PL207035B1 - Sposób wytwarzania izocyjanianów kwasów arylosulfonowych - Google Patents

Sposób wytwarzania izocyjanianów kwasów arylosulfonowych

Info

Publication number
PL207035B1
PL207035B1 PL368983A PL36898302A PL207035B1 PL 207035 B1 PL207035 B1 PL 207035B1 PL 368983 A PL368983 A PL 368983A PL 36898302 A PL36898302 A PL 36898302A PL 207035 B1 PL207035 B1 PL 207035B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
phosgene
flow rate
volumetric flow
reaction zone
acid
Prior art date
Application number
PL368983A
Other languages
English (en)
Other versions
PL368983A1 (pl
Inventor
Horst Mayer
Dieter Golsch
Original Assignee
Basf Ag
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Basf Ag filed Critical Basf Ag
Publication of PL368983A1 publication Critical patent/PL368983A1/pl
Publication of PL207035B1 publication Critical patent/PL207035B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C303/00Preparation of esters or amides of sulfuric acids; Preparation of sulfonic acids or of their esters, halides, anhydrides or amides
    • C07C303/36Preparation of esters or amides of sulfuric acids; Preparation of sulfonic acids or of their esters, halides, anhydrides or amides of amides of sulfonic acids
    • C07C303/40Preparation of esters or amides of sulfuric acids; Preparation of sulfonic acids or of their esters, halides, anhydrides or amides of amides of sulfonic acids by reactions not involving the formation of sulfonamide groups

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
  • Low-Molecular Organic Synthesis Reactions Using Catalysts (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą reakcji arylosulfonoamidu z fosgenem w obecności katalitycznie skutecznej ilości izocyjanianu alkilu.
Izocyjaniany arylosulfonylu są ważnymi w przemyśle związkami pośrednimi do wytwarzania wielu związków, a zwłaszcza herbicydów. Istnieje zapotrzebowanie na sposób ich wytwarzania, zapewniający wysoką wydajność i czystość produktu oraz dużą szybkość reakcji, a zatem krótki czas przebywania reagentów w reaktorze.
W opisie patentowym US 4379769 opisano sposób wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą fosgenowania arylosulfonoamidów w obecności katalitycznie skutecznej ilości izocyjanianu alkilu i katalitycznie skutecznej ilości trzeciorzędowej zasady aminowej.
W Angew. Chem. 78, str. 761 - 769 (1966) H. Ulrich i A.A.R. Sayigh opisali wytwarzanie izocyjanianów arylosulfonylu, przy czym albo sulfonoamid poddaje się reakcji z łatwo dostępnym izocyjanianem alkilu, z wytworzeniem pochodnej mocznika, którą następnie poddaje się fosgenowaniu, przy czym wyjściowy izocyjanian zawraca się do reakcji, albo też do fosgenowania sulfonoadmidu stosuje się katalityczną ilość izocyjanianu.
W Pestycydy 1989, (4), 1 - 7; ISSN: 0208-8703, opisano sposób wytwarzania izocyjanianu 2-chlorobenzenosulfonylu drogą fosgenowania odpowiedniego sulfonoamidu w obecności izocyjanianu butylu, w orto-dichlorobenzenie jako rozpuszczalniku.
W Res. Discl. (1983), 23210, str. 261; ISSN: 0374-4353, opisano sposób wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą fosgenowania arylosulfonoamidów, przy czym jako katalizator stosuje się mieszaninę izocyjanianu alkilu i izocyjanianu arylosulfonylu. Izocyjanian arylosulfonylu powstały jako produkt można zawracać do reakcji w katalitycznie skutecznych ilościach.
W Journal of Polymer Science, tom 13 (1975), str. 267 - 268, ujawniono zastosowanie mieszaniny orto-dichlorobenzenu i octanu Cellosolve jako rozpuszczalnika w procesie wytwarzania diizocyjanianów m-fenylenodisulfonylu drogą fosgenowania m-benzenodisulfonoamidu, w obecności katalitycznych ilości izocyjanianu alkilu lub arylu.
W publikacji WO 96/06826 opisano sposób wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą reakcji arylosulfonoamidu z fosgenem w obecności katalizatora. Odpowiednimi katalizatorami są karbaryloizocyjaniany, takie jak butyloizocyjanian, oraz trzeciorzędowe aminy, takie jak 1,4-diaza[2.2,2]bicyklooktan {DABCO}. Sposób według WO 96/06826 wymaga obecności mieszaniny reakcyjnej z poprzedniej partii, która zazwyczaj stanowi około 1/3 ilości rozpuszczalnika. Obecność tak dużej ilości mieszaniny reakcyjnej z poprzedniej partii wymaga stosowania większych urządzeń w porównaniu z procesami bez takiej mieszaniny. Taki proces wymaga także większej ilości energii na ogrzanie mieszaniny reakcyjnej z uwagi na obecność mieszaniny reakcyjnej z poprzedniej partii, w porównaniu z procesami prowadzonymi bez takiej mieszaniny. Ponadto istotną cechą sposobu według WO 96/06826 jest to, że reakcję sulfonoamidu z fosgenem praktycznie w całym procesie prowadzi się w środowisku bogatym w fosgen, co stwarza problemy związane z bezpieczeństwem i higieną pracy dla obsługi.
Istniała potrzeba opracowania ulepszonego sposobu wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu. Czas prowadzenia reakcji powinien być bardzo krótki i/lub powstawanie niepożądanych produktów ubocznych powinno być zminimalizowane.
Nieoczekiwanie stwierdzono, że wymagania te spełnia sposób, w którym reakcję arylosulfonoamidu z fosgenem prowadzi się w obecności katalitycznie skutecznych ilości izocyjanianu alkilu, przy czym reakcję prowadzi się dodatkowo w obecności katalitycznie skutecznej ilości kwasu protonowego lub jego soli i/lub fosgen dozuje się tak, że stężenie alkiloarylosulfonylomocznika w mieszaninie reakcyjnej podczas dozowania nie spada poniż ej stężenia minimalnego.
Wynalazek dotyczy zatem sposobu wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą reakcji arylosulfonoamidu z fosgenem, w którym to sposobie do strefy reakcyjnej wprowadza się arylosulfonoamid i katalitycznie skuteczną ilość izocyjanianu alkilu, przy czym powstaje alkiloarylosulfonylomocznik jako związek pośredni, oraz do strefy reakcyjnej dozuje się fosgen, charakteryzującego się tym, że
a) reakcję prowadzi się w obecności katalitycznie skutecznej ilości kwasu protonowego, zawierającego co najmniej jedną grupę hydroksylową zdolną do protolizy, albo jego soli i/lub
b) fosgen dozuje się tak, że podczas dozowania stężenie alkiloarylosulfonylomocznika w strefie reakcyjnej nie spada poniż ej 100 ppm.
PL 207 035 B1
W etapie a) stosuje się kwas protonowy wybrany z grupy obejmują cej kwasy karboksylowe, kwas azotowy, kwasy fosfinowe, kwasy fosfonowe, kwas fosforowy i jego monoestry i diestry, kwasy sulfinowe, kwasy sulfonowe, kwas siarkowy i jego monoestry oraz sole tych związków.
Korzystnie w etapie a) stosuje organiczny kwas sulfonowy lub jego sól z metalem alkalicznym.
Korzystnie podczas pierwszych 40% czasu dozowania do strefy reakcyjnej wprowadza się strumień fosgenu o natężeniu przepływu objętościowego mniejszym niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego.
Korzystnie podczas ostatnich 40% czasu dozowania do strefy reakcyjnej wprowadza się strumień fosgenu o natężeniu przepływu objętościowego mniejszym niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego.
Korzystnie w etapie b) co najwyżej jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu dozuje się w pierwszej jednej szóstej czasu dozowania.
Korzystnie w etapie b) co najwyżej jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu dozuje się w ostatniej jednej szóstej czasu dozowania.
Sposób według wynalazku ma tę zaletę, że dzięki dozowaniu fosgenu środowisko reakcji nie jest bogate w fosgen, co jest korzystne ze względu na bezpieczeństwo i higienę pracy.
Sposób według wynalazku ogólnie jest odpowiedni do wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu z niepodstawionymi lub podstawionymi grupami arylowymi. Są to przykładowo izocyjaniany arylosulfonylu o ogólnym wzorze I
w którym 1 2 3
R1, R2 i R3 niezależnie oznaczają atom wodoru lub w każdym przypadku ewentualnie podstawiony alkil, cykloalkil, heterocykloalkil, aryl lub heteroaryl albo WCOORa, WCOO-M+, W(SO3)Ra, W(SO3)-M+, WPO3(Ra)(Rb), W(PO3)2-(M+)2, WORa, WSRa, (CHRbCH2O)xRa, W-atom chlorowca, WNO2, WC(=O)Ra lub WCN, gdzie
W oznacza wiązanie pojedyncze, heteroatom lub dwuwartościową grupę mostkową zawierając ą 1-20 atomów mostkowych,
Ra, E1, E2, E3 oznaczają jednakowe lub różne grupy wybrane spośród atomu wodoru, alkilu, cykloalkilu, heterocykloalkilu, arylu i heteroarylu,
Rb oznacza atom wodoru lub C1-C8-alkil, korzystnie metyl lub etyl,
M+ oznacza równoważnik kationu,
X- oznacza równoważnik anionu, a x oznacza liczbę całkowitą od 1 do 20,
2 3 przy czym dwie sąsiednie grupy R1, R2 i R3 razem z atomami węgla pierścienia benzenowego, z którymi są związane, mogą również tworzyć skondensowany układ pierścieniowy z 1, 2 lub 3 dodatkowymi pierścieniami.
W kontekście niniejszego wynalazku okreś lenie „alkil dotyczy grup alkilowych o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu. Korzystnie są to prostołańcuchowe lub rozgałęzione grupy C1-C20-alkilowe, korzystniej grupy C1-C12-alkilowe, szczególnie korzystnie grupy C1-C8-alkilowe, a zwłaszcza grupy C1-C4-alkilowe. Przykładami grup alkilowych są w szczególności metyl, etyl, propyl, izopropyl, n-butyl, 2-butyl, sec-butyl, t-butyl, n-pentyl, 2-pentyl, 2-metylobutyl, 3-metylobutyl, 1,2-dimetylopropyl, 1,1-dimetylopropyl, 2,2-dimetylopropyl, 1-etylopropyl, n-heksyl, 2-heksyl, 2-metylopentyl, 3-metylopentyl, 4-metylopentyl, 1,2-dimetylobutyl, 1,3-dimetylobutyl, 2,3-dimetylobutyl, 1,1-dimetylobutyl, 2,2-dimetylobutyl, 3,3-dimetylobutyl, 1,1,2-trimetylopropyl, 1,2,2-trimetylopropyl, 1-etylobutyl, 2-etylobutyl, 1-etylo2-metylopropyl, n-heptyl, 2-heptyl, 3-heptyl, 2-etylopentyl, 1-propylobutyl, oktyl, nonyl, decyl.
Określenie alkil obejmuje również podstawione grupy alkilowe. Podstawione grupy alkilowe zawierają korzystnie 1, 2, 3, 4 lub 5, a zwłaszcza 1, 2 lub 3 podstawniki, wybrane z grupy obejmującej
PL 207 035 B1 cykloalkil, aryl, heteroaryl, atom chlorowca, NO2, CN, acyl, karboksyl, grupę karboksylanową, -SO3H i grupę sulfonianową .
Określenie cykloalkil obejmuje niepodstawione i podstawione grupy cykloalkilowe. Grupa cykloalkilowa korzystnie stanowi grupę C5-C7-cykloalkilową, taką jak cyklopentyl, cykloheksyl lub cykloheptyl.
Gdy grupa cykloalkilowa jest podstawiona, to korzystnie 1, 2, 3, 4 lub 5, a zwłaszcza 1, 2 lub 3 podstawniki, są wybrane z grupy obejmującej alkil, alkoksyl, atom chlorowca, NO2, CN, acyl, karboksyl, grupę karboksylanową, -SO3H i grupę sulfonianową.
W kontekście niniejszego wynalazku okreś lenie heterocykloalkil obejmuje nasycone grupy cykloalifatyczne, zwykle zawierające 4-7, korzystnie 5 lub 6 atomów w pierścieniu, przy czym 1 lub 2 atomy węgla w pierścieniu są zastąpione heteroatomami wybranymi spośród atomów tlenu, azotu i siarki oraz grupy te mog ą być podstawione. Gdy są one podstawione, to mog ą zawierać 1, 2 lub 3 podstawniki, korzystnie 1 lub 2 podstawniki, a zwłaszcza 1 podstawnik, wybrane z grupy obejmującej alkil, aryl, alkoksyl, atom chlorowca, NO2, CN, acyl, COORa, COO-M+ i SO3Ra, korzystnie alkil. Przykładami takich grup heterocykloalifatycznych są pirolidynyl, piperydynyl, 2,2,6,6-tetrametylopiperydynyl, imidazolidynyl, pirazolidynyl, oksazolidynyl, morfolidynyl, tiazolidynyl, izotiazolidynyl, izoksazolidynyl, piperazynyl, tetrahydrotiofenyl, tetrahydrofuranyl, tetrahydropiranyl, dioksanyl.
Aryl korzystnie oznacza fenyl, tolil, ksylil, mezytyl, naftyl, antracenyl, fenantrenyl, naftacenyl, zwłaszcza fenyl lub naftyl.
Podstawione grupy arylowe zawierają korzystnie 1, 2, 3, 4 lub 5, a zwłaszcza 1, 2 lub 3 podstawniki, wybrane z grupy obejmującej alkil, alkoksyl, karboksyl, grupę karboksylanową, -SO3H, grupę sulfonianową, atom chlorowca, NO2, CN i acyl.
Heteroaryl korzystnie oznacza pirolil, pirazolil, imidazolil, indolil, karbazolil, pirydyl, chinolinyl, akrydynyl, pirydazynyl, pirymidynyl lub pirazynyl.
Podstawione grupy heteroarylowe zawierają korzystnie 1, 2 lub 3 podstawniki, wybrane z grupy obejmującej alkil, alkoksyl, karboksyl, grupę karboksylanową, -SO3H, grupę sulfonianową, atom chlorowca, NO2, CN i acyl.
Powyższe wyjaśnienia odnoszące się do grup alkilowych, cykloalkilowych i arylowych odnoszą się analogicznie do alkoksylu, cykloalkiloksylu i aryloksylu.
Atom chlorowca oznacza atom fluoru, chloru, bromu lub jodu, korzystnie atom fluoru, chloru lub bromu.
W kontekś cie niniejszego wynalazku karboksylan i sulfonian korzystnie stanowią pochodne, które pochodzą od funkcyjnej grupy kwasu karboksylowego lub funkcyjnej grupy kwasu sulfonowego, w szczególnoś ci karboksylan lub sulfonian metalu, ester kwasu karboksylowego lub ester kwasu sulfonowego albo karboksyamid lub sulfonoamid. Obejmują one np. estry z C1-C4-alkanolami, takimi jak metanol, etanol, n-propanol, izopropanol, n-butanol, sec-butanol i t-butanol.
M+ oznacza równoważnik kationu, czyli jednowartościowy kation lub tę część wielowartościowego kationu, która odpowiada pojedynczemu ładunkowi dodatniemu. M+ korzystnie stanowi kation metalu alkalicznego, np. Li+, Na+ lub K+, albo kation metalu ziem alkalicznych, NH4+ lub czwartorzędowy związek amoniowy otrzymany przez protonowanie lub wytwarzanie czwartorzędowych pochodnych amin. Korzystne są kationy metali alkalicznych, a zwłaszcza jony sodowe lub potasowe.
X- oznacza równoważnik anionu, czyli jednowartościowy anion lub tę część wielowartościowego anionu, która odpowiada pojedynczemu ładunkowi ujemnemu. X- korzystnie oznacza jon węglanowowy, karboksylanowy lub halogenkowy, a zwłaszcza Cl- lub Br-.
x oznacza liczbę całkowitą 1 - 240, korzystnie liczbę całkowitą 3 - 120.
Skondensowane układy pierścieniowe mogą być związkami aromatycznymi, hydroaromatycznymi i cyklicznymi. Skondensowane układy pierścieniowe mają dwa, trzy lub większą liczbę pierścieni. W zależności od sposobu, w jaki pierścienie w skondensowanych układach pierścieniowych są połączone, rozróżnia się układy orto-skondensowane, w których każdy pierścień ma z sąsiednim pierścieniem wspólną krawędź lub dwa wspólne atomy, oraz układy peri-skondensowane, w których jeden atom węgla należy do więcej niż dwóch pierścieni. Wśród skondensowanych układów pierścieniowych korzystne są układy orto-skondensowane.
PL 207 035 B1
Sposób według wynalazku jest szczególnie odpowiedni do wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu o ogólnym wzorze I.1
w którym
R1 oznacza grupę odciągającą elektrony, korzystnie wybraną spośród F, Cl, Br, NO2, CF2H, CF2CI2, CHCI2 i CF3, a
R2 oznacza atom wodoru, C1-C4-alkil, C1-C4-alkoksyl, F, Cl, Br lub grupę C1-C4-alkilotio, przy czym grupy alkilowe mogą być podstawione 1, 2 lub 3 atomami chlorowca.
Sulfonoamidy stosowane jako związki wyjściowe można otrzymać drogą reakcji odpowiednich chlorków sulfonylu z amoniakiem (M. Quaedvlieg w Houben-Weyl, „Methoden der organischen Chemie, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, tom 9 (1955) 398 - 400, F. Muth, tamże, strona 605 i następne).
Odpowiednie chlorki sulfonylu do wytwarzania sulfonoamidów zwykle otrzymuje się w reakcji Meerweina (diazowanie odpowiednich amidów i katalizowane solami miedzi sulfochlorowanie ditlenkiem siarki: F. Muth w Houben-Weyl, „Methoden der organischen Chemie, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, tom 9 (1955) 579, S. Pawlenko w Houben-Weyl, „Methoden der organischen Chemie, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, tom E 11/2 (1985) 1069), z odpowiednich kwasów sulfonowych (F. Muth w Houben-Weyl, „Methoden der organischen Chemie, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, tom 9 (1955) 564), drogą chlorosulfonowania odpowiednich prekursorów aromatycznych (F. Muth, tamże, str. 572) albo drogą utleniającego chlorowania siarkowych prekursorów o niskim stopniu utlenienia (merkaptanów, disiarczków diarylowych, S-benzylomerkaptanów, tiocyjanianów (F. Muth, tamże, str. 580, S. Pawlenko, w miejscu cytowanym, str. 1073).
Szybkość reakcji fosgenowania arylosulfonoamidów można korzystnie zwiększyć w porównaniu do sposobów znanych ze stanu techniki, gdy reakcję prowadzi się w obecności katalitycznie skutecznej ilości kwasu protonowego zawierającego co najmniej jedną grupę hydroksylową zdolną do protolizy lub w obecności soli tego kwasu.
Ilość stosowanego kwasu protonowego lub jego soli korzystnie wynosi około 0,05 - 1% wag., szczególnie korzystnie 0,1 - 0,5% wag., w przeliczeniu na ilość stosowanego arylosulfonoamidu.
Odpowiednimi katalizatorami są zwykle związki węgla, azotu, fosforu i siarki, zawierające co najmniej jedną grupę hydroksylową zdolną do protolizy, albo sole tych związków. Katalizator szczególnie korzystnie jest wybrany z grupy obejmującej kwasy karboksylowe, kwas azotowy, kwasy fosfinowe, kwasy fosfonowe, kwas fosforowy i jego monoestry i diestry, kwasy sulfinowe, kwasy sulfonowe, kwas siarkowy i jego monoestry oraz sole tych związków.
Sole odpowiednie jako katalizatory to sole metali alkalicznych, a zwłaszcza sole Li, Na i K.
Do katalizowania reakcji fosgenowania korzystnie stosuje się organiczny kwas sulfonowy lub jego sól, a zwłaszcza kwas arylosulfonowy lub jego sól. Szczególnie korzystnie stosuje się kwas benzenosulfonowy lub jego sól z jonem metalu alkalicznego, a zwłaszcza benzenosulfonian sodu.
Alternatywnie lub dodatkowo do stosowania katalizatora w postaci kwasu protonowego lub jego soli, szybkość reakcji fosgenowania arylosulfonoamidów można zwiększać w porównaniu do szybkości fosgenowania znanego ze stanu techniki, gdy fosgen dodaje się tak, że stężenie alkiloarylosulfonylomocznika w strefie reakcyjnej nie spada podczas dozowania poniżej 100 ppm, korzystnie poniżej 500 ppm.
Alkiloarylosulfonylomocznik powstaje w strefie reakcyjnej jako związek pośredni z wprowadzonego arylosulfonoamidu i izocyjanianu alkilu stosowanego jako katalizator. W wyniku dodania fosgenu związek pośredni ulega przemianie w żądany produkt, izocyjanian arylosulfonylu i odzyskuje się izocyjanian alkilu stosowany jako katalizator.
W odpowiedniej postaci wynalazku dozowanie fosgenu rozpoczyna się dopiero po osią gnię ciu w strefie reakcyjnej stężenia alkiloarylosulfonylomocznika wynoszącego 100 ppm.
W innej odpowiedniej postaci wynalazku do strefy reakcyjnej wprowadza się nie tylko arylosulfonoamid i izocyjanian alkilu, ale także wytwarzany z nich alkiloarylosulfonylomocznik. W takim przypadku ilość wprowadzonego alkiloarylosulfonylomocznika wynosi co najmniej 100 ppm.
PL 207 035 B1
W korzystnej postaci wynalazku dozowanie fosgenu reguluje się podczas jego dozowania, tak że stężenie alkiloarylosulfonylomocznika w strefie reakcyjnej nie spada poniżej pożądanej wartości. Na początku okresu dozowania korzystnie stosuje się mniejsze natężenie przepływu objętościowego niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego. Korzystnie mniejsze natężenie przepływu objętościowego stosuje się co najwyżej podczas pierwszych 40% czasu dozowania, szczególnie korzystnie co najwyżej podczas pierwszych 30% czasu dozowania, a zwłaszcza co najwyżej podczas pierwszych 20% czasu dozowania. Strumień o natężeniu przepływu objętościowego mniejszy niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego może mieć profil przepływu ze zwiększającym się gradientem, albo w postaci jednego lub większej liczby stopni, do maksymalnego natężenia przepływu objętościowego. Korzystne jest stosowanie na początku czasu dozowania stałego natężenia przepływu objętościowego, mniejszego niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego (profil stopniowy). Natężenie przepływu objętościowego stosowane na początku czasu dozowania wynosi korzystnie 60%, szczególnie korzystnie 50% maksymalnego natężenia przepływu objętościowego. Szczególnie korzystny jest sposób, w którym nie więcej niż jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu wprowadza się w pierwszej jednej szóstej czasu dozowania.
Korzystne jest stosowanie na końcu czasu dozowania natężenia przepływu objętościowego, mniejszego od maksymalnego natężenia przepływu objętościowego. Mniejsze natężenie przepływu objętościowego stosuje się co najwyżej podczas ostatnich 40% czasu dozowania, szczególnie korzystnie co najwyżej podczas ostatnich 30% czasu dozowania, a zwłaszcza co najwyżej podczas ostatnich 20% czasu dozowania. Strumień o natężeniu przepływu objętościowego mniejszym niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego może mieć profil przepływu zmniejszający się od maksymalnego natężenia przepływu objętościowego w postaci gradientu, albo w postaci jednego lub większej liczby stopni. Korzystne jest stosowanie na końcu czasu dozowania stałego natężenia przepływu objętościowego, mniejszego niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego (profil stopniowy). Natężenie przepływu objętościowego stosowane na końcu czasu dozowania wynosi korzystnie nie więcej niż 60%, szczególnie korzystnie nie więcej niż 50% maksymalnego natężenia przepływu objętościowego. Szczególnie korzystny jest sposób, w którym nie więcej niż jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu wprowadza się w ostatniej jednej szóstej czasu dozowania. Jeśli fosgen dodaje się ze stałym natężeniem przepływu objętościowego przez cały okres dozowania, to czas dozowania musi być znacznie zwiększony, w porównaniu do czasu w powyżej opisanym sposobie postępowania ze zmiennym natężeniem przepływu objętościowego. Poza tym dochodzi do powstawania znacznych ilości niepożądanych produktów ubocznych, takich jak chlorki arylosulfonylu, co prowadzi do zmniejszenia wydajności izocyjanianów.
W szczególnie korzystnej postaci sposobu według wynalazku reakcję prowadzi się w obecnoś ci katalitycznie skutecznych ilości kwasu protonowego lub jego soli, tak jak opisano to powyżej, oraz reguluje się dozowanie fosgenu, tak jak opisano powyżej.
Izocyjanian alkilu stosowany jako katalizator korzystnie jest wybrany z grupy obejmującej izocyjaniany C4-C10-alkilu i izocyjaniany C5-C8-cykloalkilu, takie jak izocyjanian n-butylu, izocyjanian n-pentylu, izocyjanian n-heksylu, izocyjanian n-oktylu, izocyjanian n-decylu i izocyjanian cykloheksylu. Korzystnie stosuje się izocyjanian n-butylu. Ilość izocyjanianu alkilu wynosi korzystnie 5 - 40% mol., szczególnie korzystnie 10 - 30% mol., w przeliczeniu na ilość stosowanego arylosulfonoamidu.
Ilość stosowanego fosgenu wynosi korzystnie 100 - 250% mol., szczególnie korzystnie 150 - 200% mol., w przeliczeniu na ilość stosowanego arylosulfonoamidu.
Fosgenowanie korzystnie prowadzi się w temperaturze 100 - 175°C. Ciśnienie podczas reakcji korzystnie odpowiada ciśnieniu otoczenia, ale reakcję można również prowadzić pod podwyższonym lub zmniejszonym ciśnieniem.
Typowy czas reakcji wynosi od około 30 minut do 24 godzin, korzystnie 1-12 godzin.
Reakcję korzystnie prowadzi się w rozpuszczalnikach obojętnych w stosunku do związków wyjściowych. Takimi rozpuszczalnikami są np. węglowodory aromatyczne, takie jak toluen, ksylen i mezytylen, chlorowcowane związki aromatyczne, takie jak chlorobenzen, chlorowcowane węglowodory alifatyczne, takie jak pentachloroetan, itd.
Po zajściu reakcji do końca mieszaninę reakcyjną można poddać obróbce sposobami znanymi fachowcom. Obejmują one przykładowo środki podejmowane w celu odpędzenia nadmiaru fosgenu, takie jak przykładowo kontynuowanie ogrzewania lub przepuszczanie przez roztwór reakcyjny strumienia gazu, przykładowo gazu obojętnego. Należą do nich również zwykłe sposoby oddzielania rozpuszczalników, np. destylacja, ewentualnie pod zmniejszonym ciśnieniem. Sposób według wynalazku
PL 207 035 B1 zapewnia wysoką wydajność izocyjanianów arylosulfonylu i wysoką czystość produktu. Izocyjaniany arylosulfonylu otrzymane sposobem według wynalazku są przydatne do wytwarzania herbicydów. Wynalazek ilustrują następujące przykłady.
P r z y k ł a d 1
Do 1 litrowej kolby wyposażonej w chłodnicę zwrotną i rurkę doprowadzającą gaz wprowadzono 112,6 g (0,5 mola) 2-trifluorometylobenzenosulfonoamidu, 360 mg benzenosulfonianu sodu i 9,9 g (0,1 mola) izocyjanianu n-butylu w 400 g orto-ksylenu, po czym mieszaninę ogrzano do temperatury wewnętrznej 143°C. W ciągu 2 godzin wprowadzono 12,2 g fosgenu, przy zasadniczo stałym natężeniu przepływu objętościowego. Następnie podczas dalszych 120 minut wprowadzono 63,8 g fosgenu, przy maksymalnym natężeniu przepływu objętościowego. Wreszcie w ciągu 2 godzin wprowadzono dalsze 11 g fosgenu, przy stałym, zmniejszonym natężeniu przepływu objętościowego. Wydajność izocyjanianu 2-trifluorometylosulfonylu wynosiła 85% wydajności teoretycznej.
P r z y k ł a d 2 (porównawczy)
Powtórzono sposób postępowania z przykładu 1, z tym że w ciągu 7 godzin wprowadzono 87 g fosgenu, przy stałym natężeniu przepływu objętościowego. Metodą HPLC wykryto powstanie około 5% chlorku 2-trifluorometylosulfonylu. Wydajność izocyjanianu 2-trifluorometylosulfonylu wynosiła około 80% wydajności teoretycznej.

Claims (7)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania izocyjanianów arylosulfonylu drogą reakcji arylosulfonoamidu z fosgenem, w którym to sposobie do strefy reakcyjnej wprowadza się arylosulfonoamid i katalitycznie skuteczną ilość izocyjanianu alkilu, przy czym powstaje alkiloarylosulfonylomocznik jako związek pośredni, oraz do strefy reakcyjnej dozuje się fosgen, znamienny tym, że
    a) reakcję prowadzi się w obecności katalitycznie skutecznej ilości kwasu protonowego, zawierającego co najmniej jedną grupę hydroksylową zdolną do protolizy, albo jego soli /lub
    b) fosgen dozuje się tak, że podczas dozowania stężenie aIkiloarylosulfonylomocznika w strefie reakcyjnej nie spada poniżej 100 ppm.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie a) stosuje się kwas protonowy wybrany z grupy obejmującej kwasy karboksylowe, kwas azotowy, kwasy fosfinowe, kwasy fosfonowe, kwas fosforowy i jego monoestry i diestry, kwasy sulfinowe, kwasy sulfonowe, kwas siarkowy i jego monoestry oraz dla tych związków.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że w etapie a) stosuje organiczny kwas sulfonowy lub jego sól z metalem alkalicznym.
  4. 4. Sposób według zastrz. 1 - 3, znamienny tym, że podczas pierwszych 40% czasu dozowania do strefy reakcyjnej wprowadza się strumień fosgenu o natężeniu przepływu objętościowego mniejszym niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego.
  5. 5. Sposób według zastrz. 1 - 4, znamienny tym, że podczas ostatnich 40% czasu dozowania do strefy reakcyjnej wprowadza się strumień fosgenu o natężeniu przepływu objętościowego mniejszym niż maksymalne natężenie przepływu objętościowego.
  6. 6. Sposób według zastrz. 1 - 5, znamienny tym, że w etapie b) co najwyżej jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu dozuje się w pierwszej jednej szóstej czasu dozowania.
  7. 7. Sposób według zastrz. 1 - 6, znamienny tym, że w etacie b) co najwyżej jedną dziesiątą całkowitej ilości fosgenu dozuje się w ostatniej jednej szóstej czasu dozowania.
PL368983A 2001-10-11 2002-10-10 Sposób wytwarzania izocyjanianów kwasów arylosulfonowych PL207035B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
DE10150368A DE10150368A1 (de) 2001-10-11 2001-10-11 Verfahren zur Herstellung von Arylsulfonsäureisocyanaten

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL368983A1 PL368983A1 (pl) 2005-04-04
PL207035B1 true PL207035B1 (pl) 2010-10-29

Family

ID=7702271

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL368983A PL207035B1 (pl) 2001-10-11 2002-10-10 Sposób wytwarzania izocyjanianów kwasów arylosulfonowych

Country Status (21)

Country Link
US (1) US6949672B2 (pl)
EP (1) EP1438286B1 (pl)
JP (1) JP3978181B2 (pl)
KR (1) KR100925573B1 (pl)
CN (1) CN1277814C (pl)
AR (1) AR036754A1 (pl)
AT (1) ATE466837T1 (pl)
BR (1) BR0213145A (pl)
CA (1) CA2462528C (pl)
DE (2) DE10150368A1 (pl)
DK (1) DK1438286T3 (pl)
EA (1) EA006399B1 (pl)
ES (1) ES2343680T3 (pl)
HU (1) HU230232B1 (pl)
IL (2) IL160999A0 (pl)
MX (1) MXPA04002761A (pl)
PL (1) PL207035B1 (pl)
SI (1) SI1438286T1 (pl)
UA (1) UA75471C2 (pl)
WO (1) WO2003033459A1 (pl)
ZA (1) ZA200403527B (pl)

Families Citing this family (3)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
CN102816043A (zh) * 2011-06-07 2012-12-12 安徽广信农化股份有限公司 磺酰基异氰酸酯的生产方法
CN109824554B (zh) * 2017-11-23 2021-11-19 北京颖泰嘉和生物科技股份有限公司 异氰酸苯基磺酰酯的制备方法
CN108395383B (zh) * 2018-04-17 2020-10-16 湖南国发精细化工科技有限公司 叔丁基异氰酸酯的合成方法

Family Cites Families (6)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
BE790361A (fr) 1971-10-23 1973-04-20 Bayer Ag Procede de preparation de sulfonylisocyanates organiques
DE2450083A1 (de) 1974-10-22 1976-04-29 Hoechst Ag Verfahren zur herstellung von aromatischen sulfonylisocyanaten
US4379769A (en) 1979-06-04 1983-04-12 E. I. Du Pont De Nemours And Company Process for preparing arylsulfonyl isocyanates by phosgenation of arylsulfonamides
BR8003393A (pt) 1979-06-04 1980-12-30 Du Pont Processo para preparar um isocianato de arilsulfonila
EP0778825B1 (en) * 1994-08-29 1999-09-29 E.I. Du Pont De Nemours And Company Improved process for making sulfonyl isocyanates
JP3742995B2 (ja) * 1995-06-09 2006-02-08 日本曹達株式会社 芳香族スルホニルイソシアナートの製造方法

Also Published As

Publication number Publication date
CA2462528C (en) 2010-09-28
IL160999A0 (en) 2004-08-31
PL368983A1 (pl) 2005-04-04
US20040199011A1 (en) 2004-10-07
UA75471C2 (en) 2006-04-17
AR036754A1 (es) 2004-09-29
CA2462528A1 (en) 2003-04-24
JP2005505619A (ja) 2005-02-24
MXPA04002761A (es) 2004-06-29
ES2343680T3 (es) 2010-08-06
DE50214417D1 (de) 2010-06-17
CN1564810A (zh) 2005-01-12
WO2003033459A1 (de) 2003-04-24
EA200400484A1 (ru) 2004-08-26
JP3978181B2 (ja) 2007-09-19
EP1438286A1 (de) 2004-07-21
ATE466837T1 (de) 2010-05-15
HUP0401666A2 (hu) 2004-12-28
HU230232B1 (hu) 2015-10-28
IL160999A (en) 2009-09-01
KR20050035136A (ko) 2005-04-15
EP1438286B1 (de) 2010-05-05
US6949672B2 (en) 2005-09-27
ZA200403527B (en) 2005-05-10
KR100925573B1 (ko) 2009-11-06
EA006399B1 (ru) 2005-12-29
BR0213145A (pt) 2004-10-19
SI1438286T1 (sl) 2010-08-31
CN1277814C (zh) 2006-10-04
DK1438286T3 (da) 2010-08-16
DE10150368A1 (de) 2003-05-22

Similar Documents

Publication Publication Date Title
AU607312B2 (en) Process for preparing n-sulphonyl-ureas
EP1735309B1 (en) An improved process for the preparation of n-([1,2,4]triazolopyrimidin-2-yl)aryl sulfonamides
CN101400647A (zh) 异脲类的硝化方法
PL207035B1 (pl) Sposób wytwarzania izocyjanianów kwasów arylosulfonowych
HUT64741A (en) Method for producing substituted benzene acid derivatives and benzene siulphonic acid ones as well as n,n'-urea ones
WO2007053730A1 (en) PROCESS FOR THE PREPARATION OF (ω -AMINOALKYLAMINO)ALKYL HALIDES AND CONVERSION TO AMIFOSTINE
US4719051A (en) Process for the preparation of 4,4'-dinitrostilbene-2,2'-disulfonic acid and its salts
US7256315B2 (en) Process for the production of 3-methylthiopropanal
EP0447421B1 (en) Preparation of 2-(chloro, bromo or nitro)-4-(alkylsulfonyl)benzoic acids and intermediates
EP0795546A1 (en) N,N-disubstituted formamides as halogenation catalysts
CA1218079A (en) Preparation of ortho-(alkylthiomethyl)anilines by catalytic sulfilimine rearrangement
RU2359963C2 (ru) Производные нитросульфобензамида, способ их получения и их применение для получения производных сульфонилмочевины и их предшественников
EP0648742B1 (en) Improved process for the preparation of thioacetamide
JPH09511242A (ja) カルボキシアレーンスルホン酸およびそのカルボン酸誘導体の製造法
JPS6127980A (ja) オキシフラバン化合物の製造法
KR870000246B1 (ko) 벤질릭 할라이드 유도체의 제조방법
JP3937586B2 (ja) 1,4−ビス(有機スルホニルオキシ)−2,3−ブタンジオールの製造方法
JPH06220019A (ja) 2−ヒドロキシ−3,5−ジニトロピリジン類の製造法
JPS62234058A (ja) 5−アセチル−2−アルキルベンゼンスルホニルクロライドの製造法
JPH07116372B2 (ja) 2−ニトロ−4−スルフアミル−ジフエニルアミン−染料の製法
JPH0344335A (ja) 芳香族フッ素化合物の製造方法

Legal Events

Date Code Title Description
RECP Rectifications of patent specification