PL213483B1 - Sposób usuwania rdzenia kabla z plaszcza kabla - Google Patents

Description

Opis patentowy

Przedmiotem wynalazku jest sposób usuwania rdzenia kabla z płaszcza kabla.

Tego typu sposób jest stosowany zwłaszcza do telekomunikacyjnych kabli ziemnych, które mają zazwyczaj rdzeń z dużą liczbą żył i co najmniej jedną, otaczającą je wspólnie koszulkę, na przykład w postaci nawoju papierowego. Takie kable mają poza tym najczęściej sztywny płaszcz w postaci warstwy ołowiu, na której może być umieszczona warstwa stalowa i dodatkowo koszulka z tkaniny lub tworzywa sztucznego. Wynalazek odnosi się również do kabli napowietrznych, na przykład kabli telekomunikacyjnych, poprowadzonych na masztach wysokiego napięcia. Pojęcie płynącego medium obejmuje przy tym czynniki gazowe, ciekłe lub o konsystencji pasty względnie ich mieszaniny.

Gwałtowny postęp techniczny w dziedzinie telekomunikacji wymaga stosowania nowych przewodów do transmisji danych, które pozwalają na przekaz większej ilości danych w jednostce czasu. Wykorzystuje się tutaj zwłaszcza światłowody o niewielkiej tłumienności, które pozwalają przekazywać bez strat pasma o bardzo dużej szerokości. Obecnie, zwłaszcza po liberalizacji istoty telekomunikacji, dąży się do zastępowania starych sieci kablowych nowymi sieciami, charakteryzującymi się większą sprawnością.

Układanie nowych kabli w ziemi w drodze skomplikowanych prac ziemnych jest bardzo drogie i pochłania wiele czasu. Przy obecnej konkurencji na rynku telekomunikacji nie można tego zaakceptować.

Znana jest metoda odnawiania starych kabli polegająca na tym, że na ułożonych w ziemi kablach mocuje się rury, które przy wyciąganiu istniejących kabli są wciągane i w ten sposób trafiają na swoje miejsce. Następnie w rurach układa się na przykład światłowody. Niekorzystne jest tutaj to, że ziemia otaczająca kabel względnie wciąganą rurę stawia wyjątkowo duży opór, co pozwala na odnawianie jedynie krótkich odcinków bez prac ziemnych.

Sposób usuwania przewodów wewnętrznych z kabli jest znany na przykład z międzynarodowego opisu patentowego nr WO 82/00388 A1. W tym znanym sposobie w kabel o współosiowej budowie wprowadza się pod ciśnieniem płyn, aby pokruszyć i usunąć materiał izolacyjny spomiędzy przewodu wewnętrznego i płaszcza. Następnie przewód wewnętrzny można łatwo wyciągnąć z kabla. W przypadku kabli telekomunikacyjnych z dużą liczbą przewodów wewnętrznych izolację niszczy się poprzez zastosowanie odpowiednich substancji, co ułatwia wyciąganie przewodów wewnętrznych. Ponadto można również zastosować frezy lub narzędzia tnące, które rozdrabniają wewnętrzne przewody kabla oraz odpowiednio je odprowadzają. Ta znana technika jest bardzo kosztowna i czasochłonna względnie nie zawsze można ją zastosować do kabli telekomunikacyjnych.

Sposób omawianego rodzaju jest znany również z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4 197 628 A, przy czym polega on na tym, że odsłania się końce fragmentu kabla i wokół jednego z końców mocuje się tuleję. Tuleję zamyka się szczelnie kołpakiem, po czym przez złączkę na kołpaku do rdzenia kabla wprowadza się smar pod ciśnieniem. Na przeciwległym końcu kabla odczekuje się do wyjścia smaru, do czym zatrzymuje się dalsze jego wprowadzanie. Po zassaniu smaru przez koszulkę, znajdującą się zazwyczaj od zewnątrz na rdzeniu kabla, wyciąga się rdzeń. W praktyce sposób ten nie przyjął się jednak, ponieważ umożliwiał wyciąganie jedynie stosunkowo krótkich odcinków kabli.

W opisie patentowym DE 4038156 ujawniony jest sposób usuwania rdzenia kabla w którym wprowadza się pod ciśnieniem medium w przestrzeń pomiędzy wewnętrzną powierzchnię płaszcza kabla i rdzenia kabla.

Z opisu FR 2774521 znany jest sposób usuwania rdzenia kabla z płaszcza kabla, w którym wprowadza się pod ciśnieniem płynące medium, zaś do rdzenia kabla przykłada się na jednym końcu kabla siłę ciągnącą za pomocą rolek.

Znany jest, z opisu zgłoszeniowego EP 0821255 sposób usuwania rdzenia kabla w którym w rurę kabla wprowadza się pod ciśnieniem zdolny do płynięcia czynnik zmniejszający tarcie, zaś do jednego z końców rdzenia kabla przykłada się siłę ciągnącą, przy czym zdolny do płynięcia czynnik wprowadza się celowo w pierścieniową przestrzeń pomiędzy wewnętrzną powierzchnią płaszcza kabla i rdzenia kabla.

Sposób usuwania rdzenia kabla z płaszcza kabla, według wynalazku, przy czym rdzeń jest zaopatrzony w koszulkę, w którym na jednym końcu kabla, zwanym bliższym końcem, kabla, w rurę kabla wprowadza się pod ciśnieniem płynące medium zmniejszając tarcie, a ponadto do rdzenia kabla przykłada się na jednym końcu kabla siłę ciągnącą, charakteryzuje się tym, że bliższy koniec rdzenia

PL 213 483 B1 kabla razem z koszulką owija się uszczelką rdzenia przed wprowadzeniem płynącego medium, przy czym płynące medium wprowadza się w pierścieniową przestrzeń pomiędzy wewnętrzną powierzchnią płaszcza kabla i koszulką rdzenia kabla, a ponadto płynące medium prowadzi się we wzdłużnym kierunku kabla, aż do pojawienia się jego w pierścieniowej przestrzeni pomiędzy wewnętrzną stroną płaszcza kabla a koszulką, na dalszym końcu kabla, po czym przykłada się rozciągającą siłę na końcu rdzenia kabla i wyciąga się rdzeń kabla z kabla. Co najmniej podczas części etapu wprowadzania płynącego medium pierścieniowa przestrzeń lub cały kabel na dalszym jego końcu jest otwarty, zaś płynące medium pod działaniem ciśnienia doprowadza się do płynięcia w pierścieniowej przestrzeni do dalszego końca kabla w etapie płynięcia.

Korzystnym jest gdy co najmniej podczas części etapu wprowadzania płynącego medium zamyka się szczelnie pierścieniową przestrzeń lub cały kabel na dalszym jego końcu, przy czym za pomocą płynącego medium ściska się rdzeń kabla i/lub rozszerza płaszcz kabla pod działaniem ciśnienia w etapie kompresji.

Początkowo prowadzi się etap płynięcia a następnie etap kompresji.

Po pojawieniu się płynącego medium, na dalszym końcu kabla kończy się etap płynięcia i zaczyna etap kompresji.

Płynącemu medium nadaje się kierunek płynięcia w pierścieniowej przestrzeni do przodu, przeciwnie do kierunku nawijania koszulki rdzenia kabla wokół kabla, przy czym za bliższy koniec kabla przyjmuje się ten koniec, w kierunku którego przebiega nawijanie.

Rdzeń kabla wyciąga się na tym końcu, w kierunku którego przebiega nawijanie koszulki rdzenia kabla, przy czym ruch rozciągający prowadzi się w kierunku nawijania.

Co najmniej podczas części etapu w którym wprowadza się płynące medium, zwłaszcza podczas etapu kompresji, we wnętrze rdzenia kabla otoczone koszulką wprowadza się sprężony gaz, zwłaszcza sprężone powietrze, przy czym wytwarza się ciśnienie działające na koszulkę od wewnątrz, przeciwnie do wprowadzanego pod ciśnieniem płynącego medium.

Korzystnym jest gdy sprężony gaz wprowadza się na tym końcu kabla, z którego rozpoczyna się nawijanie koszulki rdzenia kabla na kabel, przy czym doprowadza się sprężony gaz do płynięcia wewnątrz rdzenia kabla w kierunku nawijania.

Do sprężonego gazu dodaje się płynące medium, zwłaszcza środek klejący, który wprowadza się do wnętrza rdzenia kabla razem z gazem.

Wnętrze rdzenia kabla na bliższym końcu kabla szczelnie zamyka się przed płynącym medium wprowadzanym pod ciśnieniem do pierścieniowej przestrzeni, przy czym bliższy koniec kabla stanowi barierę przed wprowadzeniem płynącego medium do wnętrza rdzenia.

Korzystnie wnętrze rdzenia kabla na jego dalszym końcu zamyka się szczelnie względem pierścieniowej przestrzeni, przy czym dalszy koniec kabla stanowi barierę przed wnikaniem płynącego medium, wypływającego z pierścieniowej przestrzeni do wnętrza rdzenia.

Zamyka się szczelnie wnętrze rdzenia kabla względem pierścieniowej przestrzeni nakładając uszczelkę na koniec rdzenia kabla.

Odpowietrza się wnętrze rdzenia kabla rurką odpowietrzającą w którą jest wyposażona uszczelka rdzenia.

Płynące medium wprowadza się w rurę kabla przed wyciągnięciem rdzenia, a w szczególności płynące medium wprowadza się w kabel w trakcie wyciągania rdzenia.

Wnętrze rdzenia kabla na obu jego końcach zamyka się uszczelnieniem ciśnieniowym odpowiednio do pierścieniowej przestrzeni, przed wprowadzeniem płynącego medium.

Przed wprowadzeniem płynącego medium sprawdza się szczelność kabla za pomocą sprężonego powietrza, a w szczególności przed wprowadzeniem płynącego medium sprawdza się przepuszczalność kabla za pomocą sprężonego powietrza.

Rdzeń kabla napręża się podczas wprowadzania płynnego medium, korzystnie rdzeń kabla zabezpiecza się przed skręcaniem podczas wyciągania.

Korzystnie rdzeń kabla podczas etapu wyciągania doprowadza się korzystnie do skręcania w kierunku istniejącego zwinięcia drutów znajdujących się w rdzeniu kabla.

Korzystnym jest gdy na końcu kabla, na którym wyciąga się rdzeń kabla, zgarnia się i zbiera płynące medium, zaś na innym końcu kabla, niż ten na którym wyciąga się rdzeń kabla, płynące medium doprowadza się podczas procesu wyciągania, korzystnie za pomocą podobnego do tłoku elementu, połączonego z końcem rdzenia kabla.

PL 213 483 B1

Płaszcz kabla podczas procesu wyciągania zabezpiecza się przed przekręcaniem na tym końcu, na którym wyciąga się rdzeń kabla za pomocą elementów wspornikowych, korzystnie ramion.

Podczas procesu wyciągania rdzenia kabla dodatkowo przykłada się siłę dociskającą na tym końcu rdzenia, który jest odwrócony od strony ciągnionej.

Siłę dociskającą stanowi płynące medium wyciskające, które wprowadza się pod ciśnieniem na końcu rdzenia, odwróconego od strony ciągnionej.

Siłę ciągnącą przekazuje się na rdzeń kabla za pomocą zacisku, zamocowanego na rdzeniu kabla, w szczególności siłę ciągnącą wywiera się na rdzeń kabla za pomocą napędzanego silnikiem wału, wokół którego owija się wielokrotnie rdzeń kabla.

Wprowadza się płynące medium zawierające smar lub medium w postaci smaru, który jest cieczą tiksotropową.

Zgarnianie smaru odbywa się w prosty sposób, na przykład za pomocą elastycznego pierścienia, który ślizga się po koszulce i zbiera w ten sposób medium, po czym spływa on dalej do lejka, a stamtąd do zbiornika.

Proces usuwania rdzenia z płaszcza można wspomóc, jeżeli podczas procesu wyciągania rdzenia do jego dalszego końca przykłada się siłę dociskającą. Pozwala to zmniejszyć siłę ciągnącą, co z kolei zmniejsza niebezpieczeństwo zerwania rdzenia. Ponadto wspomaganie procesu wyciągania pozwala zwiększyć długość kabla, z której można za jednym razem usunąć rdzeń.

Wspomagającą siłę dociskającą można przy tym przykładać w postaci płynącego medium, wprowadzanego pod ciśnieniem na końcu rdzenia, odwrotnym względem końca ciągniętego. W tym przypadku jednak potrzebna jest stosunkowo duża ilość czynnika. W innej postaci wykonania siłę ciągnącą przenosi się na rdzeń kabla za pomocą zacisku, zamocowanego na rdzeniu kabla. Stanowi to prosty przykład realizacji sposobu według wynalazku.

Siłę ciągnącą można również przykładać do rdzenia za pomocą napędzanego silnikiem wału, wokół którego owija się wielokrotnie rdzeń kabla. W tym przypadku odsłania się wystarczającą długość rdzenia i owija się go wokół napędzanego silnikiem wału, bębna lub temu podobnych, w związku z czym powstaje wystarczające tarcie, zaś ruch obrotowy wału, bębna lub temu podobnych można przenieść jako siłę ciągnącą na rdzeń kabla.

Jeżeli jako smar stosuje się ciecz tiksotropową, można wówczas zapobiec lub zmniejszyć niepożądane wnikanie do rdzenia medium. Ciecze tiksotropowe mają lepkość zależną od naprężeń ścinających, co pozwala zapobiegać osadzaniu się medium. Własności tiksotropowe mają na przykład mydła szare lub oleje z określonymi dodatkami. Poza własnościami tiksotropowymi smary względnie płynne media powinny być w miarę możliwości tanie, zaś w idealnym przypadku podlegać rozkładowi biologicznemu.

Wymiana starych rdzeni przykładowo na optyczne kable do transmisji danych może być jeszcze łatwiejsza i szybsza, jeżeli równocześnie z wyciąganiem rdzenia wciąga się w płaszcz kabla co najmniej jeden nowy kabel lub temu podobny element.

Zaletą sposobu według wynalazku jest jak najszybsze i najtańsze usuwanie rdzenie z istniejących kabli, aby następnie płaszcze tych kabli w postaci rur wykorzystać do układania na przykład nowych kabli do transmisji danych, jak światłowody lub temu podobne, z drugiej zaś strony umożliwiającego ponowne wykorzystanie surowców rdzenia, zwłaszcza miedzi. Usuwanie rdzenia kabla powinno być możliwe na jak największych długościach. Usunięcie rdzenia z kabla pozwala na ponowne wykorzystanie jego materiału, najczęściej miedzi, lub wykorzystanie powstałej wskutek tego, pustej rury kablowej na przykład do ułożenia nowych przewodów. Dodatkowo zmniejsza się zagrożenie dla środowiska, jakie stwarzają stare kable.

Przedmiot wynalazku jest opisany w przykładach wykonania na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przykład realizacji wykonania sposobu usuwania rdzenia kabla ziemnego, w widoku z boku, fig. 2a - koniec kabla odpowiednio do detalu II z fig. 1 podczas pierwszego etapu sposobu, fig. 2b - koniec kabla podczas wprowadzania płynącego medium, fig. 2c - koniec kabla odpowiednio do detalu II z fig. 1 przed rozpoczęciem wyciągania rdzenia, fig. 2d - koniec kabla z fig. 2c w widoku z boku, fig. 3a - drugi koniec kabla odpowiednio do detalu II z fig. 1 w chwili realizacji sposobu odpowiadającej fig. 2a, fig. 3b - koniec kabla odpowiednio do detalu III z fig. 1 podczas wprowadzania zdolnego do płynięcia czynnika, fig. 3c koniec kabla odpowiednio do detalu III z fig. 1 przed wyciąganiem rdzenia, fig. 4 - opaskę do wyciągania rdzenia z urządzeniem do zabezpieczania rdzenia przed przekręcaniem, w widoku perspektywicznym, oraz fig. 5 - kabel z nawiniętą koszulką w przekroju wzdłużnym.

PL 213 483 B1

Na fig. 1 przedstawiony jest kabel 1, jaki stosowano względnie jaki stosuje się w telekomunikacji, układany zazwyczaj w ziemi 2. W celu zastosowania sposobu według wynalazku w określonym miejscu, tak zwanym wykopie 3 początkowym, odsłania się kabel 1 i przecina się go. W określonym odstępie od wykopu 3 początkowego, wynoszącym na przykład 100 lub 200 m, wykonuje się tak zwany wykop 4 docelowy, w którym również odsłania się i przecina kabel 1. W ten sposób powstaje odcinek kabla 1 o określonej długości, którego jeden bliższy koniec 5 znajduje się w wykopie 3 początkowym, zaś drugi dalszy koniec 6 znajduje się w wykopie 4 docelowym.

Na podstawie fig. 2a do 2d względnie 3a do 3c, które ukazują w powiększeniu detale II względnie III z fig. 1 w trakcie różnych etapów sposobu, objaśniony zostanie bliżej przykład wykonania sposobu według wynalazku. Kabel ma zazwyczaj dużą liczbę żył 7, wykonanych z litej miedzi lub splotek miedzianych oraz izolacji, na przykład z papieru lub tworzywa sztucznego. Ponadto grupy żył 7 mogą być otoczone kolejnymi izolacjami z papieru lub tworzywa sztucznego. Wreszcie wszystkie żyły 7 są otoczone w całości koszulką 8, korzystnie z papieru lub tworzywa sztucznego. Żyły 7, koszulka 8, włókna wzdłużne i inne tworzą wspólnie rdzeń kabla. Do ochrony rdzenia kabla przed zewnętrznymi czynnikami mechanicznymi i chemicznymi przeznaczona jest warstwa 9 stanowiąca płaszcz wewnętrzny, który może być wykonany z ołowiu. Na płaszczu wewnętrznym umieszczona jest zazwyczaj następna płaszczowa warstwa 10, najczęściej ze stali, zwłaszcza ze zwiniętej spiralnie blachy stalowej, która to warstwa zapewnia dodatkową ochronę kabla 1 przed czynnikami mechanicznymi. Od zewnątrz, na stalowej warstw'e 10 można ponadto umieścić kolejną izolację 11, na przykład z nasyconej olejem tkaniny lub tworzywa sztucznego, która chroni stalowy płaszcz 10 przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Warstwy 9 do 11 tworzą łącznie płaszcz kabla. Rdzeń kabla przylega koszulką 8 w zasadzie na całym obwodzie do wewnętrznej powierzchni płaszcza kabla, po części zaś płaszcz kabla otacza rdzeń nawet z pewnym naprężeniem. Pod pojęciem pierścieniowej przestrzeni między rdzeniem i płaszczem kabla należy zatem rozumieć przestrzeń leżącą pomiędzy dwiema powierzchniami granicznymi (zewnętrzną powierzchnią rdzenia kabla i wewnętrzną powierzchnią płaszcza kabla), przy czym promieniowy wymiar pierścieniowej przestrzeni z uwagi na bezpośredni styk powierzchni granicznych może być dowolnie mały. Koniec kabla 1 w wykopie początkowym 3 tworzy tak zwany bliższy koniec 5 kabla, zaś koniec kabla 1 w wykopie docelowym 4 stanowi natomiast tak zwany dalszy koniec 6 kabla. Do bliższego końca 5 kabla w wykopie początkowym 3 na zakończenie opisanego poniżej sposobu przykłada się siłę ciągnącą celem wyciągnięcia rdzenia kabla.

W celu rozpoczęcia sposobu bliższy koniec 5 kabla, z którego mają być wyciągane rdzenie, pozbawia się płaszcza, usuwając na pewnej długości warstwę 11 izolacji, warstwę 10 stanowiąca płaszcz stalowy oraz warstwę 9 w postaci płaszcza ołowiowego, w związku z czym rdzenie kabla, czyli żyły 7 i koszulka 8, wystają z kabla na określonej długości. W następnym etapie sposobu, uwidocznionym wyraźniej na fig. 2a, w rdzeń kabla wsuwa się rurę 12 napowietrzająco - odpowietrzającą, którą korzystnie skleja się z rdzeniem. Następnie koniec rdzenia razem z koszulką 8 otacza się uszczelką 13, na przykład samo wulkanizującą taśmą gumową, w związku z czym na bliższym końcu 5 kabla powstaje korzystnie szczelne w stosunku do powietrza i ciśnienia zamknięcie rdzenia kabla. Taśma wulkanizacyjna ma tę zaletę, że skleja się automatycznie z koszulką 8 względnie z rurą napowietrzająco - odpowietrzającą 12, zapewniając szczelne zamknięcie. Następnie na bliższy koniec 5 kabla nasuwa się tuleję 14, wykonaną na przykład z metalu. Tuleja 14 może być zaopatrzona w otwór 15, przez który można wtłaczać klej, wypełniając nim pierścieniową przestrzeń pomiędzy wewnętrzną powierzchnią tulei 14 i zewnętrzną powierzchnią płaszcza 9 kabla i realizując tym samym niezawodne połączenie tulei 14 z płaszczem 9 kabla. Jako klej można przykładowo zastosować klej dwuskładnikowy, zapewniający szybkie i niezawodne związanie. Tuleja 14 przeznaczona jest do stabilizacji i zabezpieczenia płaszcza kabla przed uszkodzeniami w wyniku działania zbyt dużych sił osiowych przy wprowadzaniu pod ciśnieniem płynącego medium ewentualnie przy późniejszym wyciąganiu rdzenia z płaszcza kabla.

Jak widać na fig. 3, dalszy koniec 6 kabla w wykopie 4 docelowym zostaje, podobnie jak jego bliższy koniec 5, odcięty, pozbawiony płaszcza 9, zaopatrzony w rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12. Następnie rdzeń płaszcza zaopatruje się w uszczelkę 13 i na zakończenie wokół płaszcza kabla nakłada się tuleję 14, którą skleja się z płaszczem.

W innych (nie przedstawionych) przykładach wykonania na bliższym końcu 5 kabla nie umieszcza się rury napowietrzająco - odpowietrzającej. Również tutaj jednak uszczelka 13 zamyka wnętrze rdzenia kabla szczelnie w odniesieniu do wprowadzanego pod ciśnieniem, płynącego medium 22.

PL 213 483 B1

Jak widać na fig. 2b, na tulei 14 na bliższym końcu 5 kabla 1 umieszcza się na zakończenie pokrywę 17, którą łączy się na stałe z tuleją 14. Połączenie to odbywa się korzystnie za pomocą gwintu 18 usytuowanego na zewnętrznej powierzchni tulei 14, na którą nakręca się pokrywę 17. Jeżeli istnieje taka potrzeba, można dodatkowo użyć materiału uszczelniającego. Pokrywa 17 ma ewentualnie w środku swej powierzchni czołowej otwór 19, przez który można przełożyć rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12. Na płaszczu cylindrycznej części pokrywy 17 znajduje się następny otwór 20, do którego podłączony zostaje przewód doprowadzający 21 płynącego medium 22 względnie smaru. Jak zaznaczono schematycznie na fig. 1, przewód doprowadzający 21 jest połączony z pompą 23, która z kolei jest połączona ze zbiornikiem 24 smaru. W przypadku koszulki 8, owiniętej spiralnie wokół żył 7, płynące medium 22 względnie smar wprowadza się korzystnie w kierunku przeciwnym do kierunku nawijania koszulki 8 ( patrz fig. 5), w związku z czym zakładki kolejnych zwojów są zamykane przez kierunek płynięcia smaru, co zmniejsza wpływanie płynącego medium 22 względnie smaru z pierścieniowej przestrzeni do rdzenia kabla. W przypadku zwiniętej koszulki 8 rdzeń kabla wyciąga się ponadto korzystnie w kierunku nawijania, ponieważ w ten sposób zakładki koszulki 8 podczas procesu wyciągania nie ulegają rozejściu i nie tworzą przerw w kierunku wyciągania.

Płynące medium 22 zwłaszcza smar ma korzystnie mniejszą gęstość niż objętość zamknięta koszulką 8. Jako płynące medium stosuje się, jak już wspomniano, gazowe, ciekłe lub media o konsystencji pasty względnie ich mieszaniny. Rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12 unieruchamia się za pomocą pokrywy 17 przy użyciu odpowiednich nakrętek kołpakowych 27, przy czym przed unieruchomieniem do rury napowietrzająco - odpowietrzającej 12 można przyłożyć siłę rozciągającą, naprężając rdzeń kabla. Teoretycznie otwór 20 zamiast w pokrywie 17 może również znajdować się w tulei 14 lub w odpowiednim przedłużeniu tulei 14, skąd wówczas podaje się smar. Tuleja 14 jest jednak zaprojektowana jako element ulegający zużyciu, czyli jednorazowy, w związku z czym wszelkie rozwiązania konstrukcyjne dotyczą korzystnie pokrywy 17, którą można stosować wielokrotnie. Po usunięciu rdzenia z kabla 1 tuleja 14 może służyć jako łącznik do ponownego łączenia odcinków kabla, jeżeli kabel 1 jest przeznaczony do ponownego wykorzystania jako rura, na przykład do układania światłowodów.

Jak widać na fig. 3b w odniesieniu do dalszego końca 6 kabla, również tam na końcu 6 kabla umieszcza się pokrywę 17, na której za pomocą odpowiednich nakrętek kołpakowych 24 mocuje się rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12. Otwór 20 w pokrywie 17 oraz rura napowietrzająco - odpowietrzająca 12 pozostają początkowo wolne. Gdy do wnętrza kabla ma być doprowadzone sprężone powietrze, wówczas rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12 można połączyć przewodem 25 ze sprężarką 26 w celu wytworzenia sprężonego powietrza (fig. 1).

Przed realizacją właściwego sposobu można za pomocą rury napowietrzająco - odpowietrzającej 12 wdmuchiwać do wnętrza rdzenia kabla sprężone powietrze i kontrolować ciśnienie na drugim końcu kabla za pomocą manometru 28. Pomiar ten pozwala zbadać przepuszczalność kabla 1. Przy użyciu ciśnieniomierza, zainstalowanego zazwyczaj na sprężarce względnie złączu pneumatycznym 25, można ponadto sprawdzać, czy kabel 1 jest szczelny, ponieważ pozwala stwierdzić wystąpienie pęknięcia na podstawie niedostatecznego wzrostu ciśnienia. Po sprawdzeniu szczelności i przepuszczalności kabla zamyka się koniec rury napowietrzająco - odpowietrzającej 12 na bliższym końcu 5 kabla, na przykład zakrętką, nakręcaną na rurę napowietrzające - odpowietrzającą 12 (co nie jest przedstawione na rysunku).

Teraz rozpoczyna się właściwy sposób, mianowicie tak zwany etap płynięcia. W tym celu przez przewód doprowadzający 21 dostarcza się pod ciśnieniem płynące medium 22 zwłaszcza smar, poprzez otwór 20, przy czym pierścieniowa szczelina na dalszym końcu 6 kabla jest otwarta. Wprowadzony precyzyjnie smar wnika w pierścieniową przestrzeń między warstwą 9 stanowiącą płaszcz ołowiowy i koszulką 8 i płynie tam wzdłuż kabla do jego dalszego końca 6, bez obawy, że przedostanie się do rdzenia kabla. Wnętrze rdzenia kabla można już podczas etapu płynięcia zasilić sprężonym powietrzem. Korzystnie przy nawiniętej koszulce 8 sprężone powietrze wprowadza się od strony dalszego końca 6 kabla, aby strumień sprężonego powietrza zamykał zakładki nawinięcia zamiast je rozdzielać. Ciśnienie wewnątrz rdzenia kabla dociska do siebie zakładki, utrudniając tym samym wnikanie smaru do wnętrza rdzenia kabla. Dodanie płynącego medium 22 do wprowadzanego sprężonego powietrza pozwala uzyskać sklejenie zakładek koszulki 8. W przypadku płynącego medium 22 może chodzić o wodę, olej lub określone środki klejące, które dodaje się w bardzo małej ilości do sprężonego powietrza. Wreszcie smar toruje sobie drogę przez pierścieniową przestrzeń pomiędzy warstwą 9, stanowiącą płaszcz ołowiowy, i koszulką 8, aż do dalszego końca 6 kabla. Gdy smar

PL 213 483 B1 wyjdzie z otworu 20 w pokrywie 17 na dalszym końcu 6 kabla, wówczas uszczelnia się pierścieniową przestrzeń na tym końcu 6 poprzez zamknięcie otworu 20. Teraz rozpoczyna się tak zwany etap kompresji. Nadal kontynuowane wtłaczanie smaru służy już nie tylko do transportu smaru przez pierścieniową przestrzeń wzdłuż kabla 1 (przy czym dochodzi już oczywiście do ściskania rdzenia kabla), lecz ponadto do wytwarzania ciśnienia w pierścieniowej przestrzeni, ponieważ dalszy koniec tej przestrzeni jest teraz zamknięty. Podczas gdy w poprzednim etapie płynięcia smar poruszał się korzystnie tylko we wzdłużnych wgłębieniach koszulki 8 (które pochodzą ze układu żył w rdzeniu kabla), w związku z czym nie zwilża powierzchni granicznej pomiędzy koszulką 8 i wewnętrzną powierzchnią płaszcza kabla na całym obwodzie, obecnie dochodzi do (dalszej) kompresji rdzenia kabla (i ewentualnie do rozszerzania płaszcza kabla, jeżeli nie jest on całkowicie sztywny), wskutek czego smar zwilża teraz wspomnianą powierzchnię graniczną na całym obwodzie. Gdy wytworzy się wystarczające ciśnienie, zatrzymuje się proces wtłaczania smaru. Wywieranie ciśnienia na smar kończy się wówczas, gdy ciśnienie w zasadzie pozostaje stabilne i nie jest możliwe dalsze ściskanie rdzenia kabla. Smar można dodać do płynącego medium 22 lub też sam smar może stanowić to medium. Ciśnienie wywierane na smar zależy od budowy kabla 1, jego długości oraz od różnych innych czynników. Wreszcie do tego celu nadają się także płynące media, w których środek poślizgowy jest połączony z rozpuszczalnikiem, ulegającym po pewnym czasie odparowaniu. Rozcieńczenie rozpuszczalnikiem ułatwia wprowadzanie płynącego medium, zaś po odparowaniu rozpuszczalnika pozostały gęstszy środek poślizgowy zapewnia lepsze działanie poślizgowe.

Na zakończenie, jak widać na fig. 2c, z bliższego końca 5 kabla odkręca się pokrywę 17 i zdejmuje się rurę napowietrzająco - odpowietrzającą 12. Następnie na bliższym końcu 5 kabla mocuje się zgarniacz 29 dla smaru, co można przykładowo zrealizować przy wykorzystaniu gwintu 18 na tulei 14. Zgarniacz 29 ma w zasadzie kształt pierścienia z elastyczną, ślizgającą się po koszulce 8 krawędzią, w związku z czym smar przy wyciąganiu rdzenia kabla jest zbierany z koszulki 8 i pod działaniem siły ciężkości spływa w dół, gdzie przez odpowiedni lejek i odpowiedni zbiornik (nie przedstawiony na rysunku) można go zbierać i w dużej mierze wykorzystywać do ponownego użytku. Wreszcie za pomocą uszczelki 13 łączy się na stałe zacisk 30, do którego przykłada się siłę ciągnącą w kierunku strzałki F.

Z dalszego końca 6 kabla również zdejmuje się pokrywę 17. Wraz z uszczelką 13 na dalszym końcu 6 kabla można umieścić jeden lub więcej elementów tłokowych, na przykład płytek 32, utrzymywanych we wzajemnej odległości za pomocą elementów dystansowych 31. Przy wyciąganiu rdzenia z kabla 1, płytki 32 zabierają ze sobą smar, wskutek czego wychodzi on na bliższym końcu 5 kabla 1, gdzie jest zgarniany przez zgarniacz 29, a następnie można go zebrać i ponownie wykorzystać. Podczas wyciągania rdzenia z płaszcza kabla korzystne jest zabezpieczenie rdzenia przed przekręcaniem. Można to realizować na wiele sposobów, na przykład za pomocą elementów wspornikowych, korzystnie ramion 33 lub wystających uchwytów, zamocowanych na zacisku 30 i uniemożliwiających obrót. Dodatkowo na ramionach 33 można zamocować płozy ślizgowe 34, które ślizgają się po ziemi w trakcie wyciągania rdzenia (patrz fig. 4). Ponadto korzystne jest również zabezpieczenie przed przekręcaniem kabla 1, co można zrealizować za pomocą umieszczonych na tulei 14 ramion lub wystających uchwytów, w podobny sposób, jak pokazano na fig. 4. Równocześnie z wyciąganiem rdzenia kabla w tworzący rurę płaszcz można wciągać nowy kabel, na przykład nowoczesny światłowód lub temu podobny, połączony z końcem rdzenia na jego dalszym końcu 6.

Aby zapobiec uszkodzeniom koszulki 8 na bliższym końcu 5 kabla, rdzeń wyciąga się korzystnie na określonej długości prosto, zanim dokona się zamierzonej zmiany kierunku, na przykład w celu nawinięcia rdzenia kabla z wykopu początkowego 3 na odpowiednie urządzenie nawojowe (nie przedstawione na rysunku).

Na fig. 5 uwidoczniony jest kierunek nawijania koszulki 8. Przy nawijaniu taśmy wokół wiązki żył 7 w przekroju wzdłużnym powstają łuskowe zakładki, przy czym zawsze zwój ułożony wcześniej zostaje częściowo zakryty zwojem ułożonym później. Kierunek nawijania biegnie wzdłuż kabla 1 i jest tym kierunkiem, w którym postępuje nawijanie przy wytwarzaniu koszulki. Na fig. 5 kierunek nawijania jest zaznaczony w postaci strzałki W· Korzystny kierunek dla wprowadzania smaru jest przeciwny do kierunku strzałki W, w związku z czym przepływ smaru zamyka zakładki taśmowej koszulki 8. Korzystny kierunek wprowadzania sprężonego powietrza w otoczone koszulką 8 wnętrze rdzenia kabla jest kierunkiem nawijania zgodnym ze strzałką W, ponieważ wskutek tego zakładki taśmowej koszulki 8 są raczej zamykane niż otwierane. Wreszcie korzystny kierunek wyciągania rdzenia kabla pokrywa się znowu z kierunkiem strzałki W, ponieważ wówczas zakładki taśmowej koszulki 8 są zamykane podczas ruchu wyciągającego.

Claims (30)

1. Sposób usuwania rdzenia kabla z płaszcza kabla, przy czym rdzeń jest zaopatrzony w koszulkę, w którym na jednym końcu kabla, zwanym bliższym końcem kabla, w rurę kabla wprowadza się pod ciśnieniem płynące medium zmniejszając tarcie, a ponadto do rdzenia kabla przykłada się na jednym końcu kabla siłę ciągnącą, znamienny tym, że bliższy koniec (5) rdzenia kabla razem z koszulką (8) owija się uszczelką (13) rdzenia przed wprowadzeniem płynącego medium (22), przy czym płynące medium (22) wprowadza się w pierścieniową przestrzeń pomiędzy wewnętrzną powierzchnią płaszcza kabla i koszulką (8) rdzenia kabla, a ponadto płynące medium (22) prowadzi się we wzdłużnym kierunku kabla (1), aż do pojawienia się jego, w pierścieniowej przestrzeni pomiędzy wewnętrzną stroną płaszcza kabla a koszulką (8), na dalszym końcu (6) kabla, po czym przykłada się rozciągającą siłę na końcu rdzenia kabla (1) i wyciąga się rdzeń kabla z kabla (1).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej podczas części etapu wprowadzania płynącego medium (22) pierścieniowa przestrzeń lub cały kabel (1) na dalszym jego końcu (6) jest otwarty, zaś płynące medium (22) pod działaniem ciśnienia doprowadza się do płynięcia w pierścieniowej przestrzeni do dalszego końca (6) kabla w etapie płynięcia.

3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że co najmniej podczas części etapu wprowadzania płynącego medium (22) zamyka się szczelnie pierścieniową przestrzeń lub cały kabel (1) na dalszym jego końcu (6), przy czym za pomocą płynącego medium (22) ściska się rdzeń kabla i/lub rozszerza płaszcz kabla pod działaniem ciśnienia w etapie kompresji.

4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że początkowo prowadzi się etap płynięcia a następnie etap kompresji.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że po pojawieniu się płynącego medium (22) na dalszym końcu (6) kabla kończy się etap płynięcia i zaczyna etap kompresji.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że płynącemu medium (22) nadaje się kierunek płynięcia w pierścieniowej przestrzeni do przodu, przeciwnie do kierunku nawijania koszulki (8) rdzenia kabla wokół kabla (1), przy czym za bliższy koniec (5) kabla przyjmuje się ten koniec, w kierunku którego przebiega nawijanie.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że rdzeń kabla wyciąga się na tym końcu, w kierunku którego przebiega nawijanie koszulki (8) rdzenia kabla, przy czym ruch rozciągający prowadzi się w kierunku nawijania.

8. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że co najmniej podczas części etapu w którym wprowadza się płynące medium (22), zwłaszcza podczas etapu kompresji, we wnętrze rdzenia kabla otoczone koszulką (8) wprowadza się sprężony gaz, zwłaszcza sprężone powietrze, przy czym wytwarza się ciśnienie działające na koszulkę (8) od wewnątrz, przeciwnie do wprowadzanego pod ciśnieniem płynącego medium (22).

9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że sprężony gaz wprowadza się na tym końcu kabla, z którego rozpoczyna się nawijanie koszulki (8) rdzenia kabla na kabel, przy czym doprowadza się sprężony gaz do płynięcia wewnątrz rdzenia kabla w kierunku nawijania.

10. Sposób według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że do sprężonego gazu dodaje się płynące medium (22), zwłaszcza środek klejący, który wprowadza się do wnętrza rdzenia kabla razem z gazem.

11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wnętrze rdzenia kabla na bliższym końcu (5) kabla szczelnie zamyka się przed płynącym medium (22) wprowadzanym pod ciśnieniem do pierścieniowej przestrzeni, przy czym bliższy koniec (5) kabla stanowi barierę przed wprowadzeniem płynącego medium (22) do wnętrza rdzenia.

12. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wnętrze rdzenia kabla na jego dalszym końcu (6) zamyka się szczelnie względem pierścieniowej przestrzeni, przy czym dalszy koniec (6) kabla stanowi barierę przed wnikaniem płynącego medium (22), wypływającego z pierścieniowej przestrzeni do wnętrza rdzenia.

13. Sposób według zastrz. 11 albo 12, znamienny tym, że zamyka się szczelnie wnętrze rdzenia kabla względem pierścieniowej przestrzeni nakładając uszczelkę (13) na koniec rdzenia kabla.

14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że odpowietrza się wnętrze rdzenia kabla rurką (12) odpowietrzającą w którą jest wyposażona uszczelka (13) rdzenia.

15. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że płynące medium (22) wprowadza się w rurę kabla przed wyciągnięciem rdzenia.

PL 213 483 B1

16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że płynące medium (22) wprowadza się w kabel (1) w trakcie wyciągania rdzenia.

17. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że wnętrze rdzenia kabla na obu jego końcach (5, 6) zamyka się uszczelnieniem ciśnieniowym odpowiednio do pierścieniowej przestrzeni, przed wprowadzeniem płynącego medium (22).

18. Sposób według jednego z zastrz. 17, znamienny tym, że przed wprowadzeniem płynącego medium (22) sprawdza się szczelność kabla za pomocą sprężonego powietrza.

19. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że przed wprowadzeniem płynącego medium (22) sprawdza się przepuszczalność kabla za pomocą sprężonego powietrza.

20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że rdzeń kabla napręża się podczas wprowadzania płynnego medium (22).

21. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że rdzeń kabla zabezpiecza się przed skręcaniem podczas wyciągania.

22. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że rdzeń kabla podczas etapu wyciągania doprowadza się korzystnie do skręcania w kierunku istniejącego zwinięcia drutów znajdujących się w rdzeniu kabla.

23. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że na tym końcu kabla, na którym wyciąga się rdzeń kabla, zgarnia się i zbiera płynące medium (22).

24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że na innym końcu kabla (1), niż ten na którym wyciąga się rdzeń kabla, płynące medium (22) doprowadza się podczas procesu wyciągania, korzystnie za pomocą podobnego do tłoku elementu, połączonego z końcem rdzenia kabla.

25. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że płaszcz kabla podczas procesu wyciągania zabezpiecza się przed przekręcaniem na tym końcu, na którym wyciąga się rdzeń kabla za pomocą elementów wspornikowych, korzystnie ramion (33).

26. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że podczas procesu wyciągania rdzenia kabla dodatkowo przykłada się siłę dociskającą na tym końcu rdzenia, który jest odwrócony od strony ciągnionej.

27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że siłę dociskającą stanowi płynące medium (22) wyciskające, które wprowadza się pod ciśnieniem na końcu rdzenia, odwróconego od strony ciągnionej.

28. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że siłę ciągnącą przekazuje się na rdzeń kabla za pomocą zacisku (30), zamocowanego na rdzeniu kabla.

29. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że siłę ciągnącą wywiera się na rdzeń kabla za pomocą napędzanego silnikiem wału, wokół którego owija się wielokrotnie rdzeń kabla.

30. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wprowadza się płynące medium (22) zawierające smar lub medium w postaci smaru, który jest cieczą tiksotropową.