PL208354B1

PL208354B1 - Kompozycja czynnika chłodniczego, jej zastosowanie oraz sposób wytwarzania chłodzenia

Info

Publication number: PL208354B1
Application number: PL376681A
Authority: PL
Inventors: Neil Andre Roberts; Owen Ross Chambers
Original assignee: Du Pont; EIdu Pont de Nemours and Company
Priority date: 2002-11-29
Filing date: 2003-12-01
Publication date: 2011-04-29
Also published as: US20080272330A1; US7771610B2; NO20053163L; RU2334776C2; US20060151740A1; US7641810B2; KR20050085187A; ES2374288T3; KR101126495B1; US20080265204A1; US20080078978A1; CA2507639C; ATE532841T1; AU2009201977A1; EP2258788A3; RU2005120383A; EP2258788A2; PT1572829E; US20120273712A1; US8246851B2

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest kompozycja czynnika chłodniczego, a zwłaszcza kompozycja, którą można stosować w chłodziarkach. W szczególności są to urządzenia do wytwarzania zimnej wody albo roztworów wodnych w temperaturach wynoszących typowo od 1°C do 10°C. Wynalazek dotyczy także zastosowania takiej kompozycji jako czynnika chłodniczego w chłodziarce oraz sposobu wytwarzania chłodzenia.

Chłodziarki wymagają znacznego chłodzenia i ostatnio do tego celu stosowano R22 (CHClF2), przy czym jednak istnieje konieczność opracowania alternatywnego czynnika chłodniczego, ponieważ R22 jest środkiem zubożającym w ozon, który zgodnie z protokołem montrealskim będzie stopniowo eliminowany w ciągu następnego dziesięciolecia.

Stąd istnieje zapotrzebowanie na czynnik chłodniczy, który ma właściwości podobne do R22, lecz nie jest środkiem zubożającym w ozon. Szczególna trudność polega na tym, że zależność temperatura/prężność pary dla takiego czynnika chłodniczego powinna być w dostatecznym stopniu podobna do zależności dla R22 i może być wykorzystana w urządzeniu z R22 bez konieczności zmiany układów kontrolnych, które są zwykle zaprogramowane w zakładzie produkcji chłodziarek.

Jest to szczególnie ważne dla tych układów, które mają czułe urządzenia regulacyjne, które opierają się zarówno na ciśnieniu wlotowym do zaworu rozprężnego, jak i na ciśnieniu wylotowym. Te układy regulacyjne opierają się na właściwościach R22. Zatem, jeżeli środek zastępczy R22 nie ma właściwości związanych z temperaturą/prężnością pary podobnych do właściwości R22, to układ nie będzie pracować właściwie.

Przez określenie podobny rozumie się, że prężność par środka zastępczego nie powinna różnić się o więcej niż ±12%, a zwłaszcza nie więcej niż ±6% w każdej danej średniej temperaturze parowania od -40° do +10°C.

Ważne jest także, aby każdy taki czynnik chłodniczy miał podobną wydajność i skuteczność jak R22.

Przez podobną wydajność rozumie się wydajność, która jest nie więcej niż o 20% niższa niż wydajność R22, a zwłaszcza nie większa niż o 10% niższa niż wydajność R22 w średnich temperaturach parowania od -35° do -28°C. Przez podobną skuteczność rozumie się skuteczność nie niższą niż 10%, a zwłaszcza nie niższą niż 5% w średnich temperaturach parowania od -35° do -28°C.

Opis patentowy GB 2356867 ujawnia kompozycję składnika a) którym jest pentafluoroetan (125) w ilości co najmniej 35% wagowych, składnika b) którym może być 1,1,1,2-tetrafluoroetan w ilości co najmniej 30% wagowych i składnika c) którym moż e być n-butan lub izobutan w ilości 1,0 do 2,3% wagowych.

Natomiast kompozycja według wynalazku zawiera składnik c) w ilości 3 do 4% wagowych i pomimo tak wysokiego poziomu węglowodoru jest wciąż niepalna.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem opracowano kompozycję czynnika chłodniczego, charakteryzującą się tym, że zawiera:

(a) pentafluoroetan w ilości od 60 do 70% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji, (b) 1,1,1,2-tetrafluoroetan w ilości od 26 do 36% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji i (c) składnik węglowodorowy obejmujący izobutan w ilości od 3 do 4% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie składnik (c) występuje w ilości około 3,5% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie składnik (a) występuje w ilości od 62 do 67% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie składnik (a) występuje w ilości powyżej 64 do 66% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie składnik (b) występuje w ilości od 28 do 32% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie kompozycja zawiera dodatkowy składnik, którym jest fluoropochodna węglowodoru.

Korzystniej fluoropochodna węglowodoru ma temperaturę wrzenia pod ciśnieniem atmosferycznym co najwyżej -40°C.

Korzystniej stosunek F/H we fluoropochodnej węglowodoru wynosi co najmniej 1.

Najkorzystniej fluoropochodną węglowodoru jest difluorometan lub trifluorometan.

PL 208 354 B1

Korzystniej dodatkowy składnik występuje w ilości nieprzekraczającej 5% wagowych w stosunku do ciężaru składników (a), (b) i (c).

Najkorzystniej dodatkowy składnik występuje w ilości nieprzekraczającej 2% wagowe w stosunku do ciężaru składników (a), (b) i (c).

Korzystnie kompozycja składa się z:

(a) pentafluoroetanu w ilości 64,9% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji, (b) 1,1,1,2-tetrafluoroetanu w ilości 31,7% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji i (c) izobutanu w ilości 3,4% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystnie kompozycja obejmuje:

(a) pentafluoroetan w ilości od 62 do 67% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji, (b) 1,1,1,2-tetrafluoroetan w ilości od 26 do 35% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji i (c) izobutan w ilości od 3 do 4% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

Korzystniej kompozycja ponadto zawiera dodatkowy składnik wybrany z grupy obejmującej środki poślizgowe obejmujące całkowicie syntetyczne środki poślizgowe, fluorowany olej, olej mineralny, środki poślizgowe oparte na alkilobenzenie i oleje silikonowe, oraz mieszaniny oleju mineralnego, środków poślizgowych opartych na alkilobenzenie i olejów silikonowych z całkowicie syntetycznymi środkami poślizgowymi i fluorowanym olejem; dodatki obejmujące dodatki związane ze skrajnym ciśnieniem i przeciw zużyciu ściernemu, środki polepszające odporność na utlenianie i odporność termiczną, inhibitory korozji, środki polepszające wskaźnik lepkości, środki obniżające temperaturę płynności, detergenty, środki przeciwpianowe i środki do nastawiania lepkości; i/lub dodatkową fluoropochodną węglowodoru, lub ich mieszaniny, przy czym jeżeli stosuje się dodatkową fluoropochodną węglowodoru występuje ona w ilości nie więcej niż 5% wagowych kompozycji.

Jeszcze korzystniej olej mineralny jest wybrany spośród oleju naftalenowego i oleju parafinowego, i/lub całkowicie syntetyczny środek poślizgowy jest wybrany spośród estrów polioli i poliglikoli alkilenowych.

Najkorzystniej poliglikolem alkilenowym jest glikol polioksypropylenowy.

Korzystniej fluoropochodna węglowodoru jest wybrana z grupy obejmującej difluorometan, trifluorometan i ich mieszaniny.

Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie kompozycji jak określono powyżej jako czynnika chłodniczego w chłodziarce.

Przedmiot wynalazku stanowi także sposób wytwarzania chłodzenia polegający na tym, że obejmuje kondensowanie kompozycji jak określono powyżej, a następnie odparowywanie kompozycji w sąsiedztwie chł odzonego przedmiotu.

Podane wyżej zawartości procentowe odnoszą się zwłaszcza do fazy ciekłej, a odpowiednie zakresy dla fazy parowej są jak następuje:

(a) od 75 do 87%, (b) 10-28% i (c) 0,9-4,1%, wszystkie wagowo w stosunku do ciężaru kompozycji. Te wartości procentowe stosują się korzystnie zarówno do fazy ciekłej, jak i parowej.

Nie jest wykluczona obecność w kompozycji co najmniej jednego dodatkowego składnika. Zatem, chociaż kompozycja będzie zawierać typowo trzy podstawowe składniki, to może być w niej zawarty takż e co najmniej czwarty składnik. Do typowych dodatkowych skł adników należą inne fluoropochodne węglowodorów, a zwłaszcza fluorowęglowodory, takie jak te, które mają temperaturę wrzenia pod ciśnieniem atmosferycznym co najwyżej -40°C, a zwłaszcza co najwyżej -49°C, zwłaszcza te, w których stosunek F/H w cząsteczce wynosi co najmniej 1, korzystnie R23, trifluorometan, a zwłaszcza R32, difluorometan. Na ogół maksymalne stężenie tych innych składników nie przekracza 10%, korzystnie nie przekracza 5%, a zwłaszcza nie przekracza 2% wagowo, w stosunku do sumy ciężaru składników (a), (b) i (c). Obecność fluorowęglowodorów ma na ogół obojętny wpływ na wymagane właściwości kompozycji. Jeden albo więcej butanów, a zwł aszcza n-butan albo izobutan, stanowią co najmniej 70%, korzystnie co najmniej 80%, a zwł aszcza co najmniej 90% wagowo cał kowitego ciężaru wę glowodorów w kompozycji. Ocenia się, że korzystne jest unikanie perfluorowcowęglowodorów, tak aby zminimalizować wszelki efekt szklarniowy i unikać fluorowcowęglowodorów z jednym albo więcej niż jednym fluorowcem cięższym niż fluor. Całkowita ilość takich fluorowcopochodnych węglowodorów nie powinna przekraczać korzystnie 2%, jeszcze korzystniej 1%, a zwłaszcza 0,5% wagowo.

Ustalono, że kompozycje według niniejszego wynalazku są bardzo zgodne ze środkami poślizgowymi opartymi na oleju mineralnym, które stosuje się konwencjonalnie z czynnikami chłod4

PL 208 354 B1 niczymi CFC. Zgodnie z tym kompozycje według niniejszego wynalazku można stosować nie tylko z całkowicie syntetycznymi środkami poślizgowymi, takimi jak estry polioli (POE), poliglikole alkilenowe (PAG) i glikole polioksypropylenowe, albo z fluorowanym olejem, co jest znane z europejskiego opisu patentowego nr EP-A-399817, lecz także ze środkami poślizgowymi opartymi na oleju mineralnym i alkilobenzenie, włącznie z olejami naftenowymi, parafinowymi i silikonowymi i mieszaninami takich olejów i środków poślizgowych z całkowicie syntetycznymi środkami poślizgowymi i fluorowanym olejem.

Stosować można zwykłe dodatki obejmujące dodatki związane ze skrajnym ciśnieniem i przeciw zużyciu ściernemu, środki polepszające odporność na utlenianie i odporność termiczną, inhibitory korozji, środki polepszające wskaźnik lepkości, środki obniżające temperaturę płynności, detergenty, środki przeciwpianowe i środki do nastawiania lepkości. Przykłady odpowiednich dodatków są podane w Tabeli D amerykań skiego opisu patentowego nr US-A-4755316.

Niniejszy wynalazek ilustrują dalej następujące przykłady.

P r z y k ł a d y

Próbki stosowane do badania są podane szczegółowo niżej:

Mieszanka butanowa (3,5%): R125/134a/600 (65,0/31,5/3,5)

Mieszanka izobutanowa (3,5%): R125/134a/600a (64,9/31,7/3,4)

Sprzęt i część doświadczalna

Próbki, każda o ciężarze w przybliżeniu 600 g, stosowane do oznaczania prężności par, przygotowywano w aluminiowych jednorazowych puszkach (Drukenbehalter - produkt 3469), które następnie zanurzano całkowicie w regulowanej termostatem łaźni wodnej. W przypadku każdego oznaczania do puszki ładowano około 600 g. W każdym czasie przetwarzano maksymalnie dwie próbki. Temperaturę łaźni mierzono stosując skalibrowany platynowy termometr oporowy (152777/1B) połączony z kalibrowanym wskaźnikiem Isotech TTI1. Odczyty ciśnienia prowadzono stosując dwa skalibrowane przetworniki ciśnienia, DR1 i DR2.

Temperaturę łaźni nastawiano na najniższą wymaganą temperaturę, a następnie pozostawiano ją aż do ochłodzenia. Gdy temperatura i ciśnienie pozostawały stałe w ciągu co najmniej jednego kwadransa, to wtedy je zapisywano. Dalsze odczyty temperatury i ciśnienia prowadzono z przyrostami 5°C, maksymalnie do 50°C, upewniają c się za każ dym razem, czy są one stałe w cią gu co najmniej kwadransa przed ich odczytywaniem.

Uzyskane dane nie podają punktu rosy i jako takie nie dają poślizgu temperatury. Przybliżoną ocenę poślizgu można uzyskać stosując program REFPROP 6. Zależność poślizgu i temperatury wrzenia można przedstawić równaniem wielomianowym, które można teraz zastosować otrzymując przybliżony poślizg dla doświadczalnie ustalonych temperatur wrzenia. Stanowi to skutecznie normalizację obliczonego poślizgu względem doświadczalnie ustalonych danych. Ciśnienia w punkcie rosy można wtedy oznaczyć w przybliżeniu drogą odejmowania poślizgu temperatury od temperatury w równaniu temperatury wrzenia.

Te równania wykorzystuje się następnie do sporządzania tablic prężności par. Równanie doświadczalne pochodzące z temperatur wrzenia i równania poślizgu z REFPROP 6 są przedstawione w Tabeli 1.

Uwagi:

1. W tym równaniu x = 1/T, gdzie T jest temperaturą wrzenia w °Kelvina, a y = ln(p), gdzie p jest prężnoś cią pary nasyconej w psia. W celu zamiany psia w MPa ciś nienie bezwzglę dne należy pomnożyć przez 0,006895.

2. W tym równaniu x = t, gdzie t jest temperaturą cieczy (temperaturą wrzenia) w °C, a y = poślizg temperatury w °C w temperaturze wrzenia.

3. Prężności par dla R22 uzyskiwano z podręcznika Ashrae drogą interpolacji.

Oznaczanie sprawności czynników chłodniczych na kalorymetrze niskotemperaturowym (LT)

Sprzęt i ogólne warunki pracy

Sprawność czynników chłodniczych oznaczano na kalorymetrze niskotemperaturowym (LT). Kalorymetr LT jest wyposażony w półhermetyczne urządzenie kondensujące Bitzer, zawierające olej Shell SD. Gorąca para wychodzi ze sprężarki, przez separator oleju i dochodzi do skraplacza. Ciśnienie wylotowe na wyjściu ze sprężarki jest utrzymywane na stałym poziomie za pomocą zaworu odcinającego z uszczelnioną dławnicą, co ma nieuchronnie wpływ na ciśnienie kondensaPL 208 354 B1 cji/temperaturę, a układ aktualnie kondensuje w temperaturze poniżej 40°C. Czynnik chłodniczy wędruje następnie wzdłuż przewodu cieczy do parownika.

Parownik jest wykonany z 15 mm rury Cu nawiniętej na brzegi dobrze izolowanej 32-litrowej łaźni SS. Łaźnię napełnia się 50:50 roztworem glikol-woda i doprowadza do niej ciepło za pomocą 3 x 1kW grzejników regulowanych regulatorem PID. Mieszadło o szerokiej ł opatce zapewnia równomierne rozprowadzanie ciepła. Ciśnienie parowania reguluje się automatycznym zaworem rozprężnym.

Para czynnika chłodniczego powraca do sprężarki przez wymiennik ciepła na przewodzie ssącym.

Dwanaście odczytów temperatur, pięć odczytów ciśnień, moc sprężarki i doprowadzanie ciepła, zapisuje się wszystko automatycznie stosując Dasylab.

Próby prowadzono w temperaturze kondensacji 40°C i przy przegrzaniu parownika 8°C (±0,5°C).

W przypadku R22 temperaturę na koń cu parownika utrzymywano na poziomie 8°C powyżej temperatury równoważnej ciśnieniu parowania (temperaturze wrzenia).

W przypadku innych czynników chł odniczych temperaturę na końcu parownika utrzymywano na poziomie 8°C powyżej temperatury równoważnej ciśnieniu parowania (punktowi rosy).

Średnią temperaturę parownika w przypadku tych czynników chłodniczych obliczano odczytując temperaturę równoważną ciśnieniu parownika z tablic temperatur wrzenia i dodając do niej połowę poślizgu w tej temperaturze.

Przy pracy kalorymetru ciśnienia parowania i kondensacji nastawia się początkowo na przybliżoną wartość razem z temperaturą łaźni, a następnie pozostawia na pewien okres czasu w celu ustabilizowania warunków. W cią gu tego okresu czasu moż na dokonać zgrubnych nastawień i musi to być także kontrolowane w celu upewnienia się, że do łaźni doprowadza się wystarczającą ilość ciepła w celu uniknięcia powracania do sprężarki jakiejkolwiek cieczy. Gdy układ jest już wirtualnie ustalony, to dokładne nastawianie ciśnienia i temperatury prowadzi się aż do ustabilizowania kalorymetru przy wymaganym ciśnieniu parowania z ciśnieniem kondensacji równoważnym temperaturze 40°C i przegrzaniem parownika wynoszącym 8°C (uwaga - ciepło przegrzania mierzy się od trzeciego wylotu parownika).

Następnie rozpoczyna się działanie w ciągu okresu czasu jednej godziny, w którym nie dokonuje się na układzie żadnych nastawień z wyjątkiem ewentualnie mniejszych zmian ciśnienia kondensacji w celu skompensowania wahań temperatury otoczenia.

Specyficzne szczegóły doświadczalne dla każdego czynnika chłodniczego

R22: W kalorymetrze umieszczono R22 (3,5 kg do odbiornika cieczy). Pomiędzy temperaturami parowania -38°C i -22°C uzyskiwano dziesięć punktów danych.

Mieszanka butanowa (3,5%): W odbiorniku cieczy umieszczono w przybliżeniu 3,55 kg i uzyskiwano pięć punktów danych pomię dzy ś rednimi temperaturami parowania -38°C i -22°C.

Mieszanka izobutanowa (3,5%): W odbiorniku cieczy kalorymetru LT umieszczono w przybliżeniu 3,48 kg mieszanki. Pięć punktów danych uzyskiwano pomiędzy średnimi temperaturami -38°C i -22°C.

Wyniki

Uzyskane wyniki są zebrane w Tabelach 2-4. Średnia temperatura par. = średnia temperatura parowania. Powietrze na skraplaczu = temperatura powietrza dmuchającego na skraplacz, ciśn. = ciśnienie.

Komentarz i omówienie wyników doświadczalnych

Uzyskane wyniki są przedstawione na wykresach 1 do 6. Na wykresie 1 przedstawiono prężności pary nasyconej dla mieszanek badanych wraz z mieszankami R22. Wykres wskazuje, że prężności par mieszanek są tylko nieznacznie wyższe niż prężności par R22.

Na wykresie 2 przedstawiono porównanie wydajnoś ci względem R22 w średniej temperaturze parowania -30°C, typowej temperaturze, w której przewiduje się pracę tych mieszanek. W tej temperaturze mieszanka butanowa ma zaledwie o 4% mniejszą wydajność niż R22, natomiast wydajność mieszanki izobutanowej jest nieznacznie mniejsza i jest o 5,5% mniejsza niż wydajność R22.

Uzyskane wyniki COP są przedstawione na wykresie 3. Ten wykres wskazuje, że w średniej temperaturze parowania -30°C wartości COP obydwóch mieszanek węglowodorowych są mniejsze niż 1% poniżej wartości dla R22.

PL 208 354 B1

Na wykresie 4 wydajność jest ustalona na wydajność R22 w temperaturze parowania -30°C i moż na teraz porównywać wartoś ci COP przy tej stał ej wydajnoś ci dla róż nych czynników chł odniczych. Wykres wskazuje, że zarówno mieszanka butanowa (o 2,5%), jak i mieszanka izobutanowa (o 3,0%), są skuteczniejsze niż R22 dla tej danej wydajności.

Wydajność mieszanek węglowodorowych względem R22 jest przedstawiona na wykresie 5. Linie dla dwóch mieszanek są równoległe względem siebie i wydajności są podobne do wydajności mieszanki butanowej, która jest nieznacznie niższa.

Na wykresie 6 przedstawiono wartości COP mieszanek RX względem R22. Pokazano, że wartości COP R22 i dwóch mieszanek są podobne. Linie mieszanek węglowodorowych przecinają się (i z R22) w średniej temperaturze parowania -32°C, co wskazuje, jak poprzednio, na wzrost względnej wartości COP R22 i spadek względnej wartości COP mieszanki izobutanowej, chociaż różnice są tylko minimalne.

T a b e l a 1 Wyniki doś wiadczalnych pomiarów SVP i poślizgu z REFPROP 6

Opis	Równanie SVP (patrz uwaga 1)	Równanie poślizgu (patrz uwaga 2)
Mieszanka butanowa (3,5%)	y = -2347,46820x + 12,96325	y = -0,02618x + 3,51740
R125/134a/600 (65,0/31,5/3,5)	R2 = 0,99999	R2 = 0,99790
Mieszanka izobutanowa (3,5%)	y = -2356,045324x + 12999729	y = -000001x³ - 0,000012x² -
R125/134a/600a (64,9/31,7/3,4)	R² = 0,999956	0,028998x + 3,628716
R22	(patrz uwaga 3)	Nie stosuje się

PL 208 354 B1

Ciepło

ra G ρ σ' Φ N 4) a

> ca N 3 P 0 « ^a £ -3 p «3 a ^fi •Η Ό

x 00

x co

m 00

00

rG X

tr X

1 o '8 j

X X

tr X

G

0

Oj

x

o

en

CG

CO

en,

X

d

in

Γ-

co

en

O

o

X

tr

fc

o

'—1

rG

<—<

rG

tG

rG

o

'Φ

o

0

ta 3

Φ

tr

co

i—1

CG

X

c

C 20

rG

tr

x

00

t—1

a

X

en

X

•r~!

Cu Φ

P a o Ti

O S N 24

X

co

o

CG

fcT

Lf>

uO

•en

rG

X

EG PI

Ό > JS

ύ

Ό

o

f—1

<-H

I-1

rG

X

Φ

•G 22

P

-C

!-1

co

x

m

00

X

Γ

X

4(

o

SB

co

o

co

m-

00

rG

X

tr

X

4-2

o

•iSi

24

rG

X

CG

m

tr

X

CO

Φ

S

a>

fc

>.

fc

«.

fc

».

4

i—1

iG

1—(

r—i

i—ł

rG

t—1

4|

a

υ

r—-1

ra 24

Π3 4ł

Φ

1 <a

co

en

O

co

LO

X

τ—1

tr

O

iG

Φ

P

3

* 24

fc

3

Ω,

q

O

β Π ^K O

r~

x

r—4

en

X

tr

X

ρ

s

P

G

2 3°°

x

m

n

CG

X

Φ

1

Φ

oG

1

i

1

ο

Eg

u

φ Ν 4}

I Φ P

Φ

t (0 3

Φ -G - G fC d

CD

en

o

co

LD

X

<G

tr

o

tG

□

Φ a

P

O

S a> p 2 9- N °

Γ

X

”7

rG

en

X

tr

X

Ρ

G

CO

x

en

m

CG

X

r0

s

4-2

[

l

t

1

i

1

Ρ Φ <λ

φ H

a

Φ > Ε-» *

b

φ Ρ

1 Φ

Π3

φ

«Η

co

x

co

rH

Lf)

rG

CD

co

X

tr

G

•H O O I 3

3 3 1 0 24 ~ P Φ Cu

rG

X

m

un

co

r-

<n

o

X

3 > υ

C 'CO -rG U

Φ ·>—t C

O o

o o

O o

o o

<G o

rG O

3

w c φ ό

| tr( P

Π3

Π3 •—i

U o

«G

co

o

rG

XP

tr

en

tr

X

tr

Φ

P

a

«.

fc

«.

fc

a,

3

<a

Φ

O

en

o

O

o

O

en

O

o

O

£

g

P

G

-G

tr

x

’ΓΓ

śT

tr

X

tr

24

φ

24

C

H

£fl

X Cź

1 Φ

Φ!—ł ca N

„ Φ ^ro -G

<n

x

en

00

o

r-.

o

X

CO

o

X

•G

Φ

□ ja

x

X

PO

m

iD

tr

X

tr

X

£

•P

ϊ 3¾

tr

-7

«tr

tr

ra

C

N Φ -Q

«»

fc

·»

«.

·.

P Φ X) aj

•G O

Ό 2

i—1

1-i

i—1

C-i

rG

i—1

,—1

>G

H

Φ M P

G N ϋ f0

co

x

CG

<n

tr

0

en

Γ'

X

Φ Ή 3 0 Oj

<a

G

r i

fc.

».

fc

·.

fc

G

Clo

O

CG

CM

CG

en

CG

X

ra G 24 co

X

CG

X

1

ta

ca

*a

3

O

en

LD

m

r-

X

r-

X

co

P

O

φ

P

en

tr

CO

LT>

CG

tr

X

en

Qj

G

o

tr

X

lO

ιΛ

in

un

X

tr

c; Φ

—i X

rG

G

<—i

fG

!-ί

rG

τ—1

tG

rG

H

3

Π3 •G

1 Φ a

ta

f ra

CO

en

O

CO

in

X

rG

tr

O

-3

G G

0 -H _r, G G p

r-

X

rG

en

X

tr

X

φ p 'CO

s φ 4_j

P (ΰ G

ta ro ^ua. 3

X f

X i

en t

en i

CG i

CG 1

X f

X l

X i

X !

PL 208 354 B1

\| Tabela 3 Mieszanka butanowa (3,5%) kondensująca w temperaturze 40°C w kalorymetrze L,T \|	Całko- wite ciepło przeg- rzania °C	1 0 ' L t \|	uf) m tP	\| 39,7 I	Γ <0 en	Lh Lh rh
Ciepło prze- grzania przy odparo- waniu ^c	r-	Ch r-	CO	O 03	fh co
i C.O. P	CO m o	Ch !~~- o	Ch Ch o	CO r—ł	‘43 fh i—t
Wydajność, ciepło doprowa- dzone kWh	! 0,629	co Ch o	1 1,317	I 1,729 1	rd 's£> I—1 CM
Moc spręża- rki, kWh	•tp ch o t-d	: 1,237 j	1,336 \|	uh tr rd	CM Ch uh r-d
Tempe- ratura parowa- nia, punkt rosy “C	<—ł uh ch ϊ	Ch r—i ch ł	rh 00 CM i	CO ch Cs) 1	tr O CM ί
Tempera- tura parowa- nia, Tempera- tura wrzenia °C	r- Ch m l	tr co ch i	CM co l	o co CM l	ud tT CM 1
ό g » c c _φ 9 o ⁰⁴ •^H d S * (J D-.	uh CM O O	\| 0,044	I 0,068	CM O T-i o	\| 0,132
Tempe- ratura skrapla nia °C	σ*. ch ch	Ch ch rh	CM O tr	Csl o tr	fh o tr
Ciśnie- nie bezwzględne na wylocie MPa	00 CM lT)	1 1,529	\| 1,539	O tr uh t—1	ch tr uh c-d
Powietrze na skrapla- czu °C	CO O CM	j 21,6 1	r-H CM	tr <—i CM	UD CM CM
Tempe- ratura wylo- towa °C	tT	CO uh t—4 rd	1 112,1	Ch <h o 5—(	CO UD O T“*i
Średnia tempe- ratura parowa- nia °C	tr fh l	1 -34,2	tr O en 1	σι u) CM l	uh CM CM 1

PL 208 354 B1

1 Tabela 4 Mieszanka izobutanowa (3,5%) kondensująca w temperaturze 40°C w kalorymetrze LT \|	Całkowi- te ^; ciepło i przeg- rzania °C	O co	00 'tp •=T	H o ^p	1 37,7 j	^p uo 00
Ciepło przegrza- nia przy odparowa- niu °C	o (X)	ro 00	uO '20	MD 00	OJ X)
C.O. P	co LD o	00 o	i^-ί O 1—1	Γ- i—1 1—t	Oh 00 1—(
Wydajność, ciepło doprowa- dzone kWh	kD O0 oo o	o Uh o	i--4 kD oo	I 1,682	CM UO CM CM
Moc sprężarki , kWh	1,033 (	vr Oh c—f t—i	ro U0 ro	[ 1,440	OJ CM kD r—t
Tempe- ratura parowa- nia, punkt rosy C I	ro uo oo 1	Oh ?—1 ro 1	Uh r- CM 1	Oh ro CM 1	00 Oh T“—'i I
Tempera- tura parowa- nia, tempera- tura wrzenia °C	t—< o 1	kD kD ro 1	1—1 CM ro 1	’ίΡ CD OJ J	kD ro CM I
ł Π3 O f C -H 3 ro £ φ O Μ -H g -H -H fC C g c 2 α	Γ 0,023 1	ro m* o o	CM r- o o	O o !—f o	o tP »—i O
Tempe- ratura skrap- lania °C	O o	Oh Oh ro	o o KJ1	00 Oh ro	'tp O
Ciśnie- nie bezwzgłę dne na wylocie MPa	*tp uo r~)	’ζΓ xP Uh r—1	-r 'kT UO 1—1	co 00 UO (—ł	OJ kD r—i
Powietrze na skrapla- czu °C	t—i 00 04	CM ro OJ	CM CM Ol	CM OJ	CM CM
Tempe- ratura wylo- towa ^CC	<0 i—) r—i	CM kO	r—·1 ro f-M ł—ł	[> co o r~~ł	χΡ kO O 5—ł
Średnia tempe- ratura pa rowania	Γ~· r- ro 1	ro ro 1	CD Oh CM f	OJ kD OM 1	Uh r—ł CM I

Claims

1. Kompozycja czynnika chłodniczego, znamienna tym, że zawiera:

2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że składnik (c) występuje w ilości około 3,5% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

3. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ż e składnik (a) występuje w ilości od 62 do 67% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

4. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że składnik (a) występuje w ilości powyżej 64 do 66% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

5. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że składnik (b) występuje w ilości od 28 do 32% wagowych w stosunku do ciężaru kompozycji.

6. Kompozycja wed ł ug zastrz. 1, znamienna tym, ż e zawiera dodatkowy składnik, którym jest fluoropochodna węglowodoru.

7. Kompozycja według zastrz. 6, znamienna tym, że fluoropochodna węglowodoru ma temperaturę wrzenia pod ciśnieniem atmosferycznym co najwyżej -40°C.

8. Kompozycja wedł ug zastrz. 6 albo 7, znamienna tym, ż e stosunek F/H we fluoropochodnej węglowodoru wynosi co najmniej 1.

9. Kompozycja według zastrz. 8, znamienna tym, że fluoropochodną węglowodoru jest difluorometan lub trifluorometan.

10. Kompozycja według zastrz. 6, znamienna tym, że dodatkowy składnik występuje w ilości nieprzekraczającej 5% wagowych w stosunku do ciężaru składników (a), (b) i (c).

11. Kompozycja według zastrz. 10, znamienna tym, że dodatkowy składnik występuje w ilości nieprzekraczającej 2% wagowe w stosunku do ciężaru składników (a), (b) i (c).

12. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że składa się z:

13. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że obejmuje:

14. Kompozycja według zastrz. 13, znamienna tym, że ponadto zawiera dodatkowy składnik wybrany z grupy obejmującej środki poślizgowe obejmujące całkowicie syntetyczne środki poślizgowe, fluorowany olej, olej mineralny, środki poślizgowe oparte na alkilobenzenie i oleje silikonowe, oraz mieszaniny oleju mineralnego, środków poślizgowych opartych na alkilobenzenie i olejów silikonowych z cał kowicie syntetycznymi ś rodkami poś lizgowymi i fluorowanym olejem; dodatki obejmują ce dodatki związane ze skrajnym ciśnieniem i przeciw zużyciu ściernemu, środki polepszające odporność na utlenianie i odporność termiczną, inhibitory korozji, środki polepszające wskaźnik lepkości, środki obniżające temperaturę płynności, detergenty, środki przeciwpianowe i środki do nastawiania lepkości; i/lub dodatkową fluoropochodną węglowodoru, lub ich mieszaniny, przy czym jeżeli stosuje się dodatkową fluoropochodną węglowodoru występuje ona w ilości nie więcej niż 5% wagowych kompozycji.

15. Kompozycja według zastrz. 14, znamienna tym, że olej mineralny jest wybrany spośród oleju naftalenowego i oleju parafinowego, i/lub całkowicie syntetyczny środek poślizgowy jest wybrany spośród estrów polioli i poliglikoli alkilenowych.

16. Kompozycja według zastrz. 15, znamienna tym, że poliglikolem alkilenowym jest glikol polioksypropylenowy.

17. Kompozycja według zastrz. 14, znamienna tym, że fluoropochodna węglowodoru jest wybrana z grupy obejmującej difluorometan, trifluorometan i ich mieszaniny.

18. Zastosowanie kompozycji jak określono w zastrz. 1 do 17 jako czynnika chłodniczego w chł odziarce.

PL 208 354 B1

19. Sposób wytwarzania chłodzenia, znamienny tym, że obejmuje kondensowanie kompozycji jak określono w zastrz. 1 do 17, a następnie odparowywanie kompozycji w sąsiedztwie chłodzonego przedmiotu.