelki pneumatyczne z dwóch stron uszczelniają szczelinę pomiędzy rynną i bokami formy oraz zamknięte są króćce w górnej ścianie formy, pełni on wraz z dnem i płaszczami grzejnymi funkcję kotła serowarskiego. Możliwość późniejszego uniesienia cylindra pozwala przekształcić urządzenie w prostokątną prasę. Dalsze uniesienie cylindra, do otwarcia dna, daje możliwość łatwego, zmechanizowanego wyjęcia prasowanego sera na wsuniętą poziomą płytę. Proces wyjęcia sera realizowany jest przy pomocy sprężonego powietrza doprowadzanego w przestrzeń nad sitami przez króćce, w określony sposób. Działanie nadciśnienia wypychającego ser jest ograniczone do dwóch części kanału obwodowego serwatki, równoległych do kierunku ruchu wsuwanej płyty. Z tego względu pomiędzy tymi częściami kanału i pozostałymi, prostopadłymi częściami znajdują się wewnętrzne przegrody ograniczające przepływ powietrza. Dodatkowo, wzrost ciśnienia w prostopadłych częściach niwelują dwa otwarte króćce powietrzne. Chodzi o uzyskanie opadania sera wygiętego w łuk do dołu bokami równoległymi do kierunku ruchu płyty. Boki te zostają wypchnięte sprężonym powietrzem, podczas gdy pozostałe powierzchnie sera odspajają się od sit przy ciśnieniu atmosferycznym. Łukowo wygięty ser wpada pomiędzy boczne ściany płyty z pewnym luzem, przylgnie do nich bokami dopiero po całkowitym przylgnięciu do płyty w końcowej fezie spadania. Unoszenie cylindra realizowane jest przez podnośnik

PL 227 177 B1 śrubowy. W tym celu z górnej części cylindra, wychodzą dwa przeciwległe, poziome wsporniki. Swymi skrajnymi otworami leżą one swobodnie na dolnych skrajach nakrętek śrub podnośnika, z możliwością częściowego wysuwu. Zastosowanie tego rozwiązania pozwala unieść cylinder, wraz z prostokątną formą, na wysokość osadzonego na dnie ziarna serowego i utworzyć prostopadłościenną przestrzeń do jego prasowania. Ziarno naciskane przez opuszczane z góry sita, przy chowających się w głąb rynny ścianach bocznych formy, formuje się w prostokątny blok masy serowej. Dodatkowym efektem zastosowanego rozwiązania, w stosunku do prasowania w przestrzeni cylindrycznej kotła, jest znaczne zwiększenie górnej powierzchni prasowanego sera, przy jednoczesnym obniżeniu jego wysokości. Pozwala to w czasie prasowania zrezygnować z drugiego sita na dnie.

Cylinder od góry zamknięty jest kolistą przegrodą, posiadającą od spodu przytwierdzone w pewnej odległości sito. Przegroda posiada osiowy otwór, z którego skrajem zespojona jest cylindryczna obudowa mieszadła. Sito przegrody posiada również osiowy otwór, wypełniany przez pasowane z nim sito zamocowane do skraju wału mieszadła. Otwór w sicie pomniejszony jest w stosunku do otworu w kolistej przegrodzie o wymiary gniazd wewnątrz cylindrycznej obudowy. Mieszadło w niej jest ruchome pionowo za pośrednictwem śrub-prowadnic osadzonych w pokrywie obudowy w taki sposób, że przyjmuje ona cały jego ciężar. Dzięki takiemu rozwiązaniu mieszadło można opuścić do wnętrza cylindra przerobowego a po uniesieniu w górę wyjąć z obudowy za pomocą zaczepu, wraz ze śrubowymi prowadnicami. W górnej części cylindra, bezpośrednio nad linią maksymalnego napełnienia, znajduje się otwór probierczy i zaprawiania mleka. Do jego zewnętrznych skrajów przytwierdzony jest trwale skośny cylinder zabezpieczający przed wylewami mleka. Dzięki temu otworowi możliwy jest zawsze dostęp do przestrzeni roboczej cylindra, wówczas gdy kolista przegroda znajduje się w skrajnym górnym położeniu.

Kolista przegroda, wraz z mieszadłem jest pionowo ruchoma w całej przestrzeni roboczej cylindra, nie wychodząc roboczo ponad jego górny skraj, a w skrajnym dolnym położeniu przytwierdzone pod nią sito tworzy jedną płaszczyznę z sitem formy serowarskiej. W urządzeniu zrealizowane to zostało przy pomocy drugiego podnośnika śrubowego unoszącego obudowę mieszadła. Podobnie jak cylinder, obudowa posiada zespojone trwale, dwa przeciwległe wsporniki, które swymi skrajnymi otworami swobodnie leżą na nakrętkach śrub drugiego podnośnika, z możliwością częściowego wysuwu. Wsporniki te znajdują się nad wspornikami cylindra przerobowego. Pomiędzy wspornikami obu podnośników zainstalowane zostały zaczepy elektromagnetyczne.

Dzięki temu rozwiązaniu przy pewnym granicznym zbliżeniu wsporników następuje ich samoczynne sprzęgnięcie zaczepami. W momencie tym sita kolistej przegrody i sito formy serowarskiej znajdują się w jednej płaszczyźnie. Rozwiązanie to zapewnia utrzymanie jednej płaszczyzny sit w czasie prasowania masy serowej, gdy leżą one na niej swobodnie. Niweluje się w ten sposób różnica w jednostkowym nacisku na masę serową obu sit, wynikająca z nieproporcjonalnej różnicy mas części urządzenia obciążających poszczególne sita. W stanie takiego sprzęgnięcia obie części mogą się pionowo przemieszczać i osiąść na ziarnie osadzonym na dnie, prasując je wstępnie całym swoim ciężarem. Odbywa się to dzięki utrzymywaniu wsporników w stanie ciągłego częściowego wysunięcia z nakrętek śrubowych podnośników. Przy wewnętrznej ścianie obudowy mieszadła, pionowo, przez pokrywę, w pobliże sita poprowadzony jest króciec nalewania mleka i odsysania serwatki. W pokrywie znajduje się również króciec odpowietrzający. Otwarcie go w czasie prasowania wstępnego pozwala na swobodne gromadzenie się wypływającej przez sita serwatki we wnętrzu obudowy mieszadła, zanim zostanie odessana do zbiornika pośredniego. Pokrywa obudowy mieszadła posiada uszczelnienie pozwalające zespolić ją hermetycznie z obrzeżem cylindra. Po zakończeniu prasowania wstępnego możliwość zamknięcia króćców odpowietrzających na obwodowym kanale formy oraz na pokrywie obudowy mieszadła, przy dalszym podciśnieniowym odsysaniu serwatki, powoduje powstawanie podciśnienia w przestrzeniach bezpośrednio nad sitami. Jeśli równocześnie stale utrzymuje się wsporniki w stanie częściowego wysunięcia z nakrętek śrub podnośników, to w miarę wzrostu podciśnienia wzrastać będzie siła nacisku sit na ser, tym większa im większa będzie różnica pomiędzy ciśnieniem atmosferycznym i ciśnieniem wewnątrz przestrzeni nad sitami. W ten sposób przeprowadzić można zasadnicze prasowanie sera stopniowo zwiększając nacisk.

Mieszadło przemieszcza się pionowo do wnętrza przestrzeni roboczej cylindra, dzięki układowi napędowemu zainstalowanemu na pokrywie obudowy. Obraca on śrubami przechodzącymi hermetycznie przez pokrywę i skrajnie osadzonymi w gniazdach. Na nich osadzone są podwójne, zespojone w pewnej odległości, nakrętki przytwierdzone trwale do obudowy napędu obrotowego ruchu mieszadła i ruchu wahliwego łopat. Wał mieszadła osadzony jest wewnątrz obudowy obrotowo, dwupunktowo.

PL 227 177 B1

Rozwiązania te pozwalają utrzymać wał cały czas w osi cylindra przerobowego w czasie obrotów i wykonywania ruchów wahliwych przez łopaty.

Siłownik napędu łopat mieszadła osadzony jest osiowo na koronie wału. Jego tłoczysko przechodzi przez otwór w górnej części wału do części niższej, będącej dwoma grubościennymi rurami, do poruszającej się pomiędzy nimi kształtki. Od kształtki odchodzą dwa, zawiasowo połączone cięgna do tulei, w których osadzone są skrętnie trzpienie łopat. Tuleje skrajami bliższymi osi wału połączone są zawiasowo z kształtką dolną zespojoną z dwururowym skrajem wału. Skrajami dalszymi od osi wału tuleje połączone są zawiasowo ze skrajami sztywnych cięgien.

Dzięki takiemu rozwiązaniu ruchy posuwisto-zwrotne tłoczyska siłownika powodują ruchy wahliwe łopat. Daje to również możliwość „złożenia” łopat, czyli ustawienia łopat pionowo i wraz z unoszonym wałem wyprowadzenia ich całkowicie z przestrzeni cylindra przez otwór w sicie i kolistej przegrodzie. Na skrajach tulei osadzone są kołki ograniczające promień skrętu łopat w taki sposób, że przy wahnięciu w górę samoczynnie ustawiają się poziomo, a przy wahnięciu w dół skośnie do dna. Dzieje się tak dlatego, ponieważ oś skrętu łopat jest przesunięta do przodu w stosunku do osi łopat i w czasie ruchu większa powierzchnia łopat pełni funkcję płetwy. Obracające się łopaty wykonując ruchy wahliwe mieszają gęstwę unosząc ją pod swymi dolnymi płaszczyznami nie powodując ruchów wirowych wokół osi cylindra przerobowego.

Wewnątrz hermetycznej obudowy mechanizmów ruchów obrotowych mieszadła i wahliwych łopat znajduje się zbiornik z parafiną połączony rurką i systemem kanalików z wewnętrznymi przestrzeniami głównego łożyska wału, ruchomych połączeń cięgien z kształtkami oraz tulei osadzenia łopat. Jednocześnie, króciec na górnej części obudowy mechanizmów połączony jest elastycznym przewodem rurowym z króćcem w pokrywie cylindra mieszadła.

Rozwiązania te zapewniają utrzymanie ciśnienia atmosferycznego w czasie całego procesu technologicznego wewnątrz obudowy mechanizmów mieszadła. Dzięki parciu grawitacyjnemu słupa parafiny wypełnia ona całkowicie kanaliki i przestrzenie wewnętrzne osadzenia łożysk, aż do uszczelek oddzielających je od mleka. Ze względu na niewielkie nadciśnienie parafiny w stosunku do mleka ewentualne mikronieszczelności uszczelek będą również wypełnione parafiną w połączeniu ze śladowym wypływem do mleka. Dodatkowo, kontrola poziomu napełnienia parafiną zbiornika pozwoli pośrednio ocenić stan uszczelnień mechanizmów napędowych mieszadła. Przyjęcie tych rozwiązań zapewnia utrzymanie higieny całego mieszadła na poziomie mieszadła wykonanego monolitycznie.

Z górną powierzchnią łopat zespojony jest zespół krajaczy pionowych skrzepu, o kształcie prostokątnych płytek od góry połączonych z podłużną płytką równoległą do powierzchni łopat. Płytki te jednym skrajem zespojone są z trzpieniami łopat. Dzięki takiemu rozwiązaniu łopaty utrzymują sztywność i w czasie wahnięcia w górę nie ulegają wygięciu. Możliwe jest wykonanie łopat i zespołów krajaczy z cienkich blach pożądanych dla krajaczy.

Oś skrętu łopat zespojonych z krajaczami przechodzi prostopadle do krajaczy w takich miejscach, że opory krojenia skrzepu przez skraje łopat i krajaczy pionowych, ponad osiami skrętu i pod osiami skrętu się równoważą. Dzięki temu łopaty i podłużne płytki górne krajaczy ustawiają się równolegle do wektora strumienia przepływającego skrzepu. Tuleje łopat zamocowane są do kształtki dolnej wału na dwóch poziomach różniących się w wysokości o połowę odległości pomiędzy osiami łopat i podłużnych płytek górnych krajaczy. Jeśli opuszczanie w skrzep obracającego się mieszadła z ustawionymi poziomo łopatami odbywać się będzie z taką prędkością, że jeden obrót spiralnego ruchu łopat spowoduje obniżenie się ich o wysokość pionowych krajaczy to górna podłużna płytka każdej z łopat przesuwać się będzie w rozcięciu wykonanym przez swoją łopatę w poprzednim obrocie, przy czym łopata wyższa rozcinać będzie w połowie warstwę skrzepu wyciętą przez łopatę niższą. Dodatkowo, zespoły krajaczy pionowych są względem siebie przesunięte od osi wału o odległość równą połowie odległości pomiędzy poszczególnymi krajaczami. Dlatego w trakcie ruchu spiralnego mieszadła warstwy skrzepu są rozcinane na wstęgi również dwuetapowo. Krajacze łopaty wyższej rozcinają w połowie wstęgi wycięte przez łopatę niżej. W efekcie w wyniku jednego pełnego obrotu, opuszczanego w skrzep mieszadła, uzyskuje się wstęgi o przekroju będącym ¼ prześwitu poszczególnych otworów krajaczy. Ponadto, dwuetapowe krojenie pozwala przeprowadzić ten proces przy mniejszych naprężeniach w skrzepie, ponieważ w rozcięciach pierwszego etapu w wyniku synerezy powstanie już pewna przestrzeń wypełniona serwatką migrującą w wyniku parcia skrzepu rozpychanego przez krajacze w drugim etapie krojenia. W następnym etapie - rozdrabniania pokrojonego skrzepu, po osiągnięciu dna, mieszadło obraca się nadal, a łopaty wykonują powolne ruchy wahliwe. W czasie wahnięć w górę wstęgi skrzepu przełamują się na podłużnych płytkach krajaczy oraz krawędziach łopat.

PL 227 177 B1

Przy wahnięciach w dół wstęgi i grudki skrzepu są rozcinane przez krawędzie łopat, krajaczy i podłużnych płytek górnych.

Dzięki przyjęciu dwuetapowego, spiralnego krojenia uzyskuje się wstążki skrzepu o stosunkowo małym przekroju zachowując jednocześnie większe prześwity (okienka) krajaczy, umożliwiające swobodny przepływ grudek skrzepu. Z upływem czasu ziarno serowe kurcząc się nabiera tęgości, zwiększa się również jego gęstość i tym samym skłonność do opadania w wydzielonej serwatce. Konstrukcja mieszadła pozwala na zwiększenie intensywności mieszania przez zwiększenie intensywności ruchów wahliwych łopat i dalszym utrzymaniu ziarna serowego w stanie zawiesiny. Na tym etapie krajacze są już samoistnie wyłączone z działania, ponieważ w trakcie wahnięć w dół szybkość opadania ziarna jest zbliżona do szybkości ruchu łopat, a ponadto ziarna są twardsze. Sterując siłownikiem można uzyskać pożądane cechy mieszadła na każdym etapie przerobu.

W urządzeniu proces wyjęcia sera z formy serowarskiej jest zintegrowany z procesem krojenia i solenia. Z tego względu jedna ze ścian bocznych prostokątnego, podłużnego zbiornika solanki przylega unieruchomiona do jednej, nie zabudowanej ramą nośną, ściany zewnętrznej rynny. Wewnątrz, przy dnie zbiornika solanki zamocowana jest zawiasowo do czterech skrętnych wsporników pozioma rama w kształcie litery H. Poprzeczna belka tej ramy przytwierdzona jest do dwóch podpór na takiej wysokości, że nigdy nie zanurza się w solance. Skręt wsporników o 90 stopni powoduje poziome uniesienie ramy ponad obrzeże zbiornika solanki i rynny. Boki unoszonej ramy są prowadnicami, w których poruszają się poziomo dwa wsporniki przesuwne, zespojone na skraju z poziomą płytą wsuwaną pod formę z serem. Ruch płyty napędzany jest przez dwa silniki zamocowane na poprzecznej belce unoszonej ramy. Wydłużone wały silników posiadają na skraju koła zębate współpracujące z zębami wsporników. Ponadto, do skrajów unoszonej ramy od strony formy serowarskiej przytwierdzony jest zespół wzdłużnych krajaczy sera oraz krajacz poprzeczny sera. Płyta na skraju wsporników posiada szerokość taką jak wymiar sera w formie, ponadto ma z trzech stron skrajne ściany zabezpieczające prawidłowe ułożenie wypadającego sera. Ściana i płyta od strony formy posiada nacięcia wzdłużne, równoległe do kierunku ruchu. Rozstaw i szerokość nacięć jest dopasowana do wzdłużnych krajaczy sera. Oprócz tego płyta posiada pionowe rozcięcia dwóch ścian bocznych, w takich miejscach, w jakich będzie poprzecznie krojony ser, Do ścian bocznych zbiornika solanki zainstalowane są na pewnej wysokości, dwie poprzeczne belki. Zainstalowane są na nich siłowniki poruszające pionowo poziomymi sitami w przestrzeni pojemnika z solanką. Sito przednie, bliższe formy serowarskiej, w położeniu górnym znajduje się ponad lustrem solanki tak wysoko, że mogą pod nie wpłynąć sery. Posiada ono wymiary zbliżone do wymiarów sera w formie. Sito tylne posiada długość będącą przynajmniej dwukrotnością długości sera w formie i skrajnie jest zanurzone w solance tak, że mogą nad nie wpływać sery. W położeniu górnym sito to unosi się ponad solanką. W trakcie wprowadzania płyty pod ser, przez jego podłużne rozcięcia przechodzą krajacze wzdłużne sera. Cofanie płyty z serem powoduje rozcinanie go wzdłużne. Zatrzymanie cofania umożliwia rozcięcie poprzeczne sera nożem wchodzącym w pionowe rozcięcia boków płyty. Całkowite wysunięcie pojemnika spowoduje całkowite wzdłużne porozcinanie sera i porozcinanie poprzeczne. Opuszczenie do wnętrza zbiornika solanki ramy unoszonej spowoduje zatopienie w solance płyty, wraz z serami. Jednak sery w solance będą się utrzymywać na powierzchni w obrębie górnych skrajów ścian płyty. W tym położeniu unoszonej ramy włączenie silników posuwu wsporników przesuwnych spowoduje przesuwanie serów nad płytą w tył zbiornika solanki, pod sito przednie. Opuszczenie w dół sita, do całkowitego zanurzenia w solance serów spowoduje ich unieruchomienie i umożliwi cofnięcie płyty do przodu. Ponadto, całkowite zanurzenie serów intensyfikuje solenie. Przepychaniu serów pod sito przednie towarzyszyć będzie przepchnięcie do tyłu, ponad sito tylne wcześniej wyprodukowanych serów. Uniesienie w górę tylnego sita spowoduje rozpoczęcie procesu ich ociekania.

Zastosowane rozwiązania pozwalają, poza krótkim czasem krojenia, utrzymywać wszystkie krajacze w stanie zanurzenia w solance, podobnie jak płytę i pozostałe elementy ramy. Rozwiązuje to bieżące problemy związane z utrzymaniem higieny tych elementów. Zastosowanie wydłużonego sita tylnego pozwala zmieścić na nim sery z dwóch warów. Dzięki temu możliwe jest zapakowanie w osłonki całodobowej produkcji serów w czasie jednego cyklu pracy.

Rynna obwodowa dna, części warzelnej urządzenia, posiada zewnętrzną część rozszerzoną i jej obrzeże znajduje się na wysokości górnej ściany obwodowego kanału formy serowarskiej. W dnie rynny znajduje się króciec. Rozwiązania te pozwalają jednoetapowo umyć całą część warzelną i prasowania urządzenia. Otwarcie dwóch uszczelek pneumatycznych rynny, opuszczenie cylindra przerobowego bardzo blisko dna w stanie sprzęgnięcia z kolistą przegrodą, zalanie roztworem myjącym

PL 227 177 B1 przestrzeni nad dnem i włączenie obiegu mycia przez króciec w dnie rynny, pompę i filtr do dysz w górnych częściach urządzenia, spowoduje opłukiwanie wszystkich elementów roboczych roztworem myjącym. Wykonywanie niewielkich ruchów posuwisto-zwrotnych przez kolistą przegrodę sprzęgniętą z formą spowoduje dużą burzliwość przepływu roztworu myjącego przy dnie.

P r z y k ł a d w d r o ż e n i a

Urządzenie będące przedmiotem wynalazku przedstawione zostało na czterech rysunkach.

Figura 1 przedstawia widok z góry urządzenia.

Figura 2 przedstawia urządzenie w przekroju pionowym, podłużnym, w fazie do wyjęcia sera.

Figura 3 przedstawia część warzelną i prasowania urządzenie w przekroju pionowym, poprzecznym.

Figura 4 przedstawia łopatę w przekroju poprzecznym. Strzałkami zaznaczono kierunki ruchu.

Na wszystkich rysunkach pogrubionymi liniami zaznaczono jedynie krawędzie przekroju.

Cylinder 1 z bocznym płaszczem grzejnym blisko dolnego skraju zespolony jest trwale z krawędzią osiowego otworu górnej ściany prostokątnej formy 2 serowarskiej. Posiada ona pod górną ścianą sito 3, z nad którego serwatka odprowadzana jest do obwodowego kanału 4 i odsysana. Prostokątne boki formy 2, w czasie jej opuszczania, schodzą w dół poniżej płaskiej płyty 5 dennej z płaszczem grzejnym, posiadającej przytwierdzoną do obrzeża rynnę 6, pozwalającą na zagłębienie całych boków formy 2. Posiada ona pneumatyczne uszczelki. Uszczelka 7 uszczelnia szczelinę pomiędzy krawędzią dna 5 i ścianami bocznymi formy 2. Uszczelka 8 uszczelnia szczelinę pomiędzy ścianami bocznymi formy 2 i zewnętrznymi ścianami rynny 6. Cylinder 1 posiada przytwierdzone w górnej części, przeciwległe, dwa poziome wsporniki 9. Ich skrajne otwory przechodzą przez nakrętki podnośnika 10 śrubowego i swobodnie leżą na ich rozszerzonych, dolnych skrajach. Utrzymują one cylinder 1 wraz z formą 2, ruchomo na określonym poziomie. Opuszczenie skrajnie w dół cylindra 1 spowoduje, że jego dolny skraj całym obwodem stykał się będzie z płytą 5 denną. W skrajnym górnym położeniu obrzeże ścian bocznych formy 2 uniesione jest ponad płytę 5 denną tak, że możliwe jest wyjęcie wypchniętego z formy sera. Dla zapewnienia precyzji pionowego ruchu ze ścian formy 2 wychodzą dwie obejmy ślizgowe do śrub trapezowych podnośnika 10. W górnej części cylinder 1, od styku z maksymalną linią napełnienia w górę, posiada otwór 11 do zaprawiania mleka i probierczy. Od zewnątrz zabezpieczony jest on przed wylewami zespojonym z obrzeżem, skośnym cylindrem.

Wewnątrz cylindra 1 znajduje się pozioma przegroda 12 z wychodzącym w dół obrzeżem, do którego przytwierdzone jest sito 13. Pomiędzy przegrodą 12 i sitem 13 znajdują się promieniowo listwy utrzymujące stałą szczelinę. Przegroda 12 jest osiowo zespolona z cylindryczną obudową 14 mieszadła poruszającą się pionowo za pośrednictwem dwóch przeciwległych wsporników 15. Przytwierdzone są one w jej górnej części, a ich skrajne otwory przechodzą przez nakrętki śrub podnośnika 16 i leżą swobodnie na ich rozszerzonych, dolnych skrajach. Mieszadło obudowy 14 opuszczane jest w dół przez osiowy, okrągły otwór w przegrodzie 12. Wielkość tego otworu odpowiada średnicy cylindrycznej obudowy 14. Średnica osiowego otworu w sicie 13 jest pomniejszona o wymiary gniazd wewnątrz obudowy 14. Od góry cylindryczna obudowa 14 zamknięta jest hermetycznie pokrywą 17, posiadającą zaczep 18 umożliwiający uniesienie jej w górę dźwigiem. Na pokrywie 17 zainstalowany jest układ 19 napędowy pionowego posuwu mieszadła. Jego śruby 20 wchodzą do wnętrza obudowy 14 i za pośrednictwem nakrętek przytwierdzonych do obudowy 21 mechanizmów napędowych mieszadła, utrzymują ruchomo mieszadło w stanie podwieszenia do pokrywy 17. Dolny skraj śrub 20 osadzony jest obrotowo w gniazdach przytwierdzonych do obudowy 14. Unosząc w górę pokrywę 17 można wyjąć całe mieszadło z obudowy 14. Z hermetycznej obudowy 21 mechanizmów napędowych mieszadła wychodzi wał 22. Jest on w górnej części wydrążony, a poniżej posiada kształt dwóch równoległych grubościennych rur i zakończony jest kształtką 29 dolną, która wokół dolnego skraju, osiowym otworem, ma zespojone koliste sito 23.

W skrajnym górnym położeniu mieszadła, sito 23 zamyka osiowy otwór w sicie 13, tworząc z nim jedną płaszczyznę. Na wale 22 wewnątrz obudowy 21 zamocowany jest siłownik 24 hydrauliczny, którego tłoczysko przechodzi przez wydrążenie w wale 22. Zamocowana jest do niego kształtka górna połączona zawiasowo z dwoma sztywnymi cięgnami. Dolne skraje cięgien połączone są zawi asowo z dwiema tulejami 25, zawiasowo połączonymi również z kształtką 29 dolną zespojoną z sitem 23, pomiędzy rurami wału 22. W tulejach 25 osadzone są skrętnie trzpienie łopat 26. Dzięki temu ruchy posuwisto-zwrotne tłoczyska siłownika 24 powodują ruchy wahliwe łopat. W skrajnym górnym położeniu tłoczyska, łopaty 26 ustawiają się prawie pionowo i przy unoszeniu mieszadła przechodzą przez otwór w przegrodzie 12. W skrajnym dolnym położeniu łopaty 26 ustawiają się poziomo. ŁopaPL 227 177 B1 ty 26 na górnej powierzchni posiadają przytwierdzony trwale zespół 27 krajaczy pionowych. Górne skraje zespołu 27 krajaczy pionowych połączone są z płytą 28 podłużną, która skrajem zespojona jest z trzpieniem łopaty 26. Zespół 27 krajaczy pionowych wspólnie z łopatą 26 i płytą 28 podłużną, w przekroju podłużnym stanowi zbiór kwadratowych otworów, takich samych dla obu łopat 26. Przedłużenia osi obrotu trzpieni łopat przechodzą przez zespoły 27 krajaczy w takim miejscu, że przy bocznym napływie masy skrzepu łopaty 26 i płyty 28 podłużne ustawiają się równolegle do wektora przepływu. Tuleje 25 zamocowane są zawiasowo do dolnych kształtek 29 na dwóch poziomach. Różnica wysokości poziomów stanowi połowę wysokości kwadratowych otworów krajaczy. Ponadto, poszczególne pionowe płytki krajacza niższego są względem pionowych płytek krajacza wyższego przesunięte od osi wału 22 o połowę wzajemnych odległości. Do bocznej ściany obudowy 21 przytwierdzony jest silnik 30 hydrauliczny.Za pośrednictwem przekładni zębatej nadaje on wałowi 22 ruch obrotowy. Skrętność osadzonych w tulejach 25 łopat 26 jest ograniczona kołkami zamocowanymi na ich skraju. Przy obrotach wału 22 i wahnięciu w dół łopat 26, ustawiają się one swymi powierzchniami blisko pionu. Przy wahnięciu w górę łopaty 26 ustawiają się poziomo, ponieważ po stronie tylnej od osi skrętu powierzchnia łopat jest dużo większa a kołki blokują dalszy skręt. Korzystne jest takie wyregulowanie położenia kołków, że przy wahnięciu w górę łopat 26 większy spływ do tyłu zniweluje powstający ruch wirowy gęstwy w kotle. Uniesione skrajnie pionowo łopaty 26 przy skrajnie opuszczonym mieszadle nie powinny wychodzić ponad poziom 2/3 napełnienia kotła (górny brzeg bocznego płaszcza grzejnego).

Wewnątrz obudowy 21 znajduje się, zespolony z wałem 22, zbiornik 31 z płynną parafiną. Przewodem rurowym o małym przekroju połączony jest z wewnętrzną przestrzenią łożyska wału 22 i z systemem kanalików dochodzących do wnętrza wszystkich ruchomych połączeń zespołu ruchów wahliwych łopat 26 i tulei 25. Parafina powinna całkowicie wypełnić te przestrzenie, zabezpieczając je przed dostaniem się mleka lub serwatki. Ponadto, ze względu na panujące wewnątrz tych przestrzeni niewielkie nadciśnienie w stosunku do ciśnienia hydrostatycznego przerabianego mleka, śladowe ilości parafiny będą wypływać przez uszczelnienia oczyszczając ewentualne mikrokapilary. Z tego względu wewnątrz obudowy 21 musi panować ciśnienie atmosferyczne. Dlatego jest ona połączona z otoczeniem elastycznym przewodem rurowym przez pokrywę 17.

Podnośniki 10 i 16 śrubowe posiadają po dwa zespoły przekładni zamknięte wspólnie w dwóch obudowach połączonych wałami zapewniającymi identyczną szybkość podnoszenia wsporników 9 i 15. Do den obudów przekładniowych przytwierdzone są stopy, boki obudów przekładniowych przytwierdzone są do ramy 32, która zapewnia stabilność całej konstrukcji. Posiada ona kształt słupa ze stopą od którego dolnego i górnego skraju wychodzą po dwa zagięte pod kątem prostym poziome wsporniki. Do skrajów dolnych wsporników ramy 32 przytwierdzone są boki obudów przekładniowych podnośników śrubowych 10 i 16, natomiast do wsporników górnych, osadzone w łożyskach górne skraje ich śrub. Od dolnego skraju słupa ramy 32 wychodzi jeszcze jeden poziomy wspornik ku osi urządzenia. Jego górna powierzchnia znajduje się w jednej płaszczyźnie z górnymi powierzchniami obudów przekładni podnośników 10 i 16. Leży na nich unieruchomiona rynna 6. Podnośniki 10 i 16 zainstalowane zostały w taki sposób, że wszystkie ich śruby podnoszące mają wzdłużne osie równoległe i w jednej płaszczyźnie. Dzięki temu wsporniki 9 i 15 znajdują się dokładnie jeden nad drugim i w trakcie wzajemnego przemieszczania zachowują równoległość. Umożliwiło to zainstalowanie pomiędzy parami wsporników 9 i 15 dwóch zaczepów 33 elektromagnetycznych. Odpowiednie zbliżenie powoduje sprzęgnięcie par wsporników w takim wzajemnym położeniu, że powierzchnie sit 3 i 13 są w jednej płaszczyźnie.

Przy wewnętrznej ścianie obudowy 14 mieszadła, przez pokrywę 17 poprowadzony jest króciec 34 nalewowy mleka. Ponadto, w pokrywie 17 znajduje się króciec 35 odpowietrzania i króćce zasilania układów hydraulicznych. Obwodowy kanał 4 górnej ściany formy 2 posiada poszczególne części swej górnej ściany nieznacznie skośne w kierunku narożników tak, że w dwóch narożnikach schodzą się części wyższe ściany i w dwóch części niższe ściany. Na jednej ze ścian górnych kanału 4 znajduje się króciec 36 odsysania serwatki. Dwa króćce 32 odpowietrzające kanał 4 znajdują się przeciwległe na górnej jego ścianie, w częściach równoległych do wsporników 9 i 15, blisko wyższych narożników. W dnie rynny 6 znajduje się króciec 38 i jest połączony ze zbiornikiem pośrednim serwatki. Górny zewnętrzny skraj rynny 6 znajduje się znacznie powyżej płyty 5 dennej, na podobnym poziomie jak górna ściana kanału 4 formy 2 w fazie jej opuszczenia. Na górnym obrzeżu cylindra 1 leży pokrywa 40 zamykająca od góry całą jego przestrzeń. Znajduje się pod nią zespół dysz natryskowych mycia cylindra 1. Na górnej ścianie kanału 4 serwatki, w częściach równoległych do kierunku wysuwu

PL 227 177 B1 sera z przestrzeni formy 2, znajdują się dwa skośne króćce 39 sprężonego powietrza. Ponadto, wewnątrz kanału 4 znajdują się cztery przegrody 41 spowalniające napływ sprężonego powietrza do części kanału prostopadłych do kierunku wysuwu sera z przestrzeni formy 2. Przegrody 41 w narożnikach wyższych formy 2 tworzą szczeliny przy ścianie górnej. Przegrody w narożnikach niższych zamykają całkowicie górne części kanału 4.

Do rynny 6 od strony nie zabudowanej ramą 32 nośną przystawiony jest i sztywno z nią zespolony, otwarty, prostokątny zbiornik 42 solanki. Bezpośrednio nad nim, od strony formy 2, wpasowana w kształt zbiornika 42, znajduje się unoszona, pozioma rama 43. Jej wzdłużne obrzeża są prowadnicami przesuwnych wsporników 44, do których skrajów przytwierdzona jest trwale płyta 45 wsuwana pod uniesioną formę 2 serowarską. Wsporniki 44 poruszane są przez dwa silniki 47 hydrauliczne zamocowane na poprzecznej belce 46 przytwierdzonej do skrajów pionowych podpór wychodzących z ramy 43 unoszonej. Silniki 47 posiadają na skraju długich wałów zębatki współpracujące z zębami wsporników 44. Na ramie 43, unoszonej, bezpośrednio przy skraju formy 2, zainstalowany jest zespół 48 krajaczy wzdłużnych sera, w postaci pionowych strunowych drutów rozpiętych w ramce. Nieco dalej od formy 2 zamocowany jest na ramie 43, krajacz 49 poprzeczny, w postaci poziomego strunowego druta rozpiętego na skraju wsporników, poruszanego siłownikami 50, zainstalowanymi na belce. Płyta 45 posiada skrajnie trzy ściany boczne. Dwie ściany boczne równoległe do jej kierunku ruchu, posiadające szerokie rozcięcia w miejscach opuszczania krajacza 49 poprzecznego i trzecią ścianę od strony wnętrza formy 2 z szerokimi rozcięciami wykonanymi również w dnie płyty 45 w miejscach przechodzenia krajaczy 48 wzdłużnych. Drut krajacza 49 porzecznego jest od górnej belki wsparty płaskimi wspornikami w miejscach rozcięć wzdłużnych sera. Rama 43 unoszona jest utrzymywana w określonym położeniu przez cztery wsporniki 51 przytwierdzone do niej skrętnie. Dół wsporników jest z kolei przytwierdzony skrętnie do ścian bocznych zbiornika 42 od strony jego wnętrza. Na podwyższonej konstrukcji 52 zainstalowany jest siłownik 53, którego tłoczysko przytwierdzone jest zawiasowo do belki 46 silników. W skrajnym górnym położeniu tłoka siłownika 53, rama 43 jest uniesiona ponad krawędź zbiornika 42, maksymalnie blisko formy 2, zaś w skrajnym dolnym położeniu tłoka cała rama 43, wraz z płytą 45, krajaczami 48 wzdłużnymi i krajaczem 49 poprzecznym zanurzone są w solance.

We wnętrzu zbiornika 42 znajduje się prostokątne poziome sito 54 wykonujące pionowe ruchy za sprawą siłowników zainstalowanych na konstrukcji 53. Przy zanurzeniu ramy 43 nośnej w solance i przemieszczeniu skrajnym do tyłu zbiornika 42 wsporników 44 wysuwnych, prawie cała pozioma powierzchnia płyty 45 znajdzie się pod sitem 54. W tylnej części zbiornika 42 znajduje się podłużne sito 55 o wymiarach będących dwukrotnością wymiarów płyty 45. Sito to przytwierdzone jest do tłoczysk dwóch siłowników 56 zamocowanych na belce nad zbiornikiem 42. Sito 55 w skrajnym dolnym położeniu znajduje się blisko dna zbiornika 42, natomiast w skrajnym górnym położeniu nad powierzchnią solanki.

W przykładzie pracy urządzenie współpracuje ze zbiornikiem pośrednim, odbiorczym serwatki. Za sprawą podnośnika 10 cylinder 1 opuszczony zostaje skrajnie do dołu tak, że jego dolna krawędź styka się z dnem 5. Połączone w ten sposób części pełnią funkcję kotła serowarskiego. Przeprowadzona zostaje próba szczelności dna kotła. Do uszczelek 7 i 8 pneumatycznych doprowadzone jest ciśnienie robocze wysokie. W przestrzeni rynny 6 pomiędzy uszczelkami 7 i 8 wytworzone zostaje nadciśnienie testowe przez króciec 38, doprowadzający je ze zbiornika pośredniego. Utrzymanie nadciśnienia testowego przez zadany czas daje gwarancję szczelności dna kotła. Do króćca 34 podłączony zostaje elastyczny przewód mleczny urządzenia udojowego. Za sprawą podnośnika 16 przegroda 12 kolista uniesiona zostaje do najwyższego poziomu roboczego, a więc nieco poniżej górnej krawędzi cylindra 1. Z wnętrza obudowy 34 za pośrednictwem śrub 20 z układu napędowego 19 opuszczone zostaje w dół mieszadło tak, że sito 23 znajduje się bardzo blisko dna 5. Króciec 35 powietrzny jest zamknięty. Króciec 36 odsysania jest połączony ze zbiornikiem pośrednim i zamknięty. Zamknięte są króćce 39 sprężonego powietrza i króćce 37 odpowietrzania. Za pośrednictwem silnika 30 mieszadło wprowadzone zostaje w ruch (C) obrotowy. Siłownik 24 wprawia w powolne ruchy (D) wahliwe łopaty 26. Przez króciec 34 nalewane jest do kotła mleko. Po zakończeniu napełniania (dolny skraj otworu 10) do zbiornika pośredniego doprowadzone zostaje nadciśnienie o takiej wartości, że jest w stanie zrównoważyć ciśnienie hydrostatyczne na dnie kotła. Na krótko otwarty zostaje króciec 36. Powietrze doprowadzone do obwodowego kanału formy 2 wypycha do kotła mleko, które wpłynęło w przestrzeń formy 2. Od króćca 34 odłączony zostaje elastyczny przewód mleczny i podłączony elastyczny przewód odsysania serwatki do zbiornika pośredniego. Przez otwór 11 zaprawiania wprowaPL 227 177 B1 dzona zostaje kultura bakteryjna. Do płaszcza grzejnego doprowadzone zostaje ciepło aby doprowadzić mleko do temperatury zaprawiania. Po uzyskaniu zadanych parametrów mleka ruchy wahliwe łopat 26 zostają przełączone na intensywne i przez otwór 11 zaprawiania, rurką probierczą, cienkim strumieniem dodany zostaje roztwór podpuszczki. Po wymieszaniu mleka, w ciągu zadanego czasu, ruchy obrotowe mieszadła zostają wyłączone a łopaty ustawione nieruchomo w położeniu poziomym. Następnie, mieszadło z „rozłożonymi” łopatami uniesione zostaje ponad poziom mleka, które zaczyna krzepnąć. Po uzyskaniu pożądanej zwięzłości skrzepu włączony zostaje ponownie obrotowy ruch mieszadła z ustaloną prędkością i jednocześnie uruchomiony zostaje ruch w dół. Z zaprogramowaną prędkością obracają się śruby 20. Obie prędkości są tak skorelowane, że w czasie jednego pełnego obrotu wału 22 mieszadła, obracające się poziomo łopaty 26 obniżą się w skrzepie o wysokość krajaczy 27. Dzięki temu płyty 28 podłużne krajaczy w każdym następnym obrocie wchodzą w rozcięcie wykonane przez swe łopaty w obrocie poprzednim. Łopata 26 zamocowana wyżej porusza się pół obrotu za niższą i rozcina spiralną warstwę skrzepu w połowie jej grubości. Płytki krajaczy 27 pionowych rozcinają warstwy na wstęgi. Przesunięcie wzajemne zespołów płytek pionowych krajaczy 27 od osi wału 22 sprawia, że płytki krajaczy 27 poruszających się wyżej rozcinają pionowo, w połowie, wstęgi wycięte przez krajacze 27 łopaty niżej. Efektem wykonania w skrzepie jednego pełnego obrotu przez mieszadło z poziomymi łopatami 26 są spiralne wstęgi o powierzchni przekroju będącym jedną czwartą kwadratowych prześwitów krajaczy 27. Po pokrojeniu w ten sposób skrzepu aż do płyty 5 dennej mieszadło nadal się obraca, a łopaty 26 wykonują powolne ruchy wahliwe, krojąc i rozrywając wstęgi skrzepu na grudki (ziarna). Po upływie zadanego czasu, w którym ziarno nabrało tęgości, łop aty 26 zaczynają poruszać się wahliwie z prędkością średnią zwiększając intensywność mieszania przez zwiększenie efektu unoszenia ziarna serowego w zawiesinie serwatki. W tym czasie boczny płaszcz grzejny utrzymuje stałą temperaturę w kotle. Po upływie zadanego czasu następuje odczerpanie 1/3 serwatki. Odbywa się to w ten sposób, że uruchomione zostaje ssanie przez króciec 34 do zbiornika pośredniego, w którym wytwarzane jest podciśnienie. Jednocześnie, opuszczana zostaje przegroda 12 przez uruchomienie podnośnika 16 śrubowego i uruchomione zostaje podnoszenie mieszadła przez układ 19. Jednakowe prędkości obu tych przeciwnych co do kierunku ruchów dadzą efekt „stania” mieszadła, podczas gdy przegroda 12 opuszczona zostaje do 2/3 wysokości napełnienia. Mieszadło w tym czasie się obraca, a łopaty 27 wykonują powolne ruchy wahliwe. Po odessaniu serwatki do poziomu dolnego skraju króćca 34 przegroda 12 wraca do swego górnego położenia. Podnośnik 16 i układ 19 wykonują skoordynowaną pracę, by utrzymać obracające się mieszadło na skrajnym dolnym położeniu. Następnie, do płaszczy cylindra 1 i płyty 5 dennej doprowadzona zostaje gorąca woda grzejna, a ruchy wahliwe łopat zostają przełączone na „intensywne”. Rozpoczyna się dogrzewanie gęstwy z określoną technologicznie intensywnością. Po zakończeniu dogrzewania i dosuszeniu ziarna serowego temperatura w płaszczach grzejnych wyrównuje się z temperaturą gęstwy. Przeprowadzone zostaje osadzenie ziarna serowego na płycie 5 dennej. W tym celu obracające się mieszadło, wykonując powolne ruchy wahliwe unosi się do 1/3 wysokości nominalnego poziomu napełnienia za sprawą układu 19. W tym czasie praktycznie całe ziarno serowe spłukane zostanie z górnej powierzchni kolistego sita 23. Następnie, obroty mieszadła zostają wyłączone, łopaty 26 uniesione zostają do pionowego położenia i całe mieszadło uniesione skrajnie do wnętrza obudowy 14. Koliste sito 23 wypełnia otwór w sicie 13 kolistej przegrody. Rozpoczyna się odsysanie serwatki znajdującej się ponad osadzonym ziarnem. W tym celu podłączone zostaje ssanie do króćca 34 przez zbiornik pośredni. Włączony zostaje podnośnik 16 i przegroda 12 zostaje opuszczana. Ciśnienie w uszczelkach pneumatycznych 7 i 8 zostaje zminimalizowane. Za sprawą podnośnika 10 rozpoczyna się podnoszenie cylindra 1 z formą 2 do góry, jednak tak, by jej boki nie wyszły ponad uszczelkę 7 pneumatyczną. Jednocześnie z tym ruchem odbywa się opuszczanie przegrody 12 z mieszadłem schowanym z obudowie 14. Cały czas działa odsysanie serwatki przez króciec 32. Dochodzi do sprzęgnięcia za pośrednictwem zaczepów 31 elektromagnetycznych formy 2 z przegrodą 12 kolistą w stanie zrównania do jednej płaszczy wszystkich sit. Ziarno serowe wpływa na całą powierzchnię płyty 5 dennej. Otwarte zostają króćce 37 powietrzne i również przez króciec 36 uruchomione zostaje odsysanie serwatki. Mechanizmy śrubowe podnośników 10 i 16 opuszczają przegrodę 12 oraz formę 2 powoli w dół, aż zespolone, całym ciężarem spoczną na prasowanym serze. Rozpoczyna się pras owanie leżącego na płycie 5 dennej, zlepiającego się ziarna serowego. Przyjmuje ono kształt prostopadłościanu o podstawie kwadratu. Odbywa się prasowanie wstępne sera przy ciągłym odsysaniu se rwatki znad sit przy ciśnieniu atmosferycznym. Możliwe jest to dzięki otwartej przestrzeni pomiędzy przegrodą 12 i sitem 13 do wnętrza obudowy 14 mieszadła oraz swobodnym gromadzeniu się odsy10

PL 227 177 B1 sanej serwatki w kanale 4. Po zakończeniu prasowania wstępnego, prasowanie zasadnicze rozpoczyna się od zamknięcia króćców powietrznych 35 i 37. Podciśnienie ze zbiornika pośredniego przechodzi do wszystkich przestrzeni nad sitami. Uruchomione zostają podnośniki 10 i 16 tak, że ich nakrętki nośne częściowo wysuwają się z otworów wsporników 9 i 15. Podciśnienie pod kolistą przegrodą 12, obudową 14 mieszadła oraz górną ścianą formy 2 wywołuje od góry efekt parcia ciśnienia atmosferycznego na nie tym większy, im większe będzie podciśnienie. Dlatego podciśnienie będzie stopniowo, w zaprogramowany sposób zwiększane, tak by otrzymać nacisk na ser typowy dla danego rodzaju. Po zakończeniu prasowania króćce 35 i 37 zostają otwarte, a ser w formie czeka na wyjęcie. Wyjęcie sera odbywa się w ten sposób, że nad sitami wytworzone zostaje podciśnienie powodujące przywarcie do nich sera. Ciśnienie z uszczelek 7, 8 pneumatycznych zostanie usunięte.

Podnośniki 10 i 16 rozpoczynają podnoszenie formy 2 i przegrody 12 wraz z serem, który odspaja się od dna 5 i unosi razem z formą 2. Po czym, pod otwartą formę 2 wsunięta zostaje płyta 45. Następnie, przy zamkniętych króćcach 34, 35, 36, 37, 38 i 39 w zbiorniku pośrednim (uprzednio opróżnionym z serwatki) wytwarza się ciśnienie powietrza do zadanej wielkości. Potem jednoczesne otwarcie króćców 35, 37 i 39 powoduje gwałtowne wpłynięcie sprężonego powietrza do kanału 4 obwodowego, nad sita formy 2 z przywartym serem. Ograniczenie działania ciśnienia w przestrzeni k anału 4 powoduje wcześniejsze odspojenie sera od sita w częściach kanału 4 równoległych do kierunku ruchu płyty 45 i łukowym wygięciu spadającego do niej sera. W drugiej fazie spadania ser rozpłaszcza się płycie 45 dokładnie przylegając bokami do jej skrajnych ścian. Włączony zostaje wówczas posuw cofania wsporników 44 wysuwnych i krajacze 48 wzdłużne zaczynają przechodzić przez ser do momentu, aż rozkrojony ser w wybranym miejscu znajdzie się pod krajaczem 49 poprzecznym. Wówczas, po zatrzymaniu posuwu płyty 45, krajacz 49 wykonuje ruch w dół i ponownie w górę. Po czym, cykl zostaje powtórzony w zaprogramowany sposób, aż cały ser zostanie pokrojony na bloki i cała płyta 45, wysunięta z pod formy 2 znajdzie się nad zbiornikiem 42. Uruchomiony zostaje wówczas siłownik 53 ramy, zatapiając skrajnie w solance całą ramę 43, wraz z serami na płycie 45. Sery unoszące się w solance pozostają tak do czasu następnej operacji krojenia. Wówczas siłowniki 56 sita 55 tylnego opuszczają je skrajnie w solankę. Siłowniki sita 54 przedniego unoszą je skrajnie w górę tak, że jej dolny skraj znajduje się wyżej niż górne krawędzie pływających w solance serów. Uruchomiony zostaje wówczas posuw wsporników 44, przesuwnych skrajnie do tyłu zbiornika 42 i sery znajdujące się nad płytą 45 przepchnięte zostają pod sito 54, jednocześnie przepychając w tył będącą pod nim wcześniejszą porcję serów. Sery za sitem 54 wpływają nad sito 55 tylne. Uniesienie ponad solankę sita 55 spowoduje również uniesienie znajdujących się na niej serów, rozpoczynając fazę ociekania. Sito 54 z nową porcją serów zostaje opuszczone i sery całą objętością znajdą się w solance, nie dotykając płyty 45. Wykonany zostaje wówczas posuw wsporników 44, przesuwnych w położenie środkowe, powodując całkowite wysunięcie płyty 45 z pod serów, w położenie gotowości do wsunięcia pod formę 2. Sery lekko dociskane przez sito 54 pozostają nieruchome w solance. Uruchomienie siłownika 53 spowoduje uniesienie ramy 43, ponad solankę w położenie maksymalnie bliskie formy 2.

Do procesu mycia forma 2 uniesiona zostaje nieznacznie ponad dno 2. Usunięte zostaje ciśnienie z uszczelki 7. Wprowadzone zostaje ciśnienie do uszczelki 8. Otwarte króćce 35 i 37 powietrzne. Przez zespoły dysz w górnych częściach urządzenia i dysze opłukujące wnętrze króćców 37, roztwór myjący opłukując cylinder 1 oraz mieszadło, spływa na płytę 5 denną i do rynny 6. Po zalaniu wszystkich sit i górnej ściany formy 2, poza kanałem 4 obwodowym, włączone zostaje grzanie płaszcza bocznego i dna 2 do zadanej temperatury. Otwarty zostaje króciec 38 rynny i poprzez pompę obiegową oraz filtr połączony z zespołami dysz. Włączona zostaje pompa obiegowa, a kolista przegroda 12 z mieszadłem całkowicie uniesionym wprawione zostają w niewielkie ruchy posuwisto-zwrotne z zamkniętym króćcem 35. Poziom roztworu myjącego w kanale 4 oscyluje, w położeniu górnym całkowicie wypełniając kanał 4. W trakcie tego etapu, stopniowo zatrzymane na filtrze zostaną cząstki rozp ylonego ziarna serowego. W drugiej fazie każdej operacji króćce 37 odpowietrzające formy 2 zostają zamknięte i usunięte zostaje ciśnienie z uszczelki 8. Roztwór myjący wpływa do górnej części rynny 6 i pulsacyjnie ją wypełnia. W trakcie mycia porcja roztworu lub popłuczyn odsysana jest najpierw króćcami 34 i 36, a w końcowej fazie króćcem 38.

PL 227 177 B1

Claims (1)

1. Urządzenie do produkcji serów, składające się z cylindra z bocznym płaszczem grzejnym, od góry posiadającego ruchomą, wchodzącą do jego wnętrza kolistą przegrodę z sitem, z zainstalowaną na niej obudową, z ruchomym pionowo w dół, obrotowym mieszadłem i ruchomymi wahliwie łopatami oraz płaskiej płyty dennej z płaszczem grzejnym, znamienne tym, że cylinder (1) jest ruchomy pionowo i rozłączny od prostokątnej płyty (5) dennej, posiada zespojoną z obrzeżem osiowego otworu, blisko dolnego skraju, płytę górną prostokątnej formy (2) serowarskiej, posiadającej od spodu sito (3) i pionowe ściany boczne, które schodzą w dół poniżej skraju płyty (5) dennej.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że z całym obrzeżem płyty (5) dennej zespojona jest rynna (6).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że rynna (6) posiada bezpośrednio poniżej skraju płyty (5) dennej pneumatyczną uszczelkę (7).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że rynna (6) posiada od strony zewnętrznej uszczelkę pneumatyczną (8).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że rynna (6) posiada w dnie króciec (38). Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że płyta górna formy (2) serowarskiej posiada, obwodowo, nad sitem (3), wychodzący w górę kanał (4) wypływowy serwatki.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że górny zewnętrzny skraj rynny (6) znajduje się na wysokości górnej ściany kanału (4) wypływowego serwatki w jego dolnym położeniu. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że poszczególne części ściany górnej obwodowego kanału (4) wypływowego serwatki są nieznacznie skośne w kierunku narożników. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że e na górnej ścianie kanału (4) wypływowego serwatki znajdują się króćce (36) odpowietrzania.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na górnej ścianie kanału (4) wypływowego serwatki znajduje się króciec (36) odsysania serwatki, wchodzący do jego wnętrza. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnątrz kanału (4) wypływowego serwatki, blisko narożników znajdują się przegrody (41).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na górnej ścianie kanału (4) wypływowego serwatki znajdują się króćce (39) sprężonego powietrza.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w górnej części cylindra 1, blisko linii maksymalnego napełnienia znajduje się otwór (11) zaprawiania, na zewnętrznych obrzeżach zespojony ze skośnym cylindrem.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na górnym obrzeżu cylindra (1) leży pokrywa (40).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że cylinder (1) posiada przeciwległe zespojone wsporniki (9).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wsporniki (9) cylindra (1) leżą swobodnie obrzeżami otworów na dolnych, rozszerzonych skrajach nakrętek śrub podnośnika (10) z możliwością częściowego wysunięcia.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że rozłączna pokrywa (17) obudowy (14) mieszadła tworzy z nią hermetyczne połączenie.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na pokrywie (17) obudowy (14) mieszadła znajduje się króciec (35) odpowietrzający.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na pokrywie (17) obudowy (14) mieszadła znajduje się, wchodzący do wnętrza obudowy (14), króciec (34) nalewowy mleka i odsysania serwatki.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (14) mieszadła posiada przeciwległe zespojone wsporniki (15).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wsporniki (15) obudowy (14) mieszadła leżą swobodnie obrzeżami otworów na dolnych, rozszerzonych skrajach nakrętek śrub podnośnika (16) z możliwością częściowego wysunięcia.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wsporniki (9) i (15) można sprzęgnąć z sobą za pośrednictwem zaczepów (33) elektromagnetycznych w takim wzajemnym położeniu aby sito (3) formy (2) i sito (13) przegrody (12) tworzyły jedną płaszczyznę.

   PL 227 177 B1

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że śruby (20) układu (19) napędowego pionowego posuwu mieszadła osadzone są w gniazdach i pokrywie (17) obudowy (14) mieszadła w taki sposób, że cały ciężar mieszadła przenosi się na pokrywę (17).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pokrywa (17) obudowy (14) mieszadła posiada zaczep (18).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (21) mechanizmów napędowych mieszadła jest hermetyczna.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że króciec obudowy (21) mechanizmów napędowych mieszadła połączony jest z króćcem pokrywy (17) obudowy (14) mieszadła elastycznym przewodem rurowym.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnątrz obudowy (21) mechanizmów napędowych mieszadła znajduje się zbiornik (31) z płynną parafiną połączony kanalikami z wewnętrznymi przestrzeniami wszystkich ruchomych połączeń przeniesienia napędu ruchu wahliwego łopat (26) przez siłownik (24).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kanaliki z płynną parafiną z układu napędowego ruchów wahliwych łopat (26) łączą się z wewnętrznymi przestrzeniami tulei (25) z trzpieniami łopat (26) do ruchów skrętnych.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że łopaty (26) na swych górnych powierzchniach posiadają zespojone trwale zespoły (27) płytkowych krajaczy pionowych.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespoły (27) płytkowych krajaczy pionowych zespojone są z łopatami (26) w taki sposób, aby przechodziło przez nie przedłużenie osi skrętu łopat (26).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zespoły (27) płytkowych krajaczy pionowych górnymi skrajami zespojone są z podłużnymi płytkami (28). skrajnie zespojonymi z trzpieniami łopat (26).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że podłużne płytki (28) skrajnie zespojone są z trzpieniami łopat (26).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że podłużne płytki (28)zespojone są z zespołami (27) pionowych krajaczy skrzepu, płaszczyznowo równolegle do łopat (26).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że osie skrętu łopat (26) przebiegają w taki sposób aby przy ich poziomym ustawieniu i ruchu obrotowym mieszadła napływający bocznie skrzep powodował ich samoistne, równoległe płaszczyznowo ustawienie do wektora napływu.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że tuleje (25) osadzone są w dolnej kształtce wału (22) na dwóch poziomach różniących się w wysokości o połowę odległości pomiędzy osiami łopat (26) i osiami podłużnych płytek (28) zespołu (27) płytkowych krajaczy pionowych.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obydwa zespoły (27) krajaczy pionowych skrzepu posiadają, poza krajaczami skrajnymi, takie same poziome odległości.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obydwa zespoły (27) krajaczy pionowych skrzepu, w położeniu poziomym łopat (26), znajdują się w odległości różniącej się od osi obrotu wału (22) o połowę odległości pomiędzy nimi w zespołach.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do skraju grubościennych rur dolnej części wału (22) poziomo przytwierdzone jest koliste sito (23).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do skraju grubościennych rur dolnej części wału (22) przytwierdzona jest kształtka (29) dolna.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że z dolnym obrzeżem kształtki (29) dolnej zespolone jest, wpasowane osiowym otworem, koliste sito (23).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zbiornik (42) solanki przylega unieruchomiony do jednej, nie zabudowanej ramą (32) nośną, ściany zewnętrznej rynny (6).

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnątrz zbiornika (42) solanki zamocowana jest zawiasowo, do skrętnych ramion, pozioma rama (43), unoszona ponad jego krawędź.

   Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że poprzeczna belka (46) ramy (43), unoszonej przytwierdzona jest do dwóch podpór na takiej wysokości, że nigdy nie zanurza się w solance.

   PL 227 177 B1

   44. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że boki ramy (43), unoszonej są prowadnicami, w których poruszają się poziomo, wzdłużnie do zbiornika (42) solanki, wsporniki (44).

   45. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że silniki (47) napędowe wsporników (44) zamocowane są na poprzecznej belce (46) ramy (43) unoszonej.

   46. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wydłużone wały silników (47), na skraju posiadają koła zębate współpracujące z zębami wsporników (44).

   47. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do skrajów ramy (43) unoszonej, od strony formy serowarskiej, przytwierdzony jest zespół (48) wzdłużnych krajaczy sera.

   48. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do skrajów ramy (43), unoszonej, bezpośrednio za zespołem (48) wzdłużnych krajaczy sera zamocowany jest krajacz (49) poprzeczny sera.

   49. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do skraju wsporników (44) przesuwnych zamocowana jest taca (45).

   50. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że płyta (45) posiada ściany skrajne.

   51. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że płyta (45) posiada rozcięcia wzdłużne od jej przedniej ściany skrajnej, przez które przechodzą krajacze z zespołu (48).

   52. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że e boczne ściany skrajne płyty (45) posiadają rozcięcia pionowe przez które przechodzi krajacz (49) sera.

   53. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że nad powierzchnią solanki znajduje się sito (54) przednie opuszczane w solankę.

   54. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że sito (54) przednie znajduje się nad powierzchnią tacy (45) w jej stanie zanurzenia i krańcowego tylnego przemieszczenia do tyłu zbiornika (42) solanki.

   55. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w tylnej części zbiornika (42) solanki znajduje się nad powierzchnią solanki ruchome sito (55) tylne zanurzane na taką głębokość w solance, że mogą napływać nad nie sery.

   56. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że sito (55) tylne posiada powierzchnię będącą przynajmniej dwukrotnością powierzchni płyty (45).