PL170911B1 - Method of and apparatus for taking away flat elements from a stack - Google Patents

Abstract

1. Sposób zdejmowania ulozonych w stos plaskich a rkuszy metalowych, w którym arkusz metalowy oddziela sie od stosu, w kierunku równoleglym do normalnej do plaszczyzny oddzielanych arkuszy, przy czym na arkusz oddzialowuje sie, za pomoca co najmniej jednego zespolu oddzielajacego, sila wypadkowa dwóch sil skladowych, przy czym pierwsza skladowa sily wypadkowej jest rownolegla do kierunku oddzielania, znamienny tym, ze za pomoca co najmniej jednego zespolu oddzielajacego (1), zawieraja- cego elementy sprzegajace, wywiera sie nacisk na krawedz oddzielanego arkusza (3), przy czym na arkusz (3) od- dzialowuje sie, skierowana do stosu (2) i równolegla do plaszczyzny arkusza (3), druga skladowa sily wypadko- wej, po czym podaje sie arkusz (3) do elementu sprze- gajacego, co najmniej jednego zespolu oddzielajacego (1). który przemieszcza sie w kierunku podawania (5) pochylonym do kierunku oddzielania (6) pod katem 5. Urzadzenie do zdejmowania ulozonych w stos plaskich arkuszy metalowych, zawierajace co najmniej jeden zespól oddzialajacy korzystnie w postaci sruby, przy czym zespól oddzielajacy posiada co najmniej jeden ele- ment sprzegajacy, osadzony ruchomo w kierunku poda- wania, któiy jest nachylony pod katem do kierunku rozdzielania arkuszy, znamienny tym, ze co najmniej jeden zespól oddzialajacy (1) jest ulozony w styku do stosu (2) wzdluz jednej krawedzi oddzielanego arkusza (3), zas kat pomiedzy kierunkiem podawania (5) i kierunkiem oddzielania (6) jest zawarty w przedziale od 0° do 60°. Fig. 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do zdejmowania ułożonych w stos płaskich arkuszy metalowych.

Tego typu arkusze ułożone w stos wykorzystuje się w procesie wytłaczania. Arkusze układa się jeden bezpośrednio nad drugim, przy czym są one oddzielone od siebie warstewką oleju, zabezpieczającą przed przywieraniem do siebie. Zdjęte arkusze następnie poddaje się przetwarzaniu w prasie lub na linii do wytłaczania.

Znane są sposoby oddzielania ułożonych w stos arkuszy za pomocą przyssawek lub w przypadku arkuszy z materiału magnetycznego zastosuje się separatory magnetyczne, które eliminują przywieranie wywołane warstewką oleju. Zapobiega to uchwyceniu przez przyssawki dwóch lub więcej arkuszy blachy, powodującemu natychmiastowe zatrzymanie pracy prasy.

Natomiast w przypadku blach z materiału niemagnetycznego, na przykład z aluminium, nie można stosować separatorów magnetycznych; wadą jest blokada pracy urządzenia do wytłaczania na skutek łączenia się blach pomiędzy sobą.

Znane są urządzenia ślimakowe stosowane do oddzielania elementów ułożonych w stosy, które chwytają swoimi zwojami sąsiednie elementy i zdejmują ze stosu ten, który jest umieszczony na jego szczycie. Osie obrotu ślimaków są równoległe do krawędzi stosu, tj. równocześnie równoległe do płaszczyzny oddzielanego arkusza lub innych oddzielanych elementów.

Te znane techniki stosowane w pakowalmctwie sprawdzają się tylko w takich przypadkach, kiedy części arkuszy lub elementów innego typu, które są chwytane przez śruby znajdują się w takiej odległości od siebie, że zwoje śruby ślimaka mogą wchodzić w powstałe szczeliny pomiędzy nimi bez uszkodzenia tych elementów. Jednak nie można ich stosować do stosów arkuszy bądź elementów, bez zachowania koniecznego odstępu pomiędzy tymi ich częściami, które mają być uchwycone przez śruby.

Żadnej z technik stosowanych w przemyśle opakowaniowym nie można zastosować w sytuacjach, kiedy arkusze nie leżą na stosie regularnym, na przykład poszczególne arkusze wystają na boki poza kontury stosu. Osiągnięcie odpowiedniej dokładności przy spiętrzaniu wyrobów w stosy, tj. eliminacja wystawania poszczególnych arkuszy lub grup arkuszy poza stos, jest bardzo trudne; dotyczy to na przykład podawania arkuszy do prasy.

Z rosyjskiego opisu patentowego 870 322 znane jest urządzenie ślimakowe, którego zwój ma ostrą krawędź wystającą promieniowo i wchodzącą pomiędzy dwa sąsiednie arkusze. Urządzenie tego typu, przeznaczone jest do rozdzielania blach o grubości od 0,5 do 1,0 mm.

Istnieje niebezpieczeństwo, że na skutek pomyłki w ustawieniu krawędzi względem stosu o jedną lub dwie dziesiąte części milinuetra nastąpi uszkodzenie i odkształcenie arkusza blachy, a tym samym zostanie zatrzymana praca linii produkcyjnej. Takie same zagrożenie istnieje w przypadku uszkodzenia krawędzi blach w stosie, na przykład wskutek uderzenia. Pomyłka ta jest o tyle prawdopodobna, że arkusze blachy mają przeważnie powierzchnię rzędu metra kwadratowego lub większą, a waga stosu może wynosić kilka ton.

Sposób zdejmowania ułożonych w stos płaskich arkuszy metalowych, według wynalazku, w którym arkusz metalowy oddziela się od stosu, w kierunku równoległym do normalnej do płaszczyzny oddzielanych arkuszy, przy czym na arkusz oddziałowuje się, za pomocą co najmniej jednego zespołu oddzielającego, siłą wypadkową dwóch sił składowych, przy czym pierwsza składowa siły wypadkowej jest równoległa do kierunku oddzielania, charakteryzuje się tym, że za pomocą co najmniej jednego zespołu oddzielającego, zawierającego elementy sprzęgające, wywiera się nacisk na krawędź oddzielanego arkusza, przy czym na arkusz oddziałowuje się, skierowaną do stosu i równoległą do płaszczyzny arkusza, drugą składową siły wypadkowej, po czym podaje się arkusz do elementu sprzęgającego, co najmniej jednego zespołu oddzielającego, który przemieszcza się w kierunku podawania pochylonym do kierunku oddzielania pod kątem.

Korzystnie arkusz oddala się od stosu wzdłuż kierunku oddzielania, zaś kąt pomiędzy kierunkiem podawania i kierunkiem oddzielania zmniejsza się.

Korzystnie przemieszczany pod wpływem działania drugiej składowej pierwszej siły wypadkowej w kierunku oddzielania arkusz, doprowadza się do styku z drugim zespołem oddzielającym i poddaje się działaniu drugiej siły wypadkowej, której pierwsza składowa jest skierowana zgodnie z kierunkiem oddzielania i jest równoległe do kierunku oddzielania, zaś

170 911 druga składowa jest równoległa do płaszczyzny arkusza i skierowana od drugiego zespołu oddzielającego do arkusza.

Korzystnie arkusz poddaje się działaniu skierowanych przeciwnie sił składowych dwóch sił wypadkowych wywieranych przez pierwszy i drugi zespół oddzielający oraz trzeciej siły składowej w kierunku, przy czym siły te są równoległe do siebie i do płaszczyzny arkusza.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający jest ułożony w styku do stosu wzdłuż jednej krawędzi oddzielanego arkusza, zaś kąt pomiędzy kierunkiem podawania i kierunkiem oddzielania jest zawarty w przedziale od 0° do 60°.

Urządzenia do zdejmowania ułożonych w stos płaskich arkuszy metalowych, według wynalazku, zawierające co najmniej jeden zespół oddzielający, korzystnie w postaci śruby, przy czym zespół oddzielający posiada co najmniej jeden element sprzęgający, osadzony ruchomo w kierunku podawania, który jest nachylony pod kątem do kierunku rozdzielania arkuszy charakteryzuje się tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający jest ułożony w styku do stosu wzdłuż jednej krawędzi oddzielanego arkusza, zaś kąt pomiędzy kierunkiem podawania i kierunkiem oddzielania jest zawarty w przedziale od 0° do 60°.

Korzystnie naprzeciwległych krawędziach stosu są usytuowane dwa zespoły oddzielające, zaś kąty pomiędzy kierunkami podawania i normalną do płaszczyzny oddzielanego arkusza są równe i przeciwnie skierowane.

Korzystnie odległość pomiędzy dwoma sąsiednimi elementami sprzęgającymi jest większa niż grubość oddzielanych arkuszy, korzystnie stanowi 1,2 do 1,8 grubości arkuszy.

Korzystnie odległość pomiędzy sąsiednimi elementami sprzęgającymi stanowi 1,5 grubości oddzielanych arkuszy.

Korzystnie zespoły oddzielające są osadzone obrotowo, a ich elementy sprzęgające z arkuszem są ruchome w kierunku do siebie.

Korzystnie zespoły oddzielające są osadzone obrotowo, a ich elementy sprzęgające z arkuszem są ruchome w kierunku od siebie.

Korzystnie zespoły oddzielające są osadzone przesuwnie, a ich elementy sprzęgające z arkuszem są ruchome w kierunku do siebie.

Korzystnie zespoły oddzielające są osadzone przesuwnie, a ich elementy sprzęgające z arkuszem są ruchome w kierunku do siebie.

Korzystnie zespoły oddzielające są zamocowane rozłącznie i dopasowane do grubości oddzielanych arkuszy.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający jest zamocowany na wysokości odpowiadającej wysokości stosu, przy czym wielkość tej wysokości jest zmienna i zależy od wysokości stosu.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać co najmniej jednej cylindrycznej śruby.

Korzystnie śruby są połączone z zespołem napędowym i są ruchome w przeciwnych kierunkach, zaś ze stosem styka się podpora uniemożliwiająca przemieszczanie arkuszy w kierunku działania siły w płaszczyźnie arkuszy.

Korzystnie zespoły napędowe są osadzone obrotowo na walkach, usytuowanych równolegle do krawędzi stosu, przy czym wałki są umieszczone w odległości od stosu.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać stożkowej bryły obrotowej, której tworząca jest linią prostą, przy czym na powierzchni obrotowej jest ukształtowany gwint sprzężony z oddzielanym arkuszem, zaś kierunek stycznej do bryły obrotowej w miejscu jej styczności z arkuszem jest zgodny z kierunkiem podawania.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać stożkowej bryły obrotowej, której tworząca jest linią krzywo wypukłą w kierunku na zewnątrz, przy czym na powierzchni obrotowej jest ukształtowany gwint sprzężony z oddzielanym arkuszem, zaś kierunek stycznej do bryły obrotowej w miejscu jej styczności z arkuszem jest zgodny z kierunkiem podawania.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać co najmniej jednego kółka, których obrzeża są sprzężone z oddzielanym arkuszem, przy czym kierunek stycznej do kółka w obszarze jego styczności z arkuszem jest zgodny z kierunkiem podawania, zaś co najmniej

170 911 jedno kółko jest osadzone obrotowo na wałkach, które są usytuowane równolegle do sprzężonych z nimi krawędzi arkusza.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać ruchomych pasów bez końca, które są sprzężone z oddzielanym arkuszem, przy czym pas jest ruchomy w kierunku podawania i jest oparty na rolkach, które są zamocowane obrotowo na wałkach usytuowanych równolegle do tych krawędzi arkusza, które są sprężone z pasem.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać ruchomych pasów bez końca, które są sprzężone z oddzielanym arkuszem, przy czym pasy są ułożone na dwóch rolkach zawierających równoległe wałki ułożone równolegle do kierunku podawania, zaś na pasie od strony sprzężonej z arkuszem jest uformowany rowek pochylony względem płaszczyzny rolek.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać zębatki osadzonej przesuwnie co najmniej w kierunku wzdłużnym, przy czym kierunek ruchu podczas jednego cyklu oddzielania jest zgodny z kierunkiem podawania.

Korzystnie co najmniej jeden zespół oddzielający ma postać rowkowanego elementu osadzonego przesuwnie co najmniej w kierunku wzdłużnym, przy czym kierunek wzdłuzny ruchu podczas jednego cyklu oddzielania jest zgodny z kierunkiem podawania.

Zaletą sposobu według wynalazku jest zapewnienie niezawodnego oddzielania blach w warunkach eksploatacyjnych, a jednocześnie prostego i ekonomicznego z punktu widzenia produkcji i na tyle uniwersalnego, że można je stosować do blach o różnych grubościach i wymiarach, a także do blach, których położenie w stosie może być różne.

Urządzenie według wynalazku zapewnia dokładne usytuowanie zdjętych ze stosu arkuszy metalowych, w przypadku gdy mają one być uchwycone przez inne urządzenie i podane do następnej maszyny.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie rzut pionowy w widoku z przodu pierwszego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku, fig. 2 - rzut pionowy urządzenia według przykładu wykonania z fig. 1, fig. 3 - urządzenie z fig. 1 w widoku perspektywicznym, fig. 4 - rzut urządzenia według drugiego przykładu wykonania, fig. 5 - rzut kolejnego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku, fig. 6 - rzut czwartego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku, fig. 7 - rzut piątego przykładu wykonania urządzenia według niniejszego wynalazku, fig. 8 - rzut kolejnego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku.

Jak to przedstawiono schematycznie na fig. 1 urządzenie według wynalazku zawiera co najmniej jeden zespół oddzielający 1, ułożone w stos 2 arkusze 3, przy czym zespół oddzielający 1 jest ułożony w styku z górną krawędzią stosu 2 arkuszy 3. Arkusze 3 ułożone w stos 2 są odizolowane od siebie warstwą oleju lub podobnego środka. Oddzielenie pojedynczego arkusza 3 ułożonego najwyżej stosu odbywa się za pomocą zespołu chwytającego 4, który podaje go na przykład do prasy. Zespół oddzielający 1 posiada co najmniej jeden element sprzęgający, który patrząc od stosu 2, porusza się jeden za drugim w kierunku podawania 5, jednocześnie odsuwając się od stosu 2. Kierunek oddzielania lub rozdzielania 6 jest równoległy lub zbliżony do równoległego, do normalnej do płaszczyzny arkusza 3.

Pomiędzy kierunkiem podawania 5 i kierunkiem oddzielania 6 jest utworzony kąt zawarty w przedziale od 0° do 60°, przy czym kierunek podawania 5 jest skośny do wewnątrz lub na zewnątrz, względem ułożonych w stos 2 arkuszy 3.

Na arkusze 3 działa siła wypadkowa pochodząca od działającego na arkusze 3 zespołu oddzielającego, której pierwsza składowa jest w przybliżeniu równoległa do kierunku oddzielania 6 oraz druga składowa siły wypadkowej jest w przybliżeniu równoległa do płaszczyzny arkuszy 3, przy czym druga składowa siły jest skierowana poprzecznie od zespołu oddzielającego 1 ku stosowi 2 albo w przybliżeniu pod kątami prostymi do krawędzi arkuszy 3, a z którą styka się zespół oddzielający 1. Zespół oddzielający 1 sprzęga się z krawędzią górnego naroża stosu 2, tj. z krawędzią usytuowaną na wierzchu stosu arkuszy 3, a kierunek podawania 5 korzystnie tworzy z kierunkiem oddzielania 6 kąt o wielkości od 20° do 60°, korzystnie, około 45°. Kąt ten można zmieniać podczas cyklu roboczego, w przedziale od 0° do 60°, na przykład można go zmniejszać od stosunkowo dużej wartości wyjściowej (od 60° do 40°) do mniejszej wartości końcowej (od 40° do 20°). Kąt ten może również być stały.

170 911

Na fig. 1 przedstawiono dwa ułożone naprzeciw siebie zespoły oddzielające 1, ale, według niniejszego wynalazku, w pewnych przypadkach wystarczy tylko jedno z nich, pod warunkiem, że leżąca naprzeciwko niego krawędź stosu 2 jest zablokowana za pomocą stałej podpory 17, uniemożliwiającej przemieszczanie się arkuszy 3 w danym kierunku, to jest w kierunku od zespołu oddzielającego 1.

W przypadku pojedynczego zespołu oddzielającego 1 i blokady stosu 2, zespół ten, w normalnej sytuacji, sprzęga się z górną krawędzią położonego najwyżej arkusza 3 w stosie 2. Na krawędź tę działa z jednej strony siła w kierunku oddzielania 6, a z drugiej strony siła w płaszczyźnie arkusza 3. W rezultacie arkusz 3 unosi się do góry i przesuwa się aż do zetknięcia się z blokadą, o ile nie stykał się z nią wcześniej. Z chwilą zatrzymania najwyżej położonego arkusza 3 w stosie 2 poprzez blokadę 17, jego krawędź, sprzęgnięta z zespołem oddzielającym 1 odrywa się od stosu 2 i unosi się do góry, w wyniku czego zostaje przerwane przywieranie arkusza 3 do stosu 2, spowodowane istnieniem warstewki oleju.

Warunkiem wystąpienia wspomnianego powyżej ruchu jest możliwość obrotowego odchylania, w pewnym zakresie, zespołu oddzielającego 1 od stosu 2, albo też możliwość odsunięcia go od stosu 2 poprzez wyeliminowanie wyginania i odkształcania arkusza 3.

Gdy kolejny, najwyżej ułożony w stosie 2 arkusz 3 przesunie się poza kontur stosu 2, w kierunku zespołu oddzielającego 1, zespół ten najpierw sprzęgnie się z arkuszem 3, po czym arkusz 3 uniesie się ze stosu 2 w kierunku oddzielania 6 i jednocześnie przemieści się w swojej płaszczyźnie, natychmiast po zmniejszeniu lub zniknięciu siły przylegania wynikającej z istnienia warstewki oleju. Arkusz 3 przesunie się do położenia w styku z blokadą, po czym zespół oddzielający 1 sprzęgnie się z arkuszem 3 umieszczonym na wierzchu stosu 2, ponieważ zajmuje położenie pochylone w kierunku stosu 2. Dalszy przebieg oddzielania wierzchniego arkusza 3 w stosie 2 jest taki jak opisano powyżej.

W przypadku alternatywnego przykładu wykonania, z dwoma przeciwległymi zespołami oddzielającymi 1, w normalnych warunkach (w ogóle bez arkuszy wystających na boki) sprzężenie pomiędzy zespołami oddzielającymi 1, a przeciwległymi krawędziami arkusza 3, umieszczonego na wierzchołku stosu 2, zachodzi prawie równocześnie, po czym jego przeciwległe krawędzie są unoszone do góry, w wyniku czego odrywa się on od arkusza 3 ułożonego pod nim.

W przykładzie wykonania w którym, na przykład, drugi z kolei arkusz 3 na wierzchu stosu 2 wystaje na boki, jest on chwytany przez znajdujący się tam zespół oddzielający 1. Prawie równocześnie pierwszy z kolei arkusz 3 na wierzchu stosu 2 jest chwytany przez drugi zespół oddzielający 1. Z chwilą podniesienia wystającego arkusza 3 ze stosu 2 przez odpowiedni zespół oddzielający 1, przemieszcza się go w bok pod znajdujący się nad nim arkusz 3, w wyniku czego zespół oddzielający 1 sprzęga się z tym arkuszem 3 i odrywa go od arkusza 3 ułożonego pod nim.

W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 1 - 3 przedstawiono zastosowanie dwu przeciwległych zespołów oddzielających 1 w kształcie ślimaków lub śrub 12 przylegających do górnych przeciwległych krawędzi narożnych stosu 2. Śruby 12 obracają się w przeciwległych kierunkach, w związku z czym ich zwoje są również przeciwbieżne.

Każda śruba 12 jest napędzana własnym zespołem napędowym 7, składającym się z przekładni 8 i silnika 9. Zespół napędowy 7 jest osadzony we wsporniku 10, który waha się wokół osi wału 11, zaś śruby 12 wykonują ruchy wahadłowe, a tym samym jest możliwa regulacja odległości pomiędzy nimi w miarę przemieszczania się po nich arkusza 3. W miarę oddzielania i wahadłowego wychylania się śrub 12, ruch wahadłowy umożliwia stopniowe zmniejszanie się kąta pomiędzy kierunkiem rozdzielania 6, a kierunkiem podawania 5.

Wał 11 jest osadzony względem środka ciężkości wspornika 10, zespołu napędowego 7 i śruby 12 tak, że śruby 12 wychylają się w kierunku stosu 2 i opierają się o niego. Śruby 12 są wstępnie naprężone w kierunku stosu 2.

Jak przedstawiono na fig. 3, zespoły napędowe 7 są osadzone za pośrednictwem wałków 11 w podporach bocznych 13 usytuowanych bardzo blisko bocznych krawędzi 22 stosu 2, z którym stykają się śruby 12. Z rysunku wynika również, że wysokość tych podpór 13 jest tak dobrana że wystają one ponad arkuszem 3, umieszczonym na wierzchu stosu 2.

170 911

Warunkiem prawidłowego działania urządzenia jest skok śruby 12 zbliżony lub, korzystnie, większy niz grubość arkusza blachy. Równocześnie nie ma właściwie żadnej górnej wartości granicznej odległości pomiędzy dwoma kolejnymi elementami sprzęgającymi lub zwojami, natomiast z praktycznych powodów, odległość ta nie powinna być większa niż dwukrotna grubość blachy. Ponieważ stosuje się arkusze o różnej grubości śruby 12 są osadzone w zespołach napędowych 7, a korzystnie w przekładniach 8 tak, że jest możliwa ich wymiana.

Urządzenie działa zadowalająco o ile skok śrub 12 wynosi od 1,2 do 1,8 grubości blachy. Natomiast co najmniej w przypadku blach z materiału miękkiego, na przykład aluminiowych, korzystnie, skok śrub powinien wynosić około 1,5 grubości blachy, a zarys gwintu powinien być symetryczny (profil ISO) z lekko zaokrąglonym grzbietem.

Jak przedstawiono na fig. 3, wielkość wahadłowego wychylenia zespołów napędowych w kierunku stosu 2 reguluje się za pomocą śruby regulacyjnej 14 umieszczonej w zespole napędowym'7. Śruby regulacyjne 14 nie powinny stykać się ze wspornikiem, natomiast powinny uniemożliwiać nadmierne wychylenie zespołu napędowego 7 po całkowitym opróżnieniu stosu 2.

Wał 11 jest tak osadzony, że siła ciężkości wywołuje pewną siłę wstępnego naprężenia pomiędzy śrubami 12 a stosem 2. Tego typu wstępne naprężenie można wywołać za pomocą innych zespołów napinających, na przykład sprężyn, cylindrów pneumatycznych lub hydraulicznych i podobnych zespołów.

Śruby 12 obracają się w przeciwnych kierunkach, a ich zwoje są przeciwbieżne. Kierunki obrotów są oznaczone strzałkami 15. Wynika to z sił tarcia pomiędzy zewnętrzną powierzchnią śruby a arkuszem 3, umieszczonym na wierzchu stosu 2. Ich skutkiem jest działanie na arkusz trzeciej składowej siły leżącej w jego płaszczyźnie i skierowanej zgodnie ze strzałką 16. Po oddzieleniu wierzchniego arkusza 3 od stosu 2 śruby 12 zmuszają go do przesuwania się kierunku oznaczonym strzałką 16. Dla zablokowania ruchu w tym kierunku zastosowano podporę boczną 17 (fig. 2), dokładnie ustalającą położenie arkusza 3 podczas chwytania go przez zespół chwytający, zaopatrzone, korzystnie, w przyssawki 18.

Przeciwległe ustawione podpory 13 zapewniają arkuszowi położenie z pewną tolerancją, wynikającą z różnicy pomiędzy jego wymiarami a odległością pomiędzy podporami 13. Częściowe działanie śrub na arkusz 3 tak aby przemieszczał się w kierunku oznaczonym strzałką 16 ku podporze 17, ustala położenie arkusza w tym kierunku, dzięki czemu zespoły chwytające 4 są w stanie z dużą dokładnością podać go do maszyny. Skutkiem działania urządzenia według fig. 1 do 3 jest zmniejszanie się wysokości stosu 2. W rezultacie zespoły napędowe 7 przechylają się coraz bardziej ku sobie nad stosem. W celu zachowania odpowiedniego kąta pomiędzy zamierzonym kierunkiem oddzielania 6, a kierunkami podawania 5 zespołu oddzielającego 1, należy stopniowo podnosić stos 2 w miarę postępu procesu, albo też obniżać położenie zespołów napędowych 7 i śrub 12 łącznie z podporami 13.

W celu uniknięcia konieczności modyfikowania zakresu ruchu zespołu chwytającego 4, zaleca się alternatywne rozwiązanie, polegające na podnoszeniu stosu 2 tak aby jego górna powierzchnia znajdowała się na tym samym poziomie.

Na fig. 4 przedstawiono kolejny przykład wykonania urządzenia do zdejmowania ze stosów płaskich elementów metalowych, w którym opisane powyżej dwie śruby zastąpiono jednym lub więcej, korzystnie, dwoma elementami obrotowymi 19. Na ich zewnętrznych powierzchniach znajdują się zwoje gwintu 20, podobne do gwintu na śrubach 12.

Elementy obrotowe 19 stanowią bryłę obrotową, której oś obrotu 21 jest pionowa i równoległa do krawędzi bocznej 22 stosu 2. Natomiast, w zależności od konstrukcji bryły obrotowej, oś obrotu 21 może również być mniej lub bardziej skośna, w taki sam sposób jak oś obrotu śrub 12, ale w przeciwnym kierunku.

Tworzącą bryły obrotowej 19 może być linia prosta, w wyniku czego powstaje bryła obrotowa w postaci stożka ściętego lub pełnego. Ale tworzącą może być również linia krzywa wypukła na zewnątrz. W przypadku prostoliniowej tworzącej, kierunek podawania 5 jest stały w całym zakresie wysokości bryły obrotowej. Natomiast w przypadku krzywoliniowej tworzącej, kierunek podawania 5 zmienia się wzdłuż wysokości bryły obrotowej. Dla krzywej wygiętej w podany powyżej sposób kąt pomiędzy kierunkiem podawania 5, a kierunkiem oddzielania 6

170 911 zmniejsza się w miarę przemieszczania się wierzchniego arkusza 3 ku górze. W celu uzyskania modyfikacji kątowej tego typu, można również zmodyfikować kierunek osi obrotu 21.

Aby uniemożliwić obu bryłom obrotowym niszczenia łub silne odkształcenie arkusza 3 poruszającego się pomiędzy nimi ku górze, bryły te mogą przemieszczać się w płaszczyźnie poziomej do siebie i od siebie i są wstępnie naprężone z odpowiednią siłą w kierunku stosu 2. Dzięki temu podczas poruszania się wierzchniego arkusza stosu ku górze, odległość pomiędzy osiami obrotu 21 zwiększa się, żeby następnie gwałtownie zmniejszyć się z chwilą przesunięcia się arkusza 3 na ich górną powierzchnię albo też z chwilą zdjęcia go przez zespół chwytający 4, w wyniku czego zwoje gwintu 20 ponownie stykają się ze stosem.

Alternatywnie bryły obrotowe 19 nie poruszają się w płaszczyźnie poziomej, natomiast ich osie obrotu 21 są usytuowane tak, że podczas poruszania się arkusza 3 ku górze bryły te są pochylone lub odchylone na zewnątrz od siebie.

Również w tym przypadku kierunki obrotów brył obrotowych 19 są przeciwne, co przedstawiono za pomocą strzałek 15. Także w tym przykładzie wykonania zastosowano podporę 17, która ma ustalać położenie wierzchniego, zdjętego ze stosu arkusza 3.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 5, urządzeniami oddzielającymi są jedno lub więcej, korzystnie, dwa kółka 23 lub tarcze obrotowe, stykające się obwodami 24 z górnymi, korzystnie, przeciwległymi, krawędziami stosu 2. Na powierzchniach obwodowych kółek 23 jest usytuowana powłoka gwarantująca wysoki współczynnik tarcia ze znajdującymi się w stosie arkuszami 3, albo też ich powierzchnia jest rowkowana, przy czym odległość pomiędzy sąsiednimi rowkami jest dopasowana do odległości pomiędzy zwojami gwintu śrub 12. Ponadto podłużny kierunek rowków jest równoległy do krawędzi arkuszy 3, umieszczonych w stosie 2.

Kółka 23 obracają się w kierunkach przeciwnych, zgodnie ze strzałkami 25. Dzięki temu kierunki podawania 5 są skierowane wzdłuż stycznych do kółek w punkcie styczności z tym arkuszem, który ma być zdjęty ze stosu i oddzielony. Jeżeli kółka są umieszczone na stałej wysokości ponad stosem 2, to w miarę przemieszczania się arkusza 3 ku górze, kąt między kierunkiem podawania a kierunkiem oddzielania 6 stale zmniejsza się. Również w tym przypadku kółka 23 mają możliwość odsuwania się od siebie podczas cyklu oddzielania, co można uzyskać umożliwiając ich czopom poruszanie się w płaszczyźnie poziomej, (przybliżeniu w płaszczyźnie wierzchniego arkusza w stosie). Alternatywnie, czopy kółek 23 można osadzić na wahliwych ramionach tak aby mogły odsuwać się wahliwie od stosu.

W przykładzie wykonania tego typu można zrezygnować z podpory 17, ponieważ kółka 23 nie wytwarzają składowej siły będącej odpowiednikiem składowej w kierunku 16 przedstawionym na fig. 2.

W przykładzie wykonania z fig. 6, zespołem oddzielającym 1 jest jeden lub więcej ruchomych pasów bez końca 26, korzystnie dwa. Pasy te są ułożone na obrotowych rolkach lub wałeczkach 27, obracających się w przeciwnych kierunkach, zgodnie ze strzałkami 28. Kierunki podawania 5 pasów bez końca 26 są takie jak kierunki ruchu tych części pasów, które przylegają do stosu. Podobnie jak w przypadku obwodowych powierzchni kółek 23 z przykładu wykonania przedstawionego na fig. 5, te powierzchnie pasów 26, które stykają się ze stosem 2, są zaopatrzone w rowki lub pokryte powłoką zwiększającą tarcie, stanowiącą element przekazywania siły na arkusze.

Również w tym przypadku nie ma potrzeby stosowania elementu podobnego do podpory 17, ponieważ pasy 26 nie wytwarzają siły składowej w płaszczyźnie blach w kierunku 16 przedstawionym na fig. 2.

W tym przykładzie wykonania, kąt pomiędzy kierunkiem podawania 5 a kierunkiem oddzielania 6 można zmniejszać podczas cyklu oddzielania poprzez obrotowe osadzenie zespołu pas/rolki na osi obrotu dolnej rolki 27 w każdym zespole. Oba zespoły są odsuwane od siebie w płaszczyźnie poziomej w celu uzyskania miejsca na oddzielony i zdjęty ze stosu arkusz.

W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 7, zespołem oddzielającym 1 jest jeden lub więcej ruchomych pasów bez końca 29, korzystnie dwa, osadzone wahliwie wokół łub pomiędzy rolkami 30. Osie obrotów 31 rolek 30 każdego zespołu oddzielającego 1 są równoległe do siebie, a także równoległe do kierunków podawania zespołów oddzielających.

Dla zapewnienia odpowiedniego zdejmowania ze stosu i oddzielania arkuszy 3, na zewnętrznych powierzchniach pasów 29, stykających się ze stosem 2, są uformowane rowki 32 ułożone tak, że ta część rowka, którajest ułożona wokół rolki 30 stykającej się ze stosem 2 tworzy na powierzchni rolki zwój gwintu. Jak z tego wynika, rowki 32 tworzą pewien kąt pochylenia z płaszczyzną średnicową obracających się rolek 30. Odległość pomiędzy sąsiednimi rowkami jest równa odległości pomiędzy zwojami gwintu śrub 12 opisanym w przykładzie wykonania na fig. 1 - 3.

Również w tym przykładzie wykonania, pasy i rolki zespołu mają możliwość przemieszczania się, analogiczną do opisanej powyżej.

W przykładzie wykonania według fig. 8, zespół oddzielający 1 stanowi jeden lub więcej podajników 33, korzystnie dwa. Zespoły te są wydłużone i poruszają się prostoliniowym ruchem posuwisto zwrotnym w kierunku oznaczonym strzałkami 34. Na zwróconych ku stosowi 2 powierzchniach bocznych podajników 33 są ukształtowane poprzeczne rowki (równoległe do górnej krawędzi stosu). Odległość pomiędzy sąsiednimi rowkami jest zbliżona do wspomnianej powyżej odległości pomiędzy zwojami gwintu śrub 12.

Oprócz posuwisto-zwrotnego ruchu w kierunku oznaczonym strzałkami 34, podajniki 33 poruszają się również ruchem wahadłowym a ich górne końce oddalają się od siebie na większą odległość, przy czym tworzy się odpowiednie miejsce na zdejmowany ze stosu arkusz 3.

Możliwe są również inne modyfikacje w ramach istoty i zakresu wynalazku.

170 911

Fig 4

170 911

Fig, 5

Fig, 6

170 911

Fig. 7

Fig. 8

170 911

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 4,00 zł

Claims (24)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób zdejmowania ułożonych w stos płaskich arkuszy metalowych, w którym arkusz metalowy oddziela się od stosu, w kierunku równoległym do normalnej do płaszczyzny oddzielanych arkuszy, przy czym na arkusz oddziałowuje się, za pomocą co najmniej jednego zespołu oddzielającego, siłą wypadkową dwóch sił składowych, przy czym pierwsza składowa siły wypadkowej jest równoległa do kierunku oddzielania, znamienny tym, że za pomocą co najmniej jednego zespołu oddzielającego (1), zawierającego elementy sprzęgające, wywiera się nacisk na krawędź oddzielanego arkusza (3), przy czym na arkusz (3) oddziałowuje się, skierowaną do stosu (2) i równoległą do płaszczyzny arkusza (3), drugą składową siły wypadkowej, po czym podaje się arkusz (3) do elementu sprzęgającego, co najmniej jednego zespołu oddzielającego (1), który przemieszcza się w kierunku podawania (5) pochylonym do kierunku oddzielania (6) pod kątem.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że arkusz (3) oddala się od stosu (2) wzdłuż kierunku oddzielania (6), zaś kąt pomiędzy kierunkiem podawania (5) i kierunkiem oddzielania (6) zmniejsza się.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przemieszczany pod wpływem działania drugiej składowej pierwszej siły wypadkowej w kierunku oddzielania (6) arkusz (3), doprowadza się do styku z drugim zespołem oddzielającym (1) i poddaje się działaniu drugiej siły wypadkowej, której pierwsza składowa jest skierowana zgodnie z kierunkiem oddzielania (6) i jest równoległe do kierunku oddzielania (6), zaś druga składowa jest równoległa do płaszczyzny arkusza (3) i skierowana od drugiego zespołu oddzielającego (1) do arkusza (3).
4. 4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że arkusz (3) poddaje się działaniu skierowanych przeciwnie sił składowych dwóch sił wypadkowych wywieranych przez pierwszy i drugi zespół oddzielający (1) oraz trzeciej siły składowej w kierunku (16), przy czym siły te są równoległe do siebie i do płaszczyzny arkusza (3).
5. 5. Urządzenie do zdejmowania ułożonych w stos płaskich arkuszy metalowych, zawierające co najmniej jeden zespół oddzialający korzystnie w postaci śruby, przy czym zespół oddzielający posiada co najmniej jeden element sprzęgający, osadzony ruchomo w kierunku podawania, który jest nachylony pod kątem do kierunku rozdzielania arkuszy, znamienny tym, że co najmniej jeden zespół oddzialający (1) jest ułożony w styku do stosu (2) wzdłuż jednej krawędzi oddzielanego arkusza (3), zaś kąt pomiędzy kierunkiem podawania (5) i kierunkiem oddzielania (6) jest zawarty w przedziale od 0° do 60°.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że na przeciwległych krawędziach stosu (2) są usytuowane dwa zespoły oddzielające (1), zaś kąty pomiędzy kierunkami podawania (5) i normalną (6) do płaszczyzny oddzielanego arkusza (3) są równe i przeciwnie skierowane.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że odległość pomiędzy dwoma sąsiednimi elementami sprzęgającymi jest większa niż grubość oddzielanych arkuszy (3), korzystnie stanowi 1,2 do 1,8 grubości arkuszy (3).
8. 8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że odległość pomiędzy sąsiednimi elementami sprzęgającymi stanowi 1,5 grubości oddzielanych arkuszy (3).
9. 9. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zespoły oddzielające (1) są osadzone obrotowo, a ich elementy sprzęgające z arkuszem (3) są ruchome w kierunku do siebie.
10. 10. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zespoły oddzielające (1) są osadzone obrotowo, a ich elementy sprzęgające z arkuszem (3) są ruchome w kierunku od siebie.
11. 11. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zespoły oddzielające (1) są osadzone przesuwnie, a ich elementy sprzęgające z arkuszem (3) są ruchome w kierunku do siebie.

    170 911
12. 12. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zespoły oddzielające (1) są osadzone przesuwnie, a ich elementy sprzęgające z arkuszem (3) są ruchome w kierunku od siebie.
13. 13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że zespoły oddzielające (1) są zamocowane rozłącznie i dopasowane do grubości oddzielanych arkuszy (3).
14. 14. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) jest zamocowany na wysokości odpowiadającej wysokości stosu (2), przy czym wielkość tej wysokości jest zmienna i zalezy od wysokości stosu (2).
15. 15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać co najmniej jednej cylindrycznej śruby (12).
16. 16. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że śruby (12) są połączone z zespołem napędowym (7) i są ruchome w przeciwnych kierunkach, zaś ze stosem (2) styka się podpora (17) uniemożliwiająca przemieszczanie arkuszy (3) w kierunku działania siły (16) w płaszczyźnie arkuszy (3).
17. 17. Urządzenie według zastrz. 16, znamienne tym, że zespoły napędowe (7) są osadzone obrotowo na wałkach (11), usytuowanych równolegle do krawędzi stosu (2), przy czym wałki (11) są umieszczone w odległości od stosu (2).
18. 18. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać stożkowej bryły obrotowej (19), której tworząca jest linią prostą, przy czym na powierzchni obrotowej jest ukształtowany gwint (20) sprzężony z oddzielanym arkuszem (3), zaś kierunek stycznej do bryły obrotowej w miejscu jej styczności z arkuszem (3) jest zgodny z kierunkiem podawania (5).
19. 19. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać stożkowej bryły obrotowej (19), której tworząca jest linią krzywo wypukłą w kierunku na zewnątrz, przy czym na powierzchni obrotowej jest ukształtowany gwint (20) sprzężony z oddzielanym arkuszem (3), zaś kierunek stycznej do bryły obrotowej w miejscu jej styczności z arkuszem (3) jest zgodny z kierunkiem podawania (5).
20. 20. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać co najmniej jednego kółka (23), których obrzeża (24) są sprzężone z oddzielanym arkuszem (3), przy czym kierunek stycznej do kółka (23) w obszarze jego styczności z arkuszem (3) jest zgodny z kierunkiem podawania (5), zaś co najmniej jedno kółko (23) jest osadzone obrotowo na wałkach, które są usytuowane równolegle do sprzężonych z nimi krawędzi arkusza (3).
21. 21. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać ruchomych pasów bez końca (26), które są sprzężone z oddzielanym arkuszem (3), przy czym pas jest ruchomy w kierunku podawania (5) i jest oparty na rolkach (27), które są zamocowane obrotowo na wałkach usytuowanych równoległe do tych krawędzi arkusza (3), które są sprężone z pasem (26).
22. 22. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać ruchomych pasów bez końca (26), które są sprzężone z oddzielanym arkuszem (3), przy czym pasy (29) są ułożone na dwóch rolkach (30) zawierających równoległe wałki (31) ułożone równolegle do kierunku podawania (5), zaś na pasie (29) od strony sprzężonej z arkuszem (3) jest uformowany rowek (32) pochylony względem płaszczyzny rolek (30).
23. 23. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać zębatki osadzonej przesuwnie co najmniej w kierunku wzdłużnym, przy czym kierunek ruchu (34) podczas jednego cyklu oddzielania jest zgodny z kierunkiem podawania (5).
24. 24. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że co najmniej jeden zespół oddzielający (1) ma postać rowkowanego elementu osadzonego przesuwnie co najmniej w kierunku wzdłużnym (34), przy czym kierunek wzdłużny (34) ruchu podczas jednego cyklu oddzielania jest zgodny z kierunkiem podawania (5).

    170 911