PL196771B1 - Kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej - Google Patents

Abstract

1. Kompozycja zawieraj aca przynajmniej jeden no snik wybrany spo sród biodegradowalnych no sników polimerowych, no sników kopolimerowych albo ich mieszanin i substancj e aktywn a, kompozycja w postaci mikrokapsu lek albo implantów o przed lu zonym uwalnianiu substancji czynnej a z do trzech miesi ecy lub d luzej wed lug monofazowego profilu uwalniania, znamienna tym, ze: - substancja aktywna jest rozpuszczaln a w wodzie substancj a o rozwini etej powierzchni w la sci- wej powy zej 2 m 2 /g, korzystnie jest bia lkiem albo peptydem, i - dla postaci mikrokapsu lek jako no snik zawiera kopolimery o lepko sci w zakresie od 0,9 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie, przy czym mikrokapsu lek nie poddawano etapowi stapiania, a - dla postaci implantów, jako no snik zawiera polimery lub kopolimery o lepko sci w zakresie od 0,5 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie. PL PL PL

Description

RZECZPOSPOLITA POLSKA	(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (21) Numer zgłoszenia: 336296	(11) 196771 (13) B1
	(22) Data zgłoszenia: 17.04.1998	(51) Int.Cl. A61K 9/16 (2006.01)
	(86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego: 17.04.1998, PCT/FR98/00773	A61K 38/09 (2006.01)
Urząd Patentowy	(87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:
Rzeczypospolitej Polskiej	29.10.1998, WO98/47489 PCT Gazette nr 43/98

Kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej

(30) Pierwszeństwo: 18.04.1997,FR,97/04837 25.03.1998,FR,98/03666	(73) Uprawniony z patentu: IPSEN PHARMA BIOTECH,Signes,FR
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 19.06.2000 BUP 13/00	(72) Twórca(y) wynalazku: Marc Pellet,Conde sur Iton,FR Chantal Roume,Signes,FR
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.01.2008 WUP 01/08	(74) Pełnomocnik: Jolanta Hawrylak, PATPOL Sp. z o.o.

⁽⁵⁷⁾ 1. Kompozycja zawierająca przynajmniej jeden nośnik wybrany spośród biodegradowalnych nośników polimerowych, nośników kopolimerowych albo ich mieszanin i substancję aktywną, kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej aż do trzech miesięcy lub dłużej według monofazowego profilu uwalniania, znamienna tym, że:

- substancja aktywna jest rozpuszczalną w wodzie substancją o rozwiniętej powierzchni właściwej powyżej 2 m²/g, korzystnie jest białkiem albo peptydem, i

- dla postaci mikrokapsułek jako noś nik zawiera kopolimery o lepkoś ci w zakresie od 0,9 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie, przy czym mikrokapsułek nie poddawano etapowi stapiania, a

- dla postaci implantów, jako nośnik zawiera polimery lub kopolimery o lepkości w zakresie od 0,5 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie.

PL 196 771 B1

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy kompozycji zawierającej przynajmniej jeden nośnik wybrany spośród biodegradowalnych nośników polimerowych, nośników kopolimerowych albo ich mieszanin i substancję aktywną, która to kompozycja jest w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej aż do trzech miesięcy lub dłużej według monofazowego profilu uwalniania.

Kompozycję taką, zwłaszcza w postaci mikrokapsułki, stosuje się głównie w farmacji, ale może być stosowana również w innych dziedzinach, zwłaszcza w chemii rolniczej, np. w przemyśle ochrony roślin.

Znaczenie stosowania składnika aktywnego w postaci kompozycji o spowolnionym uwalnianiu jest doceniane od dawna, zarówno w odniesieniu do tradycyjnych preparatów farmaceutycznych, takich jak steroidy, peptydy lub białka (np. Boswell, opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-3773919) jak i produktów stosowanych do ochrony roślin. Akceptowalne preparaty mogą mieć postać mikrocząstek, w których składnik aktywny jest wprowadzony do biodegradowalnego polimeru albo kopolimeru, takiego jak kopolimer laktydowo-glikolidowy (PLGA).

Uprzednio wykazano, że zwłaszcza w odniesieniu do wytwarzania preparatów o względnie stałym lub w każdym razie nieprzerwanym modelu uwalniania, który to model jest opisany przykładowo w publikacji patentu europejskiego EP-58481 jako „model monofazowy”, wymagane są polimery typu PLGA o stosunkowo niskiej masie cząsteczkowej, a więc, o niskiej lepkości. W publikacji patentu europejskiego EP-21234 (przykład 8.B.2.) ujawniono kopolimer o granicznej liczbie lepkościowej 0,5 dl/g, w publikacji patentu europejskiego EP 52510 są opisane badania in vivo kopolimeru o lepkości 0,38 dl/g w heksafluoroizopropanolu (HFIP), w publikacji patentu europejskiego EP-26599 s ą opisane polimery o lepkoś ciach od 0,12 do 0,20 dl/g i zastrzeż one polimery o lepkoś ci od 0,08 do 0,30 dl/g. Polimery cytowane w powyższych opisach patentowych opisano jako dostarczające kompozycji o stałej szybkości uwalniania. Kompozycje z opisu patentowego EP-26599 mogą przykładowo zawierać środki regulujące płodność.

W tym kontekście należy ponadto zwrócić uwagę na fakt, że w postępowaniu sprzeciwowym odnoszącym się do patentu europejskiego EP-58481, toczącym się w dacie dokonania niniejszego zgłoszenia patentowego, Zgłaszający ograniczył główne zastrzeżenie do polimerów o niskiej lepkości (poniżej 0,3 lub 0,5 dl/g), które według Zgłaszającego są jedynymi związkami zapewniającymi uzyskanie profilu uwalniania typu monofazowego.

Ponadto, w przypadku preparatów o dłuższym czasie uwalniania, wynoszącym np. ponad miesiąc, pojawiają się bardziej złożone problemy. Rozwiązanie proponowane przykładowo w europejskim opisie patentowym, EP-0302582, polega na mieszaniu wielu typów mikrokapsułek wytworzonych z polimerów o różnych lepkościach.

Twórcy niniejszego wynalazku stwierdzili, że niektóre polimery o wysokiej lepkości nadają się do sporządzania kompozycji o długotrwałym uwalnianiu. Ponadto okazało się, że użycie niektórych polimerów pozwala na otrzymanie kompozycji charakteryzujących się profilem uwalniania z bardzo długim okresem monofazy bez początkowego okresu braku uwalniania (okresu martwego). Odnosi się to do polimerów o granicznej liczbie lepkościowej co najmniej 0,5 dl/g w chloroformie a bardziej korzystnie, co najmniej 0,9 dl/g. W zasadzie jednak, graniczna liczba lepkościowa tych polimerów nie będzie przekraczać 1,6 dl/g w chloroformie i może wynosić poniżej 1,4 lub 1,2 dl/g. Korzystnie stosuje się polimery PLGA o proporcji laktydu do glikolidu zawierającej się w zakresie od 40/60 do 90/10, korzystnie około 75/25.

Polimery stosowane w wynalazku można wytworzyć znanymi sposobami, szczególnie przez otwarcie pierścieni laktydowych lub glikolidowych. Taki sposób jest przykładowo ujawniony w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-3773919.

W niniejszym wynalazku moż na takż e stosować mieszaniny polimerów o róż nych, wysokich lepkościach, jednak korzystne są kompozycje zawierające tylko jeden polimer lub kopolimer.

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja zawierająca przynajmniej jeden nośnik wybrany spośród biodegradowalnych nośników polimerowych, nośników kopolimerowych albo ich mieszanin i substancję aktywną, kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej aż do trzech miesięcy lub dłużej według monofazowego profilu uwalniania charakteryzująca się tym, że substancja aktywna jest rozpuszczalną w wodzie substancją o rozwiniętej powierzchni właściwej powyżej 2 m²/g i która to kompozycja dla postaci mikrokapsułek jako nośnik zawiera kopolimery o lepkości w zakresie od 0,9 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie, przy czym mikrokapsułki

PL 196 771 B1 nie były poddawane etapowi stapiania, a dla postaci implantów, jako nośnik zawiera polimer lub kopolimer o lepkości w zakresie od 0,5 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie.

Korzystnie, lepkość nośnika w kompozycji według wynalazku wynosi co najmniej 0,9 dl/g w chloroformie.

Kompozycja według wynalazku w postaci mikrokapsułek lub implantów zawierających biodegradowalny polimerowy lub kopolimerowy nośnik albo mieszaninę takich nośników o granicznej liczbie lepkościowej w zakresie od 0,5 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie i substancję aktywną lub mieszaninę substancji aktywnych zapewnia uwalnianie z mikrokapsułek bądź implantów substancji aktywnej lub mieszaniny substancji aktywnych w długim okresie co najmniej jednego miesiąca, korzystnie co najmniej 2 miesięcy a najkorzystniej w okresie co najmniej 3 miesięcy.

Określenie „mikrokapsułka” obejmuje ponadto mikrokulki, mikrocząstki, nanokapsułki, nanokulki albo nanocząstki. Pod pojęciem „polimer” rozumie się polimer, kopolimer albo ich dowolną mieszaninę. Termin „substancja aktywna” oznacza substancję aktywną, jedną z jej soli, jeden z jej prekursorów albo dowolną mieszaninę tych związków.

Sole substancji aktywnych, które mogą być stosowane w kompozycjach według wynalazku obejmują zwłaszcza sole uzyskane z kwasów organicznych, takich jak kwas octowy, jabłkowy, winowy, szczawiowy, fumarowy, cytrynowy, mlekowy, stearynowy, pamoesowy, metanosulfonowy albo p-toluenosulfonowy albo z kwasów nieorganicznych, takich jak kwas chlorowodorowy, siarkowy, fosforowy albo bromowodorowy. Korzystne jest użycie produktu rozpuszczalnego w wodzie, otrzymanego przez wytworzenie soli w formie kationu, na przykład z kwasem octowym. Jest jednak możliwe użycie soli nierozpuszczalnej, np. pamoesanu.

Polimerami lub kopolimerami, użytecznymi do stosowania w kompozycji według wynalazku mogą być w szczególności polimery takie jak polimery kwasu mlekowego, kwasu glikolowego, kwasu cytrynowego lub jabłkowego bądź inne polimery nie powodujące niezgodności biologicznych, takie jak kwas poli-e-hydroksy-masłowy, poliortoestry, poli-ortowęglany, poliestry kwasu α-cyjanoakrylowego, poliszczawiany alkilenowe, takie jak poli(szczawian trimetylenowy) lub poli(szczawian tetrametylenowy), poliaminokwasy i podobne. Mogą to być również kopolimery, takie jak PLGA, kopolimery styrenowe, kopolimery kwasu metakrylowego, kwasu metakrylowego z kwasem akrylowym, poliaminokwasy, polimery bezwodnika maleinowego, etyloceluloza, nitroceluloza, acetyloceluloza i podobne. Wszystkie te polimery i kopolimery można stosować pojedynczo i w dowolnych mieszaninach.

W korzystnym wykonaniu wynalazku nośnik zawiera kopolimer laktydowo-glikolidowy (PLGA). W zasadzie, polimery laktydowo-glikolidowe będą zawierać od 40 do 90% laktydu i od 10 do 60% glikolidu. Będzie korzystne użycie D,L-PLGA a jeszcze korzystniej użycie D,L-PLGA wytworzonego z 70-80% D,L-laktydu i 20-30% glikolidu. Szczególnie użyteczne do celów wynalazku będą PLGA zsyntetyzowane z 75% D,L-laktydu i 25% glikolidu.

Innym, szczególnie korzystnym polimerem do celów wynalazku jest L-PLGA otrzymany z L-laktydu i glikolidu. W porównaniu z D,L-PLGA o tej samej lepkości, L-PLGA zapewnia wolniejsze uwalnianie i jest alternatywą dla D,L-PLGA o wyższej lepkości.

Generalnie, pożądane są polimery bądź kopolimery o charakterze hydrofilowym. Tak więc, PLGA wytworzone przez otwarcie pierścieni inicjatorami hydrofilowymi, takimi jak inicjatory typu kwasu mlekowego lub glikolowego będą miały pierwszeństwo nad PLGA wytworzonymi przez otwarcie pierścieni inicjatorami hydrofobowymi, takimi jak inicjatory typu alkoholu laurylowego.

Pod pojęciem polimeru lub kopolimeru mającego charakter hydrofilowy rozumie się polimer lub kopolimer, w którym końcowy łańcuch jest polarny (taki końcowy łańcuch zawiera na końcu np. funkcję kwasową), w odróżnieniu od polimeru lub kopolimeru posiadającego charakter hydrofobowy, w którym to polimerze końcowy łańcuch jest niepolarny (np. jest to łańcuch alifatyczny).

Liczba kwasowa, odpowiadająca ilości milirównoważników KOH potrzebnych do zobojętnienia wolnej kwasowości w jednym gramie polimeru, wydaje się być parametrem najlepiej korelującym z hydrofilowym bądź hydrofobowym charakterem polimeru lub kopolimeru. Tam, gdzie końcowe łańcuchy w polimerach lub kopolimerach mogą zawierać wolną funkcję kwasową związaną ze strukturą monomeru, można mierzyć liczbę kwasową.

Zgłaszający zauważył ogólną zasadę, zgodnie z którą polimery hydrofilowe dostarczają lepszego profilu uwalniania. Tak więc, liczba kwasowa polimerów stosowanych w wynalazku korzystnie będzie wynosić 1, korzystniej 1,2 a jeszcze korzystniej ma ona wartość co najmniej 1,5 lub 2.

Obciążenie rdzenia mikrokapsułek według wynalazku, czyli stosunek masy wprowadzonego do mikrokapsułki czystego peptydu do całkowitej masy mikrokapsułki będzie na ogół wynosić od 0 do 20%

PL 196 771 B1 a korzystnie od 2 do 15%. W przypadku octanu triptoreliny, stopień obciążenia bę dzie korzystnie niższy lub równy 10% a jeszcze korzystniej, będzie się zawierał w przedziale od 4% do 8% w formach, które zapewniają uwalnianie w czasie około 3 miesięcy. W przypadku octanu lanreotydu, stopień załadowania będzie korzystnie wynosił od 10% do 20%.

Stopień załadowania rdzenia w implantach będzie na ogół wynosił od 0 do 30% a korzystnie od 15% do 25%.

Etapem mikrokapsułkowania może być tak zwany etap koacerwacji, tak jak opisany w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-3773919 albo w europejskim opisie patentowym EP-52510.

Możliwe jest również zastosowanie tak zwanego procesu wytłaczania ze stopu, opisanego w europejskim opisie patentowym, EP-58481 albo w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-5225205. Uzyskane produkty poddaje się ewentualnie rozdrabnianiu znanymi sposobami, otrzymując mikrocząstki.

W innym aspekcie, moż na stosować rozpuszczalną w wodzie substancję aktywną, taką jak rozpuszczalną w wodzie sól peptydu, np, octan. Można także stosować nierozpuszczalną sól rozpuszczalnej cząsteczki, takiej jak sól peptydu z kwasem tłuszczowym, np. pamoesan peptydu, co jest ujawnione w opisie patentowym Wielkiej Brytanii, nr GB-2209937.

Kompozycje uzyskane przez wytłaczanie ze stopu, na bazie polimerów według wynalazku, mogą również występować w postaci implantów, które będą użyte jako takie.

Implanty są korzystnie małe (mini-implanty albo mikro-implanty) o średnicy rzędu 1 mm, np. w zakresie od 0,8 mm do 1,2 mm. Dł ugość implantów moż e wynosić od 10 mm do 35 mm, przykł adowo 25 mm. Implanty dają bardzo dobre wyniki dla niskich dawek składnika aktywnego, np. rzędu 3 mg octanu triptoreliny w jednym implancie. Z takich implantów składnik aktywny może się uwalniać w czasie do 3 miesięcy.

Ponadto okazało się, że na dyfuzję składnika może również wpływać postać fizyczna substancji aktywnej. Szczególnie w tych przypadkach, kiedy składnik aktywny może być otrzymany w postaci krystalicznej bądź amorficznej, nie jest obojętne, która z tych postaci zostanie wybrana.

W europejskim opisie patentowym, nr EP-709085 opisano mikrokapsuł ki skł adają ce się z polimorficznej, rozpuszczalnej w wodzie substancji aktywnej. Szczególną uwagę zwrócono na znaczenie otrzymania małych cząstek substancji aktywnej, o rozmiarach korzystnie rzędu poniżej 10 μm. W publikacji tej nie ujawniono jednak żadnego sposobu wytwarzania takich cząstek, ani nie wspomniano o wpływie powierzchni właściwej cząstek substancji aktywnej na profil uwalniania z kompozycji zawierających te cząstki. Zgłaszający już od 1986 roku stosuje mikrokapsułki zawierające amorficzną substancję aktywną, konkretnie octan triptoreliny, znajdujący się na rynku pod nazwą Decapeptyl 3,75 mg, zawierający cząstki o wielkości zaledwie około 8 μm. Okazało się jednak, że rozmiary cząstek nie są jedynym parametrem decydującym o korzystnym profilu uwalniania w długim okresie czasu, do 3 miesięcy a nawet dłuższym.

W zasadzie, nie istnieje problem amorficznego charakteru produktów takich jak peptydy i białka, których sposoby wytwarzania, zwłaszcza liofilizacja, w większości przypadków zapewniają otrzymanie produktów amorficznych, takich jak Decapeptyl 3,75 mg.

Zjawisko to jest szeroko opisane w literaturze. Można tu wymienić przykładowo zwłaszcza publikacje: Hsu C. C. i wsp., Pharmaceutical Research, 12 (1), 69-77 (1995) i Towns J. K., Journal of Chromatography, A, 705 (1), 115-127 (1995).

W korzystnym wykonaniu przedmiotem wynalazku jest kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów zawierających co najmniej jeden biodegradowalny polimer lub kopolimer o wysokiej masie cząsteczkowej i co najmniej jedną rozpuszczalną w wodzie substancję aktywną, korzystnie białko lub peptyd, o rozwiniętej powierzchni właściwej powyżej 3 m²/g. Jeszcze korzystniej, ta powierzchnia właściwa ma wartość wyższą od 5 m²/g do 10 m²/g. Jeszcze bardziej korzystnie, powierzchnia właściwa jest wyższa od 20 m²/g a nawet jest wyższa od 30 m²/g.

Korzystnie przedmiotem wynalazku jest także kompozycja, która zawiera nośnik o liczbie kwasowej wyższej niż 1 milirównoważnik KOH/g nośnika.

W jeszcze korzystniejszym wykonaniu, przedmiotem wynalazku jest kompozycja zawierająca jako nośnik kopolimer PLGA.

Ponieważ wynalazek dotyczy kompozycji, w których stosuje się polimer lub kopolimer o lepkości zawierającej się w zakresie od 0,5 do 1,6 dl/g w chloroformie a korzystnie od 0,9 do 1,6 dl/g w chloroformie jako nośniki dobiera się zwłaszcza polimery i kopolimery o lepkości zawartej w zakresie od 0,7 do 1,3 dl/g w chloroformie, a bardziej korzystnie, polimery i kopolimery o lepkości pomiędzy 0,7 a 1,3 dl/g.

PL 196 771 B1

Do celów wynalazku szczególnie przydatne są PLGA. W korzystnym rozwiązaniu, te PLGA będą wytwarzane z 40 do 90% laktydu i z 10 do 60% glikolidu, jeszcze korzystniej, z 70 do 80% laktydu i 20 do 30% glikolidu.

Rozpuszczalnymi w wodzie substancjami aktywnymi wprowadzanymi do mikrokapsułek albo implantów korzystnie są białka i peptydy.

Kompozycje zawierające substancję aktywną o wysokiej rozwiniętej powierzchni właściwej są kompozycjami charakteryzującymi się lepkością polimeru bądź kopolimeru w zakresie od 0,5 do 1,6 dl/g w chloroformie, który to polimer bądź kopolimer ma charakter hydrofilowy i liczbę kwasową powyżej 1 milirównoważnika KOH/g polimeru lub kopolimeru, korzystnie powyżej 1,2, jeszcze korzystniej 1,5 lub nawet 2 milirównoważniki KOH/g polimeru lub kopolimeru.

Dodatkowo kompozycje w postaci mikrokapsułek lub implantów zawierające substancję aktywną o wysokiej powierzchni właściwej, mogą charakteryzować się tym, że jako polimer bądź kopolimer zawierają PLGA a korzystnie PLGA wytworzony z 70-80% laktydu i 20-30% glikolidu, charakteryzujący się lepkością zawierającą się w zakresie od 0,5 do 1,6 dl/g w chloroformie a jako substancję aktywną wprowadzoną do mikrokapsułek albo implantów zawierają białko lub peptyd.

Takie mikrokapsułki lub implanty zapewniają monofazowy profil uwalniania, w którym początkowy pik (lub uwypuklenie) jest zmniejszony w porównaniu z niektórymi innymi preparatami wytworzonymi z polimeru o niższej masie cząsteczkowej, dzięki czemu możliwe jest uwalnianie substancji aktywnej w ciągu długiego okresu czasu, do 3 miesięcy lub dłużej.

Zgłaszający wykazał, że można znacznie poprawić właściwości uwalniania, zwłaszcza uwalniania monofazowego z kompozycji w formie mikrokapsułek albo implantów, zwłaszcza z kompozycji opartych na PLGA i zawierających peptyd albo białko jako składnik aktywny, jeżeli występuje co najmniej jedna z poniższych cech charakterystycznych:

a) jako polimer lub kopolimer stosuje się PLGA o lepkości w chloroformie co najmniej 0,5 dl/g, korzystnie przynajmniej 0,9 dl/g i w zasadzie niższej od 1,6 dl/g,

b) polimerem lub kopolimerem jest PLGA wytworzony z 70 do 80% laktydu i od 20 do 30% glikolidu,

c) polimer lub kopolimer ma własności hydrofilowe i korzystnie ma liczbę kwasowa powyżej 1 milirównoważnika KOH a korzystniej powyżej 1,2 a nawet 1,5 milirównoważnika KOH na gram polimeru lub kopolimeru,

d) składnik aktywny, korzystnie peptyd albo białko, ma wysoką rozwiniętą powierzchnię właściwą, wyższą od 2 m²/g, korzystnie wyższą niż 10 m²/g, korzystniej wyższą niż 20 m²/g a nawet wyższą niż 30 m²/g, przy czym cechy te ewentualnie można łączyć z użyciem L-PLGA zamiast D,L-PLGA.

Na podstawie posiadanej wiedzy, Zgłaszający sądzi, że cecha d) jest bardzo ważna sama w sobie i może być korzystne łączenie jej z innymi cechami a), b) lub c). Cechę d) można zwłaszcza łączyć z następującymi cechami: z samą cechą a) z samą cechą b), z samą cechą c), z cechami a) i b) łącznie, z cechami a) i c) łącznie, z cechami b) i c) łącznie albo z cechami a), b) i c) łącznie. Bardziej korzystnie, cecha d) będzie łączona przynajmniej z cechą c).

Spośród substancji aktywnych, które mogą być stosowane w różnych aspektach wynalazku, jako szczególnie korzystne można wskazać białka i peptydy. Te substancje aktywne można przykładowo wybrać z grupy obejmującej następujące substancje: triptorelinę lub jej sole, zwłaszcza octan triptoreliny, lanreotyd (lanreotide) albo jego sole, zwłaszcza octan lanreotydu, oktreotyd (octreotide) lub jedną z jego soli (substancja ta jest opisana np. w publikacji patentu europejskiego EP 29579), zwłaszcza octan lub pamoesan oktreotydu, związek wykazujący aktywność LH-RH, taki jak triptorelina, goserelina, leuprorelina, buserelina lub ich sole, związek będący antagonistą LH-RH, związek będący antagonistą GPIIb/IIIa, związek wykazujący aktywność podobną do aktywności antagonisty

GPIIb/IIIa, erytropoetynę (EPO) albo jeden z jej analogów, różne typy interferonu-α, interferonu-β albo interferonu-γ, somatostatynę, pochodną somatostatyny, taką jaka jest ujawniona w europejskim opisie patentowym EP-215171, analog somatostatyny, taki, jaki jest ujawniony w opisie patentowym Stanów

Zjednoczonych Ameryki nr US-5552520 (ten opis patentowy zawiera listę innych publikacji patentowych opisujących analogi somatostatyny i jest on włączony do niniejszego opisu jako odnośnik literaturowy), insulinę, hormon wzrostu, czynnik uwalniający hormon wzrostu (GRF), peptyd uwalniający hormon wzrostu (GHRP), naskórkowy czynnik wzrostu (EGF), hormon stymulujący melanocyty (MSH), hormon uwalniający tyrotropinę (TRH) lub jedną z jego soli albo pochodnych, hormon stymulujący wydzielanie hormonów tarczycy (TSH), hormon luteinizujący (LH), hormon folikulotropowy (FSH), hormon przytarczyc (PTH) albo jedną z jego pochodnych, chlorowodorek lizozymu, peptyd związany

PL 196 771 B1 z hormonem przytarczyc (PTHrp), peptydowy fragment N-końca (pozycje 1 > 34) z ludzkiego hormonu PTH, wazopresynę lub jedną z jej pochodnych, oksytocynę, kalcytoninę, pochodną kalcytoniny o aktywności podobnej do kalcytoniny, peptyd pochodzący z genu kalcytoniny (CGRP), glukagon, peptyd glukagono-podobny (GLP), gastrynę, peptyd uwalniający gastrynę (GRP), sekretynę, pankreozyminę, cholecystokininę, angiotensynę, laktogen z łożyska ludzkiego, ludzką gonadotropinę kosmówkową (HCG), enkefalinę, pochodną enkefaliny, czynnik stymulujący kolonie (CSF), endorfinę, kyotorfinę, interleukiny, np. interleukinę-2, tuftsynę, tymopoetynę, tymostymulinę, humoralny czynnik grasiczy (THF), surowiczy czynnik grasiczy (TSF), pochodną surowiczego czynnika grasiczego (TSF), tymozynę, czynnik grasiczy X, czynnik martwicy nowotworu (TNF), motylinę, bombezynę albo jedną z jej pochodnych, opisanych w publikacji patentowej Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-5552520 (ten opis patentowy zawiera listę innych publikacji patentowych opisujących pochodne bombezyny, które są włączone do niniejszego opisu jako odnośniki literaturowe), prolaktynę, neurotensynę, dynorfinę, ceruleinę, substancję P, urokinazę, asparaginazę, bradykininę, kalikreinę, czynnik wzrostu nerwów, czynnik krzepnięcia krwi, polimyksynę B, kolistynę, gramicydynę, bacytracynę, peptyd stymulujący syntezę białek, antagonistę endoteliny lub jedną z jego soli lub pochodnych, jelitowy polipeptyd naczyniowoczynny (VIP), hormon adrenokortikotropowy (ACTH) albo jeden z jego fragmentów, płytkowy czynnik wzrostu (PDGF), białko morfogenetyczne kości (BMP), polipeptyd przysadkowy aktywujący cyklazę adenylanową (PACAP), neuropeptyd Y (NPY), peptyd YY (PYY), polipeptyd hamujący sekrecję żołądkową (GIP) i polinukleotydy, zwłaszcza dwuniciowe RNA (d-RNA), takie jak opisane w opisach patentowych europejskim nr EP-0300680 albo francuskim nr FR-2622586.

Dwuniciowe RNA obejmują korzystnie kwas poliadenylowy skompleksowany z kwasem poliurydylowym, zwany również jako poli(A)-poli(U) albo Poly-adenur. W wynalazku można również stosować inne dwuniciowe RNA, zwłaszcza kompleks kwasu poliinozynowego z kwasem policytydylowym, znany również pod nazwą poli(I)-poli(C) oraz te same kompleksy modyfikowane przez wprowadzenie kwasu urydylowego do łańcucha kwasu policytydylowego, takie jak produkt Ampligen z firmy HEMISPHERE (produkty te są opisane szczególnie z europejskiego opisu patentowego nr EP-0300680). Takim dwuniciowym RNA może być przykładowo zdefiniowana powyżej mieszanina d-RNA. Takie d-RNA wytwarza się korzystnie sposobem opisanym we francuskim opisie patentowym nr FR-2622586.

Wyżej wymienione substancje można uzyskać w postaci o rozwiniętej powierzchni właściwej jeśli są one rozpuszczalne w wodzie albo jeśli są przeprowadzone w substancje rozpuszczalne w wodzie, np. przez przeprowadzenie ich w sole albo przez wszczepienie do ich struktury łańcucha rozpuszczalnego w wodzie. Odnosi się to szczególnie do wymienionych powyżej peptydów i białek. Specjalista, jeśli uzna to za celowe, może również użyć do celów wynalazku każdą inną rozpuszczalną w wodzie substancję aktywną albo jej sól bądź prekursor, a zwłaszcza sole otrzymane przez działanie kwasem octowym.

W korzystnym aspekcie wynalazku, peptyd lub białko o wysokiej powierzchni właściwej stanowi octan triptoreliny.

W niniejszym opisie, termin „peptyd i/lub białko” oznacza zarówno sam peptyd i/lub białko jak i farmakologicznie aktywne fragmenty, sole albo pochodne tych peptydów lub białek.

Z opisu patentowego DE-4041563 znany jest sposób wytwarzania niewielkich cząstek o średnicy 0,1 do 10 mikrometrów czynnych biologicznie cząsteczek charakteryzujących się wyższą o 70 do 90% aktywnością biologiczną względem aktywności wyjściowych cząsteczek. Takie cząstki uzyskuje się przez gwałtowne zamrożenie kropli rozpylonego roztworu wyjściowych cząsteczek, następną liofilizację w skroplonym gazie i kolejne poddanie działaniu ultradźwięków bądź homogenizacji cząstek zawieszonych w nie-rozpuszczalniku.

Stosowaną do wytwarzania mikrokapsułek albo implantów według wynalazku rozpuszczalną w wodzie substancję aktywną, a zwłaszcza octan triptoreliny lub jego sole, otrzymuje się w procesie składającym się z dwu etapów:

- etapu liofilizacji obejmującego szybkie zanurzenie rozcieńczonego roztworu rozpuszczalnej w wodzie substancji w ośrodku o temperaturze poniżej -50°C, korzystnie poniżej -70°C i

- ewentualnie etapu rozdrabniania, korzystnie rozdrabniania ultradźwiękowego.

Pod pojęciem „rozcieńczonego roztworu” substancji aktywnej rozumie się roztwór, w którym stężenie substancji aktywnej wynosi mniej niż połowę stężenia nasycenia, a korzystnie mniej niż 1/4 stężenia nasycenia, które to stężenie nasycenia jest równe co najmniej 200 g/litr. W tym procesie otrzymuje się substancję aktywną o wysokiej rozwiniętej powierzchni właściwej.

PL 196 771 B1

Pod pojęciem szybkiego zanurzenia rozumie się kontakt z ośrodkiem o niskiej temperaturze powodujący natychmiastowe zamrożenie roztworu substancji rozpuszczalnej w wodzie.

Przed właściwą liofilizacją, roztwór przeznaczony do liofilizacji można zamrażać np. w tacy pływającej w zbiorniku z ciekłym azotem.

W celu uzyskania maksymalnej powierzchni właściwej, przed szybkim zanurzeniem wykonuje się mikronizację roztworu substancji aktywnej. Jeśli roztwór substancji aktywnej uprzednio mikronizuje się, to temperatura medium ziębiącego może wynosić poniżej -50°C.

W celu otrzymania wysokiej powierzchni właściwej, można atomizować roztwór przez napylenie go przy użyciu atomizera na metalową płytę o bardzo niskiej temperaturze. Temperatura płyty będzie korzystnie wynosić poniżej -50°C, korzystniej poniżej -70°C a nawet -80°C lub -120°C. Taką temperaturę można uzyskać przez zanurzenie metalowej płyty w medium o bardzo niskiej temperaturze, np. w ciekłym azocie. W korzystnym wariancie wynalazku, płyta metalowa posiada otwory a roztwór natryskuje się do wnętrza płyty za pomocą atomizera.

Można rozważać inne techniki zamrażania, np. rozpylenie roztworu substancji aktywnej do uprzednio oziębionej łaźni nie-rozpuszczalnika dla tej substancji aktywnej. Takim nie-rozpuszczalnikiem będzie korzystnie gaz doprowadzony do postaci ciekłej, np. ciekły azot.

Inną możliwością jest zamrożenie roztworu substancji aktywnej na obrotowej płycie („drumfreezing”). Jak wspomniano powyżej, korzystnie przed zamrożeniem wykonuje się mikronizację roztworu substancji aktywnej.

Jeśli w celu wytworzenia mikrokapsułek lub implantów o spowolnionym uwalnianiu według wynalazku prowadzi się proces liofilizacji substancji aktywnej przez zamrażanie w tacach, wówczas powierzchnia właściwa substancji po liofilizacji a przed mieleniem będzie korzystnie wyższa od 2 m²/g. Jeszcze korzystniej, powierzchnia właściwa substancji aktywnej będzie wyższa od 3 m²/g a nawet 5 m²/g.

Jeśli wymagana jest powierzchnia właściwa powyżej 10 m²/g, wówczas można stosować proces mikronizacji. Powierzchnia właściwa uzyskana dla substancji aktywnej po liofilizacji powinna wynosić powyżej 15 m²/g. Powinna ona być nawet wyższa od 20 m²/g a nawet może wynosić powyżej 30 m²/g.

Można regulować wartość powierzchni właściwej przez zmianę warunków zamrażania roztworu substancji aktywnej, poprzez zróżnicowanie parametrów procesu, np. przez zmianę szybkości zamrażania lub zmianę stężenia roztworu.

Powierzchnia właściwa substancji aktywnej jest korzystnym czynnikiem wpływającym na uzyskanie uwalniania w długim okresie czasu, zwłaszcza w przypadku mikrokapsułek. W rzeczywistości, jak podano powyżej, cząstki substancji aktywnej mające takie same rozmiary, ale różne powierzchnie właściwe dadzą zupełnie różne wyniki z tym samym nośnikiem polimerowym.

Jak wspomniano powyżej, kompozycje według wynalazku stosuje się w sektorze farmaceutycznym. Takie kompozycje farmaceutyczne można podawać pacjentowi różnymi drogami, jednak preferowaną drogą podania jest iniekcja podskórna lub domięśniowa. Mikrokapsułki według wynalazku najpierw zawiesza się w nośniku odpowiednim do iniekcji, takim jak wodny roztwór chlorku sodowego albo wodny roztwór mannitolu.

O ile nie podano inaczej, wszystkie terminy techniczne i naukowe użyte w niniejszym opisie mają znaczenie powszechnie przyjęte przez specjalistów z dziedziny, której dotyczy wynalazek. Wszystkie publikacje, zgłoszenia patentowe i opisy patentowe oraz inne pozycje literaturowe cytowane w niniejszym opisie są włączone jako odnośniki literaturowe.

Podane poniżej przykłady mają jedynie zilustrować opisane powyżej procedury i w żadnym wypadku nie mogą być traktowane jako ograniczające zakres wynalazku.

P r z y k ł a d y

We wszystkich przykładach, graniczne liczby lepkościowe istotne (IV) oznaczano powszechnie stosowanymi metodami pomiaru czasu płynięcia, co jest przykładowo opisane w Farmakopei Europejskiej, 1997, str. 17-18 (metoda w rurkach kapilarnych). O ile nie podano inaczej, lepkości oznaczano w chloroformie, w stężeniu 0,1%, w temperaturze 25°C albo w heksafluoroizopropanolu, w stężeniu 0,5%, w temperaturze 30°C. Powierzchnię właściwą substancji aktywnej oznaczano tak zwaną metodą BET (polegającą na absorpcji monowarstwy azotu na substancji aktywnej). Jest to metoda powszechnie znana.

W poniższych przykładach, peptyd, który poddawano procesowi liofilizacji według wynalazku nazwano peptydem „modyfikowanym”, w odróżnieniu od peptydu „niemodyfikowanego”, który liofilizuje się w sposób powszechnie stosowany (bez nagłego zanurzenia w medium o niskiej temperaturze).

PL 196 771 B1

P r z y k ł a d l

Ilość 16,620 g „niemodyfikowanego” octanu triptoreliny rozpuszczono w 554 ml wody. Roztwór zamrożono w tacy pływającej w zbiorniku z ciekłym azotem i liofilizowano.

Otrzymano 15,18 g „modyfikowanego” octanu triptoreliny (wydajność = 91,34%). Związek ten charakteryzował się powierzchnią właściwą 4,7 m²/g, w porównaniu z wartością 0,8 m²/g dla tej substancji przed liofilizacją.

Następnie, octan triptoreliny poddano rozdrabnianiu ultradźwiękowemu. Piętnastominutowa sonifikacja była wystarczająca do otrzymania cząstek modyfikowanego peptydu o średnicy poniżej 10 μ (do wytworzenia cząstek o takich rozmiarach w peptydzie niemodyfikowanym wymagana jest sonifikacja 30-minutowa).

Następnie prowadzono proces mikrokapsułkowania metodą koacerwacji, opisaną w opisach patentowych europejskim nr EP 52 510 i St. Zjedn. Am. nr 3.773.919. Do procesu użyto 3,378 g rozdrobnionego powyżej, modyfikowanego octanu triptoreliny i 7,30% roztwór D,L-PLGA (D,L-PLGA składający się z 75% D,L-laktydu i 25% glikolidu, o granicznej liczbie lepkościowej w chloroformie równej 0,70 dl/g, o liczbie kwasowej równej 1,61 milirównoważników KOH/g) w dichlorometanie. W celu wytworzenia mikrokapsułek w procesie koacerwacji, dodano 390 ml oleju silikonowego. Mikrokapsułki odzyskano po zanurzeniu w łaźni z heptanem (22 litry) i filtracji przez membranę 10 μ.

P r z y k ł a d 2

Ilość 0,338 g niemodyfikowanego octanu triptoreliny o wielkości cząstek 8 μm po 30 minutowej mikronizacji ultradźwiękowej dodano podczas mieszania do 7,30% roztworu D,L-PLGA w dichlorometanie (PLGA równoważny opisanemu w przykładzie 1), dodano 40 ml oleju silikonowego w celu wytworzenia mikrokapsułek, które następnie strącono w łaźni z heptanem (2 litry) i przefiltrowano przez membrany o średnicy porów 10 μm.

P r z y k ł a d y 3 do 6

Ilość 0,338 g octanu triptoreliny modyfikowanego w warunkach podanych w poniższej tabeli 1 dodano po sonifikacji do 7,30% roztworu mieszaniny po 33,3% trzech rodzajów D,L-PLGA (scharakteryzowanych w poniższej tabeli 2) w dichlorometanie. Dodano 40 ml oleju silikonowego w celu wytworzenia mikrokapsułek, które następnie strącono w łaźni z heptanem (2 litry) i przefiltrowano przez membrany o średnicy porów 10 μm.

T a b e l a 1

Numer przykładu	Stężenie (g/litr)	Ilość octanu triptoreliny (g)	Ilość wody (ml)	Powierzchnia właściwa (m2/g)
3	200	3	15	4,4
4	150	3	20	4,7
5	100	3	30	4,8
6	50	3	60	7,3

Powierzchnia właściwa wyjściowego (niemodyfikowanego) octanu triptoreliny wynosiła 0,8 m²/g. Dane fizykochemiczne trzech polimerów wchodzących w skład mieszaniny są podane w poniższej tabeli 2:

T a b e l a 2

Dane fizykochemiczne	PLGA nr 1	PLGA nr 2	PLGA nr 3
Stosunek laktydu do glikolidu	50:50	75:25	75:25
Graniczna liczba lepkościowa w chloroformie (dl/g)	0,47	0,61	0,70
Liczba kwasowa (milirównoważników KOH/g)	2,68	2,08	1,61

P r z y k ł a d 7

Ilość 22,560 g niemodyfikowanego octanu lanreotydu rozpuszczono w 752 ml wody, roztwór zamrożono w tacy zanurzonej w łaźni z ciekłym azotem i liofilizowano. Otrzymano 21,75 g (96,41% wydajności) modyfikowanego octanu lanreotydu o powierzchni właściwej 4,4 m²/g.

Proces mikrokapsułkowania przeprowadzono metodą koacerwacji w sposób opisany w opisach patentowych europejskim nr 52510 i St. Zjedn. Am. nr 3.773.919, wychodząc z 7,5 g rozdrobnionego,

PL 196 771 B1 modyfikowanego octanu triptoreliny i 3,7% roztworu D,L-PLGA w dichlorometanie (D,L-PLGA składał się z 50% D,L-laktydu i 50% glikolidu i miał graniczną liczbę lepkoś ciową w HFIP równą 0,55 dl/g). Dodano 650 ml oleju silikonowego w celu wytworzenia mikrokapsułek przez koacerwację. Mikrokapsułki odzyskano po zanurzeniu w łaźni z heptanem (30 litrów) i filtracji przez membrany 10 μm.

P r z y k ł a d y 8 i 9

Wytworzono mikrokapsułki octanu triptoreliny stosując D,L-PLGA o różnych średnich masach cząsteczkowych (Mw) (D,L-PLGA składał się z 75% D,L-laktydu i 25% glikolidu). Mikrokapsułki wytworzono w sposób opisany w przykładzie 1, stosując octan triptoreliny o powierzchni właściwej 4,7 m²/g.

Parametry fizykochemiczne stosowane w przykładach 8 i 9 są podane w poniższej tabeli:

Numer	Mw	Lepkość istotna	Liczba kwasowa
przykładu	(THF)	w CHCl3 (dl/g)	(milirówn. KOH/g)
8	58.400	0,61	2,08
9	132.650	0,93	1,31

P r z y k ł a d 10

Mikrokapsułki wytworzono w sposób opisany w przykładzie 1, wychodząc z D,L-PLGA o tendencji do hydrofobowości (składał się on z 75% D,L-laktydu i 25% glikolidu i charakteryzował się masą cząsteczkową oznaczoną w tetrahydrofuranie (THF) równą 80.100, lepkością oznaczoną w chloroformie wynoszącą 0,75 dl/g i liczbą kwasową równą 0,40 milirównoważnika KOH/g).

P r z y k ł a d 11

Mikrokapsułki wytworzono w sposób opisany w przykładzie 1, wychodząc z L-PLGA wykazującego tendencję do krystalizacji (składał się on z 75% L-laktydu i 25% glikolidu i charakteryzował się masą cząsteczkową oznaczoną w THF równą 99.260, lepkością oznaczoną w chloroformie wynoszącą 0,78 dl/g i liczbą kwasową równą 1,80 milirównoważników KOH/g).

P r z y k ł a d 12

Jedną część wagową octanu triptoreliny dodano do czterech części wagowych sproszkowanego D,L-PLGA (ten PLGA składał się z 75% laktydu i 25% glikolidu, jego masa cząsteczkowa oznaczona w THF wynosiła 103.810, lepkość istotna oznaczona w chloroformie miała wartość 0,82 dl/g).

Powstałe bryłki rozdrobniono przez przesianie przez sito 400 mesh, produkt miksowano przez 20 minut z szybkością 42 obrotów/minutę i mieszaninę wytłaczano w wytłaczarce ślimakowej w temperaturze 120°C przez dyszę o średnicy 1 mm. Wytłoczki chłodzono na powietrzu i wyciągano na wyciągarce do końcowej średnicy 0,85 mm.

Oznaczono stężenie substancji aktywnej w jednostce długości (mm) i cięto wytłoczone pręty do wyliczonej długości (w tym przypadku, na kształtki o długości 24 mm), tak aby mikroimplanty zawierały dawkę po 3 mg triptoreliny. Na końcu sprawdzano masę każdego mikroimplantu.

P r z y k ł a d y 13 i 14

W niniejszych dwóch przykładach zastosowano ten sam sposób wytwarzania.

Ilość 5 g octanu lanreotydu rozpuszczono w takiej ilości wody, aby otrzymać roztwór o żądanym stężeniu (np. w celu uzyskania stężenia 30 g/litr, dodano 167 ml sterylnej wody). Roztwór rozpylono za pomocą rozpylacza o pojemności 500 ml, przez dyszę ustawioną tak, aby uzyskać możliwie najdrobniejsze kropelki. Kropelki natryskiwano na tacę, której dno było zanurzone w ciekłym azocie. Uprzednio do tacy doprowadzono dwa czujniki temperatury aby można było monitorować zmiany temperatury produktu.

Po zamrożeniu produktu, tacę wprowadzono do liofilizatora, którego płyta była oziębiona do temperatury -54°C.

Zrównoważenie temperatury produktu z temperaturą płyty trwało godzinę, następnie prowadzono etap sublimacji (temperaturę płyty ustawiono na 20°C, ciśnienie w zbiorniku wynosiło 100 barów). Ten etap trwał około 30 godzin. Średnia końcowa temperatura produktu wynosiła 13°C. Następny etap suszenia, prowadzony przy ciśnieniu 50 barów w zbiorniku, trwał 24 godziny. Końcowa średnia temperatura produktu wynosiła 20°C.

Dane odnośnie użytych reagentów i otrzymanych produktów są zestawione w poniższej tabeli:

PL 196 771 B1

Dane	Przykład 13	Przykład 14
Ilość użytego octanu lanreotydu (g)	5,00	5,00
Stężenie roztworu (g/litr)	30	10
Ilość odzyskanego octanu lanreotydu (g)	4,54	4,10
Powierzchnia właściwa otrzymanego produktu (m2/g)	36	43

₂

Uzyskany octan lanreotydu o powierzchni właściwej 43 m²/g (przykład 14) wprowadzono do mikrokapsułek w następujący sposób:

Do szklanej probówki odważono 0,782 g octanu lanreotydu i dodano 15 ml dichlorometanu. Peptyd poddano mikronizacji przez sonifikację z użyciem generatora ultradźwięków wyposażonego we wzmacniacz i w zanurzoną lub płasko zakończoną sondę (częstotliwość = 50 Hz, moc = 250 W, czas mikronizacji około 15 minut).

Etap mikrokapsułkowania przeprowadzono metodą koacerwacji w sposób opisany w opisach patentowych europejskim nr 52510 i St. Zjedn. Am. nr 3.773.919, wychodząc z 0,782 g zmielonego octanu lanreotydu i roztworu 4 g D,L-PLGA (50:50; o lepkości równej 0,48 dl/g w chloroformie) w 35 ml dichlorometanu. Dodano 34,2 ml oleju silikonowego w celu wytworzenia mikrokapsułek przez koacerwację. Mikrokapsułki odzyskano po zanurzeniu w łaźni z heptanem (2,5 litra) i filtracji przez membrany 10 μm.

Uzyskane mikrokulki suszono pod zmniejszonym ciśnieniem, fasowano do butelek i liofilizowano z substancjami pomocniczymi (np. z substancją balastową albo ze środkiem powierzchniowo czynnym) w celu umożliwienia przechowywania w dobrych warunkach i ułatwienia sporządzenia zawiesiny mikrokapsułek.

P r z y k ł a d y 15 i 16

W niniejszych dwóch przykładach zastosowano sposób wytwarzania podobny do opisanego w przykładzie 1. Użyto ten sam peptyd jak w tym przykładzie. Szczegółowe dane dotyczące rodzaju użytego PLGA, ilości użytego peptydu (w tych przykładach, modyfikowanego octanu triptoreliny) i parametry procesu wytwarzania mikrokapsułek są podane w poniższej tabeli:

Dane	Przykład 15	Przykład 16
Masa modyfikowanego octanu triptoreliny (g)	2,58	2,58
Ilość użytego polimeru (g)	30	30
Ilość użytego oleju silikonowego (ml)	600	650
Ilość użytego dichlorometanu (ml)	812	812
Stosunek laktydu do glikolidu	75/25	75/25
Lepkość PLGA w chloroformie (dl/g)	0,93	0,96
Liczba kwasowa	1,22	1,12

Badania profili uwalniania z mikrokapsułek według wynalazku

W celu zobrazowania wartości mikrokapsułek według wynalazku, badano profile ich uwalniania w próbach in vitro.

Dla każdego produktu otrzymanego w przykładach 1 do 11 i 15 do 16 oznaczano uwalnianie z trzech próbek po około 25 mg mikrokapsułek (około 20 mg dla produktu z przykładu 7), umieszczonych w 4 ml 0,9% roztworu chlorku sodowego. Ekstrakcję prowadzono po godzinie, po jednym dniu i po 4 dniach uwalniania do roztworu utrzymywanego w temperaturze 37°C.

Triptorelinę oznaczano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) względem krzywej wzorcowej, sporządzonej gradientowo w układzie z kwasem trójfluorooctowym (TFA). Dla sporządzenia standardowej krzywej wzorcowej dla triptoreliny, przygotowano roztwór T1 następująco: próbkę około 7,5 mg wzorcowego octanu triptoreliny umieszczono w kolbie 50 ml i uzupełniono do objętości 50 ml 0,1% roztworem kwasu octowego. Roztwory T2 i T3 przygotowano z roztworu T1 następująco: w celu otrzymania roztworu T2 pobrano 10 ml roztworu T1 i uzupełniono do 20 ml 0,1%

PL 196 771 B1 roztworem kwasu octowego. W celu otrzymania roztworu T3 pobrano 1 ml roztworu T1 i uzupełniono do 50 ml 0,1% roztworem kwasu octowego.

Lanreotyd oznaczano w podobny sposób, metodą HPLC. W celu uzyskania standardowej krzywej wzorcowej dla lantreotydu, przygotowano roztwór T'1 następująco: próbkę około 16,5 mg wzorcowego octanu triptoreliny umieszczono w kolbie o pojemności 50 ml i uzupełniono do objętości 50 ml 0,1% roztworem kwasu octowego. Roztwory T'2, T'3, T'4 i T'5 przygotowano z roztworu T'1 następująco: w celu otrzymania roztworu T'2 pobrano 10 ml roztworu T'1 i uzupełniono do objętości 25 ml 0,1% roztworem kwasu octowego. W celu otrzymania roztworu T'3 pobrano 5 ml roztworu T'1 i uzupełniono do objętości 25 ml 0,1% roztworem kwasu octowego. Roztwór T'4 otrzymano przez rozcieńczenie 2 ml roztworu T'1 0,1% roztworem kwasu octowego do całkowitej objętości 25 ml a roztwór T'5 otrzymano przez rozcieńczenie 1 ml roztworu T'1 0,1% roztworem kwasu octowego do całkowitej objętości 25 ml.

Ilość uwalnianego octanu triptoreliny lub octanu lanreotydu oznaczano jako procent ilości octanu triptoreliny lub octanu lanreotydu obecnej początkowo (100%), służącej jako ilość odniesienia.

Wyniki prób in vitro są sumarycznie przedstawione w poniższej tabeli:

Przykłady	Uwolniona ilość przedstawiona kumulacyjnie (%)
	1 godzina	1 dzień	4 dni
1	8	16	27
2	9	47	57
3	10	45	67
4	10	37	65
5	9	41	66
6	8	30	55
7	3	14,5	28,3
8	11	40	67
9	2	4	6
10	5	12	14
11	1	2	2
15	2	4	13
16	2	5	10

Wyniki badań in vivo korelują dokładnie z wynikami uzyskanymi w próbach in vitro. Przykładowo, mikrokapsułki z przykładu 1 wstrzyknięto domięśniowo szczurom w dawce 1,2 mg/kg. Analiza osocza wykazała, że ilość triptoreliny pozostawała na stałym poziomie, powyżej 0,1 ng/ml w czasie ponad 90 dni. Takie same badania przeprowadzone z mikrokapsułkami z przykładu 2 wykazały, że ilość testosteronu pozostawała nieprzerwanie na poziomie poniżej 1 ng/ml w czasie ponad 90 dni. Ponadto, mikrokapsułki z przykładu 9 wstrzyknięto domięśniowo szczurom w dawce 1,2 mg/kg. Analiza osocza wykazała, że ilość triptoreliny pozostawała na stałym poziomie, powyżej 0,1 ng/ml w czasie ponad 90 dni.

Mikroimplanty z przykładu 12 badano w próbach in vivo w następujący sposób: całkowitą dawkę 3 mg triptoreliny wstrzyknięto domięśniowo sześciu psom rasy beagle (o wadze około 12 kg) do mięśnia tylnej łapy każdego zwierzęcia. Analiza osocza ujawniła, że ilość triptoreliny pozostawała na stałym poziomie powyżej 0,1 ng/ml w czasie ponad 90 dni.

PL 196 771 B1

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kompozycja zawierająca przynajmniej jeden nośnik wybrany spośród biodegradowalnych nośników polimerowych, nośników kopolimerowych albo ich mieszanin i substancję aktywną, kompozycja w postaci mikrokapsułek albo implantów o przedłużonym uwalnianiu substancji czynnej aż do trzech miesięcy lub dłużej według monofazowego profilu uwalniania, znamienna tym, że:

   - substancja aktywna jest rozpuszczalną w wodzie substancją o rozwiniętej powierzchni właściwej powyżej 2 m²/g, korzystnie jest białkiem albo peptydem, i

   - dla postaci mikrokapsułek jako nośnik zawiera kopolimery o lepkości w zakresie od 0,9 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie, przy czym mikrokapsułek nie poddawano etapowi stapiania, a

   - dla postaci implantów, jako nośnik zawiera polimery lub kopolimery o lepkości w zakresie od 0,5 dl/g do 1,6 dl/g w chloroformie.
2. 2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera nośnik o lepkości w chloroformie wynoszącej co najmniej 0,9 dl/g.
3. 3. Kompozycja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że jako nośnik zawiera kopolimer laktydowo-glikolidowy (PLGA).
4. 4. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że zawiera nośnik o liczbie kwasowej wyższej niż 1 milirównoważnik KOH/gram nośnika, korzystnie wyższej niż 1,2 milirównoważnika KOH/gram nośnika, korzystniej wyższej niż 1,5 milirównoważnika KOH/gram nośnika.
5. 5. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że jako nośnik zawiera PLGA wytworzonej w 70 do 80% z laktydu i w 20 do 30% z glikolidu.
6. 6. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako nośnik zawiera kopolimer L-laktydu z glikolidem.
7. 7. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako substancję aktywną zawiera rozpuszczalną w wodzie substancję aktywną o rozwiniętej powierzchni właściwej powyżej 3 m²/g, korzystniej powyżej 30 m²/g.
8. 8. Kompozycja według zastrz. 7, znamienna tym, że zawiera nośnik o lepkości w zakresie od 0,5 do 1,6 dl/g w chloroformie.
9. 9. Kompozycja według zastrz. 7, znamienna tym, że zawiera nośnik o liczbie kwasowej wyższej niż 1 milirównoważnik KOH/g nośnika.
10. 10. Kompozycja według zastrz. 9, znamienna tym, że jako nośnik zawiera kopolimer PLGA.
11. 11. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako substancję aktywną zawiera octan triptoreliny.