PL196080B1 - Urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do przeksztalcania sproszko- wanego leku w aerozol, obejmujace cylinder cisnieniowy, tlok przesuwny wewnatrz cylindra dla sprezania gazu wewnatrz cylindra, rekojesc polaczona z cylindrem, przy czym rekojesc jest przemieszczalna pomiedzy polozeniem odsu- nietym i polozeniem spoczynkowym, oraz ze- spól karetki przystosowany do przyjecia pojem- nika ze sproszkowanym lekiem, przy czym ze- spól karetki jest przystosowany do polaczenia tego pojemnika z mechanizmem aerozoluja- cym, znamienne tym, ze w zespole karetki (38) znajduje sie blokada (130, 102) polaczenia pojemnika (22) z mechanizmem aerozolujacym (16), przy czym pojemnik (22) jest polaczony z mechanizmem aerozolujacym (16) w stanie zwolnienia blokady (130, 102), gdy rekojesc (40) jest przemieszczona o ustalona odleglosc do polozenia odsunietego lub gdy pojemnik (22) znajduje sie we wlasciwym polozeniu w zespole karetki (38). PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, w celu inhalacji przez pacjenta.

Podawanie leku drogą płucną stało się obiecującą drogą podawania leku pacjentowi. Podawanie leków drogą płucną polega na inhalacji przez pacjenta leku w postaci zawiesiny lub aerozolu, tak aby aktywny lek zawarty w aerozolu mógł dotrzeć do odległych (pęcherzykowych) obszarów płuc. Zostało stwierdzone, że niektóre leki są łatwo wchłaniane poprzez obszary pęcherzykowe bezpośrednio do krwiobiegu. Przykładowo, podawanie drogą płucną stanowi szczególnie obiecujący sposób podawania białek i polipeptydów, które trudno jest podawać innymi drogami. Takie podawanie drogą płucną jest efektywne zarówno w przypadku terapii ogólnej, jak też w przypadku miejscowego leczenia schorzeń płuc.

Zaproponowano różnorodne podejścia w celu realizacji podawania leku drogą płucną. Podejścia takie obejmują zastosowanie rozpylaczy cieczy, inhalatorów odmierzonych dawek (ang. MDI - metered dose inhalers) oraz urządzeń do dyspergowania suchych proszków. Z tych metod urządzenia do dyspergowania suchych proszków są szczególnie interesujące. Przykładowe postacie takich urządzeń do dyspergowania suchych proszków ujawniono w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5740974 i numerze kolejnym 08/309.691, zarejestrowanych 21 września 1994, których kompletne ujawnienia włączono tu na zasadzie odniesienia. Dokumenty te opisują ręczne urządzenia do dyspergowania proszku, które wydobywają proszek z pojemnika i doprowadzają go do stanu aerozolu, tak że proszek w postaci aerozolu może być wdychany przez pacjenta. Takie urządzenia do dyspergowania suchych proszków okazały się niezwykle skuteczne w zakresie równomiernego przekształcania suchych proszków w aerozol, w celu późniejszej inhalacji przez pacjenta.

Mimo to byłoby rzeczą pożądaną dostarczenie różnorodnych postaci w celu zwiększenia powodzenia na rynku, łatwości użytkowania, funkcjonalności oraz polepszenia innych właściwości tego rodzaju urządzeń do dyspergowania suchych proszków. Stąd też celem wynalazku jest dostarczenie ulepszonego urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol.

Wynalazek dostarcza urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, obejmujące cylinder ciśnieniowy, tłok przesuwny wewnątrz cylindra dla sprężania gazu wewnątrz cylindra, rękojeść połączoną z cylindrem, przy czym rękojeść jest przemieszczalna pomiędzy położeniem odsuniętym i położeniem spoczynkowym, oraz zespół karetki przystosowany do przyjęcia pojemnika ze sproszkowanym lekiem, przy czym zespół karetki jest przystosowany do połączenia tego pojemnika z mechanizmem aerozolującym, charakteryzujące się tym, że w zespole karetki znajduje się blokada połączenia pojemnika z mechanizmem aerozolującym, przy czym pojemnik jest połączony z mechanizmem aerozolującym w stanie zwolnienia blokady, gdy rękojeść jest przemieszczona o ustaloną odległość do położenia odsuniętego, lub gdy pojemnik znajduje się we właściwym położeniu w zespole karetki.

Korzystnie pojemnik jest połączony z mechanizmem aerozolującym po przemieszczeniu zespołu karetki.

Korzystnie w stanie przemieszczenia rękojeści do położenia odsuniętego blokada przemieszczania zespołu karetki jest zwolniona.

W korzystnej postaci wykonania wynalazku, w stanie właściwego włożenia pojemnika do zespołu karetki blokada przemieszczania zespołu karetki jest zwolniona.

Korzystnie urządzenie ma wypust ustalający właściwe położenie pojemnika w zespole karetki, przy czym w tym właściwym położeniu część pojemnika jest ustawiona współliniowo z wypustem.

Korzystnie urządzenie ma ramię czujnika z rolką, przy czym blokada ma zapadkę, przy czym rolka jest przetaczalna po części pojemnika podczas wkładania pojemnika do właściwego położenia w zespole karetki z przemieszczaniem ramienia czujnika do blokady, zapadka zaś jest zazębiona z zespołem karetki, dopóki rolka nie przetoczy się o żądaną odległość.

Korzystnie ramię czujnika wyznacza wnękę ustawiającą współliniowo część pojemnika z mechanizmem aerozolującym.

W korzystnej postaci wykonania wynalazku urządzenie ma zaczep chwytający zespół karetki podczas jego przemieszczania dla połączenia pojemnika z mechanizmem aerozolującym oraz przycisk zwalniający zaczep z zespołu karetki.

Korzystnie urządzenie ma zawór umieszczony w kanale powietrznym pomiędzy cylindrem i mechanizmem aerozolującym, przy czym zawór ma położenie otwarte i położenie zamknięte, przy

PL 196 080 B1 czym zawór znajduje się na ogół w położeniu zamkniętym podczas odsuwania rękojeści do położenia odsuniętego.

Korzystnie blokada stanowi pierwszą blokadę, przy czym urządzenie ma ponadto drugą blokadę.

Korzystnie pierwsza blokada jest zwolniona po przemieszczeniu rękojeści o ustaloną odległość, a druga blokada jest zwolniona po właściwym włożeniu pojemnika do zespołu karetki.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przykładowe, zgodne z wynalazkiem urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, w rozstrzelonym widoku od przodu, fig. 2 - urządzenie z fig. 1 w widoku perspektywicznym od tyłu, fig. 2A - uszczelkę współpracującą z przewężonym obszarem komory przechwytującej urządzenia z fig. 1 według wynalazku, w przekroju poprzecznym, fig. 3 - przykładowy wkład mechanizmu aerozolującego według wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 4 - obudowę przykładowego mechanizmu aerozolującego, która jest przystosowana do przyjęcia wkładu z fig. 3 według wynalazku, fig. 3A i 3B - wkład z fig. 3 w przekrojach wzdłużnych poprowadzonych odpowiednio wzdłuż linii A-A i B-B, fig. 4A i 4B - obudowę z fig. 4 w przekrojach wzdłużnych poprowadzonych odpowiednio wzdłuż linii A-A i B-B, fig. 5 - wkład z fig. 3A wprowadzony do obudowy z fig. 4A w celu utworzenia mechanizmu aerozolującego, przy czym mechanizm aerozolujący jest połączony z pojemnikiem i ukazuje sposób wyciągania proszku z pojemnika według wynalazku, fig. 6 - mechanizm aerozolujący z fig. 5, w przekroju poprowadzonym wzdłuż linii 6-6, fig. 7 - mechanizm aerozolujący z fig. 5, ukazując sposób rozprowadzania powietrza, podczas gdy pacjent wdycha w celu wciągnięcia powietrza przez mechanizm aerozolujący według wynalazku, fig. 8 - mechanizm aerozolujący z fig. 7, w przekroju poprowadzonym wzdłuż linii 8-8, fig. 9 - schematycznie komorę przechwytującą, ukazując układ przepływu powietrza, jaki powstaje podczas inhalacji przez pacjenta, według wynalazku, fig. 9A - schematycznie komorę przechwytującą, ukazując usuwanie leku w aerozolu podczas inhalacji przez pacjenta, według wynalazku, fig. 10 - podstawowy zespół urządzenia z fig. 1, w przekroju wzdłużnym poprowadzonym wzdłuż linii 10-10 (gdy mechanizm aerozolujący i pojemnik są wprowadzone do zespołu podstawowego), fig. 10A-10P - zespół podstawowy z fig. 10, w przekroju wzdłużnym poprowadzonym odpowiednio wzdłuż linii od A-A do P-P (przy czym zespół podstawowy znajduje się w różnych stadiach działania), fig. 11 - urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 1 w przekroju wzdłużnym, ukazując rękojeść wysuniętą w celu sprężania gazu wewnątrz cylindra, według wynalazku, fig. 11A - zespół podstawowy urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 11 w powiększeniu, fig. 11B - urządzenie z fig. 11 w przekroju poprowadzonym wzdłuż linii B-B, fig. 11C - urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 11, w widoku z góry i w przekroju poprzecznym poprowadzonym wzdłuż linii B-B, fig. 12 - urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 1, ukazując rękojeść w położeniu spoczynkowym albo wsuniętą po sprężeniu gazu wewnątrz cylindra, według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 12A - zespół podstawowy urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 11 w powiększeniu, fig. 12B - urządzenie z fig. 12 w przekroju wzdłużnym poprowadzonym wzdłuż linii B-B, fig. 12C - urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol z fig. 12 w widoku z góry i przekroju poprzecznym poprowadzonym wzdłuż linii C-C, fig. 13 - jedną postać pojemnika mającą wycięcie pod wpust w celu kontrolowania wprowadzania pojemnika do urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol według wynalazku w widoku z góry, fig. 14 -inną alternatywną postać pojemnika, mającą parę wycięć pod wpust, według wynalazku.

Nawiązując obecnie do fig. 1 i 2, opisana będzie przykładowa postać urządzenia 10 do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol. Urządzenie 10 zawiera zespół podstawowy 12 i komorę przechwytującą 14, która jest połączona w sposób rozłączalny z zespołem podstawowym 12. Komora przechwytująca 14 jest ukształtowana tak, aby nasuwała się na zespół podstawowy 12 w celu zmniejszenia całkowitej wielkości urządzenia 10 podczas przechowywania i w celu ochrony części składowych wewnątrz zespołu podstawowego 12. Po rozłożeniu i wyjęciu z zespołu podstawowego 12 przedstawiono mechanizm aerozolujący 16, który zawiera wkład 18 i obudowę 20. Zespół podstawowy 12 ma otwór 21 do przyjęcia mechanizmu aerozolującego 16. Zespół podstawowy 12 jest ukształtowany w celu przyjęcia pojemnika 22 zawierającego sproszkowany lek. Urządzenie 10 uruchamia się w celu połączenia mechanizmu aerozolującego 16 z pojemnikiem 22, a potem w celu wydobycia sproszkowanego leku z pojemnika 22. Wydobyty proszek podlega następnie rozdrobnieniu i rozproszeniu oraz wprowadzeniu do komory przechwytującej 14, gdzie będzie dostępny w celu wdychania przez pacjenta.

PL 196 080 B1

Komora przechwytująca 14 ma ustnik, który może się obracać pomiędzy położeniem otwartym i położeniem zamkniętym. Podczas wytwarzania aerozolu ustnik 2A znajduje się w położeniu zamkniętym, jak przedstawiono na fig. 1i 2. Gdy pacjent jest gotowy do wdychania leku w aerozolu, ustnik 24 obraca się o 180° do położenia otwartego, w którym to położeniu pacjent może umieścić usta nad ustnikiem i wdychać sproszkowany lek z komory przechwytującej 14.

Jak już powiedziano wyżej, komorę przechwytującą 14 można nasuwać na zespół podstawowy 12, co pozwala zmniejszyć wielkość urządzenia 10 podczas przechowywania i chronić części składowe zespołu podstawowego 12. Zespół podstawowy 12 zawiera uszczelkę 26, która jest odchylona promieniowo na zewnątrz od zespołu podstawowego 12 i współpracuje ze ściankami komory przechwytującej 14, dzięki czemu jest zapewnione uszczelnienie pomiędzy zespołem podstawowym 12 i komorą przechwytującą 14. Jak jest to lepiej widoczne na fig. 2A, komora przechwytująca 14 ma strefę przewężoną 28, która styka się z uszczelką 26, gdy komora przechwytująca 14 przemieszcza się do położenia w pełni wysuniętego. Uszczelka 26 jest korzystnie wykonana z gumy przy zastosowaniu dwustopniowego procesu formowania wtryskowego, w celu połączenia uszczelki 26 z zespołem podstawowym 12. Zastosowanie strefy przewężonej 28 jest szczególnie korzystne przez to, że uszczelka 26 traci styczność z komorą przechwytującą 14, gdy komora przechwytująca 14 nasuwa się na zespół podstawowy 12 do położenia zamkniętego albo przechowywania. W ten sposób zmniejsza się znacznie zużycie uszczelki 26.

Jak to pokazano już na fig. 1 i 2, strefa przewężona 28 zawiera ponadto parę otworów 30, w które wchodzi para zapadek 32 na zespole podstawowym 12, gdy komora przechwytująca 14 przemieszcza się do położenia wysuniętego. Po osiągnięciu położenia wysuniętego zapadki, które są dociskane sprężyną, wsuwają się w otwory 30, aby zapobiec ściągnięciu komory przechwytującej 14 z zespołu podstawowego 12. Oprócz tego, zazębienie zapadek 32 z otworami 30 utrzymuje komorę przechwytującą 14 w położeniu wysuniętym, tak że nie można nasunąć jej przypadkowo z powrotem na zespół podstawowy 12. Aby wycofać zapadki 32 z otworów 30, naciska się przycisk 34 zwalniający komorę. Po naciśnięciu przycisku 34 zwalniającego komorę, zapadki 32 przemieszczają się z powrotem do wnętrza zespołu podstawowego 12, po czym komorę przechwytującą 14 można zdjąć z zespołu podstawowego 12 albo ponownie nasunąć na zespół podstawowy 12 w celu przechowywania.

Korzystnie zespół podstawowy 12 ma pierścień 36 do pociągania, który można chwycić palcem jednej ręki, chwytając równocześnie komorę przechwytującą 14 drugą ręką, tak aby ułatwić ruch komory przechwytującej 14 od położenia przechowywania do położenia wysuniętego. Pierścień 36 jest przymocowany do zespołu podstawowego 12 za pomocą sprężynowego mechanizmu zawiasowego tak, że pierścień 36 powróci do położenia schowanego w zespole podstawowym 12, gdy nie będzie używany.

Urządzenia 10 używa się wkładając pojemnik 22 do zespołu karetki 38 w zespole podstawowym 12. Ewentualnie urządzenie 10 może być używane bez pojemnika, jeżeli pragnie się „oddać strzał na sucho”. Jak poniżej opisano bardziej szczegółowo, urządzenie 10 nie może być użyte, jeżeli pojemnik 22 nie będzie w pełni wsunięty do zespołu karetki 38. Stąd też konfiguracja taka dostarcza sposobu zapobiegania połączeniu mechanizmu aerozolującego 16 z pojemnikiem 22, jeżeli pojemnik 22 nie został włożony właściwie.

Dla przekształcenia leku w aerozol, rękojeść pompki odsuwa się od zespołu podstawowego 12. Jak opisano poniżej bardziej szczegółowo, gdy rękojeść 40 pompki odsunie do położenia w pełni odsuniętego, a następnie popchnie się z powrotem do położenia spoczynkowego albo złożonego (jak przedstawiono na fig. 1 i 2), wewnątrz cylindra w zespole podstawowym 12 powstaje sprężony gaz. Sprężony gaz następnie uwalnia się, po czym będzie on płynąć przez mechanizm aerozolujący 16, gdy naciśnięty będzie przycisk spustowy 42 (patrz fig. 2). Gdy naciska się przycisk spustowy 42, zespół karetki 38 porusza się w celu przemieszczenia pojemnika 22 do połączenia z mechanizmem aerozolującym 16, gdzie następuje przebicie otworów 44 w pojemniku 22. Bezpośrednio po przebiciu otworów 44 za pomocą mechanizmu aerozolującego 16, sprężony gaz wewnątrz zespołu podstawowego 12 zostaje uwolniony w celu wyciągnięcia sproszkowanego leku z pojemnika 22, rozdrobnienia i zdyspergowania sproszkowanego leku oraz doprowadzenia leku w postaci aerozolu do komory przechwytującej 14 w sposób podobny do ujawnionego w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 5740794, włączonym tu uprzednio na zasadzie odniesienia.

Jak opisano poniżej bardziej szczegółowo, cechą charakterystyczną urządzenia 10 jest to, że nie tylko zapobiega połączeniu pojemnika 22 z mechanizmem aerozolującym 16 w przypadku, gdy pojemnik 22 nie zostanie w pełni wsunięty do zespołu karetki 38, ale też nie można użyć przycisku

PL 196 080 B1 spustowego 42, jeżeli rękojeść 40 pompki nie będzie odsunięta do położenia w pełni wysuniętego. W ten sposób zapobiega się użyciu urządzenia 10, jeżeli użytkownik nie odsunął w pełni rękojeści 40 tak, aby można było dostarczyć właściwą ilość sprężonego gazu (po przemieszczeniu rękojeści 40 do położenia złożonego), aby umożliwić prawidłowe działanie mechanizmu aerozolującego 16.

Stąd też urządzenie 10ma dwie korzystne cechy pomagające w prawidłowym wytwarzaniu leku w aerozolu wewnątrz komory przechwytującej. Po pierwsze, pojemnik 22 musi być w pełni wsunięty do zespołu karetki 38. Po drugie, rękojeść 40 musi być w pełni odsunięta do położenia odsuniętego. Jeżeli obydwa te warunki nie są spełnione, nie można nacisnąć przycisku spustowego 42 w celu połączenia pojemnika 22 z mechanizmem aerozolującym 16 i w celu uwolnienia sprężonego gazu, aby wyciągnąć proszek z pojemnika 22.

Po naciśnięciu przycisku spustowego 42, zespół karetki 38 unosi się, aby połączyć pojemnik 22 z mechanizmem aerozolującym 16, który przekształca proszek wewnątrz pojemnika 22 w aerozol. Po naciśnięciu przycisku spustowego 42 w celu przekształcenia leku w aerozol, pojemnik 22 pozostaje połączony z mechanizmem aerozolującym 16, a tym samym nie można go wyjąć z zespołu karetki 38. Aby odłączyć pojemnik 22 od mechanizmu aerozolującego 16, naciska się przycisk zwalniający 46 dla opuszczenia zespołu karetki 38. Pojemnik 22 można wówczas wyjąć z zespołu karetki 38, przy czym w pojemniku będą już wykonane otwory 44.

Jedną szczególną zaletą uwalniania sprężonego gazu natychmiast po przebiciu otworów 44 w pojemniku 22 jest to, że użytkownik nie może połączyć pojemnika 22 z mechanizmem aerozolującym 16 i następnie opóźnić uwolnienia sprężonego gazu. W ten sposób sproszkowany lek wewnątrz pojemnika 22 nie będzie poddany przedłużającemu się oddziaływaniu środowiska, co może spowodować rozkład leku.

Nawiązując obecnie do fig. 3-3B i 4-4B, opisana będzie bardziej szczegółowo konstrukcja mechanizmu aerozolującego 16, przy czym wkład 18 przedstawiono na fig. 3-3B, obudowę 20 przedstawiono, zaś na fig. 4-4B. Wkład 18 zawiera rurkę wyciągową 48 mającą spiczastą końcówkę 50, która jest przystosowana do przebijania otworu w pojemniku, takiego jak np. środkowy otwór 44 w pojemniku 22 (patrz fig. 1). Spiczasta końcówka 50 ma parę otworów 52, które umożliwiają wyciągnięcie sproszkowanego leku znajdującego się w pojemniku do rurki wyciągowej 48. Z rurką wyciągową jest połączona dysza 54, która z kolei łączy się z wlotem 56 gazu pod wysokim ciśnieniem (patrz fig. 3B). Z dyszy 54 wystaje kanał rozdrabniający 58, który kończy się otworem wylotowym 60. Wkład 18 zawiera ponadto szereg kanałów powietrznych 62, które służą zarówno do doprowadzenia powietrza do przebitego pojemnika podczas wytwarzania aerozolu, jak też do zapewnienia drogi przepływu powietrza do komory przechwytującej, gdy pacjent wdycha lek w aerozolu, jak to będzie bardziej szczegółowo opisane w dalszym ciągu. Gdy jest połączony z obudową 20, wkład 18 przekształca sproszkowany lek w aerozol w sposób podobny do ujawnionego w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5740794 i dokumencie o numerze kolejnym 08/309691, zarejestrowanymi 21 września 1994, włączonymi uprzednio na zasadzie odniesienia. Działanie mechanizmu aerozolującego 16 w celu przekształcenia sproszkowanego leku w aerozol będzie również opisane bardziej szczegółowo poniżej w odniesieniu do fig. 5-8.

Nad kanałami powietrznymi 62 jest usytuowany zakrzywiony element kołnierzowy 66, usytuowany za pomocą zestawu żeber 64. Zakrzywiony element kołnierzowy 66 służy do rozprowadzenia powietrza roboczego wewnątrz komory aerozolującej ze składowymi ruchu osiową i promieniową, aby ułatwić usuwanie leku w aerozolu, jak to będzie opisane bardziej szczegółowo w dalszym ciągu. Dogodnie, żebra 64 dzielą kanały powietrzne 62 na cztery ćwiartki. Jak opisano bardziej szczegółowo poniżej, wielkość czterech ćwiartek można zmieniać w celu zmiany objętości powietrza przepływającego przez każdą ćwiartkę.

Wkład 18 ma ponadto płaską powierzchnię 68, która jest współliniowa z płaską powierzchnią 70 obudowy 20 dla ułatwienia właściwego ustawienia wkładu 18 po włożeniu do obudowy 20. Gdy wkład 13 jest włożony do obudowy 20, brzeg 72 wkładu 18 spoczywa na górnym końcu obudowy 20. Wkład 18 ma także obrzeże 76, które spoczywa na górnym końcu zespołu podstawowego 12, gdy mechanizm aerozolujący 16 jest wprowadzony do otworu 21 w zespole podstawowym 12. Korzystnie obudowa 20 ma wypust 78 ułatwiający prawidłowe zorientowanie mechanizmu aerozolującego 16w zespole podstawowym 12.

Nawiązując obecnie do fig. 4-4B, bardziej szczegółowo będzie opisana konstrukcja obudowy 20. Obudowa 20 ma parę bocznych stempli 80, które są ukształtowane tak, aby wykrawać parę otworów w pojemniku, takich jak zewnętrzne otwory w pojemniku 22 z fig. 1. Boczne stemple 80 są skierowane

PL 196 080 B1 pod kątem tak, że będą one oddzierać powłokę pojemnika w miarę penetracji. W obudowie 20 znajduje się para otworów 82, łączących się w sposób zapewniający przepływ z kanałami powietrznymi 62, gdy wkład 18 jest włożony do obudowy 20. W ten sposób powietrze może przepływać przez kanały powietrzne 62, przez otwory 82 i do pojemnika, tak aby dopomagać w wyciąganiu sproszkowanego leku. Obudowa 20 ma ponadto otwór 84 (patrz fig. 4B), przez który przechodzi spiczasta końcówka 50 wkładu 18, gdy wkład 18 jest połączony z obudową 20. Na obudowie 20 znajduje się ogranicznik 86 służący do zatrzymania penetracji bocznych stempli 80 i spiczastej końcówki 50 podczas podłączania mechanizmu aerozolującego 16 do pojemnika. Ponadto w celu zapewnienia uszczelnienia pomiędzy mechanizmem aerozolującym 16 i pojemnikiem 22 przewidziano uszczelkę 87.

Jak to lepiej widać na fig. 4A i 4B, w obudowie 20 wykonano otwór 88, który pokrywa się on z wlotem 56 gazu pod wysokim ciśnieniem, gdy wkład 18 jest włożony do obudowy 20. Jak to lepiej widać na fig. 4B, obudowa 20 jest zbudowana z materiału sprężystego w obszarze wokół otworu 88 ogranicznika 86, aby zapewnić wytłoczoną uszczelkę 90. Uszczelka 90 zapewnia uszczelnienie pomiędzy otworem 88 i zaworem, przez który doprowadzany jest gaz pod wysokim ciśnieniem w celu wydobycia i rozdrobnienia proszku z pojemnika oraz w celu zapewnienia uszczelnienia pomiędzy ogranicznikiem 86 i pojemnikiem. Wytłoczona uszczelka 90 może być wytworzona w procesie formowania dwuwtryskowego, jak to jest znane w tej dziedzinie techniki. Oprócz tego, kątowe ustawienie uszczelki 90 w sąsiedztwie otworu 88 dopomaga w prawidłowym zgraniu otworu 88 z rurką doprowadzającą powietrze, która doprowadza gaz pod ciśnieniem przez dyszę 54. Jak to lepiej widać na fig. 4 i 4B, obudowa 20 zawiera ponadto wlotowy zawór zwrotny 92, który pozwala na dopływ powietrza do obudowy 20, gdy pacjent wdycha powietrze z komory przechwytującej w celu wyciągnięcia leku w aerozolu z komory przechwytującej. Zawór zwrotny 92, jest skonstruowany jako zawór grzybkowy, który otwiera się pod działaniem ciśnienia progowego. Zastosowanie takiego zaworu jest korzystne przez to, że spadek ciśnienia powstaje wtedy, gdy pacjent zaczyna wdychać, co umożliwia wytworzenie ogólnie jednorodnego ciśnienia w obrębie komory 94 (patrz fig. 6). Jak to opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu, wytworzenie ogólnie jednorodnego ciśnienia w obrębie komory 94 pozwala na lepszą kontrolę dopływu powietrza do komory przechwytującej.

Jedną szczególną zaletą konstrukcji wkładu 18 w taki sposób, aby możliwe było jego wyjmowanie z obudowy 20 jest to, że wkład 18 można co jakiś czas wyjąć i zastąpić nowym wkładem. W ten sposób można znacznie zwiększyć żywotność urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol. Oprócz tego, lokując najbardziej kosztowne części w obudowie 20, koszt wymiany wkładu można znacznie obniżyć. Mimo tego, iż przedstawiono go jako konstrukcję złożoną z dwóch części, możliwe jest skonstruowanie mechanizmu aerozolującego 16 jako jednej całości.

Nawiązując obecnie do fig. 5-8, opisane będzie działanie mechanizmu aerozolującego 16 w celu wydobycia sproszkowanego leku z pojemnika 22, rozdrobnienia sproszkowanego leku oraz dostarczenia sproszkowanego leku w postaci aerozolu do komory przechwytującej. Gdy pojemnik 22 jest połączony z mechanizmem aerozolującym 16, uszczelka 87 styka się z górną powierzchnią 96 pojemnika 22, aby utworzyć szczelne połączenie pomiędzy mechanizmem aerozolującym 16 i górną powierzchnią 96. Oprócz tego, ogranicznik 86 opiera się o zespół karetki 38 (patrz fig. 10N), aby zapobiec dalszemu przemieszczaniu się zespołu karetki 38 do góry. Spiczasta końcówka 50 i boczne stemple 80 przechodzą przez górną powierzchnię 96 i są umieszczone w obrębie wgłębienia lub kieszeni 98, która zawiera sproszkowany lek. Aby wydobyć sproszkowany lek, gaz pod wysokim ciśnieniem doprowadza się przez otwór 88 i wlot 56 gazu pod wysokim ciśnieniem, jak to zaznaczono strzałkami. Gaz pod wysokim ciśnieniem przepływa przez dyszę 54, powodując porywanie powietrza przez kanały powietrzne 62, przez kieszeń 38 i przez rurkę wyciągową 48, jak zaznaczono strzałkami. Porwane powietrze włącza się w zamknięty obieg powietrza, który obejmuje powietrze w komorze przechwytującej, w mechanizmie aerozolującym oraz w pojemniku. Taki proces jest zasadniczo identyczny z ujawnionym w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 5740794, włączonym uprzednio na zasadzie odniesienia.

Sproszkowany lek w rurce wyciągowej 48 wchodzi następnie do kanału rozdrabniającego 58, który służy do rozdrobnienia proszku tak, aby nadawał się do inhalacji. Kanał rozdrabniający 58 ma korzystnie stałą średnicę na długości, która jest w przybliżeniu równa od jednej do około dziesięciu średnic, korzystniej od trzech do około siedmiu średnic, a najkorzystniej około pięciu średnic. Jak przedstawiono na rysunku, kanał rozdrabniający 58 kończy się nagle przy otworze wylotowym 60. W ten sposób powstaje „dyfuzor zrzutowy”, tak że wypływ gazu z kanału rozdrabniającego 58 będzie

PL 196 080 B1 dążył do dalszego rozbicia sproszkowanego leku, nie zwalniając. W ten sposób poprawia się rozpraszanie leku w aerozolu do komory przechwytującej.

Po rozproszeniu sproszkowanego leku do komory przechwytującej, pacjent wykonuje wdech w celu wydobycia sproszkowanego leku z komory przechwytującej, powodując przepływ powietrza roboczego przez mechanizm aerozolujący 16, jak to przedstawiono na fig. 7 i 8. Gdy pacjent wdycha, powietrze zastępujące (albo robocze) musi być wprowadzone do komory przechwytującej, aby umożliwić usunięcie leku w aerozolu. Takie powietrze robocze przepływa przez mechanizm aerozolujący po wpłynięciu do komory 94 przez wlotowy zawór zwrotny 92. W obudowie 20 przewidziano otwór 100 (patrz fig. 8), tak aby umożliwić powietrzu roboczemu otwarcie zaworu zwrotnego 92 i przepływ przez kanały powietrzne 62, jak to zaznaczono strzałkami.

Mechanizm aerozolujący jest skonstruowany w taki sposób, że powietrze robocze dopływające do komory przechwytującej jest kierowane tak, aby zminimalizować mieszanie się leku w aerozolu z dopływającym powietrzem roboczym. W ten sposób sproszkowany lek może być wydobyty z komory w postaci dawki, za którą podąża powietrze robocze przepływające przez mechanizm aerozolujący 16. Takie rozprowadzanie powietrza roboczego w komorze przechwytującej zachodzi częściowo w wyniku wprowadzenia zaworu zwrotnego 92, który zapewnia spadek ciśnienia taki, że powietrze w komorze 94 będzie pod zasadniczo stałym ciśnieniem. Właściwe rozprowadzenie powietrza zapewnia także zakrzywiony element kołnierzowy 66, który dzieli przepływ powietrza w kanałach powietrznych 62 na składowe osiową i promieniową. Dlatego też, gdy pacjent wdycha z ustnika komory przechwytującej, powietrze robocze płynące przez mechanizm aerozolujący 16 jest rozprowadzane w komorze przechwytującej w taki sposób, że ilość powietrza, które miesza się ze sproszkowanym lekiem, jest ograniczona do minimum.

Taką cechę ilustrują fig. 9 i 9A, które przedstawiają, w jaki sposób sproszkowany lek pozostaje w dawce, która jest równomiernie usuwana z komory przechwytującej. Na fig. 9 strzałki ilustrują drogę przepływu napływającego powietrza roboczego, gdy przemieszcza się ono przez komorę przechwytującą. Jak pokazano, drogi przepływu są na ogół równoległe, co wskazuje, że zasadniczo powietrze robocze nie miesza się z lekiem w postaci aerozolu. Figura 9A przedstawia ułamki masowe powietrza w obrębie komory przechwytującej w przybliżeniu po upływie 100 milisekund od chwili rozpoczęcia inhalacji. Linie zarysu C1-C10 przedstawiają zarysy masowych ułamków powietrza. Linia zarysu C1 przedstawia dawkę sproszkowanego leku, linia zarysu C10 zaś przedstawia napływające powietrze robocze. Jak przedstawiono, prawie wcale nie zachodzi mieszanie napływającego powietrza roboczego z dawką leku. W rezultacie dawka jest unoszona równomiernie do góry i na zewnątrz ustnika, gdzie podąża za nią powietrze robocze. W ten sposób w pierwszej części napływającej objętości pacjent otrzymuje sproszkowany lek. W dalszym ciągu pozostałej napływającej objętości, powietrze robocze dopływa do płuc pacjenta, aby wspomagać dostarczanie leku do głębokich obszarów płuc. Tak więc czoło cyklu inhalacji wykorzystuje się do wydobywania sproszkowanego leku z komory przechwytującej, podczas gdy reszta cyklu inhalacji służy do dalszego dostarczania sproszkowanego leku do płuc.

Jak przedstawiono na fig. 1, mechanizm aerozolujący 16 jest przesunięty ze środka zespołu podstawowego 12. Aby wywołać prawidłowy przepływ powietrza do komory aerozolującej, położenie żeber 64 (fig. 3) można zmieniać tak, aby umożliwić przepływ większej ilości powietrza roboczego przez ćwiartkę leżącą naprzeciw większej części komory przechwytującej tak, że strumień powietrza może być rozdzielony równomierniej w obrębie komory przechwytującej.

Nawiązując obecnie do fig. 10, przedstawiono przekrój wzdłużny urządzenia 10 z fig. 1, poprowadzony wzdłuż linii 10-10. Na widoku z fig. 10, mechanizm aerozolujący jest umieszczony wewnątrz zespołu podstawowego 12, a pojemnik 22 jest wprowadzony do zespołu karetki 38. Figura 10 wprowadzono jako odniesienie ilustrujące poszczególne widoki z fig. 10A-10P, które opisują sposób działania urządzenia 10. Jak powiedziano wcześniej, urządzenie 10 zawiera blokadę pojemnika, która zapobiega użyciu przycisku spustowego 42, jeżeli pojemnik 22 jest tylko częściowo wprowadzony do zespołu karetki 38. Taką cechę ilustrują fig 10A-10E. Dla jasności rysunku, mechanizmu aerozolującego 16 nie pokazano w zespole podstawowym 12.

Na fig. 10A, zespół podstawowy znajduje się w stanie spoczynkowym albo gotowości. W stanie gotowości blokada 102 pojemnika znajduje się w położeniu spoczynkowym. Gdy mechanizm podnoszący 104 zespołu karetki 38 znajduje się w położeniu spoczynkowym, może on obracać się do góry wokół czopa 106. Przycisk spustowy 42 jest również połączony przegubowo z zespołem podstawowym 12 za pomocą czopa 108, co pozwala na ruch uzębienia 110 na przycisku spustowym 42, gdy przycisk spustowy 42 zostanie naciśnięty. Z kolei uzębienie 112 na mechanizmie podnoszącym 104 jest

PL 196 080 B1 poruszane przez uzębienie 110, tak aby podnieść mechanizm podnoszący pionowo do góry. Zespół podstawowy 12 zawiera ponadto ramię 114 czujnika, które jest dociskane sprężyną 116 w położeniu spoczynkowym. Jak opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu, gdy ramię 114 czujnika znajduje się w położeniu spoczynkowym, blokada 102 pojemnika znajduje się również w położeniu spoczynkowym, w którym można użyć przycisku spustowego 42 do uniesienia mechanizmu podnoszącego 104. Dogodnie, ramię 114 czujnika ma rolkę 118, po której przechodzi pojemnik 22 podczas wprowadzania do zespołu karetki 38. Mimo iż przedstawiono go z rolką, należy docenić to, że możliwe jest także umieszczenie mechanizmu stacjonarnego zamiast rolki 118. Dogodnie, przewidziano prowadnicę 120, aby ułatwić wprowadzanie pojemnika 22 do zespołu karetki 38.

Jak przedstawiono na fig. 10B, pojemnik 22 jest częściowo wprowadzony do zespołu karetki 38. Gdy wprowadzenie jest tylko częściowe, kieszeń 98 pojemnika 22 styka się z rolką 118, powodując ściskanie sprężyny 116 i obrót ramienia 114 czujnika ku dołowi, tak jak to przedstawiono. Z kolei ramię 114 czujnika obraca blokadę 102 pojemnika wokół czopa 122. Jak przedstawiono na fig. 10C, blokada 102 pojemnika ma zapadkę 124, która przechodzi po występie 126 na mechanizmie podnoszącym 104. Gdy zapadka 124 znajduje się nad występem 126, mechanizm podnoszący 104 nie może obrócić się wokół czopa 106. Z kolei nie można nacisnąć przycisku spustowego 42. Stąd też, jeżeli pojemnik 22 jest tylko częściowo wprowadzony, jak pokazano na fig. 10B, nie można użyć przycisku spustowego dla uniesienia zespołu karetki 38, zapobiegając tym samym połączeniu pojemnika 22 z mechanizmem aerozolującym 16.

Gdy pojemnik 22 jest całkowicie wprowadzony do zespołu karetki 38, kieszeń 98 jest usytuowana poza rolką 118 i jest umieszczona we wnęce 128 ramienia 114 czujnika. Gdy kieszeń 98 jest umieszczona we wnęce 128, sprężyna 116 przemieszcza ramię 114 czujnika z powrotem do położenia spoczynkowego, jak przedstawiono na fig. 10D. Z kolei blokada 102 pojemnika obraca się z powrotem do położenia spoczynkowego. Jak przedstawiono na fig. 10E, gdy blokada 102 pojemnika obróci się z powrotem do położenia spoczynkowego, zapadka 124 znajduje się poza występem 126 na mechanizmie podnoszącym 104. W ten sposób mechanizm podnoszący 104 nie jest ograniczony blokadą 102 pojemnika. Jak to jednak będzie opisane bardziej szczegółowo w dalszym ciągu, nadal jeszcze nie można użyć przycisku spustowego 42, dopóki nie nastąpi zwolnienie blokady zaworu.

Podsumowując, ramię 114 czujnika i blokada 102 pojemnika służą do zapobiegania użyciu przycisku spustowego 42, jeżeli pojemnik 22 został wprowadzony tylko częściowo. Jeżeli nie został wprowadzony albo wprowadzony całkowicie, blokada 102 pojemnika znajduje się w położeniu spoczynkowym, w którym nie zapobiega ruchowi mechanizmu podnoszącego 104 zespołu karetki 38. Gdy nastąpi zwolnienie blokady zaworu, jak to opisano w dalszym ciągu, można nacisnąć przycisk spustowy 42, aby przemieścić zespół karetki 38 do góry tak, że pojemnik 22 może połączyć się z mechanizmem aerozolującym 16. W ten sposób zapewnia się możliwość zapobiegania użyciu urządzenia 10 do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, jeżeli pojemnik 22 nie zostanie wprowadzony prawidłowo. Oprócz tego, tworząc wnękę 128 w ramieniu 114 czujnika, dostarcza się mechanizmu pozycjonującego, zapewniającego prawidłowe ustawienie kieszeni 98 względem mechanizmu aerozolującego 16. W ten sposób pojemnik 22 jest prawidłowo połączony z mechanizmem aerozolującym 16 za każdym razem, gdy używa się urządzenia 10 do wytwarzania leku w aerozolu.

Nawiązując obecnie do fig. 10F-10K, opisane będzie działanie blokady 130 zaworu. Wcelu wydobycia leku do aerozolowania z pojemnika 22, należy dostarczyć gaz pod ciśnieniem do mechanizmu aerozolującego 16 (patrz fig. 10). Jak opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu, gaz pod ciśnieniem dostarcza się poruszając rękojeścią 40 w celu sprężenia gazu wewnątrz cylindra. Zanim gaz będzie mógł być sprężony w cylindrze, zawór 132 musi być zamknięty i zablokowany tak, aby umożliwić wzrost ciśnienia w cylindrze. Jak przedstawiono na fig. 10F, blokada 130 zaworu jest w stanie gotowości. W stanie gotowości, zawór 132 jest odblokowany, a blokada 130 zaworu zapobiega działaniu przycisku spustowego 42. Jak opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu, dopóki rękojeść 40 nie będzie wysunięta do położenia całkowicie wysuniętego, blokada 130 zaworu nie jest zwalniana, aby umożliwić działanie przycisku spustowego 42. Po osiągnięciu położenia całkowicie wysuniętego, zawór 132 zostaje zablokowany, a blokada 130 zaworu zwolniona tak, że podczas ruchu rękojeści 40 z powrotem do położenia spoczynkowego albo cofniętego, wytwarzana jest dokładna ilość sprężonego gazu i może ona być uwolniona po naciśnięciu przycisku spustowego 42.

Jak przedstawiono na fig. 10G, pojemnik 22 jest całkowicie wprowadzony tak, że blokada 102 pojemnika (patrz fig. 10A) znajduje się w położeniu gotowości i nie jest zazębiona z mechanizmem podnoszącym 104. Rękojeść 40 znajduje się w położeniu spoczynkowym albo cofniętym, a zawór 132

PL 196 080 B1 jest odblokowany, tak że w zespole podstawowym 12 nie ma sprężonego gazu. Jak przedstawiono na fig. 10F, blokada 130 zaworu ma zapadkę 134, która jest ustawiona nad występem 136 na mechanizmie podnoszącym 104, gdy blokada 130 zaworu znajduje się w położeniu spoczynkowym albo gotowości. W położeniu spoczynkowym ramię robocze 138, które jest zamocowane obrotowo do zespołu podstawowego za pomocą czopa 140, znajduje się w położeniu odblokowanym tak, że zawór 132 jest odblokowany. Zespół podstawowy 12 zawiera ponadto ramię nastawcze 142 zaworu. Jak przedstawiono na fig. 10F i 10G, ramię nastawcze 142 zaworu znajduje się w położeniu otwartym, w którym zazębia się ono z blokadą 130 zaworu, aby ustawić zapadkę 134 nad występem 136. Jak to lepiej widać na fig. 10G, rękojeść 40 ma łącznik 144 pompki, który jest połączony obrotowo z zespołem podstawowym 12 za pomocą czopa 146. Łącznik 144 pompki ma nosek 148, który jest oddalony od ramienia nastawczego 142 zaworu, gdy znajduje się w położeniu otwartym.

Gdy rękojeść 40 odsuwa się od położenia spoczynkowego do położenia odsuniętego, łącznik 144 pompki obraca się wokół czopa 146, powodując zazębienie noska 148 z ramieniem nastawczym 142 zaworu, jak przedstawiono na fig. 10H. Zespół podstawowy 12 ma szkielet 150 mający występ 152. Gdy nosek 148 naciska ramię nastawcze 142 zaworu, ramię nastawcze 142 zaworu wsuwa się pod występ 152 na szkielecie 150, aby zablokować ramię nastawcze 142 zaworu w danym położeniu. Z kolei ramię robocze 138 obraca się wokół czopa 140 (patrz fig. 101), aby przemieścić ramię robocze do położenia zablokowanego. W ten sposób zawór 132 (patrz fig. 101) jest zamknięty i zablokowany tak, że gdy rękojeść 40 przemieszcza się z powrotem do zespołu podstawowego 12, możliwe jest wytworzenie sprężonego gazu.

Jak lepiej widać na fig. 10I, gdy rękojeść 40 przemieszcza się do położenia całkowicie odsuniętego, ramię robocze 138 przemieszcza się ponad środkiem do położenia zablokowanego, w którym zawór 132 jest zamknięty i zablokowany. W położeniu całkowicie odsuniętym ramię nastawcze 142 zaworu obraca blokadę 130 zaworu, aby uwolnić zapadkę 134 z występu 136. W tym punkcie zarówno blokada 130 zaworu, jak i blokada 102 pojemnika są zwolnione, tak że można poruszyć przycisk spustowy 42 w celu poruszenia zespołem karetki 38 i otwarcia zaworu 132, tak aby umożliwić dostarczenie gazu pod ciśnieniem do mechanizmu aerozolującego 16, jak to opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu.

Nawiązując obecnie do fig. 10J, bardziej szczegółowo będzie opisana konstrukcja zaworu 132. Na fig. 10J pojemnik jest w pełni wprowadzony i rękojeść 40 przemieściła się do położenia całkowicie odsuniętego tak, że obydwie blokady 130 i 102 zostały zwolnione. Zawór 132 jest zbudowany z obudowy 154 mającej kanał 156, który jest ustawiony współliniowo z otworem 88 (patrz fig. 6), gdy mechanizm aerozolujący jest wprowadzony do zespołu podstawowego 12. W kanale 156 jest umieszczone gniazdo 158 zaworu. Z gniazda zaworu rozciąga się ruchoma przepona 160, która kończy się pierścieniem 162 o przekroju okrągłym. Na fig. 10J popychacz 164 zaworu ramienia roboczego 138 (patrz fig. 101) jest mocno dociśnięty do gniazda 158 zaworu. W takiej sytuacji zawór 132 znajduje się w położeniu zamkniętym. Obudowa 154 ma ponadto przewód 166 do przyjęcia gazu pod wysokim ciśnieniem z cylindra ciśnieniowego w zespole podstawowym 12, jak to opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu. Dogodnie, w obudowie 154 wykonano złączkę 168, tak aby umożliwić podłączenie rurki do obudowy 154.

Gdy zawór 132 znajduje się w położeniu zamkniętym i zablokowanym, gazy nie mogą przepłynąć z przewodu 166 przez kanał 156. W takiej sytuacji, gdy rękojeść 40 przemieści się z powrotem do położenia spoczynkowego albo cofniętego, wytworzy się gaz pod ciśnieniem. Gdy zawór 132 otworzy się, gaz pod wysokim ciśnieniem przepłynie przez kanał 156 do mechanizmu aerozolującego 16, aby wyciągnąć sproszkowany lek z pojemnika 22.

Nawiązując ponownie do fig. 10D, popychacz 164 zaworu przedstawiono w położeniu odblokowanym, w którym rękojeść 40 nie została jeszcze w pełni odsunięta. W położeniu odblokowanym gniazdo 158 zaworu zakrywa jeszcze kanał 156. W ten sposób, gdy rękojeść 40 jest w trakcie przemieszczania, powietrze nie może być wciągane przez kanał 156 i przewód 166. Zamiast tego, cylinder ciśnieniowy, który spręża powietrze w wyniku poruszania rękojeści 40, napełnia się powietrzem przez zawór zwrotny w dnie zespołu podstawowego 12, jak to opisano bardziej szczegółowo w dalszym ciągu. W ten sposób jakiekolwiek pozostałości sproszkowanego leku, które znajdują się wewnątrz mechanizmu aerozolującego 16, nie będą na ogół mogły być wciągnięte przez zawór 132 do wnętrza cylindra ciśnieniowego, gdzie mogłyby przeszkadzać w działaniu urządzenia 10. Choć w stanie zamkniętym przed pełnym odsunięciem rękojeści 40 gniazdo 158 zaworu nie zapewnia uszczelnienia, umożliwiającego wytwarzanie w cylindrze gazu pod ciśnieniem, dopóki popychacz 164 zaworu nie

PL 196 080 B1 znajduje się w położeniu zablokowanym. W ten sposób, jeżeli rękojeść 40 zostanie tylko częściowo odsunięta, a następnie cofnięta z powrotem do położenia spoczynkowego, gazy z cylindra będą mogły swobodnie przepływać przez przewód 166 i przez zawór 132.

Nawiązując obecnie do fig. 10K, urządzenie 10 przedstawiono z mechanizmem aerozolującym wprowadzonym do zespołu podstawowego 12. Pojemnik 22 jest całkowicie wprowadzony i rękojeść 40 przemieszczono z powrotem do położenia spoczynkowego, po całkowitym odsunięciu tak, że obydwie blokady 102 i130 zostały zwolnione. Przy obydwu blokadach zwolnionych przycisk spustowy 42 jest gotowy do naciśnięcia w celu rozpoczęcia procesu aerozolowania. Jak przedstawiono, gdy pojemnik 22 jest w pełni wprowadzony, kieszeń 98 jest ustawiona współliniowo ze spiczastą końcówką 50i bocznymi stemplami 80.

Jak przedstawiono na fig. 10L, gdy naciska się przycisk spustowy 42, uzębienie 110 obraca się wokół czopa 108, powodując przemieszczenie mechanizmu podnoszącego 104 zespołu karetki 38 pojemnik 22 w kierunku mechanizmu aerozolującego 16. Po naciśnięciu do końca spiczasta końcówka 50 i boczne stemple 80 przebijają pojemnik 22 i wchodzą w kieszeń 98 w sposób przedstawiony na rysunku. Ogranicznik 86 opiera się o zespół karetki 38 (patrz fig. 10N), aby zapewnić, że spiczasta końcówka 50 i boczne stemple 80 nie będą wciśnięte przez dno kieszeni, podczas gdy uszczelka 87 zapewnia uszczelnienie pomiędzy mechanizmem aerozolującym 16 i pojemnikiem 22. Naciśnięcie przycisku spustowego 42 powoduje zwolnienie popychacza 164 zaworu ramienia roboczego 138 z położenia ponad środkiem, odblokowując tym samym zawór 132. Gaz pod wysokim ciśnieniem zmagazynowany w zespole podstawowym 12 przepływa wówczas przez przewód 166, jak zaznaczono strzałką, powodując samoczynne otwarcie zaworu 132. Dokładniej, zwolnienie popychacza 164 zaworu powoduje zetknięcie się gazu pod wysokim ciśnieniem ze spodnią stroną przepony 160, powodując uniesienie gniazda 158 zaworu z kanału 156. W ten sposób powietrze może przepływać przez kanał 156 do mechanizmu aerozolującego 16. Gaz pod wysokim ciśnieniem wyciąga wówczas sproszkowany lek z kieszeni 98, rozdrabnia sproszkowany lek i rozprasza sproszkowany lek w komorze przechwytującej tak, jak to opisano wcześniej.

Jedną szczególną zaletą urządzenia 10 do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol jest to, że sproszkowany lek jest wydobywany z pojemnika 22 prawie natychmiast po jego przebiciu przez mechanizm aerozolujący 16. W ten sposób sproszkowany lek we wnętrzu pojemnika pozostaje świeży, dopóki nie będzie przekształcony w aerozol.

Nawiązując obecnie do fig. 10M i 10N, opisane będzie działanie przycisku spustowego 42 w celu zwolnienia ramienia roboczego z położenia zablokowanego. Przycisk spustowy ma ząbek 170, który współpracuje ze słupkiem 172 na ramieniu nastawczym 142 zaworu. Gdy przycisk spustowy 42 jest naciskany coraz bardziej, ząbek 170 wypycha ramię nastawcze 142 zaworu spod występu 152 na szkielecie 150 (patrz fig. 10H). Z kolei ramię robocze 138 popychacza zaworu może wycofać się ze swego położenia ponad środkiem, odblokowując przeponę 160 (patrz fig. 10L). Jak przedstawiono na fig. 10N, przycisk spustowy 42 jest w pełni wciśnięty tak, że słupek 172 na ramieniu nastawczym 142 znajduje się w położeniu zwolnionym.

Nawiązując w dalszym ciągu do fig. 10M i 10N, gdy przycisk spustowy 42 jest naciskany, uzębienia 110 i 112 działają w celu przekazania ruchu spustowego z przycisku spustowego 42 do mechanizmu podnoszącego 104. Na mechanizmie podnoszącym 104 jest umieszczona płaska sprężyna 174, która współpracuje z wycięciem 176 w zespole karetki 38. Płaska sprężyna 174 służy do unoszenia zespołu karetki 38, tak aby pojemnik 22 mógł być połączony z mechanizmem aerozolującym 16. Jak przedstawiono na fig. 10M, ogranicznik 86 na mechanizmie aerozolującym 16 nie zetknął się jeszcze zupełnie z zespołem karetki 38. Na fig. 10N, zespół karetki 38 zetknął się z ogranicznikiem 86 w celu wstrzymania ruchu zespołu karetki 38. Oprócz tego, płaska sprężyna uległa odkształceniu w wyniku dalszego ruchu do góry mechanizmu podnoszącego 104. Wten sposób płaska sprężyna 174 posłuży do opuszczania zespołu karetki 38 z powrotem do położenia początkowego po zakończeniu inhalacji, jak to będzie opisane w dalszym ciągu.

Zespół podstawowy 12 ma zaczep 187, który jest połączony z przyciskiem zwalniającym 46 (patrz fig. 10L). Zaczep 178 zaczepia o ząbek 180 na mechanizmie podnoszącym 104, gdy zespół karetki 38 jest całkowicie uniesiony i gaz pod ciśnieniem został uwolniony, jak przedstawiono na fig. 100. Gdy przycisk zwalniający 46 zostaje naciśnięty, zaczep 178 zostaje zwolniony z ząbka 180 tak, że zespół karetki 38 może się opuścić do położenia wyjściowego. Jak opisano wcześniej, płaska sprężyna 174 wspomaga ruch zespołu karetki 38 z powrotem do położenia początkowego. Jak przedPL 196 080 B1 stawiono na fig. 10P, zespół karetki 38 powrócił do położenia początkowego albo gotowości, w którym można wyjąć pojemnik 22, wyciągając go z zespołu karetki 38.

Jedną szczególną zaletą zastosowania przycisku zwalniającego 46 jest to, że mechanizm aerozolujący pozostaje połączony z pojemnikiem 22, dopóki nie naciśnie się przycisku spustowego 42. W ten sposób użytkownik nie ma możliwości przebicia pojemnika, a następnie opuszczenia zespołu karetki 38 bez przekształcenia leku w aerozol.

Nawiązując obecnie do fig. 11-11B i 12-12B, opisane będzie działanie rękojeści 40 w celu wytworzenia sprężonego gazu do podawania do mechanizmu aerozolującego 16. Rękojeść 40 jest połączona z łącznikiem 144 pompki za pośrednictwem wkrętu 182. Łącznik 144 pompki jest dalej połączony za pomocą sworznia z cylindrem 186. Tłok 188 jest połączony przegubowo za pomocą sworznia 190 ze szkieletem 150 zespołu podstawowego 12. Tłok 188 może przesuwać się wewnątrz cylindra 186 w celu wytworzenia sprężonego gazu. Cylinder 186 ma ponadto otwór 192, do którego jest podłączona rurka (nie pokazana). Rurka biegnie przez zespół podstawowy 12 i jest połączona ze złączką 168 w celu hydraulicznego połączenia cylindra 186 z zaworem 132. Jeżeli zawór 132 nie znajduje się w położeniu zamkniętym, przemieszczanie tłoka 188 wewnątrz cylindra 186 powoduje uginanie przepony 160, umożliwiając tym samym przepływ powietrza przez zawór 132, jak to opisano wcześniej. Jeżeli jednak zawór 132 jest zamknięty, przemieszczanie tłoka 188 wewnątrz cylindra 186 wytwarza sprężony ładunek gazu wewnątrz cylindra 186. Na fig. 11-11B rękojeść 40 nie osiągnęła zupełnie całkowicie odsuniętego położenia. W takiej sytuacji, popychacz 164 zaworu nie znajduje się jeszcze w położeniu zablokowanym. Na fig. 12-12B rękojeść odsunięto do całkowicie odsuniętego położenia, aby zablokować popychacz 164 zaworu ramienia roboczego 138, i następnie przemieszczono z powrotem do położenia spoczynkowego. W takiej sytuacji wewnątrz cylindra 186 znajduje się sprężony gaz gotowy do podania do mechanizmu aerozolującego po użyciu przycisku spustowego 42, jak to opisano wcześniej.

Jak lepiej widać na fig. 11A, zastosowanie sworzni 184 i 190 do połączeń przegubowych pozwala cylindrowi 186 na pozostawanie w stanie ogólnie współliniowym z tłokiem 188 podczas odsuwania i cofania rękojeści 40. W takiej sytuacji zmniejsza się znacznie zużycie cylindra 186 i tłoka 188. Oprócz tego, zachowanie właściwego wzajemnego położenia tłoka 188 i cylindra 186 zmniejsza siłę konieczną do poruszania rękojeścią 40 podczas sprężania gazu. Przykładowo, gdy cylinder 186 ma w przybliżeniu objętość 8 ml w położeniu całkowicie wysuniętym, do przemieszczenia rękojeści z powrotem do położenia spoczynkowego i sprężenia gazu konieczna będzie siła około pięciu kilogramów. Utrzymanie tłoka 188 ogólnie współliniowego z cylindrem 186 podczas poruszania rękojeścią również pozwala na użycie ogólnie stałej albo jednostajnej siły podczas operowania rękojeścią 40.

Nawiązując w dalszym ciągu do fig. 11A, tłok 188 zawiera zawór zwrotny i filtr. Zawór zwrotny jest ukształtowany w taki sposób, że gdy rękojeść 40 jest odsunięta, powietrze może wpływać do cylindra przez zawór zwrotny. Gdy rękojeść 40 porusza się z powrotem do położenia spoczynkowego, zawór zwrotny 194 zamyka się tak, że wewnątrz cylindra 186 może powstać sprężony gaz. Filtr 196 przewidziano w celu filtrowania powietrza dopływającego do cylindra 186. Zabłąkany proszek z poprzednich operacji może spaść na dno zespołu podstawowego 12. Filtr 196 uniemożliwia takiemu proszkowi wnikanie do wnętrza cylindra 186. Aby jeszcze bardziej dopomóc w uniemożliwianiu zabłąkanemu proszkowi wnikanie do wnętrza cylindra 186, cylinder 186 jest zamontowany w taki sposób, że otarty koniec 198 cylindra 186 jest skierowany na ogół do dołu. W ten sposób zabłąkany proszek spadający przez zespół podstawowy 12 nie będzie spadał bezpośrednio na tłok 188, gdzie może mieć tendencję do wciągania do cylindra 186 podczas jego działania.

Jak opisano wcześniej, jeżeli pojemnik 22 nie jest w pełni wprowadzony do zespołu karetki 38, nie można użyć przycisku spustowego 42 w celu połączenia pojemnika 22 z mechanizmem aerozolującym 16. Stąd też pojemniki używane z urządzeniem 10 do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol mogą być zaopatrzone w wycięcie, tak aby zapobiec pełnemu wsunięciu pojemnika do zespołu karetki 38, jeżeli nie wkłada się właściwego pojemnika. W ten sposób pojemniki mogą być wycięte odpowiednio dla danego rodzaju zawartego w nich sproszkowanego leku, dzięki czemu pacjent nie będzie narażony na podanie niewłaściwego leku. Przykładowy schemat wycinania pojemników przedstawiono na fig. 13 i 14. Na fig. 13, pojemnik 22' ma wycięcie 200. Pojemnik 22' jest używany z urządzeniem do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, w którym zespół karetki ma wpust, który wchodzi w wycięcie 200, gdy pojemnik wkłada się do zespołu karetki 38. Jeżeli pojemnik nie ma wycięcia 200, nie można w pełni włożyć pojemnika, uniemożliwiając tym samym działanie zespołu karetki, jak to opisano wcześniej. Jak przedstawiono na fig. 14, pojemnik 22 ma parę wycięć 202

PL 196 080 B1 i 204. W takiej konfiguracji zespół karetki mieć będzie parę wpustów, które są współliniowe z wycięciami 202 i 204, aby umożliwić całkowite włożenie pojemnika. Zwiększając liczbę wycięć i ich rozmieszczenie, można wytworzyć wiele kombinacji, tak że pojemniki z szerokim asortymentem leków można dopasować do konkretnego urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, tak aby zapobiec podaniu niewłaściwego leku pacjentowi. Choć przedstawiono pojemnik z wycięciami prostokątnymi, należy docenić to, że można zastosować dowolny kształt geometryczny wycięcia albo nacięcia, dopóki zapobiega się całkowitemu włożeniu pojemnika, jeżeli pojemnik nie jest przeznaczony dla konkretnego urządzenia do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol.

Powyższy wynalazek opisano szczegółowo w charakterze ilustracji i przykładu, w celu ułatwienia zrozumienia. Należy jednak docenić to, że pewne zmiany i modyfikacje będą mogły być wprowadzone w ramach załączonych zastrzeżeń.

Claims (11)

1. Urządzenie do przekształcania sproszkowanego leku w aerozol, obejmujące cylinder ciśnieniowy, tłok przesuwny wewnątrz cylindra dla sprężania gazu wewnątrz cylindra, rękojeść połączoną z cylindrem, przy czym rękojeść jest przemieszczalna pomiędzy położeniem odsuniętym i położeniem spoczynkowym, oraz zespół karetki przystosowany do przyjęcia pojemnika ze sproszkowanym lekiem, przy czym zespół karetki jest przystosowany do połączenia tego pojemnika z mechanizmem aerozolującym, znamienne tym, że w zespole karetki (38) znajduje się blokada (130, 102) połączenia pojemnika (22) z mechanizmem aerozolującym (16), przy czym pojemnik (22) jest połączony z mechanizmem aerozolującym (16) w stanie zwolnienia blokady (130, 102), gdy rękojeść (40) jest przemieszczona o ustaloną odległość do położenia odsuniętego lub gdy pojemnik (22) znajduje się we właściwym położeniu w zespole karetki (38).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pojemnik (22) jest połączony z mechanizmem aerozolującym (16) po przemieszczeniu zespołu karetki (38).

3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że w stanie przemieszczenia rękojeści (40) do położenia odsuniętego blokada (130) przemieszczania zespołu karetki (38) jest zwolniona.

4. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że w stanie właściwego włożenia pojemnika (22) do zespołu karetki (38) blokada (102) przemieszczania zespołu karetki (38) jest zwolniona.

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że ma wypust (78) ustalający właściwe położenie pojemnika (22) w zespole karetki (38), przy czym w tym właściwym położeniu część pojemnika (22) jest ustawiona współliniowo z wypustem (78).

6. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że ma ramię (114) czujnika z rolką (118), przy czym blokada (102) ma zapadkę (124), przy czym rolka (118) jest przetaczalna po części pojemnika (22) podczas wkładania pojemnika (22) do właściwego położenia w zespole karetki (38) z przemieszczaniem ramienia (114) czujnika do blokady (102), zapadka (124), zaś jest zazębiona z zespołem karetki (38), dopóki rolka (118) nie przetoczy się o żądaną odległość.

7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że ramię (114) czujnika wyznacza wnękę (128) ustawiającą współliniowo część pojemnika (22) z mechanizmem aerozolującym (16).

8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ma zaczep chwytający zespół karetki (38) podczas jego przemieszczania dla połączenia pojemnika (22) z mechanizmem aerozolującym (16) oraz przycisk zwalniający zaczep z zespołu karetki (38).

9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ma zawór umieszczony w kanale powietrznym pomiędzy cylindrem (186) i mechanizmem aerozolującym (16), przy czym zawór ma położenie otwarte i położenie zamknięte, przy czym zawór znajduje się na ogół w położeniu zamkniętym podczas odsuwania rękojeści (40) do położenia odsuniętego.

10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że blokada (130) stanowi pierwszą blokadę, przy czym urządzenie ma ponadto drugą blokadę (102).

11. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że pierwsza blokada (130) jest zwolniona po przemieszczeniu rękojeści (40) o ustaloną odległość, a druga blokada (102) jest zwolniona po właściwym włożeniu pojemnika (22) do zespołu karetki (38).