PL235954B1

PL235954B1 - Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego

Info

Publication number: PL235954B1
Application number: PL426431A
Authority: PL
Inventors: Agnieszka Kowalczyk; Konrad Gziut
Original assignee: Univ West Pomeranian Szczecin Tech
Priority date: 2018-07-25
Filing date: 2018-07-25
Publication date: 2020-11-16
Also published as: PL426431A1

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, który jest bezrozpuszczalnikowy i sieciowalny kationowo. Sposób ten polega na reakcji mieszaniny zawierającej monomery (met)akrylanowe zawierające od 1 do 20 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i monomery zawierające grupę epoksydową lub oksetanową, powleczeniu na nośnik i usieciowaniu promieniowaniem UV. Istota wynalazku polega na tym, że telomeryzacji rodnikowej poddaje się mieszaninę taksometrów złożoną z 92÷96% wagowych monomerów (met)akrylanowych i 4÷8% wagowych monomerów epoksydowych jednopodstawionych lub oksetanowych. Telomeryzację prowadzi się w obecności 1÷5 części wagowy telogenu i 0,4÷2 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksometrów. Telomeryzacja przebiega z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320 - 380 nm. Do tak uzyskanego syropu polimerowego dodaje się w celu modyfikacji po 1÷5 części wagowych fotoinicjatora kationowego i fotoinicjatora rodnikowego. Oba na 100 części wagowych mieszaniny taksometrów. Wszystko miesza się, powleka na nośnik i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230 - 380 nm uzyskując filmy klejowe o gramaturze od 15 - 120 g/m2.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, bezrozpuszczalnikowego sieciowalnego kationowo.

Kleje samoprzylepne charakteryzuje kleistość (zdolność do przywierania do powierzchni) w temperaturze pokojowej już pod niewielkim naciskiem, nawet ludzkiego kciuka. Znajdują one szerokie zastosowanie jako taśmy jedno- i dwustronnie klejące, folie, etykiety czy maty samoprzylepne w wielu gałęziach przemysłu. Mogą być aplikowane na różnego rodzaju powierzchnie, tj. metalowe, ceramiczne i z tworzyw sztucznych. Występują jako kleje rozpuszczalnikowe, bezrozpuszczalnikowe (termotopliwe) oraz dyspersje wodne.

Z opisu wynalazku WO2011/112643 znane są polimery akrylanowe zdolne do sieciowania kationowego stosowane w celu wytworzenia klejów samoprzylepnych. Otrzymuje się je z mieszaniny monomerów (met)akrylanowych zawierających od 1 do 20 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, monomeru zawierającego reaktywną grupę funkcyjną, tj. epoksydową lub oksetanową. Polimer jest wolny od wielofunkcyjnych (met)akrylanów, polioli i ma budowę liniową po polimeryzacji. W innej postaci wynalazku ujawniono, iż polimer może zawierać także benzofenon i jego pochodne. Jako fotoinicjatory kationowe stosowane są sole jodoniowe i sulfoniowe. Dodatkowo otrzymane kopolimery mogą być modyfikowane przez dodatek funkcyjnych akrylanów - jako dodatkowych związków sieciujących, np. di- lub trifunkcyjnych akrylanów, di- lub wielofunkcyjnych uretanoakrylanów lub wielofunkcyjnych epoksyakrylanów. Według wynalazku otrzymuje się kleje rozpuszczalnikowe lub bezrozpuszczalnikowe, tzw. hotmelt, po odparowaniu rozpuszczalnika. (Ko)polimery akrylanowe otrzymuje się przez polimeryzację w rozpuszczalniku organicznym, polimeryzację emulsyjną lub polimeryzację w masie, przy czym są to reakcje inicjowane termicznie. Wytworzone według opisu wynalazku kleje samoprzylepne przeznaczone są do sieciowania przy użyciu średniociśnieniowych lamp rtęciowych.

Z opisu wynalazku EP3252088 znany jest sposób otrzymywania bezrozpuszczalnikowych klejów samoprzylepnych sieciowanych kationowo za pomocą średniociśnieniowych żarówek rtęciowych, z użyciem specyficznych monomerów akrylanowych (tj. winylowych lub akrylowych związków zawierających fotoreaktywną grupę funkcyjną). (Ko)polimery akrylanowe otrzymuje się w reakcji monomerów akrylanowych (estrów kwasu akrylowego) o zawartości węgla w łańcuchu alifatycznym od 1 do 23 atomów z monomerami zawierającymi grupę epoksydową, np. cykloalifatycznymi epoksydami, oksetananami lub ich mieszaninami na drodze polimeryzacji rodnikowej (w rozpuszczalniku organicznym lub w wodzie) inicjowanej termicznie. Natomiast jako fotoinicjatory kationowe, inicjujące proces sieciowania, stosuje się sole jodoniowe lub sulfoniowe (lub ich mieszaniny). Kleje bezropuszczalnikowe powlekane są w temperaturze 80:180°C. Filmy klejowe przeznaczone są do wyrobu różnego rodzaju materiałów samoprzylepnych, tj. plastrów medycznych, taśm klejących, folii ochronnych i dekoracyjnych. Przeznaczone są do sieciowania w zakresie promieniowania UV-C za pomocą średniociśnieniowych lamp rtęciowych.

Natomiast z opisu patentowego US9469794 znany jest sposób otrzymywania rozpuszczalnikowych lub bezropuszczalnikowych sieciowalnych kationowo poliakrylanów do wyrobu klejów samoprzylepnych o wysokiej kohezji (także w podwyższonej temperaturze). Według wynalazku takie polimery akrylanowe otrzymuje się poprzez polimeryzację estrów (met)akrylanowych zawierających w łańcuchu alkilowym od 1 do 20 atomów węgla oraz monomeru zawierającego grupę epoksydową lub oksetanową (lub ich mieszaniny) lub też benzofenonów. Sieciowalne kationowo poliakrylany otrzymuje się w wyniku polimeryzacji rodnikowej wybranych monomerów metodą rozpuszczalnikową, emulsyjną lub w masie, przy czym jest ona inicjowana termicznie. Kompozycje klejowe mogą zawierać także dodatkowo kopolimery etylenowe, plastyfikatory, inhibitory, antyutleniacze lub rozpuszczalnik. Natomiast jako fotoinicjatory kationowe stosowane są znane w sztuce sole jodoniowe lub sulfoniowe. Ponadto stosuje się związki sieciujące w postaci di- lub trifunkcyjnych akrylanów, które dodatkowo obniżają lepkość uzyskanego bezrozpuszczalnikowego polimeru. Kompozycje klejowe stosowane są do wyrobu różnego rodzaju materiałów samoprzylepnych.

Nieoczekiwanie okazało się, iż można uzyskać sieciowalne kationowo bezrozpuszczalnikowe poliakrylanowe kleje samoprzylepne poprzez zmieszanie telomeru epoksyakrylanowego, otrzymanego na drodze reakcji telomeryzacji rodnikowej indukowanej fotochemicznie z fotoinicjatorem kationowym, fotoinicjatorem rodnikowym i opcjonalnie z fotosensybilizatorem. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, według wynalazku, który jest bezrozpuszczalnikowy i sieciowalny kationo

PL 235 954 B1 wo, polega na reakcji mieszaniny zawierającej monomery (met)akrylanowe zawierające od 1 do 20 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i monomery zawierające grupę epoksydową lub oksetanową, powleczeniu na nośnik i usieciowaniu promieniowaniem UV. Istota wynalazku polega na tym, że telomeryzacji rodnikowej poddaje się mieszaninę taksomerów złożoną z 92:96% wagowych monomerów (met)akrylanowych i 4:8% wagowych monomerów epoksydowych jednopodstawionych lub oksetanowych. Telomeryzację prowadzi się w obecności 1:5 części wagowych telogenu i 0,4:2 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksomerów. Telomeryzacja przebiega z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320-380 nm. Do tak uzyskanego syropu polimerowego dodaje się, w celu modyfikacji, po 1:5 części wagowych fotoinicjatora kationowego i fotoinicjatora rodnikowego. Oba na 100 części wagowych mieszaniny taksomerów. Fotoinicjatory rodnikowe dodaje się po raz drugi w celu fotopolimeryzacji nieprzereagowanych taksomerów (kompozycja klejowa zawiera pewną część nieprzereagowanych taksomerów - w ilości 5:30% wag.) na etapie naświetlania filmu klejowego. Wszystko miesza się, powleka na nośnik (np. folię poliestrową) i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230-380 nm uzyskując film klejowy o gramaturze od 15-120 g/m². Przygotowaną mieszaninę taksomerów wraz z fotoinicjatorem rodnikotwórczym i telogenem umieszcza się reaktorze szklanym, zapatrzonym w mieszadło mechaniczne, termoparę, układ dozujący gaz inertny oraz wkraplacz (opcjonalnie). Opcjonalnie można wkraplać część mieszaniny do uprzednio umieszczonej części mieszaniny w reaktorze. Jako estry kwasu (met)akrylowego stosuje się klasycznie stosowane w technologii klejów samoprzylepnych monomery, zgodnie z „Handbook of Pressure-Sensitive Adhesive Technology” (Donatas Santas, N. Y., 1989 r.), których homopolimery charakteryzuje temperatura zeszklenia niższa niż 0°C (najlepiej w zakresie -70 : -20°C). Korzystnie jako monomery (met)akrylanowe stosuje się akrylan metylu, akrylan etylu, metakrylan metylu, metakrylan etylu, akrylan n-butylu, metakrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan nonylu, metakrylan laurylu, akrylan cykloheksylu, akrylan 2-etyloheksylu, metakrylan stearylu, akrylan izooktylu.

Korzystnie jako monomery epoksydowe jednopodstawione stosuje się akrylan glicydylu (GA), metakrylan glicydylu (GMA), 1,2-epoksy-5-heksen, eter glicydylowy akrylanu 4-hydroksybutylu (4-HBAGE), akrylan 3,4-epoksycykloheksylometylu, metakrylan 3,4-epoksycykloheksylometylu, 1,2-epoksy-4-winylocykloheksan.

Korzystnie jako monomer oksetanowy stosuje się akrylan (3-etylo-3-oksetanylo) metylu. Jako telogen stosuje się halogenometany lub halogenoalkohole oraz inne związki typowo stosowane jako przenośniki łańcucha. Korzystnie jako telogen stosuje się tetrabromometan, bromotrichlorometan, 1,1,2,2-tetrabromoetan, 2,3-dibromo-1-propanol, fosforan dibutylu, tribromek fosforu.

Jako fotoinicjatory rodnikotwórcze (dodawane za pierwszym i za drugim razem), rozpoczynające reakcję fotopolimeryzacji, w wyniku wzbudzenia cząsteczek i ich fotolizy na odpowiednie rodniki, stosuje się α-hydroksyalkilofenony i/lub tlenki acylofosiny, absorbujące światło w zakresie długości promieniowania UV-A.

Korzystnie jako fotoinicjator kationowy stosuje się sole jodoniowe, sulfoniowe oraz alkoksypirydyniowe. Fotoinicjatory kationowe charakteryzują się dużą wydajnością kwantowego rozpadu fotolitycznego, w zakresie promieniowania o dł. 230-300 nm lub wyżej, i w wyniku rozpadu fotolitycznego generują kationy inicjujące polimeryzację grup epoksydowych bądź oksetanowych.

Korzystnie po telomeryzacji dodaje się fotosensybilizator w ilości nie większej niż 1 część wagowa na 100 części wagowych mieszaniny taksomerów. Fotosensybilizatory przyspieszają reakcję fotosieciowania poprzez pochłanianie energii promieniowania świetlnego i przekazywanie jej cząsteczkom fotoinicjatora kationowego, w wyniku czego ulegają one wzbudzeniu. Korzystnie jako fotosensybilizator stosuje się antracen, pochodne antracenu, perylen, aromatyczne związki karbonylowe, zwłaszcza pochodne acetofenonu, benzofenonu, tioksantonu.

Zaletą rozwiązania jest możliwość uzyskania bezrozpuszczalnikowych klejów sieciowanych promieniowaniem ultrafioletowym w sposób szybki (w ciągu kilkudziesięciu minut a nie kilku godzin jak w przypadku klasycznej metody otrzymywanych klejów bezrozpuszczalnikowych), ekologiczny (bez użycia rozpuszczalników) oraz energooszczędny.

Wynalazek jest bliżej przedstawiony w poniższych przykładach wykonania. Otrzymane według przykładów kleje samoprzylepne poddaje się badaniom podstawowych właściwości samoprzylepnych, tj. adhezji do podłoża stalowego pod katem 180° wg normy AFERA 4001, kleistości wg normy AFERA 4015 oraz kohezji w 20°C oraz 70°C wg AFERA 4012.

PL 235 954 B1

P r z y k ł a d I

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę taksomerów, tj. 4 g metakrylanu 3,4-epoksycycloheksylmetylu Cyclomer M100 (4% wag.), 75 g akrylanu 2-etyloheksylu (75% wag.) i 21 g metakrylanu laurylu (21% wag.) wraz z fotoinicjatorem rodnikowym w postaci α-hydroksyalkilofenonu, tj. 2 g Omnirad 127 (2 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów) i telogenem, tj. 5 g bromotrichlorometanu (5 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS, i prowadzi proces naświetlania przez 15 min przy natężeniu promieniowania 30 mW/cm², utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany roztwór telomeru epoksyakrylanowego, zawiera 30% wag. nieprzereagowanych monomerów. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie 1 g (1 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora kationowego, tj. heksafluorofosfonian bis(4-metlylofenylo)jodoniowy Deuteron 2257 oraz 5 g (5 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora rodnikowego, tj. tlenku acylofosfiny TPOL-L i 1 g (1 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotosensybilizatora, tj. 1-chloro-4-propoksytioksanton Speedcure CPTX. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 15 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 1J/cm² przez 12 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d II

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) i wkraplacz umieszcza się 50 g mieszaniny taksomerów, tj. 4 g 1,2-epoksy-4-winylocykloheksanu (8% wag.), 46 g akrylanu 2-etyloheksylu (92% wag.) a pozostałe 50 g mieszaniny monomerów (o takim samym składzie jakościowym i ilościowym) wkrapla się do reaktora przez 30 min wraz z fotoinicjatorem rodnikowym w postaci tlenku acylofosfiny, tj. 1,5 g Omnirad 819 (1,5 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów) i telogenem, tj. 1 g fosforanu dibutylu (1 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS; i prowadzi proces naświetlania przez 40 min przy natężeniu promieniowania 20 mW/cm² utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany roztwór telomeru epoksyakrylanowego, zawiera 92% wag. nieprzereagowanych monomerów. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie 4 g (4 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora kationowego, tj. soli jodoniowej Omnicat 440 oraz 3 g (3 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora rodnikowego, tj. α-hydroksyalkilofenonu Omnirad 2959. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 30 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 1 J/cm² przez 44 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d III

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę taksomerów, tj. 6 g akrylanu (3-etylo-3-oksetanylo) metylu (6% wag.), 90 g akrylanu butylu (90% wag.) i 4 g akrylanu izooktylu (4% wag.) wraz z fotoinicjatorem rodnikowym w postaci tlenku acylofosfiny, tj. 2 g Omnirad 2100 (2 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów) i telogenem, tj. 2 g 2,3-dibromo-1-propanolu (2 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min. Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS; i prowadzi proces naświetlania przez 30 min przy natężeniu promieniowania 25 mW/cm² utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany roztwór telomeru epoksyakrylanowego, zawiera 85% wag. nieprzereagowanych monomerów. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie 5 g (1 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora kationowego, tj. soli jodoniowej Omnirad 250 oraz 5 g (5 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) i fotoinicjator rodnikowy, tj. mieszanina tlenku acylofosfiny i α-hydroksyalkilofenonu Omnirad 2022 i 0,2 g (0,2 cz.

PL 235 954 Β1 wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotosensybilizatora, tj. 4-chlorobenzofenonu Photocure 251. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 60 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 1 J/cm² przez 48 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Przykład IV

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę taksomerów , tj. 8 g metakrylanu glicydylu (8% wag.), 86 g akrylanu butylu (86% wag.) i 6 g akrylanu metylu (6% wag.) wraz z fotoinicjatorem rodnikowym w postaci tlenku acylofosfiny, tj. 0,04 g Lucrin TPOL (0,4 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów) i telogenem, tj. 2 g tetrabromometanu (2 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS; i prowadzi proces naświetlania przez 50 min przy natężeniu promieniowania 10 mW/cm² utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany roztwór telomeru epoksyakrylanowego, zawiera 5% wag. nieprzereagowanych monomerów. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie 5 g (5 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora kationowego, tj. heksafluroantymonianu bis(dodecylofenylo)jodoniowego Deuteron 1240 oraz 1 g (1 cz. wag./100 cz. wag. roztworu telomeru) fotoinicjatora rodnikowego, tj. α-hydroksyalkilofenonu Omnirad 184. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 120 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 1 J/cm² przez 60 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Film klejowy wg przykładu	Adhezja [N/25 mm]	Kleistość [N]	Kohezja w 20°C [h]	Kohezja w 70°C [h]
I	6,8	8,1	72	3
Π	10,4	12,2	72	5
ΙΠ	12,6	13,9	72	6
IV	15,2	16,5	72	9

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, bezrozpuszczalnikowego sieciowalnego kationowo, polegający na reakcji mieszaniny zawierającej monomery (met)akrylanowe zawierające od 1 do 20 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i monomery zawierające grupę epoksydową lub oksetanową, powleczeniu na nośnik i usieciowaniu promieniowaniem UV, znamienny tym, że telomeryzacji rodnikowej poddaje się mieszaninę taksomerów złożoną z 92-^96% wagowych monomerów (met)akrylanowych i 4h-8% Wagowych monomerów epoksydowych jednopodstawionych lub oksetanowych w obecności 14-5 części wagowych telogenu i 0,4h-2 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksomerów, przy czym telomeryzację prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320-380 nm, następnie dodaje się po 1h-5 części wagowych fotoinicjatora kationowego i fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksomerów, miesza się, powleka na nośnik i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230-380 nm uzyskując filmy klejowe o gramaturze od 15-120 g/m².

PL 235 954 B1
2. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomery (met)akrylanowe stosuje się akrylan metylu, akrylan etylu, metakrylan metylu, metakrylan etylu, akrylan n-butylu, metakrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan nonylu, metakrylan laurylu, akrylan cykloheksylu, akrylan 2-etyloheksylu, metakrylan stearylu, akrylan izooktylu.
3. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomery epoksydowe jednopodstawione stosuje się akrylan glicydylu (GA), metakrylan glicydylu (GMA), 1,2-epoksy-5-heksen, eter glicydylowy akrylanu 4-hydroksybutylu (4-HBAGE), akrylan 3,4-epoksy-cykloheksylometylu, metakrylan 3,4-epoksycykloheksylmetylu, 1,2-epoksy-4-winylocykloheksan.
4. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomer oksetanowy stosuje się akrylan (3-etylo-3-oksetanylo) metylu.
5. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym że jako telogen stosuje się halogenometany lub halogenoalkohole.
6. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 5, znamienny tym, że jako telogen stosuje się tetrabromometan, bromotrichlorometan, 1,1,2,2-tetrabromoetan, 2,3-dibromo-1-propanol.
7. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako telogen stosuje się fosforan dibutylu lub tribromek fosforu.
8. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako fotoinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyalkilofenony i/lub tlenki acylofosiny.
9. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako fotoinicjator kationowy stosuje się sole jodoniowe, sulfoniowe oraz alkoksypitydyniowe.
10. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że po telomeryzacji dodaje się fotosensybilizatar w ilości nie większej niż 1 część wagowa na 100 części wagowych mieszaniny taksometrów.
11. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 10, znamienny tym, że jako fotosensybilizator stosuje się antracen, pochodne antracenu, perylen, aromatyczne związki karbonylowe, zwłaszcza pochodne acetofenonu, benzofenonu, tioksantonu.