Rozkladanie krzemianów glinowych za¬ pomoca siarczanu amonowego jest rzecza znana. Jednak przeprowadzenie tego rozkladu napotyka w praktyce na pe¬ wne trudnosci ze wzgledu na koniecznosc prowadzenia reakcji z masa stala oraz ze wzgledu na towarzyszaca temu proceso¬ wi sublimacje siarczanu amonowego.Niniejszy wynalazek ma na celu umozli¬ wic techniczne przeprowadzenie rozkladu przy nalezytern wyzyskaniu amonjaku z siarczanu amonowego. Doswiadczenia wy¬ kazaly, ze najbardziej odpowiedniem jest w tym celu zmieszanie sproszkowanego krzemianu w odpowiednim stosunku z siar¬ czanem amonowym i potrzebna iloscia wo¬ dy na ciastowata mase, z której nastepnie formuje sie brykiety. Takie cegielki ogrze¬ wa sie w strumieniu przegrzanej pary wo¬ dnej do 300° — 450° C dzieki czemu nie odbywa sie sublimacja siarczanu amonowe¬ go, a tylko wydziela sie amonjak, który u- chodzi z para wodna; równoczesnie zacho¬ dzi rozklad krzemianu z wytworzeniem siar¬ czanu glinowego obok krzemionki. Zamiast samej pary wodnej mozna stosowac, jako osrodek ogrzewajacy, gorace gazy bardzo bogate w pare wodna, majace np. 30% o- bjetosci pary wodnej.Do sporzadzenia masy na brykiety by¬ wa korzystnem uzywac zamiast stalego siarczanu amonowego i wody, jego wod¬ nych, ewentualnie w miare potrzeby woda rozcienczonych, roztworów tak, jak otrzy¬ muje sie je przy wytwarzaniu tej soli, czy to przez zobojetnianie amonjaku kwasem siarkowym, czy przez podwójna wymiane weglanu amonowego z gipsem i temu po- dobnemi zwiazkami, gdyz w ten sposób o- mija sie osobne odparowywanie roztworów,a zarazem wyzyskuje wyzsza wydajnosc rozpuszczalnego tlenku glinowego wskutek lepszego wymieszania z soba substancyj dzialajacych. W wielu jednak razach u- zyte do przeróbki roztwory siarczanu amo¬ nu sa zbyt rozcienczone tak, ze zadane po¬ trzebna do reakcji iloscia krzemianów da¬ ja mase lekko plynna, nienadajaca sie do formowania cegielek. Okazalo sie od- powiedniem w takich wypadkach usztyw¬ niac mieszanine przez dodanie do masy pewnej ilosci siarczanu glinu, alunu glino- wo-amonowego, albo tez masy wedlug ni¬ niejszej metody z krzemianów wytworzo¬ nej, a to celem otrzymania trwalszych, spo- istszych brykietów.Niekiedy mozna tez korzystac z wiel¬ kiej lepkosci stopionego w wlasnej wodzie krystalizacyjnej alunu glinowo-amonowego i zadawac go sproszkowanym krzemianem ewentualnie z dodatkiem wyzej wymienio¬ nych skladników mieszaniny, a z utworzo¬ nej w ten sposób masy formowac cegielki do dalszej przeróbki.Jezeli krzemiany przerabia sie na alun, to wówczas bedzie korzystnem odrazu wy¬ tworzyc obok siarczanu glinowego tyle siar¬ czanu potasowca,- azeby po wylugowaniu mozna Wydzielic z roztworu krystaliczny alun. Wtedy nalezy oprócz wymienionych skladników ciastowatej masy dodac do niej jeszcze chlorków potasowego lub so¬ dowego, celem równoczesnego wytworze¬ nia siarczanów potasowców dla produkcji odpowiednich alunów; przy ogrzewaniu tak zlozonych brykietów uchodzi chlorek amo¬ nowy wspólnie z amonjakiem. Ze wzgle¬ du na trudna rozpuszczalnosc alunu pota¬ sowego wskazanem jest dodawac do masy reakcyjnej tylko chlorku sodowego, gdyz podczas lugowania wyprazonych brykie¬ tów otrzymuje sie wówczas roztwór latwo rozpuszczalnego alunu sodowego, który do¬ piero po nastepnem zadaniu chlorkiem po¬ tasowym wydziela krysztaly alunu potaso¬ wego. PL PL