PL182398B1 - Wspornik górniczego kombajnu ścianowego - Google Patents

Abstract

1. Wspornik górniczego kombajnu ścianowego złożony ze stójki połączonej z kadłubem kombajnu oraz płozy osadzonej przegubowo w stójce znamienny tym, że stójka (1) ma w górnej części (10) co najmniej jeden otwór (7) oraz co najmniej jedną oporową powierzchnię (6) równoległą do otworu (7) i jest osadzona w kadłubie (3) kombajnu za pomocą sworznia (4) tkwiącego w otworze (7) stójki (1) i w otworach w kadłubie (3), a oporową powierzchnią (6) spoczywa na wsporczej powierzchni (8) kadłuba (3) kombaj’nu.

Description

Przedmiotem wynalazku jest wspornik górniczego kombajnu ścianowego.

Znany z polskiego opisu patentowego nr 59 537 wspornik składa się ze stójki zamocowanej do kadłuba kombajnu, w szczególności do sań kombajnu, oraz z płozy zamocowanej przegubowo do stójki. Stójka w znanym rozwiązaniu jest zamocowana nierozłącznie do kadłuba kombajnu, w szczególności do sań lub do kadłuba jednego z podzespołów kombajnu. Nierozłączne mocowanie stójki polega na połączeniu jej z kadłubem kombajnu za pomocą spoiny. Wspornikiem, których kombajn ma dwa wzdłuż jednego boku, kombajn spoczywa na ścianowym przenośniku i ślizga się albo toczy płozą po przenośniku, gdy jest przemieszczany wzdłuż ścianowego wyrobiska.

Wadą wspornika znanego z polskiego opisu patentowego nr 59 537 jest nierozłączne połączenie stójki z kadłubem kombajnu, co stwarza szczególnie trudne warunki wymiany uszkodzonej stójki, zwłaszcza gdy zajdzie potrzeba dokonania naprawy lub wymiany w ścianowym wyrobisku. Ponadto nierozłączne mocowanie stójki do kadłuba kombajnu powoduje, że kombajn nadaje się do współpracy ze ścianowym przenośnikiem jednej tylko szerokości. Kojarzenie kombajnu z przenośnikiem innej szerokości wymaga wymiany stójki, w szczególności wymaga umieszczenia nowej stójki w innym miejscu na kadłubie kombajnu, aby przystosować jej położenie do szerokości przenośnika. Jest to kłopotliwe i pracochłonne ze względu na nierozłączne mocowanie stójki do kadłuba kombajnu. Pod użytym tu określeniem kadłub kombajnu rozumie się tu sanie kombajnu lub kadłub jednego z podzespołów, na przykład napędowy podzespół.

182 398

Celem wynalazku jest wspornik ze stójką rozłącznie mocowaną do kadłuba kombajnu.

Cel ten osiągnięto przez zaopatrzenie stójki w górnej części co najmniej w dwa otwory i co najmniej w jedną oporową powierzchnię równoległą do wspomnianych otworów. Stójka jest osadzona w kadłubie kombajnu za pomocą sworznia lub sworzni tkwiących we wspomnianym otworze lub otworach w stójce i odpowiednio w otworze lub otworach w kadłubie kombajnu. Wspomniana oporowa powierzchnia stójki spoczywa na wsporczej powierzchni utworzonej w kadłubie kombajnu równoległej do otworu lub otworów w kadłubie. Korzystnie stójka ma w górnej części dwa otwory, w których tkwią sworznie osadzone zarazem odpowiednio w dwóch otworach w kadłubie kombajnu. W korzystnym rozwiązaniu sworzeń do mocowania stójki do kadłuba kombajnu ma trzy różne średnice o wymiarach skokowo wzrastających od jednego końca sworznia ku drugiemu. W szczególnym rozwiązaniu stójka w podłużnym przekroju jest tak wygięta, iż górny koniec osadzony w kadłubie kombajnu i dolny koniec z zamocowaną płozą leżą w dwóch różnych płaszczyznach równoległych wzajemnie, przy czym płaszczyzna dolnego końca przechodzi przez wspomnianą oporową powierzchnię. W szczególnym rozwiązaniu stójka ma dwie oporowe powierzchnie rozmieszczone po jej obu stronach, a kadłub kombajnu ma dwie wsporcze powierzchnie.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. ł jest widokiem z boku kombajnu ze wspornikami, fig. 2 jest podłużnym przekrojem przez wspornik, fig. 3 jest widokiem z boku wspornika, fig. 4 jest podłużnym przekrojem wspornika z odwrotnie zamocowaną stójką w stosunku do stójki przedstawionej na fig. 2, a fig. 5 jest widokiem sworznia do mocowania stójki do kadłuba kombajnu.

Przedstawiony w przykładzie wykonania kombajn ł2 ma dwa urabiające organy ł3. Przedstawiony tu kombajn ł2 ma sanie 3, które w opisie są nazwane kadłubem kombajnu. Do sań 3, wzdłuż ich jednego boku, są zamocowane wsporniki, z których każdy składa się ze stójki ł i płozy 2. Stójka ł jest osadzona górnym końcem ł0 w kadłubie 3. Do dolnego końca 9 stójki 1 jest zamocowana płoza 2. Stójka ł zamocowana w omawianym przykładzie do sań 3, w innym kombajnie, który nie ma sań, jest zamocowana do innego podzespołu, na przykład do kadłuba napędowego podzespołu. Kadłub 3 kombajnu ma dwa ucha ł4 usytuowane na przeciw siebie, a między uchami 14 jest osadzony górny koniec 10 stójki 1. Stójka 1 ma dwa otwory 7, a w uchach 14 są otwory 15 współosiowe z otworami 7. W otworach 15 uch 14 i w otworach 7 stójki 1 jest osadzony sworzeń 4 zabezpieczony przed wysunięciem się zatyczka 11. Sworzeń 4 ma trzy różne średnice. Z jednego końca ma średnicę najmniejszą, z drugiego końca największą, które tkwią w otworach 15 odpowiadających im średnicą. Środkowa część sworznia 4 ma średnicę pośrednich rozmiarów i tą częścią tkwi w otworze 7. Stopniowanie średnic sworznia 4 ma na celu ułatwienie wypchnięcia sworznia z otworów 15 i 7 przy demontażu wspornika. W sworzniu 4 jest przelotowy kanał 16 z gwintem 17. Otwór 15, w którym tkwi część sworznia 4 o najmniejszej średnicy jest od zewnętrznej strony zamknięty dnem 21, a między czołową powierzchnią 20 sworznia 4 i dnem 21 otworu 15 jest komora 18. Sworzeń 4 jest uszczelniony w otworze 15 uszczelką 19. Wypchnięcie sworznia 4 polega na wtłaczanie przez kanał 16 oleju lub smaru stałego, który napierając na powierzchnię 20 sworznia 4 od strony komory 18 wypycha go z otworów 15 i 7. Gwint 17 służy do mocowania przewodu którym dostarcza się olej lub stały smar do komory 18. Równolegle do otworów 7 stójka ma oporową powierzchnię 6, a kadłub 3 ma na uchu 14 wsporczą powierzchnię 8. Oporowa powierzchnia 6 opiera się o wsporczą powierzchnię 8 W szczególnym rozwiązaniu oba ucha 14 mają wsporcze powierzchnie 8, co umożliwia mocowanie stójki 1 do uch 14 w dwóch obróconych wzajemnie położeniach, jak to pokazano na fig. 2 i fig. 4. W szczególnym rozwiązaniu stójka 1 ma dwie oporowe powierzchnie 6 i 6' umieszczone po obu stronach stójki 1, które są wsparte o oporowe powierzchnie 8 i 8' obu uch 14. Drugą oporową powierzchnię 6' i drugą wsporczą powierzchnię 8' pokazano na fig. 4 linią kreskowaną. Stójka 1, korzystnie jest wygięta tak, że górny koniec 10 i dolny koniec 9 leżą w dwóch równoległych, odsuniętych od siebie, płaszczyznach. Wygięcie jest tak dobrane, aby płaszczyzna przechodząca przez dolny koniec 9 przechodziła zarazem przez oporową powierzchnię 6. Wygięcie stójki 1 daje możliwość montowania jej do uch 14 w dwóch wzajemnie odwróconych położeniach. Przez obrót stójki 1 przystosowuje się kombajn do współpracy z dwoma

182 398 ścianowymi przenośnikami o różnej szerokości. Odejmowalność stójki 1 daje możliwość przystosowania kombajnu do współpracy ze ścianowym przenośnikiem o dowolnej szerokości przez stosowanie stójek o różnym wygięciu, a także stójki prostej. Do dolnego końca 9 stójki 1 jest zamocowana płoza 2 za pomocą sworznia 5, co czyni płozę 2 wychylną w stosunku do stójki 1. Płoza 2 może więc przystosowywać swe położenie do nierówności ścianowego przenośnika.

fig.3

fig. 4

182 398

fig. 5

182 398

'ASPz				al
	O-

al

fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wspornik górniczego kombajnu ścianowego złożony ze stójki połączonej z kadłubem kombajnu oraz płozy osadzonej przegubowo w stójce, znamienny tym, że stójka (1) ma w górnej części (10) co najmniej jeden otwór (7) oraz co najmniej jedną oporową powierzchnię (6) równoległą do otworu (7) i jest osadzona w kadłubie (3) kombajnu za pomocą sworznia (4) tkwiącego w otworze (7) stójki (1) i w otworach w kadłubie (3), a oporową powierzchnią (6) spoczywa na wsporczej powierzchni (8) kadłuba (3) kombajnu.
2. 2. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że stójka (1) ma dwa otwory (7), w których ma sworznie (4) osadzone w dwóch otworach w kadłubie (3) kombajnu.
3. 3. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że sworzeń (4) ma trzy różne średnice o wymiarach skokowo wzrastających od jednego końca ku drugiemu.
4. 4. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że stójka (1) w przekroju podłużnym jest tak wygięta, iż koniec (10) osadzony w kadłubie (3) i koniec (9) z zamocowaną płozą (2) leżą w dwóch różnych płaszczyznach równoległych wzajemnie, przy czym płaszczyzna końca (9) przechodzi przez oporową powierzchnię (6).
5. 5. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że ma w stójce (1) dwie oporowe powierzchnie (6) rozmieszczone po obu stronach stójki (1) oraz dwie wsporcze powierzchnie (8).
6. 6. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że sworzeń (4) ma przelotowy kanał (16), a otwór (15) w uchu (14), w którym tkwi sworzeń (4) częścią o najmniejszej średnicy, jest zamknięty dnem (21) i między dnem (21) otworu (15) i czołową powierzchnią (20) sworznia (4) jest komora (18).
7. 7. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że ma uszczelkę (19) w otworze (15) w uchu (14) osadzoną na części sworznia (4) o najmniejszej średnicy.